အခန်း ၄၇၉

အပိုင်း (၄၇၉) အတွင်းမိစ္ဆာ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်

ကူမော့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"မိစ္ဆာဂူက ဘယ်မှာလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒါ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်မှန်း သေချာသိတာလဲ..."

ကျီးခူ ဘုန်းကြီးက ပြောလေသည်။

"ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးဟာ မွေးရာပါ သူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ မွေးကတည်းက သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိသူပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက မဟာကျိုးဟာ ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးလိမ့်မယ်လို့ ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့ပါတယ်...”

“ သူက သက်ရှိတွေ သေကြေပျက်စီးရမယ့် အဖြစ်ကနေ တားဆီးနိုင်ဖို့အတွက်၊ ဆယ်စုနှစ်တွေနဲ့ချီပြီး အဲဒီမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းမယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေခဲ့တာပါ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က၊ ဝူထုံးမြို့တော် ဖေးလိုင်တောင်ကို ရောက်တဲ့အခါ၊ မြေအောက်ဂူတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်... အဲဒီအထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းခုနစ်ရာက ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ရှိနေတာပါ... “

“အဲဒါနဲ့၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးဟာ ဖေးလိုင်တောင်ပေါ်မှာ ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး၊ ဆယ်စုနှစ်တွေနဲ့ချီပြီး ဒီနေရာမှာ ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့တာပါ... နေ့ရောညပါ တပည့်တွေကို ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေ ရွတ်ဖတ်စေပြီး၊ အသန့်စင်ဆုံး ဗုဒ္ဓစွမ်းအင်တွေ သွင်းပေးကာ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို ဖယ်ရှားနေခဲ့တာပါ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက၊ မိစ္ဆာဂူကို လဝက်လောက် စောင့်ကြပ်ဖို့ ကျွန်ုပ် အမိန့်ရခဲ့ပါတယ်... အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ၊ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ မှာကြားချက်ကို ကျွန်ုပ် မနာခံခဲ့မိပါဘူး... ဆရာတော်ကြီးက၊ မိစ္ဆာဂူအနီးမှာ ကျင့်ကြံရင်၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံရပြီး အသိစိတ်ကို ထိခိုက်လွယ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုဟာ အခက်အခဲတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလို့၊ မထိန်းနိုင်ဘဲ မိစ္ဆာဂူအနီးမှာ ကျင့်ကြံမိခဲ့ပါတယ်... ကျွန်ုပ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကံကောင်းချင်တဲ့စိတ် ဝင်လာပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အထိ ဘယ်သူမှ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ကျူးကျော်မှု မခံခဲ့ရဘူးလို့ တွေးမိခဲ့တယ်...”

“ပြီးတော့၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကျွန်ုပ်လည်း မိစ္ဆာဂူကို ခဏခဏ သွားစောင့်ကြပ်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာထူးခြားမှုမှ မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး... ကျွန်ုပ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆရာတော်ကြီး မှားနေတာများလားလို့တောင် သံသယဝင်မိလို့၊ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ မှာကြားချက်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့မိပါဘူး..."

"အဲဒီတစ်ကြိမ် ကျင့်ကြံမှုမှာတင်၊ ကျွန်ုပ်ဟာ အခက်အခဲကို ချိုးဖောက်အောင်မြင်သွားခဲ့ပါတယ်... အဲဒီလို ချိုးဖောက်အောင်မြင်တဲ့အချိန်မှာ၊ ရင်ထဲမှာ အသိအမြင်တစ်ခု ရလာပြီး၊ ဗုဒ္ဓရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ခံရတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့တယ်...”

“ တရားအစစ်အမှန်ကို သိမြင်နားလည်သွားပြီး၊ လူတစ်သောင်းကို သုခဘုံသို့ ကယ်တင်နိုင်ရင်၊ ကြာပန်းခုံပေါ် ထိုင်ခွင့်ရမယ်လို့ တွေးမိခဲ့တယ်... အဲဒါနဲ့၊ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာပြီး တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်ုပ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆန္ဒတွေ ရှိနေလို့၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာတွေ့ခြင်းခံလိုက်ရပြီး မိစ္ဆာပူးကပ်ခံလိုက်ရတာပါ... “

“ ဒီအချိန်ကာလအတွင်းမှာ၊ စိတ်စွမ်းအား လျှို့ဝှက်ပညာကို သုံးပြီး ပြည်သူတွေကို ဒီမှာလာပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေ ခံစားဖို့ ဖြားယောင်းခဲ့ပါတယ်... သူတို့ရဲ့ စိတ်တွေကို အဆက်မပြတ် လှုံ့ဆော်ပေးပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီး သုခဘုံကို သွားဖို့ လမ်းညွှန်ခဲ့တာပါ..."

"အမိတာဘ... ကျွန်ုပ်ဟာ အရည်အချင်းမရှိလို့ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ဖြားယောင်းမှုကို ခံလိုက်ရပြီး၊ အဝီစိငရဲမှာ အပြစ်ဒဏ်ခံရမှာပါ... ဒါကာ... ဂရုစိုက်ပါ..."

ဘုန်းကြီးအို၏ စကား ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ နဖူးပေါ်ရှိ 'ကျေးကျွန်' ဟူသော စာလုံးသည် တစ်ဖန် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ဘုန်းကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပြီး၊ လက်ကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်ကာ၊ နဖူးကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဘုန်း..."

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် သူ၏ နဖူးကို ပေါက်ကွဲသွားစေကာ၊ ဦးနှောက်နှင့် သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသက်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။

ဘုန်းကြီးအို၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ကူမော့ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်ကာ ဧည့်ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။ အတွင်းဘက်တွင်မူ လူသံများ ဆူညံနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဘုန်းကြီး သေဆုံးသွားသည်ကို မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံများ ကြီးမားနေသော်လည်း၊ မည်သူကမျှ လှည့်ပင် မကြည့်ကြချေ။ ယခင်က ကူမော့တို့ကို လမ်းပြပေးခဲ့သော ဘုန်းကြီးငယ်ပင်လျှင် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ် ပျော်ရွှင်မှုကြီးထဲတွင် နစ်မြောနေကြလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

ယဲ့ချန်သည် အပေါ်ထပ်မှ ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ကူမော့သည် ခေါင်းမော့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... လာကြည့်မလား..."

"ဘာလဲ..."

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မီးဖိုချောင်..."

ကူမော့သည် သရဲတစ္ဆေအလား ဒုတိယထပ်သို့ ပျံသွားလေသည်။

ကူမော့သည် ယဲ့ချန်၏ နောက်မှလိုက်ကာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ ယဲ့ချန်သည် သစ်သားတံခါးတစ်ချပ်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဆိုးရွားနေလေသည်။ သူသည် တံခါးကြားမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်နှင့် ပူနွေးသော ရေနွေးငွေ့များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"အထဲမှာ..."

ယဲ့ချန်၏ လည်စလုပ်သည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ အသံမှာ ခြောက်ကပ်နေလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးဘာသာ ကြည့်လိုက်ပါ..."

ကူမော့သည် မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့်၊ ထိုတံခါးကို လက်ဆန့်၍ တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းသည် လူ့လောက၏ ငရဲခန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာသည် ဧရာမ မီးဖိုချောင်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မီးဖိုထဲတွင် မီးများတောက်လောင်နေကာ၊ အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းထားသော စားဖိုမှူး ဆယ်ဦးထက်မနည်းသည် ထုံထိုင်းစွာဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ကျွမ်းကျင်ပြီး တိကျကာ၊၊ မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားကြလေသည်။

ခေါင်မိုးတန်းပေါ်တွင်၊ ကြီးမားသော သံချိတ်ကြီးများသည် ခြေကျင်းဝတ်များအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေပြီး၊ အဝတ်အစားမပါသော လူ့ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြောင်းပြန် ဆွဲချိတ်ထားလေသည်။

အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ အသက်အရွယ် ကြီးငယ်မရွေး ပါဝင်လေသည်။

တချို့မှာ အလွန် "လတ်ဆတ်" နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အသားအရေမှာ ဖြူရော်နေကာ၊ သွေးများသည် ပြောင်းပြန်တွဲလွဲကျနေသော ခေါင်းနှင့် ဆံပင်များတစ်လျှောက် စီးကျလာသည်။‌ သွေးသည်အောက်ဘက်ရှိ ဧရာမသစ်သားဇလုံကြီးထဲသို့ တစ်ပေါက်ချင်း ကျဆင်းနေကာ၊ ပုံမှန်အတိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော "တောက်... တောက်..." ဟူသော အသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

ဇလုံထဲရှိ သွေးရည်များသည် တစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ စေးပျစ်ကာ အနက်ရောင်သမ်းနေလေသည်။

အခြားအလောင်းများစွာကိုလည်း အဆင့်အမျိုးမျိုးဖြင့် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော စားဖိုမှူးတစ်ဦးသည် မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လေးလံသော အရိုးခုတ်ဓားမကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ "ဖွတ်..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပေါင်တစ်ချောင်းကို အလွယ်တကူ ခုတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။

ပြတ်သွားသောနေရာမှ ဖြူဖွေးနေသော အရိုးစများနှင့် ရင့်ရဲနေသော ကြွက်သားများသည် အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ပြတ်သွားသောနေရာမှ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးပေါက်များသည် စဉ်းတီတုံးပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလေသည်။

မီးဖိုပေါ်ရှိ ဧရာမသံဒယ်အိုးကြီးထဲတွင် ဟင်းရည်များ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး၊ ရေနွေးငွေ့များ ပြန့်လွင့်နေလေသည်။ ဟင်းရည်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖြူဖျော့ဖျော့ပြုတ်ထားပြီး အနည်းငယ် ဖောင်းကားနေသော အသားတုံးအချို့ မျောနေလေသည်။

အစေခံကောင်လေးတစ်ဦးသည် အသားတစ်ဇလုံကို ကိုင်ကာ ထွက်လာပြီး၊ အောက်ထပ်ရှိ ဧည့်သည်များကို သွားရောက်ကျွေးမွေးရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ကူမော့သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါ လူသားပဲ..."

ထိုအစေခံကောင်လေးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

"ဝိညာဉ်က သုခဘုံကို ရောက်သွားပြီလေ... ခန္ဓာကိုယ်ကို လူ့လောကမှာ တခြားလူတွေ ပျော်ရွှင်ဖို့ ချန်ထားခဲ့တာဟာ ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ပဲ... ငါတို့အားလုံး အတူတူပါပဲ... ငါတို့လိုလူတွေ သုခဘုံကို ရောက်သွားရင်လည်း၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်တွေကို တခြားလူတွေ စားသုံးဖို့ ချန်ထားခဲ့မှာပါ..."

"အတွေးခေါ် အရမ်း မြင့်မားတာပဲ..."

ကူမော့သည် တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ဘဲ၊ ထိုအစေခံကောင်လေးကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။

ယဲ့ချန်သည် အစအဆုံး မျက်နှာလွှဲထားပြီး များများ မကြည့်ရဲချေ။ ထိုအစေခံကောင်လေး ထွက်သွားပြီးမှသာ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီကလူတွေအားလုံး ရူးနေကြပြီ... အားလုံးက အဲဒီဘုန်းကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာ၊ မီးစုန်းကျောက်ခဲနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ဝင်္ကပါရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရတာပဲ..."

ကူမော့သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"သွားကြစို့... ခုနက ငါ အဲဒီဘုန်းကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက၊ ဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ... အခု ဘုန်းကြီးလည်း သေသွားပြီဆိုတော့၊ မကြာခင် ဒီလူတွေ သတိပြန်ဝင်လာတော့မှာပါ..."

ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလူတွေ ရူးသွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်..."

"မသေချာဘူး..."

ကူမော့က ပြောလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ယဲ့ချန်သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးက လုံလောက်အောင် မလှုံ့ဆော်နိုင်ဘူးလား... လူတွေ အများကြီးကို စားမိခဲ့တာ၊ ကိုယ့်မိန်းမနဲ့ သားသမီးတွေတောင် ပါချင်ပါမှာလေ..."

ကူမော့သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒီခေတ်က မူလကတည်းက လူကို လူပြန်စားတဲ့ ခေတ်ပဲလေ... နောက်ဆုံးတော့လည်း အသားကျသွားကြမှာပါပဲ... မဟုတ်ဘူးလား..."

စကားပြောရင်း၊ ကူမော့နှင့် ယဲ့ချန်တို့သည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကာ၊ ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများကို ခေါ်၍၊ လေးဦးသားသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သူတို့ စံအိမ်တော်မှ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊

"အား..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုသည်၊ သူတို့ နောက်ကွယ်ရှိ စံအိမ်တော်ကြီးအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဤအသံသည် အလွန်အမင်း နာကျင်မှု၊ နှင့်မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

မီးရှို့ခံလိုက်ရသည့် ယမ်းကြိုးအလားပင် ဖြစ်လေသည်။

"အား... ငါ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ..."

"ဒါ... ဒါ ဘာအသားတွေလဲ..."

"အမေ... အမေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိုးထဲကို ရောက်နေတာလဲ..."

"ဝေါ့... ဝေါ့..."

"..."

တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော၊ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများ၊ သည် ၊ မိုးရွာနေသော ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။ ဤအသံများသည် ယခင်က "သုခဘုံ" အတွင်းရှိ ဆူညံသံများ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မျှော်လင့်ချက် အကင်းမဲ့ဆုံး လူ့လောက၏ ငိုကြွေးသံများပင် ဖြစ်လေသည်။

...