အခန်း ၄၉၆

အပိုင်း (၄၉၆) - ရှန်လန်ဂိုဏ်းသို့

တူရှားက အလွန် အပြစ်မကင်းသည့် ဟန်ဖြင့် ပြောလေသည်။

"ပြောရရင် ရှက်စရာ ကောင်းပေမဲ့၊ လဝက် လောက် ကြာသွားပြီ ဆိုပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ အခုထိ ထျဲ့ထို ဘယ်အချိန်က ပျောက်သွားတယ် ဆိုတာကိုတောင် သေချာ မသိသေးပါဘူး..."

တူရှားသည် စကားလုံး များကို စီစဉ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"စတုတ္ထလ ဆယ့်နှစ်ရက် နေ့က၊ ထျဲ့ထို ဟာ ယခင်အတိုင်းပဲ လက်နက် အလုပ်ရုံ မှာ လက်နက် တွေ ဖန်တီးနေခဲ့ပါတယ်... သူ အိပ်ရာဝင် အနားယူတဲ့ အချိန်ထိ ဘာထူးခြားမှု မှ မရှိခဲ့ပါဘူး..."

"သူ အိပ်တာလည်း လက်နက် အလုပ်ရုံ မှာပဲ ဆိုတော့၊ အစောင့် တွေ အားလုံး က အစီအစဉ် အတိုင်း လုပ်ဆောင် နေကြပါတယ်... အမြဲတမ်း ကင်းလှည့် နေတဲ့ သူတွေ ရှိသလို၊ သူ အိပ်တဲ့ ခြံဝင်းငယ်လေး ကိုလည်း သိုင်းပညာရှင် တွေက အမြဲတမ်း စောင့်ကြပ် ပေးထားပါတယ်...”

“ ပြီးတော့၊ ထျဲ့ထို ကိုယ်တိုင် ကလည်း သိုင်းပညာရှင် ပါ... ရွှေခေါင်းလောင်း သိုင်း က လောက မှာ ရှားပါးပါတယ်... သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက် လက်နက် တွေကလည်း လက်ရှိ ခေတ်မှာ အထွတ်အထိပ် ပါပဲ..."

"အဲဒီ ညက၊ ဘာအသံ မှ မထွက်ခဲ့သလို၊ ဘာလှုပ်ရှားမှု မှလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့၊ နောက်နေ့ မနက်ကျတော့၊ ထျဲ့ထို က အချိန် အတော်ကြာတဲ့ အထိ ထွက်မလာခဲ့ဘူး...”

“ ပုံမှန် ဆိုရင် သူက မိုးမလင်းခင် ကတည်းက ထလေ့ရှိတာ... အစောင့်တွေ က တစ်ခုခု မှားယွင်း နေပြီ ဆိုတာကို သတိထားမိပြီး၊ ဝင်ကြည့်လိုက်တော့ လူ မရှိတော့ဘူး..."

"ထူးဆန်းတာက အခန်းထဲမှာ ဘာတိုက်ခိုက်ထားတဲ့ လက္ခဏာ မှ မရှိဘူး... ထျဲ့ထို ကိုယ်တိုင် ထွက်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ... ဒါပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်း တွေ တစ်ခုမှ ယူမသွားဘူး... "

“ခြံဝင်း ထဲက အစောင့် တွေ အများကြီး ကလည်း သူ ထွက်သွားတာကို တစ်ယောက်မှ မမြင်လိုက်ဘူး... သူ အိပ်နေရင်း ကနေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အရမ်း တူတယ်..."

ကူမော့က မေးလိုက်လေသည်။

"ထျဲ့ထို မပျောက်ခင် မှာ၊ တစ်ခုခု ပြောခဲ့တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူ မျိုး ရှိခဲ့လား..."

"မရှိပါဘူး..."

တူရှားက ပြောလေသည်။

"အခုအခါ မှာ ထျဲ့ထို ဟာ နန်းတွင်း ရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာ ပါ... သူ့ရဲ့ ဘယ် ကိစ္စ ကိုမဆို အထူး ဂရုစိုက် ပါတယ်... သူ မပျောက်ခင် မှာ ဘာထူးခြားမှု မှ မရှိခဲ့ဘူး ဆိုတာကို သေချာ ပြောနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့၊ ထူးခြားချက် က အပြင်ဘက် မှာ ရှိပါတယ်... ဒီ ကာလ အတွင်းမှာ၊ ယွင်ကျိုး မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လက်နက် ဆရာ ဟာ ထျဲ့ထို တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး... လောလောဆယ် တိုင်ကြား ထားတာ ဆယ့်သုံးယောက် ရှိနေပါပြီ... ချွင်းချက် မရှိဘဲ၊ အားလုံးက ထျဲ့ထို လိုပဲ၊ အရမ်း ထူးဆန်းစွာ နဲ့ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံး သွားကြတာပါ..."

ကူချူတုန်းက အံ့ဩစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီလောက် အများကြီး ကို၊ တစ်ယောက် မှ ထူးခြားချက် မရှိဘူးလား..."

တူရှားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဘာထူးခြားချက် မှ မရှိပါဘူး... ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ နေရာ တွေမှာလည်း ဘာသဲလွန်စ မှ မကျန်ခဲ့ပါဘူး... လောလောဆယ် တော့၊ ဒီအမှု ဟာ ဘာတိုးတက်မှု မှ မရှိသေးပါဘူး..."

မကြာမီ၊ တူရှား သည် ကူမော့ တို့ လူစု ကို ထျဲ့ထို ၏ လက်နက် အလုပ်ရုံ သို့ ခေါ်ဆောင် သွားလေသည်။

ယခုအခါ ထျဲ့ထို ၏ လက်နက် အလုပ်ရုံ သည် နေရာ ပြောင်းရွှေ့ သွားပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ယွင်ကျိုး တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ် ၏ ဘေးတွင် ရှိလေသည်။

တူရှား ပြောခဲ့သော ထျဲ့ထို အတွက် သီးသန့် ချထားပေးသည့် အစောင့်အရှောက် များ အပြင်၊ ဌာနချုပ် နှင့်လည်း နီးကပ် သောကြောင့်၊ သီအိုရီ အရ ဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက် က သတိမထားမိဘဲ ခေါ်ထုတ် သွားရန် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ပင်ဖြစ်လေသည်။

"ဟိုဘက်မှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ဟိုဘက်မှာ ပထမတန်းစား သိုင်းပညာရှင် သုံးယောက်..."

တူရှား သည် ကူမော့ တို့ လူစု အား ဤ လက်နက် အလုပ်ရုံ ၏ အစောင့်အရှောက် အင်အား များကို မိတ်ဆက် ပြသနေလေသည်။

"လူတစ်ယောက်ယောက်က ဒီကနေ ထျဲ့ထိုကို ခေါ်သွားနိုင်တယ် ဆိုတာက လက်မခံနိုင်စရာ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့၊ ခြေရာလက်ရာ တစ်ခုမှ မကျန်ခဲ့ဘူး ဆိုတော့၊ ငါတို့ ဘယ်ကစပြီး စုံစမ်းရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေရတယ်... “

“ဘယ်လို နည်းလမ်းမျိုးက ဒီအဆင့်ထိ လုပ်နိုင်လဲ ဆိုတာကိုလည်း စဉ်းစားလို့ မရဘူး... အခု ငါတို့က လက်နက် ဆရာ ဆယ့်သုံးယောက်စလုံး ပျောက်ဆုံးသွားတယ် ဆိုတဲ့ လမ်းကြောင်း ဘက်ကိုပဲ စဉ်းစားပြီး စုံစမ်းနေရတယ်..."

တူရှား က ပြောလေသည်။

ကူမော့ သည် အာရုံများကို ခံ၍ လက်နက် အလုပ်ရုံ ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့် လိုက်ပြီးနောက် ပြောလေသည်။

"သာမန် နည်းလမ်း တွေနဲ့ ဆိုရင်တော့၊ ထျဲ့ထိုကို ဘယ်သူမှ မသိအောင်၊ ခြေရာလက်ရာ လည်း မကျန်ခဲ့ဘဲ ခေါ်သွားဖို့ ဆိုတာ တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်သလောက် ပါပဲ... ဒါပေမဲ့၊ လုံးဝ နည်းလမ်း မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဥပမာ ပြောရရင်၊ နယ်မြေ..."

တူရှား က အလျင်အမြန် ပြောလေသည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... နယ်မြေ ဟာ အရမ်း ထူးဆန်းတယ် ဆိုပေမဲ့၊ ဖိနှိပ်တဲ့ အာနိသင် လောက်ပဲ ရှိတာလေ... လူတစ်ယောက်ကို ခြေရာလက်ရာ မကျန်ဘဲ ခေါ်သွားဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ပြီးတော့၊ ထျဲ့ထို ကိုယ်တိုင် ကလည်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ပဲ၊ နည်းနည်းလေးမှ ပြန်မခုခံဘူး ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ကူမော့ က ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို၊ တကယ်လို့ မူလဝိညာဉ် စွမ်းအား ကိုပါ ပေါင်းထည့် လိုက်ရင်ကော..."

တူရှား က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မူလဝိညာဉ် စွမ်းအား ဆိုတာ ဘာလဲ..."

ကူမော့ သည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရှင်းပြလေသည်။

"အဲဒါက တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် ရဲ့ စွမ်းအား ပဲ... မူလဝိညာဉ် စွမ်းအား က နယ်မြေ နဲ့ပေါင်းစပ် နေပြီ ဆိုရင်၊ သီးခြား ကမ္ဘာ တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရနေပြီ... စိတ်စွမ်ူအင် နည်းနည်းပါးပါး သုံးပြီး ထျဲ့ထိုကို မေ့မြော သွားအောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးတော့ လူကို ပေါ်တင်ကြီး ခေါ်သွားမယ်... “

“မင်းတို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ က ဆရာသခင် နှစ်ယောက် ဒီမှာ ရှိနေရင်တော့ ထူးခြားချက် နည်းနည်းပါးပါး ကို သတိထား မိကောင်း သတိထား မိနိုင်လိမ့်မယ်... တခြားလူ တွေ ကတော့ နည်းနည်းလေးမှတောင် အာရုံခံ မိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

တူရှား ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"သခင်ကြီးကူ... ဒီလောကမှာ ဒီလို နည်းလမ်းမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ... နတ်ဘုရား တွေရဲ့ ပညာရပ် မျိုး ဖြစ်မနေဘူးလား..."

"တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် ဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီ တွေထဲမှာ နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားတဲ့ အဆင့် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကူမော့ က ပြောလေသည်။

တူရှား က မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို... ဒီလို နည်းလမ်းမျိုး ရှိတဲ့သူ များလား..."

ကူမော့ သည် ခေါင်းခါယမ်း လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"တကယ်လို့သာ များမယ် ဆိုရင်၊ လောကကြီး ဟာ အစောကြီး ကတည်းက ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလောက်ပြီ... ဒီလိုပဲ ပြောကြပါစို့၊ စုချန်ချိုး တောင်မှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်၊ တူရှား နှင့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ မှ အချို့ သည် ကူမော့ကို အလွန် ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ တူရှား သည် ပြောချင်သော်လည်း မျိုသိပ်ထားသည့် ဟန်ဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်၊ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို... သခင်ကြီးကူ၊ ခင်ဗျား ဒီစကားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကူမော့ သည် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး၊ ချက်ချင်း သဘောပေါက် သွားလေသည်။

ယခုအခါ လောက သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တွင်၊ သူသည် လောက၏ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ပြီး၊ စုချန်ချိုး သည် လောက၏ နံပါတ်နှစ် ဖြစ်လေသည်။ စုချန်ချိုး မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုလျှင်၊ သူ ဤ လောက၏ နံပါတ်တစ် တစ်ယောက်တည်းသာ လုပ်နိုင်တော့မည်ဟု အဓိပ္ပာယ် ဆောင်နေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤလောကတွင် တားမြစ်ချက် ဆယ့်သုံးခု သည် အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သိသူ၊ လောကသို့ မထွက်သော အဘိုးကြီးများ ရှိကြောင်း သိသူ အလွန် နည်းပါးလေသည်။

"ဒီလောကမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကူမော့ က ပြောလေသည်။

"တိတိကျကျ ဘယ်သူတွေ ရှိလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီလို နည်းလမ်းမျိုး ကို လုပ်နိုင်တဲ့သူ အနည်းငယ် လောက်ကို ငါ တွေ့ဖူးတယ်..."

"တကယ်လို့ ထျဲ့ထို ဟာ အဲဒီလို လူမျိုးရဲ့ ခေါ်သွားတာကို ခံလိုက်ရတာ ဆိုရင်တော့၊ မင်းတို့ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စုံစမ်းလည်း ဘာခြေရာလက်ရာ မှ သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ ဒါပေမဲ့၊ အဲဒီလို လူမျိုးက ထျဲ့ထိုကို ခေါ်သွားတာ ဟုတ် မဟုတ် ဆိုတာကိုတော့ ငါလည်း သေချာ မပြောနိုင်ဘူး... တခြား အဆင့်မြင့်တဲ့ နည်းလမ်း တွေ ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

တူရှား သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"လောလောဆယ် တော့၊ အမှု ဖော်ထုတ်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်း က လက်နက် ဆရာ ဆယ့်သုံးယောက်စလုံး ပျောက်ဆုံးသွားတယ် ဆိုတဲ့ အချက်ပဲ... "

“တစ်ဖက်လူ ခေါ်သွားတာ တွေ အားလုံးက ယွင်ကျိုး ရဲ့ နာမည်အကြီးဆုံး လက်နက် ဆရာ တွေ ဆိုတော့၊ သေချာပေါက် လက်နက် ဖန်တီးချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်... ပြီးတော့ သာမန် လက်နက် မျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ဒီဘက် လမ်းကြောင်း ကနေ စုံစမ်း လို့ ရတယ်..."

ကူမော့ က ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"အမှု စုံစမ်းတဲ့ နေရာမှာ၊ မင်းတို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ကမှ ပညာရှင် တွေပါ... ငါက ပြင်ပ လူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ အတွင်းလူ တွေကို အများကြီး ဝင်ပြီး ဆရာမလုပ်တော့ပါဘူး... ဒီလိုလုပ်၊ ငါ လောလောဆယ် ယွင်မြို့ မှာ တည်းခို နေမယ်... မင်းတို့ အကူအညီ လိုအပ်တာ ဒါမှမဟုတ် သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ရင် ငါ့ကို လာပြောပါ..."

တူရှား က ဦးညွှတ် ကာ ပြောလေသည်။

"သခင်ကြီးကူ ရှိနေရင်၊ ငါတို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိ လည်း အများကြီး ပိုကြီးလာမှာပါ..."

"သခင်..."

ထိုအချိန်တွင်၊ အနီရောင် က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့၊ ကျွန်မ ဆီမှာ ရှာဖွေနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်း တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်..."

"ပြောကြည့်ပါဦး..."

ကူမော့ က ပြောလေသည်။

တူရှား တို့ လူစု သည်လည်း ဟုန်ရီ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

အနီရောင် သည် အင်္ကျီလက် ထဲမှ လိပ်ခွံ အချို့ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်... ကျွန်မ က ချီစွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါ၊ ဟောကိန်းထုတ် တွက်ချက်တဲ့ ပညာရပ် နည်းနည်းပါးပါး တတ်ပါတယ်... တကယ်တော့၊ ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

ထိုအခါမှ ကူမော့ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဘေးမှ ဟုန်ရီ (အနီရောင်) သည် ယခင် ပိုင်ယွီမြို့တော်၏ အကောင်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး နှစ်ရာပေါင်းများစွာအတွင်း ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်အားလုံးနီးပါးကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဟောကိန်းထုတ်သည့် ပညာရပ်တွင် ဟုန်ရီက နှိမ့်ချပြောဆိုသော်လည်း ကူမော့၏ ခန့်မှန်းချက်အရ လောက၏ ထိပ်တန်း ဆယ်ယောက်စာရင်းဝင် အဆင့်တွင် ရှိပေလိမ့်မည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ကူမော့ က အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဟုန်ရီ... မင်း စမ်းကြည့်လိုက်..."

"လူတစ်ယောက်ယောက် က ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် တွေကို ဖုံးကွယ် မထားဘူး ဆိုရင်၊ ကျွန်မ နည်းနည်းပါးပါး ဟောကိန်းထုတ် နိုင်လောက်ပါတယ်..."

စကားပြောရင်း၊ ဟုန်ရီ သည် လိပ်ခွံ များကို လက်နှစ်ဖက် ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ၊ မြေကြီး ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့် တွင်၊ ကူမော့ သည် ဟုန်ရီ ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ဥပဒေသ များ လည်ပတ်နေသော အငွေ့အသက် များ ထွက်ပေါ်လာသည် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဟုန်ရီ သည် ထိုလိပ်ခွံ များကို စူးစိုက် ကြည့်နေပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာ မှ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်... ကျွန်မ ဟောစာတမ်း အရ အချက် လေးချက် ကို မြင်ရပါတယ်... တစ်၊ သခင် ရှာနေတဲ့ သူ အသက်ရှင် နေပါသေးတယ်... နှစ်၊ သူ ကာလတို အတွင်းမှာ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး..."

"သုံး၊ သခင် အရှေ့ဘက် ကို သွားရင်၊ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဓားသမား တစ်ယောက် နဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်၊ သူက သခင့်ကို သူ့အိမ် လိုက်လည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ် လိမ့်မယ်၊ သခင် သူ့နောက်ကို လိုက်သွားလိုက်ပါ... လေး၊ ကျွန်မ ရေကြီး တာကို မြင်ရတယ်..."

ကူမော့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ နောက်ထပ် ပဟေဠိဆန်သော ဟောစာတမ်းပင် ဖြစ်၏။

ပြီးခဲ့သောနှစ်က ဖုန်လိုင်ကျွန်းအသွား လောက၏ နံပါတ်တစ် ဗေဒင်ဆရာ ဂျီဝူဆွမ်း ဗေဒင်ဟောခဲ့စဉ်ကလည်း ပဟေဠိဆန်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြောခဲ့သမျှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က အကယ်၍ သူသာ သည်းခံပြီး ပိုင်ယွီမြို့တော်နှင့် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက ဖုန်လိုင်ကျွန်းပေါ်တွင် ကျန်းရော့ရွှေကို တကယ်ပင် ဖမ်းမိမည် ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ကူမော့ သည် တူရှား ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"တပ်မှုးချုပ်တူ... ဒါဆို ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... မင်းတို့ ဘက်က ဆက်ပြီး စုံစမ်းပါ၊ ငါ့ဘက် ကလည်း ဒီ ဟောစာတမ်း ရဲ့ ညွှန်ပြချက် တွေကို သွားစမ်းကြည့်မယ်... တကယ်လို့ မင်းတို့ ဘက်က သဲလွန်စ ရှာတွေ့ရင် အချိန်မရွေး ငါ့ကို လာပြောဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ... ဒီ ယွင်မြို့ နယ်မြေ ထဲမှာ မင်းတို့ ငါ့ကို ရှာဖို့ ဆိုတာ အရမ်း လွယ်ကူမှာပါ..."

တူရှား က အလျင်အမြန် ပြောလေသည်။

"ကျွန်တော် တို့ ဘက်က သခင်ကြီးကူ အတွက် တည်းခိုဖို့ နေရာ စီစဉ်ပေးမလို့..."

"ဒုက္ခ မခံပါနဲ့တော့..."

"ဒါဆို ကျွန်တော် ဧည့်ဝတ် မကျေရာ ကျသွားမှာပေါ့..."

ကူမော့သည် ကူချူတုန်း၊ ဟုန်ရီတို့နှင့်အတူ အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်လာရာ မြို့ပြင်ရောက်သည်အထိ အဖြူရောင်ဝတ်ထားသူ တစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရပေ။

သိုင်းလောကဝတ္ထုများတွင် အဖြူရောင်ဝတ် သူရဲကောင်းများအကြောင်း ရေးလေ့ရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ခရီးကြမ်းသွားလာရသဖြင့် ပေရေလွယ်သော အဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်သူ အလွန်ရှားသည်။

မြို့နှင့် ၁၇ မိုင်ခန့်အကွာ လမ်းဆုံသို့ ရောက်သောအခါ လမ်းသည် အရှေ့တောင်နှင့် အရှေ့မြောက် နှစ်ဖြာခွဲသွားသည်။