အခန်း ၄၉၈

အပိုင်း (၄၉၈) - သိုင်းလောက သာဘာဝ

ကူမော့ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ငါးဖမ်းတံ တစ်ချောင်း ကို ယူလိုက်ကာ ပြောလေသည်။

" ဒီနေရာမှာ ငါးဖမ်းရတာ၊ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက် တစ်မျိုး ရှိတာပဲ..."

သူသည် ငါးဖမ်းတံ ကို ညင်သာစွာ ပစ်ချလိုက်ရာ၊ ချီထျန်းရှု ဖောက်ထားသော ရေခဲပေါက် ငယ်လေး ထဲသို့ တိကျစွာ ကျဆင်းသွားလေသည်။

"ဒါပေမဲ့၊ ဒီ ချန်းလန် တောင်ထိပ် က ငါး တွေက၊ တကယ် ဖမ်းရခက်တာပဲ..."

"ဟားဟား..."

ချီထျန်းရှု သည် ရယ်မောလိုက်ရာ၊ အသံသည် လေနှင့် နှင်းများ ကြားတွင် အထူး ကြည်လင်နေလေသည်။

"ငါး ဆိုတာက၊ ဖမ်းမိတယ် မဖမ်းမိဘူး ဆိုတာက ရေစက် ပါပဲ... ဒီမှာ ထိုင်ပြီး၊ လေတိုက်သံ လေး နားထောင်၊ နှင်းကျတာလေး ကြည့်နေရရင်၊ စိတ်ငြိမ် သွားတာပဲ... ငါ အသက်ကြီးပြီလေ၊ မင်းတို့ လူငယ်တွေ နဲ့ မတူတော့ဘူး... အေးအေးချမ်းချမ်း နေချင်တာပါ..."

ကူမော့ သည် နှုတ်ခမ်း တွန့်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"ကျွန်တော် သာ ခင်ဗျားရဲ့ ဓား သိုင်းပညာ အသိစိတ် တွေ ထိန်းမရ သိမ်းမရ ဖြစ်နေတာကို အဝေးကနေ မမြင်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်၊ ခင်ဗျား စကားကို တကယ် ယုံမိမှာ..."

ချီထျန်းရှု သည် "ဟီးဟီး" ဟု ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"မင်းရဲ့ မျက်လုံး တွေကို တကယ်ပဲ လိမ်လို့ မရပါဘူး... ဖုန်လိုင်ကျွန်း ကနေ ပြန်လာကတည်းက၊ ငါ့ရဲ့ ဓား လမ်းစဉ် ဟာ ရှေ့ကို ခြေတစ်ဝက် ထပ်တိုးသွားတယ်... “

“လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က၊ ဆရာတော် လျန်ရှန်း က စာပို့ပြီး၊ ပိုင်ယွီ မြို့တော် ရဲ့ တားမြစ်ချက် တွေကို ဖယ်ရှားမယ့် နည်းလမ်း ကို သင်ပေးလိုက်တော့၊ ငါ ခြေတစ်လှမ်း အပြည့် လှမ်းနိုင်သွားပြီ..."

ကူမော့ သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဆရာတော် လျန်ရှန်း က တကယ်ပဲ ကတိတည် ပါတယ်..."

ချီထျန်းရှု က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ပိုင်ယွီ မြို့တော် က ငါတို့ လို လူတွေရဲ့ မူလဝိညာဉ် တွေထဲမှာ တားမြစ်ချက် တွေ ချထားတာ၊ မသိရင်တော့ တော်သေးတယ်... “

“သိသွားပြီ ဆိုရင်တော့၊ မိစ္ဆာ ဝင်မတတ် ဖြစ်သွားတာပဲ... ဆရာတော် လျန်ရှန်း က ငါတို့ကို တားမြစ်ချက် တွေ ဖယ်ရှားပေးရုံ တင်မကဘူး၊ မိစ္ဆာ အတားအဆီး တွေကိုပါ ရှင်းလင်း ပေးလိုက်တာပဲ..."

ကူမော့ သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"အဲဒီ ဝမ်တုန်းလီ ကိစ္စ ဘယ်လိုလဲ ပြောပြပါဦး... ခင်ဗျား က ဘာလို့ လက်ခံလိုက်တာလဲ..."

"ဝမ်တုန်းလီ..."

ချီထျန်းရှု ၏ အသံသည် တိုးညင်းသွားပြီး၊ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေလေသည်။

"သူ ငါ့ကို စိန်ခေါ်တဲ့ အကြောင်းပြချက် က၊ အရမ်း ခိုင်လုံပါတယ်..."

သူ၏ အကြည့် သည် ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အဝေး၌ လွင့်ဝဲနေသော နှင်းပွင့်ကြီးများ ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ၊ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ အားလုံး သိတဲ့အတိုင်း၊ ဒီ ချန်းလန် တောင် ကို၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ် လောက်က တခြားလူ လက်ထဲကနေ ငါ လုယူခဲ့တာ... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက အသက် နှစ်ဆယ် ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သွေးဆူတဲ့ အရွယ် ဆိုတော့၊ ကိစ္စ တွေကို စိတ်ထက်သန်မှု တစ်ခုတည်း နဲ့ လုပ်ခဲ့မိလို့၊ အမှား လုပ်မိတာ မလွဲမသွေ ပါပဲ..."

တဲအိမ် အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ် နေပြီး၊ မီးဖို ထဲမှ မီးတောက်သံ များနှင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ လေနှင့် နှင်းများ တိုက်ခတ်သံ သာ ရှိလေသည်။

"အဲဒီတုန်းက ဒီတောင်ရဲ့ပိုင်င်ရှင်က ငါ့အရင် ယွင်ကျိုး ရဲ့ နံပါတ်တစ် အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတဲ့ 'တိမ်တိုက် သခင်' လို့ နာမည်ပြောင် ပေးထားတဲ့ စီနီယာ တစ်ယောက်ပါ၊ နာမည်က ဝမ်ယွင်လျန် တဲ့..."

ချီထျန်းရှု က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလေရာ၊ စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ သည် ရေခဲပြင် ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသော ကျောက်ခဲ များအလား ပင်ဖြစ်လေသည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက သွေးဆူတဲ့ အရွယ် ဆိုတော့၊ ဓား လမ်းစဉ် ကို အခုလေးတင် အောင်မြင်ထားတာမို့လို့၊ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပြိုင်ဘက် ကို စိန်ခေါ်ပြီး၊ နာမည် ကြီးချင်ခဲ့တယ်... ငါ ဒီ ချန်းလန် တောင်ထိပ် ကို တက်လာပြီး၊ စီနီယာ ဝမ်ယွင်လျန် ကို စိန်ခေါ်ခဲ့တယ်..."

"အဲဒီ တိုက်ပွဲ...”

ချီထျန်းရှု ၏ မျက်လုံးများ သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး၊ အတိတ် က ထူးချွန်မှု များကို လွမ်းဆွတ်နေမှု များ ပါဝင်သလို၊ ပြောပြ၍ မရနိုင်သော အပြစ်မကင်းသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် လည်း ပါဝင်နေလေသည်။

"တိုက်ပွဲ အခြေအနေ က အရမ်းကို ပြင်းထန်ခဲ့တယ်... စီနီယာ ဝမ် ရဲ့ 'တိမ်ပင်လယ် ဓားသိုင်း' က အလွန် ထူးကဲပြီး၊ ငါ တစ်သက်တာမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အရာပဲ... ငါတို့ သုံးရက် သုံးည တိုင်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက် ခဲ့ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့... ငါ ဓားကွက် တစ်ဝက် အသာစီး ရသွားခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက၊ ငါက သွေးဆူတဲ့ အရွယ် ဆိုတော့၊ အရာရာ ကို အစွန်းမရောက်အောင် ချန်ထားသင့်တယ် ဆိုတဲ့ သဘောတရား ကို နားမလည်ခဲ့ဘူး...”

“ ငါနိုင်တယ်၊ ငါက အနိုင်ရသူ၊ သူက အရှုံးသမား ပဲ လို့ တွေးပြီး၊ သူ့ကို ချန်းလန် တောင် ကနေ ဆင်းခိုင်းခဲ့တယ်... ယွင်ကျိုး ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဆိုတဲ့ နာမည် ကိုလည်း လုယူခဲ့တယ်... သူ့အတွက် မျက်နှာ နည်းနည်းလေး မှ မချန်ထားပေးခဲ့ဘူး..."

"အဲဒီနောက်ပိုင်း မှာပဲ၊ သူဟာ စိတ်ဓာတ်ကျ သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ စိတ်ထိခိုက် ပြီး သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်၊ မကျေနပ်ချက် တွေနဲ့ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ် လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ကူမော့ သည် မျက်မှောင်ကြုတ် သွားပြီး ပြောလေသည်။

"သိုင်းလောက အားပြိုင်မှု ဆိုတာ၊ အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ... ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင် နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ချီထျန်းရှု သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင် နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီ ကိစ္စ ကို ပြန်စဉ်းစား ကြည့်ရင်၊ အရမ်းကို သွေးဆူ လွန်းခဲ့တယ် လို့ ခံစားရလို့ပါ...”

“ အဲဒီအချိန်တုန်းက၊ ငါက သူ့ကို အသက် ချမ်းသာပေးတာ ကိုက ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရား ပဲ လို့ ထင်နေခဲ့တာ... သူ့ရဲ့ မျက်နှာ ကို ထောက်ထား သင့်တယ် လို့ မတွေးမိခဲ့ဘူး..."

"အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့၊ တကယ် နှမြောစရာ ကောင်းတယ်... အကယ်၍ အဲဒီအချိန်တုန်းက နည်းနည်းလောက် ထိန်းချုပ် နိုင်ခဲ့ရင်၊ အနာဂတ် အလားအလာ တွေ အများကြီး ရှိတဲ့ သိုင်းပညာ ဆရာသခင် တစ်ယောက် အဲဒီလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် နဲ့ သေသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကူမော့ သည် ချီထျန်းရှု ပြောသော သီအိုရီ များကို ဆက်လက် ငြင်းခုံ မနေတော့ဘဲ၊ အဓိက အကြောင်းအရာ သို့ ပြန်လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို၊ ဝမ်တုန်းလီ က အဲဒီ ဝမ်ယွင်လျန် ရဲ့ မျိုးဆက် ပေါ့..."

ချီထျန်းရှု သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဝမ်တုန်းလီ က ဝမ်ယွင်လျန် ရဲ့ မြေးအရင်း ပါ... သူ ဒီတစ်ခေါက် စိန်ခေါ်စာ ယူလာတာ၊ စကားလုံး တွေက အရမ်းကို တိကျ ပြတ်သားတယ်... ဒီတောင် ဟာ မူလ ပိုင်ရှင် ဆီ ပြန်ပေးသင့်တယ်၊ သူ့အဘိုး အတွက် တရားမျှတမှု ကို ပြန်တောင်းမယ်၊ 'တိမ်ပင်လယ်' ရဲ့ နာမည် ကို ပြန်လည် ကြီးထွားလာအောင် လုပ်မယ် တဲ့..."

"စိန်ခေါ်စာ ပေါ်မှာ၊ စကားလုံး တိုင်းက သွေးရည် လည်နေပြီး၊ စာကြောင်း တိုင်းက မတရား ခံရမှု တွေ ပါဝင်နေတယ်..."

သူသည် ရှန်ပိုင် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊

"သူက ဘိုးဘွား တွေရဲ့ ဆန္ဒ ကို သယ်ဆောင်လာပြီး၊ သွေးသား မျိုးဆက် ဆိုတဲ့ နာမည် နဲ့၊ ငါ့ကို တရားဝင် စိန်ခေါ် လာတယ်... ဒီ ချန်းလန် တောင် ကို ပြန်လုမယ် တဲ့... ဒီ အကြောင်းအကျိုး၊ ဒီ စွဲလမ်းမှု... ငါ ဘယ်လိုလုပ် ရှောင်လွှဲ နိုင်မှာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် လက်မခံဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

သူသည် ကူမော့ ကို ကြည့်ကာ၊ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ပြောသလိုပဲ၊ သိုင်းလောက ဆိုတာ၊ အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ..."

ကူမော့ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား သေချာပေါက် နိုင်မှာပါ..."

ချီထျန်းရှု သည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"အကယ်၍ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မယ် ဆိုရင်တော့၊ ငါ သေချာပေါက် နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်တာ မျိုး ဆိုရင်တော့၊ သေချာ မပြောနိုင်ဘူး..."

ကူမော့ သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ပြောလေသည်။

"အသေအလဲ မတိုက်ခိုက် ရင်တောင်၊ ခင်ဗျား က ကန်နိုင်ငံ ရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင် ပဲလေ... အဲဒီလောက်ကြီး တော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး..."

ချီထျန်းရှု သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ် နေပြီးနောက်၊ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ သူ့ရဲ့ တိုက်ပွဲ မှတ်တမ်း တွေကို စုံစမ်းကြည့်ဖူးတယ်... သူ့ရဲ့ ဓား က အရမ်း ထူးဆန်းတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မြန်တာလား တော့ ငါ မသိဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု အချိန်အထိ၊ သူ့ရဲ့ ဓား ကို ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး၊ ဒါမှမဟုတ်၊ သူ့ရဲ့ ဓား ကို မြင်ဖူးတဲ့ သူတွေ အားလုံး သေကုန်ကြပြီ..."

"ဒါပေမဲ့၊ သူ အရင်တုန်းက သိပ်မစွမ်းပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ် က ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာ... သရဲ ပူးသွားသလိုပဲ..."