အခန်း ၄၇၆

အပိုင်း (၄၇၆) ဗုဒ္ဓ

ယဲ့ချန်နှင့် ထိုဘုန်းကြီးအိုတို့သည် ကျယ်ဝန်းလှသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေကြပြီး၊ အမြင့်ဆုံးနေရာရှိ ဧရာမ ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးဖြစ်သော ရူလိုင်ဗုဒ္ဓကို မျက်နှာမူထားကြလေသည်။

ဗုဒ္ဓသည် မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်မှိတ်ထားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ ထွန်းလင်းနေကာ၊ စကြဝဠာ၏ အမြင့်ဆုံးသော တရားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အလား မည်သူမျှ တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် ယခုအခါ တောက်ပနေသော ရတနာခုနစ်ပါးသင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ရိုသေလေးစားမှုအပြည့် ရှိနေလေသည်။ လက်အုပ်ချီ၍ အမြင့်ပိုင်းရှိ ဗုဒ္ဓကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ရှင်းလင်းစွာဖြင့် အဆုံးမရှိသော ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"မြတ်စွာဘုရား... တပည့်တော် တာဝန်ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး၊ မြောက်လဲ့ဇီကျိုက် ဗုဒ္ဓ၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါပြီ... လောကီ အနှောင့်အယှက်များ ကင်းစင်သွားပြီး၊ ဗုဒ္ဓ၏ သဘောတရားများ ပေါ်လွင်လာပါပြီ... မြတ်စွာဘုရားမှ ကြာပန်းခုံ ချီးမြှင့်တော်မူပြီး၊ ဗုဒ္ဓအဖြစ် သုခဘုံသို့ တက်လှမ်းခွင့် ပြုတော်မူပါ..."

သူ၏ အသံသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကြာပန်းခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရူလိုင်ဗုဒ္ဓသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ထိုအကြည့်များသည် နေမင်းနှစ်စင်းအလား၊ အမြင့်ဆုံးသော အာဏာနှင့် သနားကြင်နာမှုများကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။

ဗုဒ္ဓသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး၊ အသံမှာ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်လုံး ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။

"ကောင်းလှပေစွ... မြောက်လဲ့ဇီကျိုက် ဗုဒ္ဓ... ဘေးဒုက္ခများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ... ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ပြည့်စုံသွားပြီ... ကြာပန်းခုံပေါ် တက်လှမ်းပြီး၊ သုခဘုံမှာ ထာဝရ ပျော်ရွှင်စွာ စံစားတော်မူပါ..."

ဗုဒ္ဓ၏ စကားသံအဆုံးတွင်၊ ဖြူစင်သော အလင်းရောင်များဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် ရွှေရောင်ကြာပန်းခုံ ကိုးဆင့်သည် ယဲ့ချန်၏ ခြေအောက်တွင် လေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေကာ၊ နွေးထွေးပြီး အားကောင်းသော ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

၎င်းသည် သူ့ကို ပင့်တင်ကာ အဆုံးမရှိသော ဗုဒ္ဓအလင်းများထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားစေရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ပတ်လည်ရှိ ဗောဓိသတ်များနှင့် ရဟန္တာများသည်လည်း ဗုဒ္ဓ၏ အမည်ကို ပြိုင်တူရွတ်ဆိုနေကြပြီး၊ ဗုဒ္ဓတရားတော် ရွတ်ဆိုသံများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံသွားကာ၊ အားကောင်းသော စိတ်စွမ်းအာ တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

၎င်းသည် ယဲ့ချန်ကို ထာဝရလွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေကို ကိုယ်စားပြုသည့် ကြာပန်းခုံပေါ်သို့ တက်လှမ်းရန် တိုက်တွန်းသွေးဆောင်နေလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊

ယဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် လှောင်ပြောင်မှုများ အပြည့်ပါဝင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်လေသည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်များသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များကို ဖြတ်ကျော်၍ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ "ရူလိုင်ဗုဒ္ဓ" ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက်၊ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ရိုသေလေးစားမှုအပြည့် ရှိနေသော ဘုန်းကြီးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကိုယ်တော်ကြီး... မင်းရဲ့ ဒီတာ့လိန်ယင် ကျောင်းတော်က သူဖန်တီးထားတဲ့ ရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်လောက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိပါဘူး..."

ယဲ့ချန်၏ အသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း၊ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းတစ်ခု ပါဝင်နေပြီး၊ ဤခမ်းနားထည်ဝါသော ဗုဒ္ဓတရားတော် ရွတ်ဆိုသံများကြားတွင် လုံးဝလိုက်ဖက်မှုမရှိဘဲ၊ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲကြီးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည်။

"မြောက်လဲ့ဇီကျိုက် ဗုဒ္ဓ... ဒီနေရာဟာ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ နေရာပါ... မြတ်စွာဘုရား ရှေ့မှောက်မှာ၊ မြန်မြန် ကြာပန်းခုံပေါ် တက်လှမ်းပါ... ထပ်ပြီး မတွေဝေ..."

သူ၏ အသံတွင် ကြားလိုက်ရသူအား ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ယုံကြည်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ၊ သူပြောသော စကားများကို မသိစိတ်အရ ယုံကြည်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သို့သော်၊

သာမန်လူများဆိုလျှင် သေချာပေါက် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း၊

သူ ယခုရင်ဆိုင်နေရသူမှာ ချူနိုင်ငံ၏ တတိယမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင် ယဲ့ချန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်တွေ လုပ်နေတာ... ကွဲစမ်း..."

နောက်ဆုံး "ကွဲစမ်း" ဟူသော စကားလုံးသည် မိုးခြိမ်းသံအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

ယဲ့ချန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ကြီးမားလှသော အတွင်းအားများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ အသံလှိုင်း သိုင်းပညာတစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

"ဘုန်း" ...

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းသည် ဖန်သားပြင်အလား ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဗုဒ္ဓ ကျောင်းဆောင်ကြီးနှင့် မရေမတွက်နိုင်သည့် နတ်ဘုရားများသည် ယဲ့ချန်၏ ကြီးမားလှသော အတွင်းအားပါဝင်သည့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံအောက်တွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ပုံပျက်သွားကြလေသည်။

"ခွပ်... ခွပ်... ဒိုင်း..."

ကွဲအက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဗုဒ္ဓတရားတော် ရွတ်ဆိုသံများသည် စူးရှသော အသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များသည်လည်း ထူးဆန်းသော အရောင်အသွေးများအဖြစ် ပုံပျက်သွားလေသည်။

ကြာပန်းခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော "ရူလိုင်ဗုဒ္ဓ" ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သနားကြင်နာသော အမူအရာသည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး၊ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်နှင့် အရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဗောဓိသတ်များနှင့် ရဟန္တာများ၏ ပုံရိပ်များသည် အရိပ်များအလား၊ ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ကွဲကြေသွားကြလေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောနှောနေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရတနာခုနစ်ပါးသင်္ကန်းသည် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားကာ၊ အရက်နံ့များနှင့် မိတ်ကပ်များ စွန်းထင်းနေသော ဟောင်းနွမ်းသည့် သင်္ကန်းကို ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာစေလေသည်။

စူးရှသော မိတ်ကပ်နံ့၊ ပြင်းထန်သော အရက်နှင့် အသားနံ့၊ အန်စာတုံးများနှင့် အန်စာခွက်များ ရိုက်ခတ်သံများ၊ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများ၏ နောက်ပြောင်ရယ်မောသံများ စသည့် "ရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်" ၏ ဆူညံများ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် ယဲ့ချန်ကို ကြည့်ကာ၊ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အရမ်း နက်ရှိုင်းတဲ့ သိုင်းပညာအသိဉာဏ်နဲ့၊ အရမ်း အဆင့်မြင့်တဲ့ အသံလှိုင်း သိုင်းပညာပါလား..."

ယဲ့ချန်သည် ဘုန်းကြီးအိုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ လျှောက်လာသော ကူမော့ဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီအဘိုးကြီးက ငါတို့ ရှာနေတဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်..."

ကူမော့သည် ယဲ့ချန်ဘက်ကို အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေခဲ့လေသည်။ ခုနက ဘုန်းကြီးအိုက စိတ်စွမ်းအား လျှို့ဝှက်ပညာကို အသုံးပြု၍ ယဲ့ချန်ကို ပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းသွားသည်ကို ကူမော့လည်း သတိပြုမိခဲ့လေသည်။

သို့သော်၊ ယဲ့ချန်၏ စရိုက်သည် အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ သိုင်းပညာသည် အလွန်အစွမ်းထက်သောကြောင့် ကူမော့အနေဖြင့် မစိုးရိမ်ခဲ့ချေ။

"အမိတာဘ..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် ကူမော့အား ထပ်မံ၍ လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါကာတို့မှာလည်း ကျွန်ုပ်ဗုဒ္ဓရဲ့ ကယ်တင်မှုကို ခံယူဖို့ ပူပန်မှုတွေ ရှိနေလို့လား..."

ကူမော့က လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလေသည်။

"ဆရာတော်... ကျွန်တော်တို့ စကားဝိုက်မနေကြတော့ဘူး... တောင်အောက် မြို့ထဲက လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ... တည်းခိုခန်းထဲမှာ ဆွဲကြိုးချခံထားရတဲ့ လူတွေကရော ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ... ဆရာတော်က ငါတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

"အမိတာဘ..."

ဘုန်းကြီးအိုက ပြန်ဖြေလေသည်။

"တောင်အောက်က လူတွေ အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေပါတယ်... မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်က လူတွေ အားလုံးလည်း ရှိနေပါတယ်... တည်းခိုခန်းထဲက လူတွေကတော့၊ သူတို့ဟာ မြင်းစီး ဓားပြတွေပါ... ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ဒဏ် ခံရဖို့ ထိုက်တန်ပေမဲ့၊ ဗုဒ္ဓရဲ့ သနားကြင်နာမှုကြောင့် သူတို့ကို သုခဘုံကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တာပါ...”

“ ဒါကာတို့ကို ဘာလို့ ခေါ်လာရသလဲဆိုရင်တော့၊ ကျွန်ုပ်ဟာ ဗုဒ္ဓရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူပြီး ဗုဒ္ဓကိုယ်စား လောကီထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာကာ သက်ရှိအားလုံးကို ကယ်တင်နေလို့ပါပဲ... ဒါကာတို့ဟာလည်း လောကလူသားတွေ ဖြစ်သလို၊ ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိနေတဲ့ နေရာကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာတဲ့ ရေစက်လည်း ရှိနေတဲ့အတွက်၊ သုခဘုံကို ပို့ဆောင်ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

ယဲ့ချန်သည် နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုးကြီး... ငါတို့ရှေ့မှာ ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေသေးတာလဲ... မင်းရဲ့ ဗုဒ္ဓတို့၊ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံတို့ ဆိုတာတွေ၊ မင်းရဲ့ စိတ်သွမ်းအား ငါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီလေ... မင်း ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေတာ အဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လား..."

"အမိတာဘ..."

ဘုန်းကြီးအိုက ပြောလေသည်။

"ဒါကာ အထင်လွဲနေပါပြီ... ကျွန်ုပ် နည်းလမ်းတချို့ကို အသုံးပြုခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့၊ ကျွန်ုပ်ဟာ တကယ်ပဲ ဗုဒ္ဓ၏ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူပြီး၊ လူတစ်သောင်းကို သုခဘုံမှာ ပျော်ရွှင်စွာ စံစားနိုင်ဖို့ ပို့ဆောင်ပေးနေတာပါ..."

ကူမော့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ လောင်းကစား လုပ်နေသော သူများ၊ ပျော်ပါးနေသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်ပြောတဲ့ သုခဘုံဆိုတာ၊ သူတို့ကို စိတ် လှုံ့ဆော်မှုတွေ ပေးပြီး အရူးတွေလို ဖြစ်သွားအောင် လုပ်တာလား..."

ယခုအချိန်တွင် ဧည့်ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေလေသည်။

ကူမော့နှင့် အခြားသူများသည် ဘုန်းကြီးအိုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထိုသူများသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်များကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားကြလေသည်။

ယခုလေးတင် ယဲ့ချန်က အသံလှိုင်း သိုင်းပညာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သောကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ ပစ္စည်းအများအပြား ကွဲကြေသွားခဲ့သော်လည်း၊ မည်သူကမျှ လှည့်ပင် မကြည့်ကြချေ။

လောင်းကစား လုပ်နေသူများသည်လည်း ဆက်လက်၍ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေကြပြီး၊ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများသည်လည်း လူအများရှေ့တွင် သူတို့၏ အလုပ်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြလေသည်။

အစားအသောက်များကို အငမ်းမရ စားသောက်နေသူများသည်လည်း ဗိုက်ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အစားအစာများကိုသာ ဆက်လက် စွဲလမ်းနေကြလေသည်။

ထိုသူများကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ပါက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ သေချာကြည့်ပါက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှလေသည်။

စွဲလမ်းမှု။ အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"အမိတာဘ..."