အခန်း ၄၈၁

အပိုင်း (၄၈၁) နန်ဟွေ့ဆရာတော်

သို့သော်၊ ယခုအခါတွင် ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်သည် အလွန်ခြောက်ကပ်နေပြီး၊ အသံအနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။ သူတို့လေးဦးသည် တောင်တံခါးထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်၊ တောင်အောက်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုသည် မျက်နှာသို့ လာရိုက်ခတ်လေသည်။

ကျောင်းတော်အတွင်း၌ အလွန်သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး၊ ကျောက်ပြားခင်းထားသော လမ်းသည် မိုးရေကြောင့် ကြေးမုံပြင်အလား တောက်ပနေကာ၊ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများသည် ကောင်းကင်ယံထိ မြင့်မားနေပြီး၊ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များပေါ်တွင် ကြည်လင်သော ရေပေါက်လေးများ တွဲခိုနေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ဆက်လျှောက်သွားပြီး၊ ကျောင်းဆောင်အတော်များများကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူတို့သည် ကျောင်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ ဗောဓိပင်တစ်ပင်အောက်တွင် မီးခိုးရောင်သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဘုန်းကြီးငယ်တစ်ပါး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုဘုန်းကြီးသည် ခြေဗလာဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ ဟန်ပန်မှာ သဘာဝကျကာ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေလေသည်။

"ကိုရင်လေး... ကျောင်းတော်က လူတွေအားလုံး ထွက်သွားကြတာတောင်၊ မင်းတစ်ပါးတည်း ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ..."

ယဲ့ချန်သည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး ဘုန်းကြီး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

ဘုန်းကြီးသည် လှည့်လာပြီး ယဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ယဲ့ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမျက်လုံးများသည် အလွန်ကြည်လင်နေပြီး၊ မွေးကင်းစ ကလေးငယ်အလား ဖြူစင်သော်လည်း၊ ကြယ်တာရာများအလား နက်ရှိုင်းနေကာ၊ အဆုံးမရှိသော ဉာဏ်ပညာနှင့် သနားကြင်နာမှုများ ပါဝင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုဘုန်းကြီးသည် လက်အုပ်ချီ၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ၊ အသံမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး နွေးထွေးလေသည်။

"အမိတာဘ... ဒါကာတို့ အဝေးကလာရတာ ပင်ပန်းသွားပြီ..."

ကူမော့သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်ကြီး... ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရအောင် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ..."

ယဲ့ချန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးလား... မင်းက အသက်တစ်ရာနီးပါး ရှိနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဆရာတော်ကြီးလို့ အခေါ်မခံရဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဘွဲ့နာမည်ဟာ တကယ်ပဲ ဟွေ့နန်ပါ..."

ထို့နောက်၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် ကူမော့အား ခါးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ထပ်ပြောလေသည်။

"ကျွန်ုပ် ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင်၊ ဒါကာဟာ လက်ရှိ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ကူမော့ဆိုတဲ့ သခင်ကြီးကူ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဆရာတော်ကြီးရဲ့ အမြင်က တကယ် ထက်မြက်တာပဲ..."

ကူမော့က ပြောလေသည်။

"ကျွန်တော်ဟာ ကူမော့အစစ်ပါပဲ..."

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးက ပြောလေသည်။

"ကျိုးနိုင်ငံဟာ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အခြေအနေ အရမ်းရှုပ်ထွေးနေလို့၊ ပြင်ပသတင်းတွေကို သိရတာ အရမ်းနည်းပါးပါတယ်... အခု လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်နေရာ ပြောင်းသွားပြီဆိုတာကို သိတဲ့လူ သိပ်မရှိတော့ပါဘူး...”

“ ကျွန်ုပ်လည်း ဒါကာရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ဒါကာရဲ့ အငွေ့အသက်ကို လေးစားမိလို့၊ မေးကြည့်လိုက်မှ သမိုင်းတစ်လျှောက် အသက်အငယ်ဆုံး လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ပေါ်ထွက်လာပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတာပါ... ဒီနေ့ တွေ့လိုက်ရတော့၊ တကယ်ပဲ သာမန်မဟုတ်ဘူး... နတ်ဘုရားတွေထဲက လူတစ်ယောက်ပဲ..."

"ဆရာတော်ကြီးက အမွှမ်းတင်လွန်းပါပြီ..."

ကူမော့က လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး၊ ထပ်မံ မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်ကြီးက ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ကို ဘာလို့ ဖျက်သိမ်းလိုက်တာလဲ..."

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလေသည်။

"မဖြေခင်၊ ကျွန်ုပ်အနေနဲ့ သခင်ကြီးကူကို ကိစ္စတစ်ခု အရင်မေးပါရစေ... ဒါကာက ဘာကိစ္စအတွက် လာတာလဲ..."

"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့..."

"ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးလဲ..."

"အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ..."

"အမိတာဘ..."

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"အဲဒီလိုဆိုမှတော့၊ ကျွန်ုပ်က အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလို့ ရပါပြီ... ကျွန်ုပ်က ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တာ၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကြောင့်ပါပဲ..."

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် အဝေးမှလှမ်း၍ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ၊ တောင်ထိပ်ရှိ မြင့်မားသော စေတီတော်ကြီးတစ်ဆူဆီသို့ ညွှန်ပြနေလေသည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီးကူ... ကျွန်ုပ်နဲ့အတူ စေတီတော်ပေါ် တက်ပြီး ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ချက်ချင်းပင်၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် ကိုယ်ဖော့ သိုင်းပညာကို အသုံးပြု၍ ပျံသွားလေသည်။ က်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စေတီတော်ကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သို့သော် သူ စေတီတော်၏ ထိပ်ဖျားသို့ ဆင်းလိုက်သည်နှင့်၊ ကူမော့သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက စေတီတော်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေမှန်းမသိအောင် ရပ်နေသည်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"သခင်ကြီးကူရဲ့ သိုင်းပညာက အရမ်းကောင်းတာပဲ... ကျွန်ုပ် အရှုံးပေးပါတယ်..."

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး၊ တောင်အောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလေသည်။

"မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေဟာ၊ မြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနေပြီ... ကျိုးနိုင်ငံတစ်ခုလုံး လို့တောင် ပြောလို့ရပါတယ်... အခုအချိန်မှာ၊ ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ဆီကို စုဝေးလာနေကြပြီ... မိစ္ဆာကြီးဟာ၊ မကြာခင် ပေါ်ထွက်လာတော့မယ်... ဒါက ကျွန်ုပ် ဖေးလိုင်ကျောင်းတော်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ..."

ကူမော့သည် သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ နိယာမချီစွမ်းအားကို လည်ပတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊

ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ မြို့တွင်းနှင့် မြို့ပြင်တွင် အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာကာ၊ ဖေးလိုင်တောင်ဆီသို့ စုဝေးလာနေကြလေသည်။

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးက ပြောလေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ငါးဆယ်က၊ ကျွန်ုပ်ဟာ မတော်တဆ ခံစားမှုတစ်ခု ရခဲ့ပြီး၊ လူ့လောကမှာ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ကျရောက်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရပါတယ်... ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် လောကကို ဆင်းသက်လာပြီး လူ့လောကကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်တဲ့...”

“ အဲဒါနဲ့၊ ကျွန်ုပ်လည်း နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတော့ အနှစ်နှစ်ဆယ် လိုက်ရှာအပြီးမှာ ဒီနေရာမှာ မိစ္ဆာကို တွေ့ခဲ့တာပါ... အဲဒါက အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာသဘာဝတွေ ကောင်းကင်ယံထိ ထိုးတက်နေတာပါ..."

"ကျွန်ုပ်ဟာ ရှေးဟောင်းစာပေတွေ အများကြီးကို ရှာဖွေဖတ်ရှုပြီးနောက်မှာ၊ အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ ကျောက်တုံးဟာ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲက အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်... ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖန်တီးပြီး အဲဒါကို ချိတ်ပိတ်ထားလိုက်တယ်... မိစ္ဆာသဘာဝတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ... အဲဒီချိတ်ပိတ်မှုဟာ အခုဆို အနှစ်သုံးဆယ် ရှိသွားပါပြီ..."

"ဒီအနှစ်သုံးဆယ်အတွင်းမှာ၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်က ဒီမှာရှိနေပေမဲ့၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရဲ့ အသိစိတ်ကတော့ အမြဲတမ်း အပြင်မှာ ရှိနေခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်ုပ်ကို အလေးအနက် ထားပုံမပေါ်ပါဘူး...”

“ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ချိတ်ပိတ်ခံထားရတာကိုလည်း သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး... ကြားထဲမှာ ကျွန်ုပ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လာရှာခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်ုပ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကျရှုံးသွားပြီးနောက်မှာတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်က၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာဟာ ဖေးလိုင်တောင်ကို ရုတ်တရက် မကြာခဏ စတင်တိုက်ခိုက်လာခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ အသိစိတ်ကလည်း ကျိုးနိုင်ငံမှာ အဆက်မပြတ် ဒုက္ခပေးနေပြီး၊ လောကလူသားတွေရဲ့ ဆန္ဒတွေကို အဆက်မပြတ် လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့တာပါ... “

“ကျိုးနိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို စစ်မီးတွေထဲ ရောက်သွားစေပြီး၊ နန်းတွင်းက ပျက်စီးယိုယွင်းလာကာ၊ သိုင်းလောကမှာလည်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်လာခဲ့တယ်... လူတိုင်းရဲ့ ဆန္ဒတွေ လွတ်ထွက်သွားပြီး၊ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ စတင်ပျံ့နှံ့လာခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်ုပ်နဲ့ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ တစ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်တဲ့အချိန်မှာ၊ သူ့ပါးစပ်ကနေ သိခဲ့ရတာက၊ သာမန်လူတွေကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တာဟာ၊ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းဖို့အတွက်တဲ့... “

“သူက ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တက်လှမ်းမယ့် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ချင်နေတာ... ဒါက နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီပြီး အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာဟာ ကောင်းကင်တံခါးဝမှာ အမြဲတမ်း စောင့်နေခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ လူ့လောကကို ဆင်းလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ..."

စကားပြောရင်း၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် ကူမော့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီးကူ... ကျွန်ုပ် ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တက်လှမ်းမယ့်သူဟာ ဒါကာ ဖြစ်ရမယ်..."

ကူမော့သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလေသည်။

"ကျွန်တော် နည်းနည်း သိချင်နေတာက၊ ဆရာတော်ကြီး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အများကြီး သိနေရတာလဲ... ပြီးတော့ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့တာလဲ... ဆုချန်ချိုးလို လူတောင်မှ၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာရှေ့မှာ ခုခံနိုင်စွမ်း သိပ်မရှိခဲ့ဘူးလေ..."

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးက ပြောလေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့၊ ကျွန်ုပ်ဟာ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ စွမ်းအားတစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ပါ..."

ကူမော့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"လူ့လောကမှာ ဒီလို စွမ်းအားမျိုး ရှိလို့လား..."

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"လူ့လောကမှာတော့ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တားမြစ်နယ်မြေမှာ ရှိပါတယ်... ကျွန်ုပ်ဟာ မဟာနေမင်း မိစ္ဆာသိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံထားတာပါ..."

"မဟာနေမင်း မိစ္ဆာသိုင်းပညာ"

ကူမော့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူကြုံတွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် မဟာနေမင်း မိစ္ဆာသိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံသူ ဒုတိယမြောက်လူ ဖြစ်လာသည်။

"ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှာ ဒီလို သိုင်းပညာမျိုး ရှိလို့လား..."

ဟု ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးက ပြုံးလျက် ဖြေလေသည်။

"ဒါက မိစ္ဆာသိုင်းပညာတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်ပါ... ဘယ်လိုလုပ် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းကနေ ဆင်းသက်လာတာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ပြီးတော့ ဒီသိုင်းပညာက လောကမှာရှိတဲ့ တခြားသိုင်းပညာတွေနဲ့ မတူဘူး၊ လက်ဆင့်ကမ်းလို့ မရဘူး၊ ဒီသိုင်းပညာက အသက်ရှိနေတယ်..."

"ဒီ မဟာနေမင်း မိစ္ဆာသိုင်းပညာဟာ လူ့လောကမှာ အရမ်းထူးခြားတဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးနဲ့ အမြဲတည်ရှိနေပြီး၊ ရေစက်ပါတဲ့သူကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေတာပါ... လူက သိုင်းပညာကို ရွေးချယ်တာမဟုတ်ဘဲ၊ သိုင်းပညာက လူကို ရွေးချယ်တာပါ..."

ကူမော့သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒါဆို၊ ဆရာတော်ကြီးက မဟာနေမင်း မိစ္ဆာသိုင်းပညာက ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ ရေစက်ပါသူပေါ့..."