အခန်း ၄၈၀

အပိုင်း (၄၈၀) ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်သို့

နောက်ကွယ်ရှိ စံအိမ်တော်အတွင်းမှ ငိုကြွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ယဲ့ချန်နှင့် ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး၊ မနေနိုင်ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

အလင်းရောင်ထိန်လင်းနေသော ထိုစံအိမ်တော်ကြီးသည်၊ ယခုအခါတွင် ဒဏ္ဍာရီများထဲရှိ ငရဲခန်းအလား ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုမြင့်မားသော တံခါးကြီးသည်၊ သွေးများပေကျံနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟထားသည့် မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

"ယွင်စုန်း... ယွင်ချင်း..."

ကူမော့က မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ကို သိကြလား..."

ယွင်စုန်းက အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလေသည်။

"သိပါတယ်... မြောက်ပိုင်းကျိုးရဲ့ နိုင်ငံကျောင်းတော်ပါ... အဲဒီကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဟွေ့နန်ဟာ မြောက်ပိုင်းကျိုးနိုင်ငံရဲ့ ဆရာတော်ကြီးပါ... မြောက်ပိုင်းကျိုး နန်းတွင်းက ဝူထုံးမြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့လာတာ၊ အဓိကအကြောင်းရင်းက ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီး ဒီမှာရှိနေလို့ပါပဲ..."

"မြောက်ပိုင်းကျိုးနိုင်ငံတစ်ခုလုံးဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုးကွယ်ကြပြီး၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးဟာ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါပဲ... အဲဒီပုန်ကန်သူတပ်ဖွဲ့တွေတောင်မှ၊ အများစုက ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးကို ကိုးကွယ်ကြပါတယ်...”

“ မြောက်ပိုင်းကျိုး ဧကရာဇ်နဲ့ မှူးမတ်တွေ ဝူထုံးမြို့တော်ကို ထွက်ပြေးလာပြီးနောက်မှာ အနားယူ အင်အားမွေးနိုင်တာဟာ၊ ဝူထုံးမြို့တော် မျက်နှာပြင်သုံးဖက်စလုံး ရေဝန်းရံထားတဲ့ ပထဝီဝင် အားသာချက်အပြင်၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးကိုယ်တိုင် ပုန်ကန်သူ မဟာမိတ်အဖွဲ့တွေဆီ သွားပြီး စေ့စပ်ဆွေးနွေးပေးခဲ့လို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကြီးလည်း ပါပါတယ်..."

ကူမော့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးက မြောက်ပိုင်းကျိုးမှာ အဆင့်အတန်း အဲဒီလောက်တောင် မြင့်မားတာလား..."

ယွင်စုန်းသည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"မြောက်ပိုင်းကျိုးက နိုင်ငံငယ်လေးပါ... သိုင်းပညာ အခြေခံအနေနဲ့ ကြည့်ရင်၊ ငါတို့ ကန်နိုင်ငံနဲ့ ချူနိုင်ငံ၊ နောက်ပိုင်း ချင်နိုင်ငံလို နိုင်ငံကြီးတွေနဲ့ အများကြီး ကွာခြားပါတယ်... ငါတို့ ကန်နိုင်ငံက ထိပ်တန်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေဟာ၊ ဒီမြောက်ပိုင်းကျိုးကို လာရင် တစ်ဖက်ကမ်းခတ် ဆရာသခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့၊ ဒီလို သိုင်းပညာ ချို့တဲ့နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင်၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးဟာ သိုင်းလောက အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ လောကရဲ့ နံပါတ်ခြောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပါတယ်... လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်းချုပ် ယဲ့နန်ထျန်းကို သခင်ကြီး သတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးဟာ လောကရဲ့ နံပါတ်ငါး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်..."

"ဒါ့အပြင်၊ မြောက်ပိုင်းကျိုးရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် ဆရာသခင်ဆယ်ပါးစာရင်းမှာ ခြောက်ယောက်က ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးရဲ့ တပည့်တွေပါ... ဒါကြောင့်၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းဟာ မြင့်မားနေတာပါ... “

“အခုလို မြောက်ပိုင်းကျိုးမှာ ပုန်ကန်သူတွေ နယ်မြေခွဲခြား အုပ်ချုပ်နေတဲ့ အချိန်ကို မဆိုထားနဲ့၊ နန်းတွင်းအာဏာ တည်ငြိမ်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင်၊ ဧကရာဇ်က ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီး မျက်နှာကို ထောက်ထားရပါတယ်..."

ယွင်စုန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက်၊ ကူမော့ နားလည်သွားလေသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ မရောက်မီအထိ စစ်တပ်ကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုနိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ထိုစစ်တပ်ဆိုသည်မှာ နိုင်ငံကြီးများ၏ စစ်တပ်များကို ဆိုလိုပြီး၊ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အခြေအနေမျိုးတွင်သာ ဖြစ်လေသည်။

မြောက်ပိုင်းကျိုးကဲ့သို့သော နိုင်ငံငယ်လေးမျိုးတွင်၊ လောက သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထိပ်ဆယ်ဦးစာရင်းဝင် မည်သူမဆို ရောက်လာပါက မြောက်ပိုင်းကျိုး နန်းတော်အတွင်း၌ အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်လေသည်။

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားအားဖြင့် လောက၏ ထိပ်ဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ဖြစ်ရုံသာမက၊ တပည့်များသည်လည်း မြောက်ပိုင်းကျိုးတွင် အင်အားအကြီးဆုံး သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့်၊ သူ၏ အဆင့်အတန်းသည် အလွန်မြင့်မားနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင်၊ ဘုန်းကြီးဆိုသည်မှာ မူလကတည်းက အကြောင်းပြချက်များကို ပြောဆိုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြပြီး၊ အတင်းအကျပ် နားထောင်စေမည့် သိုင်းပညာလည်း ရှိနေသေးသောကြောင့်၊ လုံးဝကို ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော သူတစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါတို့ ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ကို တိုက်ရိုက် သွားမယ်..."

ကူမော့က ပြောလိုက်လေသည်။

ယွင်စုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မြောက်ပိုင်းကျိုး ဧကရာဇ်ကို အရင် မတွေ့တော့ဘူးလား..."

"အင်း..."

ယဲ့ချန်သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာလို့ ရုတ်တရက် အစီအစဉ် ပြောင်းလိုက်တာလဲ... ခုနက ဘုန်းကြီးအိုက တစ်ခုခု ပြောသွားလို့လား..."

"သူက အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်က ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်မှာ ရှိတယ်လို့ ပြောသွားတယ်..."

ချက်ချင်းပင်၊ ကူမော့သည် ကျီးခူဘုန်းကြီး ပြောခဲ့သော စကားများကို ယဲ့ချန်အား ပြန်လည် ပြောပြလိုက်လေသည်။

ယဲ့ချန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ကနေ မခွဲထွက်နိုင်သေးဘူးလား... မခွဲထွက်နိုင်သေးဘူး ဆိုရင်တောင်၊ အဲဒါက ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါးတည်းနဲ့ ချိတ်ပိတ်လို့ ရမယ့်အရာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ..."

ကူမော့သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ငါလည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့၊ အဲဒီဘုန်းကြီးက လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့၊ ဘုန်းကြီးကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝဟာ တကယ်ပဲ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ အငွေ့အသက်ပါပဲ..."

ယဲ့ချန်က ပြောလေသည်။

"ငါကတော့ ရှင်းပြလို့မရဘူးလို့ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်... ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးက ဘာကိုအားကိုးပြီး အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို ချိတ်ပိတ်နိုင်ရတာလဲ... ပြီးတော့၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာဟာ အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားနေတာ ထင်ရှားပါတယ်... “

“ငါ့ကိုတောင် ချိနဲ့သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သေးတာပဲ... အရင်က မင်းပြောတဲ့ အရင့်အရင် မျိုးဆက်က လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် လင်းရှောင်တို့ ဆိုရင်လည်း၊ သူတို့အားလုံး အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို တွေ့ရမှာကြောက်လို့ မတက်လှမ်းရဲခဲ့ကြဘူးလေ..."

"ဒါတွေအားလုံးက အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာဟာ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ... ပင်မခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခွဲထွက်သွားတယ် ဆိုရင်တောင်၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင်၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးကို ရင်ဆိုင်ရတာဟာ အလွန်လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပါပဲ..."

ကူမော့က ပြောလေသည်။

"ငါလည်း ရှင်းပြလို့မရဘူးလို့ ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့၊ ငါတို့ ဒီတစ်ခါ မြောက်ပိုင်းကျိုးကို လာတာ၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို ရှာဖို့ပဲလေ... ဒီဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ဟာ သဲလွန်စတစ်ခုပဲ... ယုတ္တိရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ငါတို့ သွားကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့..."

"ဟုတ်သားပဲ..."

...

သုံးရက်အကြာတွင်၊ ကူမော့နှင့် အခြားသူများသည် ဝူထုံးမြို့တော်သို့ ခြေချလိုက်ကြလေသည်။

သို့သော်၊ မြို့ထဲရှိ မြင်ကွင်းသည် လူကို အလွန်စိတ်ပျက်သွားစေလေသည်။

မြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ အလွန်ခြောက်ကပ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေလေသည်။ လမ်းမ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်၊ တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့သော ဆိုင်ခန်းအများစု၏ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

တံခါးရွက်များပေါ်တွင် ဓားခုတ်ရာ၊ ပုဆိန်ပေါက်ရာများ ပြည့်နှက်နေကာ၊ စာလုံးများ မှုန်ဝါးနေသော အစိုးရ၏ ကြေညာစာများ ကပ်ထားလေသည်။

ဖွင့်ထားသော ဆိုင်ခန်းအနည်းငယ်တွင်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေပြီး၊ ဆိုင်ရှင်များသည် ကောင်တာနောက်ဘက်တွင် ကျုံ့ကျုံ့လေးနေကာ၊ မျက်လုံးများမှာ သတိထားနေကြလေသည်။

အဆိုးရွားဆုံး မြင်ကွင်းမှာ ခေါင်မိုးအောက်နှင့် နံရံထောင့်များတွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသော သူတောင်းစားများပင် ဖြစ်လေသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး၊ အရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်လှီနေကာ၊ အေးစက်သော မိုးရေထဲတွင် တုန်ယင်နေကြလေသည်။

ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားများသည် လမ်းပိတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ကြမ်းတမ်းစွာ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ညည်းတွားသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် မိုးသံနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထဲတွင် လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွားပြန်လေသည်။

မြို့တစ်ခုလုံးသည် အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ပျက်စီးခြင်း အငွေ့အသက်ကြီးထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ လူကို အသက်ရှူမဝအောင် ဖိနှိပ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်မှာ ထိုမြင့်မားသော နံရံကြီးများနှင့် ခြံဝင်းကြီးများအတွင်း၌ တူရိယာတီးမှုတ်သံများဖြင့် ဆူညံနေပြီး၊ အလွန်အမင်း ဇိမ်ကျနေကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူဌေးအိမ် တံခါးဝတွင် အရက်နှင့် အသားအနံ့များ သင်းပျံ့နေပြီး၊ လမ်းမပေါ်တွင်မူ အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးနေသူများ၏ အရိုးများ ရှိနေသည်ဆိုသည့် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေလေသည်။

ကူမော့နှင့် အခြားသူများသည် မြို့ထဲတွင် မရပ်တန့်တော့ဘဲ၊ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဤမြို့တော်ကို ဖြတ်သန်းကာ၊ မြို့၏ အနောက်ဘက် အစွန်အဖျားရှိ ဖေးလိုင်တောင်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ဝူထုံးမြို့တော်၏ သေဆုံးခြင်း အငွေ့အသက်နှင့် မတူဘဲ၊ ဖေးလိုင်တောင်သည် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပြီး၊ တိမ်ခိုးများ ဝန်းရံနေလေသည်။

သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ကျောက်လှေကားများတစ်လျှောက် အပေါ်သို့ တက်သွားရာ၊ လေထုသည် တဖြည်းဖြည်း လတ်ဆတ်လာပြီး၊ မိုးရေစက်များပင် ပိုမိုနူးညံ့လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော်၊ ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ၊ သူတို့ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဘုန်းကြီးအများအပြား တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ တစ်ပါးစီတိုင်းကလည်း အထုပ်အပိုးများ လွယ်ထားကြလေသည်။

သူတို့ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားလေလေ၊ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ဘုန်းကြီးများနှင့် ပိုတွေ့ရလေလေ ဖြစ်လေသည်။

ယဲ့ချန်သည် ဘုန်းကြီးငယ်တစ်ပါးကို တားကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်... မင်းတို့ ဘာလို့ အားလုံး တောင်ပေါ်က ဆင်းလာကြတာလဲ..."

ထိုဘုန်းကြီးငယ်သည် အလွန်ယဉ်ကျေးပြီး၊ ယဲ့ချန်၏ တားဆီးမှုကို ခံရသောအခါ လက်အုပ်ချီ၍ ခါးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါယကာတို့... အကယ်၍ အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီး ဘုရားဖူးမလို့ဆိုရင်၊ လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားကြပါတော့... ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးဟာ ဒီနေ့ပဲ ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပါပြီ..."

"ဖျက်သိမ်းလိုက်တယ်..."

ယဲ့ချန်သည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဘုန်းကြီးငယ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဆရာတော်ကြီးက အကြောင်းရင်းကို မပြောပါဘူး... ငါတို့ကို တောင်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းပြီး၊ သွားနိုင်သလောက် ဝေးဝေး သွားကြဖို့ပဲ ပြောပါတယ်..."

"အကြောင်းရင်းကို မပြောဘူးလား..."

"အကြောင်းရင်းကို မပြောပါဘူး..."

ယဲ့ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်..."

"အမိတာဘ... အကယ်၍ ဒါကာတို့မှာ တခြားကိစ္စ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်ုပ် အရင်သွားခွင့်ပြုပါ..."

ဘုန်းကြီးငယ်က ခါးညွှတ်အရိုအသေပေးလေသည်။

"ဖြည်းဖြည်းကြွပါ ဆရာတော်... ခရီးချောမွေ့ပါစေ..."

ယဲ့ချန်က လက်အုပ်ချီလိုက်လေသည်။

ထိုဘုန်းကြီးငယ် ထွက်သွားသည်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်နေပြီးနောက်၊ ယဲ့ချန်သည် ကူမော့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... နည်းနည်း မဟန်ဘူးနော်..."

ယဲ့ချန် ပြောစရာမလိုဘဲ၊ ကူမော့ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို မြင်နိုင်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်၊ နိုင်ငံကျောင်းတော်တစ်ခုအနေဖြင့်၊ ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်သည် မြောက်ပိုင်းကျိုးတွင် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားပြီး၊ တပည့်များစွာရှိကာ လွှမ်းမိုးမှုလည်း အလွန်ကြီးမားသောကြောင့်၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ဖျက်သိမ်းလိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့အပြင်၊ ကျီးခူဘုန်းကြီး ပြောခဲ့သည်အရဆိုလျှင်၊ ဤဖေးလိုင်ကျောင်းတော်တွင် အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို ချိတ်ပိတ်ထားပြီး၊ ဝင်္ကပါကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို ရွတ်ဖတ်ပြီး သန့်စင်သော ဗုဒ္ဓ အတွင်းအားများကို အမြဲတမ်း ထည့်သွင်းပေးရန် လူ လိုအပ်လေသည်။

"သွားကြစို့... အပေါ် တက်ကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့..."

လေးဦးသားသည် လျင်မြန်စွာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ရသော ဘုန်းကြီးများသည် ပိုမိုများပြားလာပြီး၊ အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်ရာ လူတစ်ထောင်နီးပါးခန့် ရှိသဖြင့်၊ ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားလေသည်။

တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားလေလေ၊ တွေ့ရသော လူများသည် ပိုမိုနည်းပါးလာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရတော့ချေ။

တောင်ထိပ်တွင်၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုကို တောင်ကိုမှီ၍ တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး လေးစားဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

တောင်တံခါးရှေ့တွင်၊ 'ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်' ဟူသော ရွှေရောင်စာလုံးကြီးသုံးလုံးသည် စိုစွတ်နေသော လေထုထဲတွင် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။