အခန်း ၄၉၇

အပိုင်း (၄၉၇) - ရှန်လန်ဂိုဏ်းသို့ ၂

ကူမော့က မည်သည့်လမ်းအတိုင်း သွားရမည်ကို ဟုန်ရီအား မေးရန်ပြင်လိုက်စဉ် အနောက်ဘက်မှ မြင်းတစ်စီး အရှိန်ပြင်းစွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မြင်းပေါ်တွင် ဓားလွယ်ထားသော အဖြူရောင်ဝတ်အမျိုးသားတစ်ဦး ပါလာသည်။

ထိုသူသည် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးမှ မြင်းကို ချက်ချင်းရပ်ကာ နောက်သို့လှည့်ကြည့်၍ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကူ၊ ညီမလေး ချူတုန်း... မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ..."

"အစ်ကိုရှန်... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ..."

ကူချူတုန်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ထိုအဖြူရောင်ဝတ် ဓားသမားမှာ ချန်းလန်ဓားဂိုဏ်း၏ နာမည်ကြီးသူရဲကောင်း ရှန်ပိုင်ဖြစ်ပြီး ဆရာသခင် ယဲ့လျိုယွင်၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ချီထျန်းရှု၏ သမက် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လူကြီးပိုင်းများ အနားယူသွားချိန်တွင် သူ၏ အဆင့်အတန်း မြင့်တက်လာပြီး ဓားကိုင်အကြီးအကဲ အသစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှန်ပိုင် အဖြူရောင်ဝတ်ထားခြင်းမှာ နာမည်ကြီးချင်၍ စတင်ဝတ်ဆင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ခရီးသွားတိုင်း အဝတ်လဲရန် အဖြူရောင် အထုပ်ကြီး သယ်သွားရပြီး လူများသောပွဲများတွင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အဝတ်လဲရသည့် အခက်အခဲများရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အဖြူရောင်အဝတ်နှင့် ဓားသည် သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်လာကာ ဂိုဏ်း၏ မျက်နှာစာကို ကိုယ်စားပြုသွားသဖြင့် နောင်တရသော်လည်း ဆက်ဝတ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ရှန်ပိုင်သည် မြင်းကို လှည့်ပြန်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကူ၊ ညီမလေး ချူတုန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

စကားပြောရင်း၊ သူသည် ဟုန်ရီ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်မှု တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း၊ အလွန် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် များများ မကြည့်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီက တစ်ယောက်က..."

"မိတ်ဆွေ ဟုန်ရီ..."

ကူမော့ က ပြောလေသည်။

ရှန်ပိုင် က အလျင်အမြန် အရိုသေပြု ကာ၊ "သခင်မလေး ဟုန်ရီ..." ဟု နှုတ်ဆက် လိုက်လေသည်။

မိတ်ဆက်ပေးမှု အောက်တွင်၊ ဟုန်ရီ သည်လည်း ရှန်ပိုင် ကို အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်၊ ရှန်ပိုင် က မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကူ... မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ..."

ကူမော့ က ပြောလေသည်။

"ချန်အန်း မြို့တော် ကနေ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်တာ... ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လည် နေတာပါ..."

ရှန်ပိုင် က အလျင်အမြန် ပြောလေသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်း ကို မလာတာလဲ... ငါ့ယောက္ခထီး၊ ဆရာ တို့က မင်းကို ခဏခဏ သတိရနေတာ..."

"ဟူး... အစ်ကိုကူ မင်းက ဟိုပြေးဒီလွှား လုပ်နေတာ ဆိုတော့၊ မင်းကို တစ်ခေါက်လောက် တွေ့ရဖို့ ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲတာပဲ..."

"ငါတို့ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် တွေ့တုန်းကတောင်၊ မင်းတို့ ရှောင်ပိုင် ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ကို ချန်းလန် တောင် ကို လာပို့တုန်းကလေ... အဲဒီတစ်ခေါက် တုန်းက ငါလည်း နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာတော့၊ အတူတူ အရက် သောက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး...”

“ အခု အတော်ပဲ၊ ငါ ဒီတစ်ခေါက် ကိစ္စ လုပ်ပြီးသွားပြီ ဆိုတော့၊ ပြန်လာတာ တစ်လ၊ နှစ်လ လောက် အချိန်ရတယ်... ငါ့အိမ်မှာ နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ အရက်ဟောင်း တစ်အိုး ရှိတယ်... ငါ့ယောက္ခထီး ဆီက ခိုးလာတာလေ... ဟီးဟီး... အစ်ကိုကူ၊ မင်း အခု ငါ့အိမ် လိုက်ခဲ့ရင်တော့ စားကောင်းသောက်ဖွယ် တွေ စားရပြီ..."

"ကောင်းမွန်တဲ့ အရက်နဲ့ ဖိတ်ခေါ်တာ ဆိုတော့၊ ငြင်းလို့ မရတော့ဘူးပေါ့..."

ချက်ချင်းပင်၊ ကူမော့ သည် မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။

ဟုန်ရီ၏ ဟောစာတမ်းနှင့် ကိုက်ညီပြီး အဖြူရောင်ဝတ် ဓားသမားမှာ ရှန်ပိုင်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသဖြင့် ကူမော့တို့လည်း ရှန်ပိုင်နောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

ချန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တည်ရှိရာ ချန်းလန်တောင်သည် ယွင်မြို့နှင့် မိုင်တစ်ရာခန့်သာ ကွာဝေးသည်။ တောင်တန်းများ မတ်စောက်ကာ တောင်ထိပ်တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ကူမော့က သတင်းမဖြန့်ရန် တမင်မှာထားသဖြင့် ယခင်ကဲ့သို့ စိစိညံအောင် ကြိုဆိုသည့် မြင်ကွင်းမျိုး မရှိဘဲ သာမန်အတိုင်း တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သို့သော် တောင်တံခါးထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကင်းလှည့်သူများ ပုံမှန်ထက် များပြားနေသဖြင့် ရှန်ပိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းဖြတ်သွားသော တပည့်များကို တားကာ တရားစီရင်ရေး အဆောက်အအုံမှ လူများ အဘယ်ကြောင့် များပြားနေရသည်ကို မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"အကြီးအကဲ ရှန် ကို သတင်းပို့ပါတယ်... ချင်ယန် ခရိုင် က တုန်းလီ ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်တုန်းလီ က ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ် ဟောင်း ကို စိန်ခေါ်စာ ပို့ထားလို့ပါ...”

“ ဒီလ ကိုးရက်နေ့ ကျရင်၊ ငါတို့ ချန်းလန် တောင် ကို လာပြီး ဂိုဏ်းချုပ် ဟောင်း နဲ့ တစ်ပွဲ ယှဉ်ပြိုင်မယ် လို့ ချိန်းဆို ထားပါတယ်... ဂိုဏ်းချုပ် ဟောင်း ကလည်း လက်ခံလိုက်ပါတယ်..."

"ဒီကိစ္စ က အခုဆိုရင် စတင် ပြန့်နှံ့ နေပါပြီ... ဒီရက်ပိုင်း အတွင်းမှာ ဂိုဏ်း အသီးသီး က လာကြည့်မယ့် သူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်လာကြတော့မှာမို့လို့၊ တရားစီရင်ရေး အဆောက်အအုံ က ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှု တွေ လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေတာပါ...”

“ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဂိုဏ်း အသီးသီး ရောနှောပြီး ကမောက်ကမ တွေ ဖြစ်လာမှာကို ကာကွယ်ဖို့ အတွက်၊ အပြင်ရောက်နေတဲ့ တပည့် တွေကို အားလုံး ပြန်ခေါ်ထားပါတယ်..."

ရှန်ပိုင် သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"စိန်ခေါ်စာ က ဘယ်တုန်းက ကိစ္စလဲ..."

"တစ်လ လောက် ရှိတော့မယ်..."

ထို တပည့် က ပြောလေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သိပြီ၊ မင်း သွားတော့..."

ရှန်ပိုင် သည် ထို တပည့် ကို လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ကူမော့ ကို ပြောလိုက်လေသည်။

" "ငါ အပြင်ထွက်တဲ့ ဒီတစ်ခေါက်မှာ ဒီလောက် ကိစ္စကြီးသွားမယ် မထင်ထားဘူး... အမိန့်အရ ဖုန်းကျိုးကို သွားရစဉ်က လမ်းမှာ အမြဲ အလျင်လိုနေပြီး အခြေတကျ မနေခဲ့ရလို့ ဂိုဏ်းက စာတွေ မရခဲ့ဘူး။ အပြန်မှာလည်း အိမ်ပြန်ချင်စိတ် စောနေတော့ သတင်းလည်း မကြားခဲ့ရဘူး..."

ကူမော့ က မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဒီ ဝမ်တုန်းလီ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ... ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ချီ ကို လာပြီး စိန်ခေါ်ရဲတယ် ဆိုတော့..."

ဝမ်တုန်းလီ ဟူသော နာမည်ကို ကူမော့ လုံးဝ မမှတ်မိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဤသူသည် ကန်နိုင်ငံ၌ နာမည် မကြီးကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကန်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူများ၊ ပြည်နယ်အသီးသီး၏ ပထမနှင့် ဒုတိယနေရာများထဲတွင် ထိုနာမည် မပါသလို၊ ယွင်ကျိုး၏ ထိပ်သီး ၁၀ ဦးကိုလည်း ကူမော့ အားလုံး သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ချီထျန်းရှုကို စိန်ခေါ်ရဲပြီး ချီထျန်းရှုကလည်း လက်ခံလိုက်သည်ဆိုရာ နာမည်ကြီးချင်၍ လာရောက်စိန်ခေါ်သည့် အဆင့်မရှိသူတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချီထျန်းရှု၏ ကန်နိုင်ငံ ဆဋ္ဌမမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး နာမည်မှာ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှန်ပိုင် က ရှင်းပြလေသည်။

"အစ်ကိုကူ၊ မင်း ဒီနှစ်တွေ အတွင်းမှာ ယွင်ကျိုး မှာ သိပ်မရှိတော့ မသိဘူး... ဒီ ဝမ်တုန်းလီ ဟာ မကြာသေးခင် နှစ်တွေကမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ...”

“ အရင်တုန်းကလည်း ယွင်ကျိုး မှာ နာမည် အတော်လေး ရထားတဲ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး၊ ဆရာသခင် အောက်မှာ ပထမ အဆင့် လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်... သူ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ တုန်းလီ ဂိုဏ်း က ချင်ယန် ခရိုင် ဘက်မှာ နာမည် နည်းနည်း ရထားတယ်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ် က၊ ချင်ယန် ခရိုင် ဘက်က စစ်ဖန် ဓားဂိုဏ်း ဟာ ကြောင်မိစ္ဆာ အမှု ဖော်ထုတ် နိုင်ခဲ့လို့ ပြိုကွဲ သွားခဲ့တယ်လေ... "

“တုန်းလီ ဂိုဏ်း က အရင်က မလုမယှက် နေတတ်တဲ့ ပုံစံ ကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ နေရာအနှံ့ မှာ နယ်မြေ တွေ စတင် လုယူလာတယ်... စစ်ဖန် ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ နယ်မြေ သုံးပုံတစ်ပုံ လောက်ကို သိမ်းပိုက် လိုက်နိုင်တယ်..."

"တုန်းလီ ဂိုဏ်း ဟာ အဲဒီကနေ စပြီး တိုးတက်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ အတော်လေး ငြိမ်းချမ်း သေးတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ် ရောက်မှပဲ၊ ဝမ်တုန်းလီ ဟာ အနယ်နယ် အရပ်ရပ် က သိုင်းပညာရှင် တွေကို ရုတ်တရက် စတင် စိန်ခေါ်လာတယ်...”

“ လအနည်းငယ် လောက် အချိန်အတွင်းမှာတင်၊ ယွင်ကျိုး ကောင်းကင် အဆင့် နံပါတ်ဆယ် နေရာက ဆရာသခင် မုန်းချင်ခုံး ရဲ့ နေရာကို အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ဆရာသခင် အသစ် တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့တယ်..."

"ဒီနှစ်ထဲမှာ၊ ဒီ ဝမ်တုန်းလီ ဟာ ယွင်ကျိုး မှာ နာမည် အရမ်း ကြီးနေတယ်... ဒါပေမဲ့၊ သူ ဆရာသခင် ဆိုတဲ့ နာမည် ကို ရတာ အချိန် သိပ်မကြာသေးဘဲနဲ့၊ ငါ့ယောက္ခထီး ကို လာပြီး စိန်ခေါ်ရဲလိမ့်မယ် လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... "

“တကယ်ပဲ အဲဒီ စွမ်းရည် ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နာမည်ဂုဏ်သတင်း တွေရဲ့ ဖုံးလွှမ်းမှုကို ခံလိုက်ရတာလား ဆိုတာတော့ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့၊ ငါ့ကို တကယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေတာက၊ ငါ့ယောက္ခထီး က လက်ခံလိုက်တာပဲ..."

"ဒါ ဘာအံ့ဩစရာ ရှိလို့လဲ..."

ဘေးမှ ကူချူတုန်း က မေးလိုက်လေသည်။

ရှန်ပိုင် က ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"ညီမလေး ချူတုန်း၊ မင်း မသိလို့ပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ် က၊ တုန်းဖျင် ခရိုင် မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဖြောင့်မတ်လမ်းစဥ် နဲ့ မိစ္ဆာ တွေကြားက စစ်ပွဲကြီး မှာ၊ ငါ့ယောက္ခထီး က ဝင်ပါခဲ့ပြီးတဲ့နောက်၊ ဒီ ငါးနှစ် အတွင်းမှာ သူ တစ်ခါမှ လူသိရှင်ကြား မတိုက်ခိုက် ဖူးတော့ဘူး..."

"သူက အမြဲတမ်း ပြောတယ်၊ သူ အသက်ကြီးပြီ၊ မတိုက်ခိုက် ချင်တော့ဘူး၊ အခွင့်အရေး ရှာပြီး သိုင်းလောက ကနေ တဖြည်းဖြည်း ထွက်သွားချင်တယ်၊ ကောင်းကင် အဆင့် ကနေ နုတ်ထွက်ချင်တယ် တဲ့... အကယ်၍ မလွှဲမရှောင်သာ တဲ့ အကြောင်းရင်း မရှိဘူး ဆိုရင်၊ သူ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကူချူတုန်း က ပြောလေသည်။

"ဒါဆို သူက ဒီအခွင့်အရေး ကို ယူပြီး ရှုံးနိမ့်ပြကာ၊ အဲဒီကနေ စပြီး အနားယူ သွားချင်လို့များလား..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ရှန်ပိုင် က ပြောလေသည်။

"ငါ့ယောက္ခထီး ရဲ့ ဓား ဟာ အရမ်း မာနကြီးတယ်... သူ ရှုံးနိမ့်ပြီး အဲဒီကနေ အနားယူ သွားလို့ ရတယ်... လူတွေရဲ့ မေ့လျော့ခြင်း ကို ခံရပြီး တဖြည်းဖြည်း အနားယူ သွားလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ တခြားလူ လက်ထဲမှာ တမင် ရှုံးနိမ့်ပြတာ မျိုးကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူက အရမ်းကို သန့်စင်တဲ့ ဓားသမား တစ်ယောက်ပါ၊ သူ့ရဲ့ ဓား နဲ့ သိုင်းပညာ အသိဉာဏ် ကို သူ စော်ကားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သွားမေးကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့..."

ကူမော့ က ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ လူအချို့ သည် တောင်ထိပ် သို့ ထွက်သွားကြလေသည်။

လေနှင်းများ တိုက်ခတ်နေသော ချန်းလန်တောင်ထိပ်၏ အအေးဒဏ်မှာ စိမ့်ဝင်လှသည်။

ရှန်ပိုင်သည် ကူမော့တို့ လူစုကို ဦးဆောင်ကာ နှင်းများကို နင်း၍ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာပြီး နှင်းဖုံးနေသော တဲအိမ်လေးတစ်လုံးကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တဲအိမ်စင်္ကြံပေါ်ထိုင်၍ ရေခဲပြင် အပေါက်ငယ်ထဲသို့ ငါးမျှားကြိုးချကာ ငါးဖမ်းနေသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း နှင်းများ ပါးလွှာစွာ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ထိုသူမှာ ချန်းလန်ဓားဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း၊ ယွင်ကျိုး၏ နံပါတ်နှစ်နှင့် ကန်နိုင်ငံ၏ ဆဋ္ဌမမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင် ချီထျန်းရှု ပင်ဖြစ်လေသည်။

"ယောက္ခထီး..."

ရှန်ပိုင် သည် အမြန် လျှောက်သွားပြီး၊ ခါးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ..."

ခမောက် သည် အနည်းငယ် မော့လာပြီး၊ ချီထျန်းရှု ၏ အနည်းငယ် အိုမင်းနေသော မျက်နှာ ကို ပေါ်လွင်စေလေသည်။

သူ၏ အကြည့် သည် ရှန်ပိုင် အပေါ် ဖြတ်သွားပြီး၊ အနောက်ဘက်ရှိ ကူမော့ တို့ လူစု အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ၊ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက်၊ နွေးထွေးသော အပြုံး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟေ... ကူမော့၊ ကောင်မလေး ချူတုန်း... မင်းတို့လည်း ငါ သူများနဲ့ ရန်ဖြစ်မယ့် သတင်း ကို ကြားလို့လား..."

ကူမော့ သည် ချီထျန်းရှု ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ခင်ဗျား သူများနဲ့ ရန်ဖြစ်တာ၊ ကျွန်တော်က ခရီး အဝေးကြီး ကနေ လာကြည့်ရအောင်...အရေးမကြီးပါဘူး"

ချီထျန်းရှု သည် နှုတ်ခမ်း တွန့်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"ငါ့လို အဘိုးကြီး ကို မျက်နှာ နည်းနည်းလေး မှ မပေးဘူး..."