အခန်း ၄၉၃

အပိုင်း (၄၉၃) - နတ်ဘုရားကို သတ်တဲ့ ခေတ် ၃

ကျန်းရော့ရွှေ သည် သက်ပြင်း အနည်းငယ် ချလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"မင်းတို့ အခုခေတ် လူငယ် တွေက၊ တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုပြီး ထူးချွန်ကြတာပဲ... အင်း၊ မင်း ဘယ်တော့ သတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလဲ..."

"ဒါဆို နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးနေမယ့် အစား၊ အခု ချက်ချင်း လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့..." ရှောင်ကျောက်လင် က ပြောလေသည်။

"အခု ချက်ချင်း သွားမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ..."

"ရတယ်..."

စကားမဆုံးခင်မှာပင်၊ ကျန်းရော့ရွှေ ၏ ပုံရိပ် သည် မီးခိုးငွေ့ တစ်မျှင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ သူ၏ ဘေးရှိ ရှေးဟောင်း ဓားကြီး ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

နန်းဆောင် အတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင် မီးများသည် လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ ထို လေးလံသော ဓားကြီး သည် မြည်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ၊ နှစ်သောင်းချီ အိပ်မောကျနေသော သားရဲကြီး တစ်ကောင်၊ မျက်လုံး များကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည့်အလား ပင်ဖြစ်လေသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ရှောင်ကျောက်လင် သည် ဓားကြီး ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါး မှ ထွက်သွားလေသည်။

မကြာမီ၊ အကာအကွယ် လျှို့ဝှက်ထားသော အဆောက်အအုံ ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ လက်အုပ်ချီ ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တပည့် ရှောင်ကျောက်လင်၊ လာရောက် ဂါရဝပြု ပါတယ်..."

အဆောက်အအုံ ၏ သစ်သား တံခါး သည် အတွင်းသို့ လျှောပွင့်သွားပြီး၊ တံခါး နောက်ကွယ်ရှိ သာမန် စားပွဲ နှင့် ကုလားထိုင် အချို့ ကို ပေါ်လာလေသည်။ သို့သော်၊ ရှောင်ကျောက်လင် ခြေတစ်လှမ်း ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ အနောက်ဘက် တွင် အလင်းရောင် ဝဲဂယက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ရှောင်ကျောက်လင် က မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းဝင်လိုက်တယ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်တဲ့ တောင်ကြားတစ်ခုထဲ ရောက်သွား၏။

စမ်းချောင်းဘေးကရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် ဆရာကြီးချန်နဲ့ ဆရာကြီးချိုးတို့ စစ်တုရင်ထိုင်ကစားနေကြ၏။

ရှောင်ကျောက်လင် ရောက်လာသော်လည်း သူတို့စစ်တုရင်ပွဲ မပျက်သွား‌ ပေ။ ဆရာကြီးချန်က ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ အဖြူရောင်စစ်တုရင်တုံးကို ချလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်... ရှေ့နန်းဆောင် မှာ တိုင်းပြည် အရေး ကိစ္စတွေ ကို မလုပ်ဘဲ၊ ဒီနေ့ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

ရှောင်ကျောက်လင် သည် ဂျင်းကျယ် ဓား ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ကျောက်စားပွဲ နှင့် ဆယ်ပေခန့် အကွာသို့ လျှောက်သွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ ခါးကို အနည်းငယ် ညွှတ်လိုက်ရာ၊ ဟန်ပန် မှာ ရိုသေလေးစားပုံ ရသော်လည်း၊ မျက်လုံး များမှာမူ လင်းယုန် ငှက် အလား ထက်မြက်နေလေသည်။

"တပည့် မှာ နားမလည်တဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ရှိလို့၊ အရှင် နှစ်ပါး ကို လာရောက် မေးမြန်း ရတာပါ..."

ဆရာကြီးချိုး သည် အနက်ရောင် စစ်တုရင် တစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီးမှ၊ မျက်လုံးကို မော့၍ ရှောင်ကျောက်လင် ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ အကြည့် သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ရှည်လျားသည့် ဓားပေါ်တွင် တစ်ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး၊

"အို... ဘာကိစ္စလဲ..."

ရှောင်ကျောက်လင် က မေးလိုက်လေသည်။

"တပည့် က သိချင်တာပါ... ကောင်းကင်ဘုံ အပြင်ဘက်၊ ကောင်းကင် တံခါး၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ ဒီသုံးခု ရဲ့ ဆက်စပ်မှု ကိုပါ..."

ဆရာကြီးချန် သည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဧကရာဇ်... ဘာလို့ ရုတ်တရက် လာပြီး ဒါကို မေးရတာလဲ..."

ရှောင်ကျောက်လင် သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည်။

"မတော်တဆ ကြားလိုက်ရလို့ပါ... အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ က ကောင်းကင် တံခါး ရှေ့မှာ စောင့်ပြီး တက်လှမ်းမယ့်သူတွေကို စားသုံးနေတယ်၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင် တံခါး က ကောင်းကင် တံခါး မဟုတ်ဘူး၊ မျက်လုံး တစ်လုံး သက်သက်ပဲ လို့လေ... “

“ဒါပေမဲ့၊ အရှင် နှစ်ပါး ကတော့ အမြဲတမ်း ကောင်းကင် တံခါး ဟာ ကောင်းကင် တံခါး အစစ် ပါလို့ ပြောခဲ့တယ်... အဲဒီလို ဆိုရင်တော့၊ ကောင်းကင် တံခါး နောက်ကွယ် က ကောင်းကင်ဘုံ အပြင်ဘက် ဟာလည်း ကောင်းကင်ဘုံ မဟုတ်ဘဲ၊ မိစ္ဆာ တွေ စုဝေးရာ နေရာ များ ဖြစ်နေမလား လို့၊ သံသယ ဝင်စရာ အကြောင်း ရှိလာပြီပေါ့..."

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ..."

ဆရာကြီးချန် သည် ဒေါသ အလွန် ထွက်သွားလေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး မှ ဖိအား များကို ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ်... မင်း ဒီနေ့ သတိ လွတ်သွားတာလား..."

ရှောင်ကျောက်လင် သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါဆို ဒုတိယ ကိစ္စ အကြောင်း ကို ထပ်ပြောကြတာပေါ့... ငါကိုယ်တော် က တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် ကို အဆင့်ချိုးဖောက် ဖို့ အတင်းအကျပ် ဆုံးဖြတ်ထားတယ် ဆိုရင်၊ အရှင် နှစ်ပါး က ဘယ်လို လုပ်မလဲ..."

"ဒါဆိုရင် ဧကရာဇ် တစ်ပါး လဲပစ်ရမှာပေါ့..."

ဆရာကြီးချိုး ၏ လက်ထဲမှ စစ်တုရင် တစ်ခု သည် စစ်တုရင် ခုံ ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားရာ၊ တောင်ကြား အတွင်းရှိ ဝိညာဉ် စွမ်းအင် များ သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြမ်းတမ်း လာလေသည်။

"ဧကရာဇ်... မင်း အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ် ခဲ့ပြီးပြီ... ငါ ဒီနေ့ မင်းနဲ့ စကား ဝိုက်မနေတော့ဘူး... ဧကရာဇ် တွေ တက်လှမ်းလို့ မရဘူး ဆိုတာ တကယ်တော့ အတုအယောင် ပါ... ဒါပေမဲ့၊ မင်း တက်လှမ်းလို့ မရဘူး..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရှောင်ကျောက်လင် က မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့၊ မွေးရာပါ သူတော်စင်၊ တက်လှမ်းမယ့်သူတွေ သေချာပေါက် သေရမယ်... အကြောင်းရင်း ကိုတော့၊ မင်း သိဖို့ မတန်သေးဘူး..."

ဆရာကြီးချန် က ပြောလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ပြောစရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့..."

စကားမဆုံးခင်မှာပင်၊ ရှောင်ကျောက်လင် သည် ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ချွဲ... "

ဓားမြည်သံ သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤအသံသည် ကမ္ဘာဦးခေတ်မှ လာသည့်အလား အရာရာကို ခုတ်ဖြတ်နိုင်သော ကြီးစိုးမှု၊ ပြတ်သားမှုတို့နှင့်အတူ တောင်ကြား၏ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် မမြင်ရသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

ဓားအိမ်မှ ထွက်လာချိန်တွင် သံချေးတက်နေသည့် အသွင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် တောက်ပသည့် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

လူ့လောကထက် လွန်ကဲသော စွမ်းအားများ စုစည်းနေသည့် ထိုဓားစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားလေသည်။

"ချွတ်..."

ပိုးထည်စကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သကဲ့သို့၊ ဖန်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

ဆရာကြီးချန်နှင့် ဆရာကြီးချိုးတို့ ထိတ်လန့်နေစဉ်၊ ဓားစွမ်းအင်သည် လေဟာနယ်သို့ အားကုန်ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ညည်းတွားနေသကဲ့သို့ အက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး လူ့လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားသော အကာအကွယ်သည်၊ တူဖြင့် ထုခံလိုက်ရသော ဖန်သားပြင်အလား ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် အက်ကြောင်းများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အကာအကွယ်ကြီး လုံးလုံးလျားလျား ကွဲကြေသွားတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တောက်ပသည့် အပိုင်းအစများသည် ကြယ်ကြွေသကဲ့သို့ လေထုထဲ၌ပင် အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဤမျှ ပေါ့ပါးသည့် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အကာအကွယ် ပျက်စီးသွားပြီး တောင်ကြား မြင်ကွင်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လူသုံးဦးသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လူ့လောက၏ အငွေ့အသက် စွမ်းအားစီးကြောင်းကြီး အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ယာဉ်ရထားဆူညံသံ၊ စျေးသည်များ၏ အော်ဟစ်သံ၊ ကလေးများ၏ ရယ်မောသံနှင့် အိမ်ခြေသောင်းချီ၏ မီးရောင်များ... ရှုပ်ထွေးပြီး အသက်ဝင်သော်လည်း 'ညစ်ညမ်းသောလေ' များ ပါဝင်သည့် ထိုစွမ်းအားများ ဒလဟော စီးဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးချန်နှင့် ဆရာကြီးချိုးတို့သည် အလျင်အမြန် လက်မန္တန်များ ဖော်ထုတ်ကာ လူ့လောက၏ စွမ်းအားကို ခုခံကာကွယ်လိုက်ကြတော့သည်။

"ဧကရာဇ်... မင်း က ဘယ်တော့မှ ပြန်လမ်း မရှိတဲ့ ဘေးဒုက္ခ ထဲကို ကျရောက်ချင်နေတာလား..."

ဆရာကြီးချန် သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဆရာကြီးချိုး ကမူ ရှောင်ကျောက်လင် ၏ လက်ထဲရှိ ထို ဓားကို စိုက်ကြည့်ကာ၊ လေးနက်စွာ ပြောလေသည်။

"ရှောင်ကျောက်လင်... မင်း တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် ကို အဆင့်ချိုးဖောက် နိုင်အောင် ငါတို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့၊ မင်း..."

ရှောင်ကျောက်လင် သည် တိုက်ရိုက် ဓားနှစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ၊ ဆရာကြီးချန် နှင့် ဆရာကြီးချိုး တို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကာကွယ် များကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။

"အား..."

"ဟင့်အင်း..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံ နှစ်ခု သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဆရာကြီးချန်နှင့် ဆရာကြီးချိုးတို့သည် အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသော လူ့လောက၏ အငွေ့အသက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ အရေပြားနှင့် သွေးသားများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အနက်ရောင်ပြောင်းကာ ပုပ်ပွစပြုလာသည်။

မူလက နတ်ဘုရားအလား ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ရောင် အစက်အပြောက်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ အရေပြားများမှာ မီးကျွမ်းသွားသော စက္ကူစအလား ကွာကျလျက် အောက်ဘက်မှ မီးသွေးလို ဆွေးမြည့်နေသည့် သွေးသားများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး၊ အတွင်းမှ မီးလောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပြာကျသွား၏။

အသက်ရှူ အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ် အရိုးစုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ခဏအကြယတွင် အရိုးများပါ ကွဲကြေကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြွေလွင့်သွားတော့သည်။

"မင်း ခုနက သတင်းအချက်အလက် တချို့ကို အတင်းအကျပ် မေးမြန်းသင့်တာ..."

ကျန်းရော့ရွှေ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ရှောင်ကျောက်လင် က အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"လူအများအပြား က နှစ်ပေါင်းများစွာ စီစဉ်ခဲ့ကြပေမဲ့၊ ဘာလို့ နောက်ဆုံးမှာ အရာအားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားရလဲ ဆိုတာကို မင်း သိလား..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းရော့ရွှေ က မေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်ကျောက်လင် က ပြောလေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ စကားများလွန်းလို့၊ သတ်ဖြတ်တဲ့ နေရာမှာ ပြတ်သားမှု မရှိလို့၊ ပြိုင်ဘက်ကို ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်လို့ပဲ...”

“ မသိနိုင်တဲ့ အရာ အားလုံး ဟာ၊ စွမ်းအား မလုံလောက်မှု ကနေ လာတာပါ... စွမ်းအား ပြည့်စုံသွားတာနဲ့၊ သံသယ တွေ အားလုံး ပြေလည်သွားမှာပါ..."

ကျန်းရော့ရွှေ သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါပေမဲ့၊ ဒီ နတ်ဘုရား တမန်တော် ဆိုတဲ့ နှစ်ယောက် က အရမ်း အစွမ်းထက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် လောက်ပဲ ရှိတာ...”

“ ပြီးတော့၊ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေ က အရမ်း ထူးဆန်းတယ်... လူ့လောက က တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် တွေနဲ့လည်း မတူဘူး၊ သူတို့က အရမ်း ပေါ့ပါးတယ်..."

ရှောင်ကျောက်လင် က ပြောလေသည်။

"ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်..."

"မင်း သိတယ်လား..."

ကျန်းရော့ရွှေ က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ကျောက်လင် သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ငါကိုယ်တော် က လောင်းကစား လုပ်တာကို နှစ်သက်ပေမဲ့၊ တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူး... ဘာလို့လဲ ဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါကိုယ်တော် လောင်းကစား လုပ်တိုင်း၊ ရာနှုန်းပြည့် သေချာမှု ရှိလို့ပဲ..."

ရှောင်ကျောက်လင် သည် ကျန်းရော့ရွှေ ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား... တကယ်လို့ ခုနက၊ မင်းက ဒီ နတ်ဘုရား တမန်တော် နှစ်ပါး ကို မသတ်နိုင်ဘူး ဆိုရင်၊ ငါကိုယ်တော် မှာ သူတို့ နှစ်ယောက် ကို သတ်ဖို့ တခြား နည်းလမ်း ရှိသေးလား..."

ကျန်းရော့ရွှေ သည် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး၊ ထို့နောက် လက်မထောင်ပြ ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ခေတ် က လူငယ် တွေဟာ၊ တကယ်ပဲ ပိုပိုပြီး ထူးချွန် လာကြတာပဲ... ငါ အခု မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းတာ၊ တစ်နေ့နေ့မှာ မတော်တဆ မင်းရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ကို ခံရမှာကို တကယ် ကြောက်လာပြီ..."

ရှောင်ကျောက်လင် သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"မင်းနဲ့ ငါကိုယ်တော် ကြားမှာ အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခ မရှိပါဘူး... ဒါကြောင့်၊ မင်းကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့၊ ကူမော့ က မင်းကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ် နေတယ်လေ... ငါတို့မှာ ဘုံ ရန်သူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်... သူက အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ ကို သတ်နိုင်သလို၊ မင်းကိုလည်း သတ်နိုင်တယ်..."

ကျန်းရော့ရွှေ က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလေသည်။

"သူက မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ကို သတ်လိုက်တယ် ဆိုရင်၊ ငါက နတ်ဘုရား တစ်ပါး ကို သတ်ရတာပေါ့... သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ကို ငါ တော်တော်လေး မျှော်လင့် နေမိတယ်..."

ရှောင်ကျောက်လင် သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"တကယ်လို့ မင်းက သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ကို ခံလိုက်ရရင်၊ မင်းရဲ့ အဲဒီ နတ်ဘုရား စွမ်းအင် တစ်မျှင် ကို ဓားထဲမှာ ချန်ထားခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့နော်... “

“အဲဒီအခါကျရင်၊ ငါကိုယ်တော် မင်းရဲ့ ဓားကို ယူပြီး၊ အစစ်အမှန် နတ်ဘုရား အနည်းငယ် လောက်ကို သွားသတ်ပေးမယ်... မင်းအတွက် ဆန္ဒ ဖြည့်ဆည်း ပေးတယ် လို့ပဲ မှတ်လိုက်ပေါ့..."

"လိုမယ် မထင်ပါဘူး..."

ကျန်းရော့ရွှေ က ပြောလေသည်။

"ငါ သေမယ် လို့ မထင်ဘူး..."

ရှောင်ကျောက်လင် က ပြောလေသည်။

"ဒါပေမဲ့၊ ဒီ လောက မှာ ကူမော့ ပစ်မှတ်ထား ခံရတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်နိုင်တာ မရှိဘူး..."

ကျန်းရော့ရွှေ သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ် နေပြီးနောက်၊ ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့များ အဲဒီ နေ့ ရောက်လာခဲ့ရင်၊ ဓားကို မင်းဆီမှာ ငါ ချန်ထားခဲ့ပါ့မယ်... မင်းက ငါ့ကိုယ်စား နတ်ဘုရား ကို သွားသတ်ပေးပါ... ကူမော့ လည်း နတ်ဘုရား ကို သတ်မှာပဲ... မင်းတို့တွေ နတ်ဘုရား ကို သတ်တဲ့ ခေတ် တစ်ခု ကို ဖွင့်လှစ် နိုင်ပါတယ်...”

“ ငါ ထင်တာကတော့၊ လူ့လောက ဟာ လူတွေရဲ့ ကမ္ဘာ ပဲ... နတ်ဘုရား တွေ မရှိသင့်ဘူး၊ နတ်ဘုရား တွေက လူ့လောက ကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ဆိုတာ ပိုပြီးတောင် မဖြစ်သင့်ဘူး..."

---