အခန်း ၄၈၃

အပိုင်း (၄၈၃) မိစ္ဆာလွှမ်းသောမြို့

ကူမော့သည် အတွင်းအား၊ အပြင်အား၊ နှင့် ချီစွမ်းအား သုံးမျိုးစလုံးကို ကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သိုင်းပညာ အသိဉာဏ်ကို ကျင့်ကြံသူများ ပြောလေ့ရှိသော "လူ့လောက၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းခြင်း" ဆိုသည်မှာ စွမ်းအားစုဆောင်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သဘာဝကျကျ နားလည်လေသည်။

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးကဲ့သို့သော လူ့လောကကို ကယ်တင်ရန် တာဝန်ယူထားသူများအတွက်၊ ပြည့်စုံသော စွမ်းအားကို စုဆောင်းလိုပါက လူ့လောကမှ စတင်၍ လူ့လောကသို့ ပြန်သွားရမည် ပင်ဖြစ်လေသည်။

ချက်ချင်းပင်၊

သူတို့ နှစ်ဦးသည် စေတီတော်ပေါ်မှ ပျံသန်းဆင်းသက်လာကြလေသည်။

ယဲ့ချန်က အလျင်အမြန် လာကြိုပြီး မေးလိုက်လေသည်

"အစ်ကိုကြီး... ဘယ်လိုလဲ..."

ကူမော့က ပြောလေသည်။

"ဆရာတော်ကြီးက အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ အခု မြောက်ပိုင်းကျိုး နန်းတော်မှာ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်... ငါတို့ အခု နန်းတော်ကို တစ်ခေါက် သွားရမယ်..."

ယဲ့ချန်က ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီမှာပဲ နေခဲ့တော့..."

ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများသည် ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ကူမော့၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံရန် တာဝန်ပေးအပ်ခံရသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်လေသည်။

ကူမော့သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်လေသည်။

ယဲ့ချန်၏ အစီအစဉ်ကို သူ သဘောတူလေသည်။ ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများ၏ သိုင်းပညာသည် မဆိုးလှသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သာမန် သိုင်းလောက တိုက်ပွဲများအတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။

အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်ရမည့် ကိစ္စမျိုးတွင်မူ၊ သူတို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့ကို ထားလိုက်ပါတော့၊ သီအိုရီအရ ဆိုလျှင် ချူနိုင်ငံ၏ တတိယမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်သော ယဲ့ချန်ပင်လျှင် အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးချေ။ သို့သော် ယဲ့ချန်သည် မွေးရာပါ သူတော်စင်ဖြစ်ပြီး၊ မိူကြိုး သန့်စင် ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ဤတိုက်ပွဲသို့ လိုက်ပါနိုင်ခြင်း ပင်ဖြစ်လေသည်။

အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် တည်ရှိမှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်၊ ယဲ့ချန် မပါရှိပါက ကူမော့သည် အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို ရှာတွေ့မည် မဟုတ်ဟုပင် စိုးရိမ်မိလေသည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ဖေးလိုင်တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး၊ ဝူထုံးမြို့တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ကူမော့နှင့် ယဲ့ချန်တို့သည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ သူတို့ တောင်ပေါ်တက်စဉ်က မြို့တော်သည် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ငရဲခန်း အလယ်သို့ အပြီးအပိုင် ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

မြို့တံခါးမှာ ပွင့်ဟနေပြီး အစောင့်အကြပ် မရှိတော့ချေ။

လမ်းမပေါ်တွင် ပြင်းထန်လွန်းသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် အနက်ရောင် မြူခိုးများအဖြစ် လှိုင်းထနေပြီး၊ ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် ဖုံးကွယ်လုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

မြို့တစ်မြို့လုံးရှိ လူများသည် ရူးသွပ်နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ တစ်မြို့လုံး ရူးသွပ်နေသော မြို့ကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။

အဝတ်အစား စုတ်ပြဲပြီး အရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်လှီနေသော သူတောင်းစား တစ်ဦးသည်၊ သူ့ထက်ပင် ပိုမို ပိန်လှီနေသော အခြား သူတောင်းစား တစ်ဦးကို ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် သေချာဖိထားပြီး၊ လက်ထဲမှ ရွှံ့များ ပေကျံနေသော မုန့်တစ်ဝက်ကို အရူးအမူး လုယူနေလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး၊ လည်ချောင်းထဲမှ သားရဲတစ်ကောင်အလား ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ သူ၏ ဖိထားမှုကို ခံရသော သူတောင်းစားမှာ အသက်ရှူရပ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ပါးစပ်ထောင့်တွင် ရွှံ့များနှင့် သွေးမြှုပ်များ ကျန်ရှိနေလေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်၊ တစ်ချိန်က အတော်လေး ကြီးကျယ်ခမ်းနားခဲ့သော စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ခု၏ တံခါးကြီးကို ချိုးဖျက်ထားလေသည်။

အဝတ်အစား စုတ်ပြဲနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ကျိုင်းကောင်များအလား ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဗိုက်ဝရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ဖျက်ဆီးရန် သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ပန်းကန်လုံးနှင့် ပန်းကန်ပြားများ ကွဲအက်သံ၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ လဲကျသံ၊ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောသံ၊ အော်ဟစ်သံများ ရောနှောနေလေသည်။

လူတစ်ချို့သည် အရက်အိုးများကို ဖက်ကာ အရူးအမူး သောက်ပြီးနောက်၊ နံရံကို ပစ်ပေါက်လိုက်ကြသည်။ တချို့က မီးဖိုချောင်ထဲမှ အစိမ်းလိုက် အသားတုံးများကို လုယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်ပြီး အရူးအမူး ဝါးစားနေကြရာ၊ သွေးရည်များက မေးစေ့မှ တစ်ဆင့် စီးကျနေလေသည်။

ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ၊ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားသော မုန့်တစ်ဖဲ့လေးအတွက် သူတောင်းစား အချို့သည် အချင်းချင်း သတ်ပုတ်နေကြပြီး၊ သွားများဖြင့် အချင်းချင်း၏ အသားများကို ကိုက်ဖြတ်နေကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လူသားဆန်မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိတော့ဘဲ၊ လောဘနှင့် ရက်စက်မှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အချို့သည် ပြေးဝင်လာကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် တားဆီးရန် မဟုတ်ဘဲ ဤရူးသွပ်မှု အခမ်းအနားကြီးတွင် ပါဝင်လာကြခြင်း ပင်ဖြစ်လေသည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြုံးလျက်၊ ကြက်ကင် တစ်ဝက်ကို ဖက်ထားသော သူတောင်းစား တစ်ဦးကို ဓားဖြင့် ခုတ်လှဲလိုက်ပြီး၊ ကြက်ကင်ကို လုယူကာ အငမ်းမရ ကိုက်စားနေလေသည်။

အခြားတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးကမူ ပုန်းအောင်းနေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ဖမ်းဆွဲကာ၊ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲဆုတ်နေလေသည်။ အမျိုးသမီးမှာ ငိုယို ရုန်းကန်ခြင်း မရှိဘဲ၊ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

"အမိတာဘ..."

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးသည် ဗုဒ္ဓ၏ ဂုဏ်တော်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ၊ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် သနားကြင်နာမှုများ ပိုမို ပြည့်နှက်လာသော်လည်း၊ လေးနက်မှု အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်လာလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ရှိ သန့်ရှင်းသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် အနည်းငယ် လင်းထိန်လာပြီး၊ သူတို့ သုံးဦးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသော မိစ္ဆာစွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

ကူမော့သည် မျက်နှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဤလူ့လောက၏ ငရဲခန်းကို ကြည့်နေလေသည်။

ရူးသွပ်နေသော လူတိုင်း၏ ကိုယ်မှ အနက်ရောင် အငွေ့များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လေထဲရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင် လှိုင်းကြီးထဲသို့ စုစည်းသွားကာ၊ မြို့လယ်ခေါင်ရှိ နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို သူ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး၊ မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို အောင့်အည်းခံကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒါက... ရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်ထက် အဆတစ်ရာ ပိုကြောက်ဖို့ ကောင်းတယ်၊ တစ်မြို့လုံး ရူးသွားကြပြီ..."

ကူမော့က ပြောလေသည်။

"ရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်မှာ မိစ္ဆာပူးကပ်ခံရတာ အဲဒီ ဘုန်းကြီးအို တစ်ပါးတည်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက လူတိုင်း မိစ္ဆာပူးကပ်ခံရတာ..."

ချက်ချင်းပင်၊

ကူမော့သည် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူးကာ ဓားအသွင် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ယဲ့ချန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ယဲ့ချန်သည် ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းနေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ လူတိုင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော 'ကျေးကျွန်' ဟူသော စာလုံးတစ်လုံးကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးက ပြောလေသည်။

"ကြည့်ရတာ၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာက ဒါကာကူ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာပဲ... အရင်တုန်းက ဘာမှ မလှုပ်ရှားခဲ့တာက၊ ဒါကာကူက မြို့အပြည့် ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေကို မြင်ပြီး မဝင်လာရဲမှာကို စိုးရိမ်လို့ နေမှာပါ... အခုတော့ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့..."

"ငါက သူ ထွက်ပြေးသွားမှာကိုတောင် စိုးရိမ်နေတာ..."

ကူမော့က တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။ ယဲ့ချန်နှင့် ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီးတို့ကလည်း ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်သွားကြလေသည်။

ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလေလေ၊ ဟွေ့နန်ဆရာတော်ကြီး၏ အငွေ့အသက်သည် ပိုမို ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီ၊ သူတို့သည် နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

တစ်ချိန်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး လေးစားဖွယ် ကောင်းခဲ့သော နန်းတော်သည်၊ ယခုအခါ ဆန္ဒများ အထိန်းအကွပ်မရှိ စီးဆင်းနေပြီး၊ အောက်ခြေလွတ်နေသော မိစ္ဆာဂူကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။ နေရာတိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်မှု၊ မုဒိမ်းမှု၊ လုယက်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လူတိုင်း၏ နဖူးပေါ်ရှိ 'ကျေးကျွန်' ဟူသော စာလုံးသည် အထင်အရှား မြင်နေရပြီး၊ မိစ္ဆာစွမ်းအင်သည် စီးကျလာမတတ် သိပ်သည်းနေလေသည်။ လေထုထဲတွင် ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံများ၊ ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးသံများ၊ ရိုင်းစိုင်းသော ကျိန်ဆဲသံများနှင့် အရိုးများ ကျိုးပဲ့သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ လောကပျက်မည့်နေ့၏ သံစုံတီးဝိုင်း ကြီးတစ်ခုကို အတူတကွ ဖန်တီးနေကြလေသည်။

ကူမော့တို့ သုံးဦးသည် မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ကာ၊ သရဲတစ္ဆေများအလား လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြီး၊ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော ရင်ပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ၊ အမြင့်ဆုံး အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော နန်းဆောင်ကြီး ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြလေသည်။

နန်းဆောင် တံခါးကြီးမှာ ပွင့်ဟနေပြီး၊ အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းမှာ "အသိဉာဏ်မဲ့ခြင်း" ဟူသော စကားလုံးကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်အထိ ဖော်ပြနေလေသည်။

နန်းဆောင် အလယ်ဗဟိုတွင်၊ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သူကြီး အချို့သည် အဝတ်အစား သေချာ မဝတ်ဆင်ထားဘဲ ရမ္မက်ကြီးနေသော မိဖုရားများနှင့် နန်းတွင်းသူများကို ဖက်ကာ လူအများရှေ့တွင် ကာမဂုဏ် ကျူးလွန်နေကြလေသည်။

ဘေးတွင်၊ စာပေပညာရှင် အသွင်အပြင်ရှိသော အမတ်အချို့သည် ဧကရာဇ်၏ တံဆိပ်တုံးကို လုယူရန် အချင်းချင်း သတ်ပုတ်နေကြပြီး၊ မှင်အိုး၊ စုတ်တံထည့်သည့် ခွက် များဖြင့် အချင်းချင်း ခေါင်းကွဲ သွေးထွက်သည်အထိ ထုနှက်နေကြလေသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင်၊ မင်းညီမင်းသား အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသူ တစ်ဦးသည် မိန်းမစိုး တစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို အသေအလဲ ညှစ်ထားပြီး၊ မျက်နှာပေါ်တွင် ရောဂါသည် တစ်ဦးကဲ့သို့ ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးသည် မိစ္ဆာများ ကခုန်နေသော အသိုက်ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး၊ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်များ ဖြစ်သော စည်းကမ်း၊ အထက်အောက် ဆက်ဆံရေး၊ ကိုယ်ကျင့်တရား စသည်တို့သည် ဤနေရာတွင် လုံးဝ ကြေမွသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုရူးသွပ်နေသော မြင်ကွင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ ဧကရာဇ်၏ အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော နဂါးရုပ်များ ဖောင်းကြွနေသည့် ရွှေပလ္လင်ပေါ်တွင်... အဝါရောင် နဂါးဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်မှ လူကို အသက်ရှူကျပ်စေသော၊ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးနေပြီး၊ ပုရွက်ဆိတ်များကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ကာ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်မှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

ထိုသူမှာ မြောက်ပိုင်းကျိုး ဧကရာဇ် ယွီဝမ်ထိုက် ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ ဖြစ်နေလေပြီ။

သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရာ၊ နက်ရှိုင်းသော "အကြည့်" သည် ရှုပ်ထွေးနေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော ဧည့်သည် သုံးဦးအပေါ်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကူမော့အပေါ်သို့ အကြည့်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကူမော့... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ... လူ့လောကရဲ့ အချိန်က အရမ်း နှေးလွန်းတယ်... ငါ ဒီမှာ မင်းကို စောင့်နေတာ ရက်နှစ်ဆယ် အတိအကျ ရှိသွားပြီ..."

ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည်။

"မင်းက သေချင်နေတာ အဲဒီလောက်တောင် လောနေတာလား..."

"သေတာလား..."

အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာက ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး၊ ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"ဒါက ငါ့အတွက်တော့ တကယ်ကို စိမ်းသက်လွန်းတဲ့ စကားလုံးပဲ... ငါ အသိစိတ် စတင်ဖြစ်တည်လာတဲ့ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာကျော် အတွင်းမှာ၊ ဒီလို အသိမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး..."

ကူမော့ ထပ်မပြောတော့ချေ။