အခန်း ၄၇၈

အပိုင်း (၄၇၈) အတွင်းမိစ္ဆာ ပေါ်လာခြင်း

ရုတ်တရက် ဆိုသလို၊

ဘုန်းကြီးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူးဆန်းသော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဗုဒ္ဓ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသော်လည်း၊ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များလည်း ရောနှောနေပြီး၊ ချက်ချင်းပင် နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားလေသည်။

ထို့နောက်၊ ဘုန်းကြီးအို၏ နဖူးပေါ်တွင် အနက်ရောင်အငွေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စာလုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကူမော့သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ကိုယ်တော်... မင်းရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ စာလုံးတစ်လုံး ရှိနေတယ်..."

ဘုန်းကြီးအိုက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"အကယ်၍ စာလုံးတစ်လုံး ရှိတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါ 'ဗုဒ္ဓ' ဆိုတဲ့ စာလုံး ဖြစ်ရပါမယ်..."

"မဟုတ်ဘူး... 'ကျေးကျွန်' ဆိုတဲ့ စာလုံးပဲ..."

ဘုန်းကြီးအိုက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"ဒါကာ ပြောချင်တာက၊ ကျွန်ုပ်ဟာ မိုက်မဲမှုတွေ လုပ်မိပြီး ဆန္ဒတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရတဲ့ ကျေးကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုချင်တာလား... ဒါကာ မှားသွားပါပြီ... ကျွန်ုပ်ဟာ မိုက်မဲမှုတွေ လုပ်မိတာ မဟုတ်သလို၊ ဆန္ဒတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး...”

“ ကျွန်ုပ်က ဒါယကာကို ကယ်တင်ချင်တာဟာ စွဲလမ်းမှုကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်ုပ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ သက်ရှိအားလုံးဟာ တန်းတူညီမျှ ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ထားလို့ပါ... ဒါယကာရဲ့ အဆင့်အတန်းဟာ အရမ်း မြင့်မားပေမဲ့၊ လောကထဲက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးတာပါပဲ... သက်ရှိအားလုံးဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ကြရသလို၊ ဒါကာလည်း ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ရမှာပါပဲ... "

“သက်ရှိအားလုံးကို ကယ်တင်ခြင်းဟာ ကြီးမားတဲ့ ကတိကဝတ်တစ်ခု ဖြစ်လို့၊ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ခံစားရမှာပါပဲ... ဒါကာရဲ့ သိုင်းပညာဟာ အစွမ်းထက်တဲ့အတွက်၊ ကျွန်ုပ် သက်ရှိတွေကို ကယ်တင်ရာမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပါပဲ... ဒါပေမဲ့၊ ဘေးဒုက္ခတွေဟာ အဆုံးသတ်သွားမှာပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့၊ ကျွန်ုပ်ဟာ ဗုဒ္ဓ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ..."

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဘုန်းကြီးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မတ်မတ်ရပ်လာပြီး၊ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားလေသည်။ ၎င်းသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ညစ်ညမ်းသော အနီရောင်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင်တို့ ရောနှောနေသည့် ရှုပ်ထွေးသော အရောင်ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုအလင်းရောင်သည် လှိုင်းထနေပြီး၊ သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဗုဒ္ဓပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားလေသည်။

ထိုပုံရိပ်တွင် ဗုဒ္ဓ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး၊ ဗုဒ္ဓ၏ သနားကြင်နာမှုလည်း ရှိလေသည်။ သို့သော် ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်ရှိကာ၊ မျက်နှာမှာ စိမ်းပြာရောင်သမ်းနေပြီး အစွယ်များ ထွက်နေလေသည်။ ဒေါသတကြီး ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးတစ်လုံးစီတိုင်းမှ သွေးများကဲ့သို့ စေးပျစ်သော အရောင်များ စီးကျနေလေသည်။

ညစ်ညမ်းသော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ ရစ်ပတ်နေသည့် လက်ဝါးကြီးသည်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ကူမော့ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"အမိတာဘ... ဒါကာ... ဒါဟာ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ကတိကဝတ်တွေကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဘေးဒုက္ခ ကယ်တင်ခြင်း ဗုဒ္ဓ လက်ဝါးပါပဲ... သုခဘုံသို့ ကြွရောက်တော်မူပါ..."

သို့သော်၊ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရရာတွင်၊ကူမော့သည် သူ၏ မျက်ခွံများကို အနည်းငယ်သာ ပင့်လိုက်လေသည်။

သူသည် မည်သည့် အပိုလှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ဘဲ၊ ညာလက်ကို ရိုးရှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဖြန့်ကာ၊ ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းလာသော ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကြီးဆီသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်။

လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပေါ့ပါးလှပြီး၊ အင်္ကျီလက်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်အနည်းငယ်ကို ခါထုတ်လိုက်သည့်အလားပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဖြန်း"

လေဟာနယ်အတွင်း၌၊ ပြတ်သားလှသော ပါးရိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အလွန်ရှင်းလင်း ပြတ်သားလှလေသည်။

အဆုံးမရှိသော မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များနှင့် ညစ်ညမ်းမှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသော ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကြီးသည်၊ ကူမော့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲရိုက်လိုက်သော လက်ဝါးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေပျက်စီးသွားသည်။

ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များသည်လည်း နေရောင်ခြည်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသော ဆီးနှင်းများအလား လျင်မြန်စွာ အရည်ပျော် ကွဲကြေသွားတော့သည်။

"ဝေါ"

ဘုန်းကြီးအိုသည် တူကြီးဖြင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ ကွေးညွှတ်သွားပြီး၊ အတွင်းကလီစာ အပိုင်းအစများ ပါဝင်နေသော အနက်ရောင် သွေးပုပ်များကို အန်ချလိုက်လေသည်။

ကူမော့သည် ခါးကိုညွှတ်လိုက်ပြီး၊ ဘုန်းကြီးအို၏ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် သင်္ကန်းကော်လာကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး၊ အလွယ်တကူ ဆွဲထူလိုက်ကာ၊ ခြံဝင်းအလယ်ရှိ ကြည်လင်နေသော ရေအိုင်ငယ်လေးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

ရေအိုင်ငယ်လေးတွင် မီးရောင်များနှင့် ခေါင်မိုး၏ ပုံရိပ်များကို ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ကူမော့သည် ဘုန်းကြီးအို၏ ခေါင်းကို ထိုကြည်လင်နေသော ရေအိုင်ငယ်လေးထဲသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဖိနှစ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"မင်းရဲ့ နဖူးပေါ်က ဒီစာလုံးကို 'ကျေးကျွန်' လို့ ဖတ်တယ်..."

ရေပြင်သည် အနည်းငယ် လှိုင်းထသွားပြီး၊ ဘုန်းကြီးအို၏ ဖောင်းကားနေသော မျက်နှာကို ထင်ဟပ်ပြသနေလေသည်။

ထိုဆံပင်မရှိသော နဖူးပေါ်တွင်၊ အနက်ရောင်အငွေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စာလုံးတစ်လုံးသည် သံပူတိုက်ထားသည့်အလား ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ထွက်နေလေသည်။

"ကျေးကျွန်"

ဘုန်းကြီးအိုသည် မှင်သက်သွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ..."

ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည်။

"မင်း မသိဘူးလား..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကျသွားပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်ုပ်... မိစ္ဆာ ပူးကပ်ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်..."

"ဘယ် မိစ္ဆာလဲ..."

"အတွင်းစိတ် မိစ္ဆာ..."

ကူမော့သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒါ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာမှန်း သိတာလဲ..."

ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပြီး၊ နဖူးပေါ်ရှိ 'ကျေးကျွန်' ဟူသော စာလုံးသည် ပိုမိုထင်ရှားလာကာ အနက်ရောင်မြူခိုးများ တစ်စစ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤမြူခိုးသည် အလွန်ထူးခြားပြီး၊ တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မမြင်နိုင်ချေ။

သို့သော် ကူမော့သည် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပြီး၊ ထိုအနက်ရောင်မြူခိုးသည် ဘုန်းကြီးအို၏ စိတ်ဆန္ဒကို အဆက်မပြတ် ဖျက်ဆီးနေကြောင်းကိုလည်း ခံစားမိလေသည်။

ချက်ချင်းပင်၊

ကူမော့သည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ထောက်လိုက်ပြီး၊ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုအနက်ရောင်မြူခိုးကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။ သို့သော်၊ ထိုအနက်ရောင်မြူခိုးသည် ဘုန်းကြီးအို၏ အသိစိတ်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် အလုံးစုံ ဖယ်ရှားပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"အမိတာဘ..."

ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ချလိုက်ကာ၊ နှုတ်မှ ဗုဒ္ဓဘ၏ စိတ်ငြိမ်မန္တန်ကို အဆက်မပြတ် ရွတ်ဆိုနေလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အနက်ရောင်အငွေ့များ ရောနှောနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက အနက်ရောင်အငွေ့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ ဘုန်းကြီးအိုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်တည်ငြိမ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါကာ... ကျွန်ုပ်ဟာ မိုက်မဲမှုတွေ လုပ်မိမှန်းမသိဘဲ၊ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မိစ္ဆာကျေးကျွန်အဖြစ် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ အမှားကြီး မှားခဲ့ပါပြီ... အခုတော့ အချိန်နှောင်းသွားပါပြီ..."

ကူမော့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေပါ..."

ဘုန်းကြီးအိုက ပြောလေသည်။

"ကျွန်ုပ်ဟာ မဟာကျိုးနိုင်ငံရဲ့ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးရဲ့ တပည့် ကျီးခူပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက၊ ဆရာတော်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ မိစ္ဆာဂူကို စောင့်ကြပ်ခဲ့ရပါတယ်...”

“ အဲဒီမိစ္ဆာဂူထဲမှာ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ကို ချိတ်ပိတ်ထားတာပါ... ဒါကြောင့်၊ ကျွန်ုပ် မိစ္ဆာပူးကပ်ခံရတာဟာ သေချာပေါက် အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့်ပါပဲ... ဒါက ကျွန်ုပ် သိရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါ..."