အခန်း ၄၉၀

အပိုင်း (၄၉၀) - ကျန်းရော့ရွှေ

ထို့နောက် ကူမော့သည် ဓာတ်တော်ကို သေချာသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နဂါးအကြေးခွံကိုလည်း ကောက်ယူကာ ယဲ့ချန်နှင့်အတူ ဖေးလိုင်တောင်ဆီသို့ ထွက်ခွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူထုံးမြို့တော်၌ ငိုကြွေးသံများ ဆူညံနေလေသည်။ ကူမော့က အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို သတ်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ နန်းတော်ကို ဗဟိုပြုကာ ပြန့်နှံ့နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ စတင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မိစ္ဆာစွမ်းအင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဆန္ဒများ အထိန်းအကွပ်မဲ့ဖြစ်နေသူများလည်း တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

သူတို့သည် ရုပ်သေးရုပ်များ မဟုတ်ကြဘဲ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကြောင့် ဆန္ဒများ ကြီးမားသွားခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိတို့ပြုလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များကို မေ့ပျောက်သွားခြင်း မရှိကြပေ။

ယခုအခါ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားချိန်တွင် သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး လူအများအပြားလည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲသွားကြတော့သည်။

ဆန္ဒများ အဆုံးမရှိ ကြီးမားနေချိန်တွင် လူတို့သည် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် လူ့ကျင့်ဝတ်များကို မေ့ပျောက်ကာ အချို့က မိမိ၏ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို သတ်ဖြတ်မိကြသလို၊ အချို့ကလည်း ကာမဂုဏ်ခံစားခြင်း ၊ လူအများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခြင်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကူမော့က အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို သတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်များသည် ဤမျှမကသေးပေ။

ဤအချိန်၌ ဝူထုံးမြို့တော်အပြင်ဘက် မိုင်သုံး၊ လေးရာအကွာရှိ တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ချီမြောင်ရွှမ်သည် ဝူထုံးမြို့တော်ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။

ဝူထုံးမြို့တော်တွင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ လှိုင်းထနေသည်ကိုရော၊ ကူမော့က "လက်ဝါးထဲရှိ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်" သိုင်းပညာဖြင့် အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်ကိုပါ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

"သူ ပိုပြီး အစွမ်းထက် လာပြန်ပြီ..."

ချီမြောင်ရွှမ် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရာ၊ အသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ချေ။

"ဟွန့်၊ ဖိအား ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား၊ ကျေးကျွန်... "

ချိတ်ပိတ်ခံထားရသော ချင်းလုံ က လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလေသည်။

"ကျေးကျွန်၊ ဒီ ကူမော့ ဟာ နဂါးပဲ... သူ့ရဲ့ ပါရမီ ဟာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... မင်း အနှစ် တစ်ထောင်ကျော် အသက်ရှင်နေလည်း ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ... သူ့ရှေ့မှာ မင်းက ခွေးတစ်ကောင်လို ပါပဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည်။

"သူက နဂါး အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တာ အပြင်၊ ဒီလို ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည် တစ်မျိုးကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားသေးတာပဲ... ဒီကောင်လေး ဖုံးကွယ်ထားတာ တကယ် နက်ရှိုင်းတာပဲ...”

“ ကံကောင်းလို့ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည် ဖြစ်နေလို့... ဒီ မိစ္ဆာကျောက်တုံး မူလစွမ်းအင် ကို သူ ယူသွားလည်း အသုံးမဝင်ဘူး... အကယ်၍ မိစ္ဆာ လမ်းစဉ် ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည် သာ ဆိုရင်တော့၊ ငါ ဒီတစ်ကြိမ် တကယ်ပဲ ရန်သူကို လက်နက် တပ်ဆင် ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပဲ..."

"မင်းလို အမှိုက်ကောင်"

ချင်းလုံ က လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလေသည်။

"အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ သေးသေးလေး တစ်ကောင်ကိုတောင် မသတ်ရဲဘူး... တခြားလူ လက်ကို ငှားပြီး သတ်ခိုင်းရတယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ် သည် မျက်နှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"ချင်းလုံ၊ မင်း ငါ့ကို ရန်စနေလည်း အလကားပါပဲ... ငါ့မှာ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ် ရှိတယ်... ဒီ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို သတ်ဖို့ တခြားလူ လက်ကို ငှားရုံတင် မကဘူး၊ ကောင်းကင်ယံ က အဲဒီ ကောင်းကင် တံခါး ကိုလည်း တခြားလူ လက်ကို ငှားပြီး ဖွင့်ခိုင်းမှာပဲ..."

"ငါ အရင်တုန်းက ကျန်းရော့ရွှေ ဆိုတဲ့ ကောင်လေး ကို ကောင်းကင် တံခါး ရဲ့ အမှန်တရား ကို မြင်တွေ့အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ့ကို မူလစွမ်းအင် တစ်ခု လည်း ပေးခဲ့သေးတယ်... “

“အဲဒီ ကောင်လေး ရဲ့ မာန နဲ့ ဆိုရင်၊ ကောင်းကင် တံခါး ကို သေချာပေါက် ဓားနဲ့ ဖွင့်မှာပဲ... အခု ကူမော့ က အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ ကို သတ်လိုက်ပြီ ဆိုတော့၊ သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ..."

"ဟား၊ အမှိုက်ကောင်..."

ချင်းလုံ က လေးနက်စွာ ပြောလေသည်။

"အနှစ် တစ်ထောင်ကျော် အသက်ရှင်နေတဲ့ အဘိုးကြီး က၊ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် ကောင်လေး ကူမော့ ရဲ့ အရိုက်ခံရတာတောင်၊ ပြန်မရိုက်ရဲဘူး... မင်းက တကယ့် အမှိုက်ကောင်ပဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ် သည် နှုတ်ခမ်း တွန့်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"ချင်းလုံ၊ မင်းက ရူးနေတာလား... ငါက ကူမော့ ကို အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ သတ်အောင်၊ ကျန်းရော့ရွှေ ကို ကောင်းကင် တံခါး ဖွင့်အောင် တမင် လမ်းညွှန် ခဲ့တာ... "

“သူတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံ အပြင်ဘက် က မျက်လုံး ကို ဖျက်ဆီးခိုင်းပြီး၊ ငါ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံ ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခိုင်းတာလေ... မင်းက ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ပြီး၊ အခု ကူမော့ ကို သွားသတ်ခိုင်း မလို့လား... ဖြစ်နိုင်မယ် ထင်လား..."

"အမှိုက်ကောင်..."

ချင်းလုံ က ပြောလေသည်။

"ကူမော့ က နဂါး ပဲ... သူ့ရဲ့ ပါရမီ ဟာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်၊ မင်း အခု သူ့ကို မသတ်ရင်၊ သူ နဂါး အဖြစ် အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာတဲ့ အချိန်ကျရင်၊ မင်း သေချာပေါက် သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ကို ခံရမှာပဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ် က ပြုံးလျက် ဖြေလေသည်။

"အရင်တစ်ခေါက် မီးချီလင် ကို သတ်တုန်းက၊ ငါ ကူမော့ နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးတယ်... သူ နဂါး အဖြစ် ပြောင်းလဲတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတယ်... အဲဒါက မင်းလို နတ်နဂါး အစစ် မဟုတ်ပါဘူး... သူက သိုင်းပညာ တစ်မျိုး ကို ကျင့်ကြံထားတာ... သူက လူပဲ ဖြစ်နေသေးတယ်... ချင်းလုံ၊ မင်း စိတ်ပျက်ရတော့မယ်၊ သူက မင်းနဲ့ မျိုးနွယ်တူ မဟုတ်ဘူး..."

"သူ နဂါး အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ထက်၊ သူဟာ မွေးရာပါ သူတော်စင်၊ မွေးကတည်းက သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိသူ ဖြစ်နေတာကို ငါ ပိုပြီး ဂရုစိုက်တယ်...”

“ ဒါပေမဲ့ တူညီတဲ့ မွေးကတည်းက သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိသူတွေ ဖြစ်နေလျက်နဲ့၊ ဘာလို့ ဒီ ဟွေ့နန် ဘုန်းကြီး က ကူမော့ ထက် အဲဒီလောက် အများကြီး ညံ့နေရတာလဲ..."

ချင်းလုံ က ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ကူမော့ က မွေးကတည်းက သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိသူ လို့ ပြောတယ်နော်... နောက်ထပ် မွေးကတည်းက သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိသူ ရှိသေးလား..."

"မှန်ပါတယ်၊"

ချီမြောင်ရွှမ် က ပြောလေသည်။

"ခုနက သေသွားတဲ့ ဘုန်းကြီး လည်း မွေးရာပါ သူတော်စင်၊ မွေးကတည်းက သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိသူ ပဲ..."

ချင်းလုံ သည် ရုတ်တရက် အသံ လေးနက်လာပြီး၊ မေးလိုက်လေသည်။

"ချီမြောင်ရွှမ်... အခုခေတ်မှာ မွေးရာပါ သူတော်စင် ဘယ်နှယောက် ရှိလဲ..."

"မင်း ဒါကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ် သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး၊ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း အရင်တုန်းက သေခဲ့တာ... မွေးရာပါ သူတော်စင် တွေနဲ့ ပတ်သက်နေလို့လား..."

ချင်းလုံ သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ဟားဟားဟားဟား..."

ချီမြောင်ရွှမ် သည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ပြောလေသည်။

"ငါ သိသားပဲ... ဟားဟားဟား... ချင်းလုံ၊ မင်း ငါ့ရဲ့ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီ... မင်း အရင်တုန်းက သေခဲ့တာ သေချာပေါက် ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ မွေးရာပါ သူတော်စင် တွေနဲ့ တကယ် ပတ်သက်နေတာပဲ... မင်း တော်တော် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ... နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ့ရဲ့ အလိမ်ခံလိုက်ရတာပဲ မဟုတ်လား... နဂါး ငတုံး..."

"ကျေးကျွန်..."

"နဂါး ငတုံး..."

ချောက်ကမ်းပါး အနက်ကြီးတစ်ခုအတွင်း အဆိပ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နေရာအနှံ့တွင် ဓားကျိုးများ၊ သံချေးတက်နေသော လက်နက်များနှင့် အရိုးစုများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဤနေရာသည် ယခင်က ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည့် ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်မြေပြင်အတွင်းရှိ သံချေးတက်နေသော ဓားတစ်လက်မှ ရုတ်တရက် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာပြီး လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ဓားဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည့် ကျန်းရော့ရွှေ ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ ပျောက်သွားပြီလား... ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ..."

သူ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေပြီးနောက်၊ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အရေးမကြီးပါဘူး... အတော်ပဲ၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ ပျောက်သွားပြီ ဆိုတော့၊ ငါ ကျန်းရော့ရွှေ ကောင်းကင် တံခါး ကို ဓားနဲ့ ဖွင့်ပြီး၊ လူ့လောက ကို ကြည်လင် တောက်ပတဲ့ ကောင်းကင်ကြီး ပြန်ပေးမယ်... အစစ်အမှန် တက်လှမ်းမယ့် လမ်းကြောင်း ကို ရှာဖွေပေးမယ်..."

ချက်ချင်းပင်၊ ကျန်းရော့ရွှေ ၏ ပုံရိပ်သည် မီးခိုးငွေ့ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သံချေးတက်နေသော ဓားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"ချွဲ..."

ကြည်လင်သော ဓားမြည်သံသည် ချောက်ကမ်းပါးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သံချေးတက်နေသော ဓားထံမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအလင်းသည် အဆိပ်ငွေ့များကို ထိုးခွဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည့် သက်တံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများကို လွန်မြောက်လျက် ချူနိုင်ငံ နန်းတော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

သက်တံကြီးသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ပတ်ဝဲပျံပြီး နန်းတွင်းအစောင့်အရှောက် အားလုံးကို လျစ်လျူရှု၍ အစီရင်ခံစာများ ဖတ်ရှုနေသော ချူနိုင်ငံဧကရာဇ် ရှောင်ကျောက်လင်၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဓားသည် အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး သံချေးများ အပြည့်ရှိနေသော်လည်း ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ဤရုတ်တရက် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် သေချာပေါက် ထိတ်လန့်သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း ရွှေပလ္လင်ပေါ်ရှိ ရှောင်ကျောက်လင်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသည်။

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းနှစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားကာ ဓားကို ဖောက်ထွင်း၍ ဓားအတွင်းရှိ မူလဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရှုလိုက်လေတော့သည်။

"ဘယ်က သရဲတစ္ဆေ က၊ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ရိုင်းစိုင်း ရဲတာလဲ..."

ရှောင်ကျောက်လင် ၏ အသံသည် ဧကရာဇ် တစ်ပါး၏ ထိပါး၍ မရနိုင်သော အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး၊ ကျန်းရော့ရွှေ ၏ ပုံရိပ်ယောင် သည် ဓားထဲမှ ထွက် ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် ရွှေပလ္လင်ပေါ် ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ပြီး၊ အသံတွင် ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်သော ပြတ်သားမှုများ ပါဝင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ကျောက်လင်၊ ငါဟာ ကျန်းရော့ရွှေ ပဲ... ဒီနေ့၊ မင်းနဲ့ အရောင်းအဝယ် တစ်ခု လာလုပ်တာ... အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ သေသွားပြီ၊ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် က အဘိုးကြီး တွေ သေချာပေါက် ထွက်လာကြတော့မယ်... ငါနဲ့ ပူးပေါင်းပါ... ငါ၊ မင်းရဲ့ မဟာချူ နိုင်ငံတော် ကို ငြိမ်းချမ်း လုံခြုံအောင် ကာကွယ်ပေးမယ်..."