အခန်း ၄၇၇

အပိုင်း (၄၇၇) ဘုန်းကြီးအိုနှင့်တိုက်ခိုင်ခြင်း

ဘုန်းကြီးအိုသည် ကူမော့အား လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါကာ... သူတို့ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ပါ... သူတို့ မပျော်ရွှင်ဘူးလား... သူတို့ မကျေနပ်ကြဘူးလား... ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... နေရာတိုင်းမှာ စစ်မီးတွေ တောက်လောင်နေပြီး၊ ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြတယ်...”

“ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသူတွေ အများကြီး ရှိသလို၊ အလောင်းတွေလည်း နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေတယ်... သက်ရှိအားလုံးဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြရပြီး၊ ပြောပြလို့မရနိုင်အောင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားနေကြရတယ်...”

“ တိုင်းပြည် ငြိမ်းချမ်းနေချိန်မှာလည်း ပြည်သူတွေဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ကြရသလို၊ တိုင်းပြည် စစ်မက်ဖြစ်ပွားနေချိန်မှာလည်း ပြည်သူတွေဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ကြရတယ်...”

“ လူအများစုဟာ မွေးဖွားလာကတည်းက ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ခံစားနေကြရပြီး၊ တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာကို မခံစားခဲ့ဖူးဘူး၊ ကျေနပ်မှုဆိုတာကိုလည်း မခံစားခဲ့ဖူးဘူး... ကျွန်ုပ်က သူတို့ကို သုခဘုံကို ပို့ဆောင်ပေးနေတာပါ..."

စကားပြောရင်း၊

ဘုန်းကြီးအိုသည် လောင်းကစားသမားတစ်ဦးဘေးသို့ သွားရပ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒီဒါကာဟာ လောင်းကစား ဝါသနာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ရှုံးနေတော့ အိမ်ရာတွေ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ကုန်ဆုံးပြီး မိန်းမနဲ့ သားသမီးတွေလည်း ကွဲကွာသွားရတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်ုပ်က သူ့ကို လောင်းတိုင်း နိုင်အောင် လုပ်ပေးထားတယ်... သူ ပျော်နေတယ်... ဒါဟာ သုခဘုံပါပဲ..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် အဝတ်ဗလာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ထပ်မံ၍ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလေသည်။

"ဒီဒါကာမဟာ အသက် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာတင် ယောကျ်ား သေဆုံးသွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ လောကီစည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ကန့်သတ်မှုကြောင့် တစ်သက်လုံး မုဆိုးမ လုပ်နေခဲ့ရတယ်...”

“ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းမှာ ဆန္ဒတွေ ရှိကြတယ်၊ အထီးကျန်တဲ့ အချိန်တွေ ရှိကြတယ်... အခု ကျွန်ုပ်က သူမကို စိတ်ကြိုက် ပျော်ပါးခွင့် ပေးထားတယ်... စားသောက်ချင်စိတ်နဲ့ ကာမဂုဏ်ဆန္ဒတွေဟာ လူ့သဘာဝတွေပါပဲ... သူမ ပျော်နေတယ်... ဒါဟာ သုခဘုံပါပဲ..."

"ဒီဒါကာကတော့ တစ်သက်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပေမဲ့ ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မရှိဘဲ၊ အကုန်လုံးကို မြေရှင်သူဌေးတွေ ယူသွားကြတယ်... ကျွန်ုပ်က သူ့ကို ရွှေငွေ ရတနာတွေ အများကြီး ပေးထားတယ်... သူ ပျော်နေတယ်... ဒါဟာ သုခဘုံပါပဲ..."

"ဟိုဒါကာကတော့ တစ်သက်လုံး ဝအောင် တစ်ခါမှ မစားခဲ့ရဖူးဘူး... ဒီနေရာမှာ၊ ကျွန်ုပ်က သူ့ကို စားလို့မကုန်နိုင်တဲ့ အစားအစာတွေ ပေးထားတယ်... သူ ပျော်နေတယ်... ဒါဟာ သုခဘုံပါပဲ..."

"..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် လူဆယ်ဦးထက်မနည်းကို တစ်ဆက်တည်း ညွှန်ပြပြီးနောက်၊ ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ပြောလေသည်။

"ဒါကာတို့... ဒါဟာ သုခဘုံ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်ုပ်က သက်ရှိအားလုံးကို ကယ်တင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လူလေးဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ယဲ့ချန်သည် အသံပို့လွှတ်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီအဘိုးကြီး ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသလိုပဲလို့ ငါ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်... လက်ရှိ မြောက်ပိုင်းကျိုးကို မဆိုထားနဲ့၊ အစ်ကိုကြီးတို့ ကန်နိုင်ငံမှာရော၊ ငါတို့ ချူနိုင်ငံမှာပါ ဝမ်းဝအောင် မစားရတဲ့ ပြည်သူတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲလေ... ဒီရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်ဆိုတာကြီးက၊ အဲဒီ ပြည်သူတွေအတွက်တော့ တကယ်ပဲ သုခဘုံလို့ ပြောလို့ရပါတယ်..."

ကူမော့သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်၊ ဆရာတော်... ဆရာတော် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်က လူတွေ အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာ... ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်ရဲ့ ဒီနေရာမှာ၊ အများဆုံးရှိလှ လူရာဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတာလေ... တခြားလူတွေကရော ဘယ်မှာလဲ..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် အလွန်ကျေနပ်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလေသည်။

"သုခဘုံကို သွားကြပါပြီ..."

ယဲ့ချန်... "..."

"တည်းခိုခန်းထဲမှာ ဆွဲကြိုးချခံထားရတဲ့ မြင်းစီး ဓားပြတွေလို သေသွားကြပြီလို့တော့ မပြောနဲ့နော်..."

ဘုန်းကြီးအိုက အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလေသည်။

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယဲ့ချန်သည် သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်လေသည်။

ဘုန်းကြီးက ပြောလေသည်။

"အဲဒီ မြင်းစီး ဓားပြတွေမှာ အပြစ်တွေ ရှိနေလို့၊ ဆွဲကြိုးချတဲ့ အပြစ်ဒဏ် ခံရပြီးမှ ကျွန်ုပ်က သုခဘုံကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပြည်သူတွေကတော့ မတူပါဘူး... သူတို့ဟာ ပျော်ရွှင်မှုအတိနဲ့ သုခဘုံကို သွားခဲ့ကြတာပါ... ထာဝရ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားနေကြရပါပြီ..."

ယဲ့ချန်၏ သက်ပြင်းချမှုသည် မဆုံးသေးခင်မှာပင်၊ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက၊ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်က လူတွေ အားလုံးကို မင်း သတ်ပစ်လိုက်တယ်ပေါ့..."

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်ုပ်က သူတို့ကို သုခဘုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တာပါ..."

ဘုန်းကြီးက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

ယဲ့ချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထိုသူများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလေသည်။

"မင်းဆီမှာ စားသောက် ပျော်ပါးဖို့ ပေးရတဲ့ တန်ဖိုးက အသက်ပဲလား... မင်း တောင်းတဲ့ ဈေးက အရမ်း ကြီးလွန်းနေပြီ..."

"ဒါကာ အထင်လွဲနေပါပြီ..."

ဘုန်းကြီးအိုက ပြောလေသည်။

"ကျွန်ုပ်ဟာ ဗုဒ္ဓကိုယ်စား သက်ရှိအားလုံးကို ကယ်တင်နေတာပါ... လောကလူသားတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေထဲကနေ လွတ်မြောက်စေပြီး၊ ထာဝရ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားစေတာပါ... အမိတာဘ..."

ယဲ့ချန်က လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါဆိုရင်... ငါက မင်းကို အခု ရိုက်သတ်လိုက်ရင်၊ ငါက မင်းကို သုခဘုံကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လို့ မင်းက ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဘုန်းကြီးအိုက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ကျွန်ုပ်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက သက်ရှိအားလုံးကို ကယ်တင်ခြင်းမှာ ရှိပါတယ်... ဗုဒ္ဓက ကျွန်ုပ်ကို လမ်းညွှန်ပြသခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ၊ ကျွန်ုပ်ဟာ လူတစ်သောင်းကို ကယ်တင်မယ်လို့ ကတိကဝတ် ပြုခဲ့ပါတယ်... အခု ခြောက်ထောင် လေးရာ သုံးဆယ့်နှစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးလို့၊ သုခဘုံကို မသွားနိုင်သေးပါဘူး..."

ယဲ့ချန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"မင်းဆိုတဲ့ ဒီကိုယ်တော်က တကယ်ပဲ ရူးနေတာပဲ..."

ဘုန်းကြီးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည်။

"လောကလူသားတွေဟာ မိုက်မဲကြပါတယ်... ဒါကာတို့လည်း မကင်းလွတ်နိုင်ပါဘူး... အဲဒီလိုဆိုမှတော့၊ ကျွန်ုပ်က ဒါကာတို့ကို သုခဘုံကို ပို့ဆောင်ပေးပြီး သွားကြည့်ခိုင်းရတာပေါ့..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊

ဘုန်းကြီးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ နှင့် ဗုဒ္ဓတရားတော် ရွတ်ဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ အတွင်းအားများသည် ချက်ချင်း လည်ပတ်လာလေသည်။

ယဲ့ချန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ကိုယ်တော်ကြီး... မင်းက ငါနဲ့ တိုက်ချင်လို့လား... ငါက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား... ငါဟာ၊ ချူနိုင်ငံရဲ့၊ ကံကြမ္မာက ရွေးချယ်ထားတဲ့သူ၊ ယဲ့ချန်ပဲ..."

"အမိတာဘ..."

ဘုန်းကြီးအိုက ပြောလေသည်။

"ကျွန်ုပ် မှတ်ထားပါ့မယ်... ဒါကာယဲ့ကို သုခဘုံကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးရင်၊ ဒါကာရဲ့ နာမည်ကို ဗုဒ္ဓထံ ကျွန်ုပ် သေချာပေါက် လျှောက်ထားပါ့မယ်..."

ယဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ ဤဘုန်းကြီးသည် သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို လုံးဝ မကြားဖူးကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကူမော့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို မသိတာက ထားလိုက်တော့... သူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာရော မင်း သိလား... လက်ရှိ သိုင်းလောကမှာ၊ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်ပဲ... မင်းက သူနဲ့ တိုက်မလို့လား..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"ဓားနတ်ဘုရား ဆုချန်ချိုးဟာ အသက် ရှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီလို့ ကျွန်ုပ် ကြားဖူးပါတယ်... ဒီဒါယကာက အသက် နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိဦးမှာပါ... အမိတာဘ... ဒါကာ... သက်ရှိအားလုံးဟာ တန်းတူညီမျှ ရှိပါတယ်... မင်းဟာ မင်းပါပဲ၊ တခြားလူကို ဟန်ဆောင်ဖို့ မလိုပါဘူး..."

ကူမော့... "..."

ယဲ့ချန်သည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ... မြောက်ပိုင်းကျိုးရဲ့ သတင်းတွေက ဒီလောက်တောင် နောက်ကျနေတာလား... အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်နေတာ နှစ်နှစ်လောက် ရှိနေပြီလေ..."

သို့သော်၊

ယခုအချိန်တွင်၊ ဘုန်းကြီးအိုသည် ယဲ့ချန်၏ မိတ်ဆက်စကားများကို နားထောင်ရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။

"အမိတာဘ..."

သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းထိန်သွားပြီး၊ လောကကို လွှမ်းမိုးထားသော ဗုဒ္ဓ၏ ပုံရိပ်ကြီးအလား ဖြစ်သွားလေသည်။ ခြေအောက်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ရုတ်တရက် ပွင့်အန်ထွက်လာပြီး၊ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရွှေရည်ပူများအလား ကျောက်ပြားများကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

ခြေချလိုက်သော နေရာတိုင်းတွင် ကြာပန်းပုံရိပ်ယောင်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာပြီး၊ သင်္ကန်းသည် လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေကာ၊ တွဲကျနေသော ရွှေကြိုးများသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဒါကာတို့... သုခဘုံသို့ ကြွရောက်တော်မူပါ..."

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိချလိုက်

လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ စံအိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော ဝင်္ကပါကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ မူလစွမ်းအင်များသည် ဝင်္ကပါအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားကာ၊ နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လေဟာနယ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်တွင် အဆုံးမရှိသော ဗုဒ္ဓတရားတော် ရွတ်ဆိုသံများ ပါဝင်နေပြီး၊ မထိတွေ့မီမှာပင် လေပြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

အသံလှိုင်းများအတွင်း၌ ဗုဒ္ဓထောင်ပေါင်းများစွာက တရားဟောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ နံ့သာပေါင်းနံ့သည် လျှပ်စီးပစ်ချခံရသော မြေကြီးအနံ့နှင့် ရောနှောကာ လေထုထဲတွင် အစစ်အမှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊

ကူမော့သည် သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်လေသည်။

"ဖြန်း"

ကျယ်လောင်သော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကူမော့သည် ဘုန်းကြီး၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ခြင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်သတ်လိုက်သကဲ့သို့ အလွန်လွယ်ကူပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားလှလေသည်။

ထို့နောက်၊

ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဝင်္ကပါ ကွဲကြေသွားကာ၊ နယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး၊ တိုင်တစ်တိုင်ကို ကျိုးသွားအောင် တိုက်မိကာ၊ သွားအချို့နှင့်အတူ သွေးများ အန်ကျလာလေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ လက်အုပ်ချီ၍ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဗုဒ္ဓ၏ သနားကြင်နာ..."

"ဖြန်း"

ကူမော့သည် နောက်ထပ် ပါးတစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်ရာ၊ လေဟာနယ်တွင် လက်ဝါးကြီးတစ်ခုသည် ဘုန်းကြီးအို၏ အခြားမျက်နှာတစ်ဖက်ကို ရိုက်မိသွားပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်စင်သွားကာ အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်လှေကားပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဒူးထောက်လျက်သား ကျသွားပြီး၊ နောက်ထပ် သွေးများ အန်ကျလာကာ၊ မျက်နှာနှစ်ဖက်စလုံးသည် တူညီစွာ ဖောင်းကားလာလေသည်။

ပိန်လှီသော ဘုန်းကြီးအိုသည် မျက်နှာဖောင်းဖောင်းနှင့် ဘုန်းကြီးအို ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဒါကာရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်း မြင့်မားတာပဲ..."

"ဘယ်လောက် မြင့်လို့လဲ..."

"အရမ်း မြင့်ပါတယ်..."

ကူမော့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလျက် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ဘုန်းကြီးအိုကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်၊ မင်း ငါ့ကို သုခဘုံကို ပို့ဆောင်ပေးဦးမလား..."

"ပို့ဆောင်ပေးရမှာပါ..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်၊ လက်အုပ်ချီ၍ ပြောလေသည်။

"ကျွန်ုပ်ဟာ ဗုဒ္ဓရှေ့မှောက်မှာ လူတစ်သောင်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေထဲကနေ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ကတိကဝတ် ပြုခဲ့ပါတယ်... ဒါကြောင့် အဆင့်အတန်း မြင့်သည်ဖြစ်စေ၊ နိမ့်သည်ဖြစ်စေ ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ၊ လောကလူသား အားလုံးကို ကယ်တင်ရမှာပါ...”

“ တိဇန်ဝမ် ဗောဓိသတ်ကလည်း ငရဲ မကင်းစင်သရွေ့ ဗုဒ္ဓ မဖြစ်ဘူးလို့ ကတိကဝတ် ပြုခဲ့ဖူးပါတယ်... ကျွန်ုပ်က တိဇန်ဝမ် ဗောဓိသတ်ကို မမှီပေမဲ့၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ကတိကဝတ်ကို ဆက်လက် စောင့်ထိန်းသွားမှာပါ... လူတစ်သောင်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေထဲကနေ မလွတ်မြောက်စေနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ သုခဘုံကို ပြန်မသွားပါဘူး..."