အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉) - ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသော ယီကျုံးဟိုင်

ယီကျုံးဟိုင်သည် စိတ်တွင်း၌ ကျားကျန်းရှစ်၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့အား အကုန်အစင် ဆွဲထုတ်ကာ ကျိန်ဆဲနေမိသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ တတ်နိုင်စွမ်း မရှိရှာပေ။ သူသည် သူမနှင့် မျက်နှာပျက် အဖုအထွက် မခံဝံ့သေးချေ။

အကယ်၍သာ ထိုသို့ မျက်နှာဖျက်လိုက်ပါက အခုနတင် ကျားကျန်းရှစ် သွယ်ဝိုက်၍ စွပ်စွဲပြစ်တင် သွားသော အပြစ်များမှာ အမှန်တကယ် အတည်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက နောင်တွင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူအများက သူ့အား မည်သို့သော မျက်လုံးမျိုးဖြင့် ကြည့်ကြတော့မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ကာ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် ဆိုလိုက်ရလေသည်။

“တုန်းရွှီအမေ... ခင်ဗျား ဒီလိုကြီး လုပ်နေရင်တော့ ကျုပ်လည်း ဝင်မပါတော့ဘူးနော်။ ဘယ်လောက်ပဲ ကိစ္စကြီးကြီး ထပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလို့ မရဘူးလား”

ကျားကျန်းရှစ်သည် သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်မှ တရွေ့ရွေ့ ကုန်းထလာခဲ့သည်။

“အဘိုးကြီးယီ... ဒီကောင်မစုတ် နှစ်ယောက်က ကျုပ်ကို ဝိုင်းအနိုင်ကျင့်နေတာ။ ရှင် ကျုပ်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးမှရမယ်”

ယီကျုံးဟိုင်သည် သူမအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဟယ်ယွီရွှေနှင့် ယန်ရှောင်ကျွမ်းတို့ထံ အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနောက်ဘက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တံ့နေသော ယန်ချုံးကိုလည်း အကဲခတ်လိုက်မိသည်။

“ကဲ... ပြောကြပါဦး။ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ကုန်တာလဲ”

ယီကျုံးဟိုင်က စိတ်တွင်း၌ အခြေအနေကို အသာအယာ ချိန်ဆ တွေးတောနေစဉ် ကျားကျန်းရှစ်က ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ် ဝင်ပြောလေသည်။

“ကျုပ်ပြောပြီးပြီပဲဟာကို။ ဒီကောင်မစုတ် နှစ်ယောက်က ကျုပ်လို သက်ကြီးရွယ်အိုကို လာအနိုင်ကျင့်တာလေ။ ရှင်က ကျုပ်ဘက်က မတ်တပ်ရပ်ပေးရင် ပြီးနေတဲ့ကိစ္စကို”

ယန်ရှောင်ကျွမ်းကလည်း လုံးဝ အလျော့မပေးဘဲ ပြန်လည် ခြေပသည်။

“အဘွားကြီး လျှောက်လိမ်မပြောနဲ့… ဘယ်သူက အနိုင်ကျင့်လို့လဲ။ အဘွားကြီး ကိုယ်တိုင်က ယွီရွှေကို လာပြီး အနိုင်ကျင့်နေတာ။ သူက သူ့အစ်ကို့ကို အိမ်က အသားတွေ အပြင်လူကို မပေးနဲ့လို့ ပြောတာ ဘာမှားလို့လဲ။ အဲဒါကို အဘွားကြီးက ကြားထဲကနေ ထွက်ပြီး လူကို ကိုက်မတတ် လုပ်နေတာ။ သူ့ကို ကောင်မစုတ်လို့တောင် လာဆဲသေးတယ်”

ကျားကျန်းရှစ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဖနောင့်နှင့် မြေကြီး စောင့်ခတ်ကာ ခုန်ပေါက်တော့သည်။

“ကျုပ်က ဆဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဆဲချင်လို့ ဆဲတာပဲ။ ဘယ်သူက သူ့ကို ရှားကျုဆီက အသားတွေ ကျုပ်တို့အိမ် မပေးနဲ့လို့ လာပြောခိုင်းလို့လဲ...”

တင်းမာသွားသော အခြေအနေနှင့် ပါးရိုက်ချက်

စကားသံ မဆုံးမှီမှာပင် ယန်ချုံးသည် ယန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့် ဟယ်ယွီရွှေတို့ကို အနောက်သို့ အသာအယာ ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ကျားကျန်းရှစ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ကျားကျန်းရှစ်သည် အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် အလျင်အမြန် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ကြံစည်သော်လည်း နှောင်းသွားခဲ့ချေပြီ။ ယန်ချုံးသည် လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဖျန်း ခနဲ မြည်ဟည်းသွားအောင် သူမ၏ ဝဖိုင့်လှသော ပါးပြင်ထက်သို့ ဖြတ်ရိုက်လိုက်လေသည်။

ထိုပြင်းထန်လှသော ပါးရိုက်ချက်ကြောင့် ကျားကျန်းရှစ်မှာ ဂျင်ပေါက်သကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ပတ်လည် သွားပြီးနောက် မှောက်လျက်သား လဲပြိုသွားတော့သည်။ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော အသားတုံးလေးသည်လည်း မြေခသွားခဲ့ရလေသည်။

ကျားကျန်းရှစ်သည် ဒေါသအဟုန်ကြောင့် ဖောင်းကား တက်လာသော ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်ရင်း ငိုညည်းလိုက်သည်။

“အဘိုးကြီးယီ... ရှင် မြင်တယ်မလား။ ဒီခွေးကောင်က ကျုပ်ကို ထပ်ပြီး လက်ပါပြန်ပြီ...”

ယီကျုံးဟိုင်မှာမူ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ဆစ်ခနဲ ကိုက်ခဲသွားရလေသည်။ ရန်ပွဲကိုပင် မရှင်းလင်းရသေးမှီ ယခုမူ ရိုက်နှက်မှုအထိ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။

“ယန်ချုံး... မင်း လူကို ဒီလို လက်ပါလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ...”

သူက စတင်၍ ဖျန်ဖြေရန် ဟလိုက်သည်နှင့် ယန်ချုံးက ဟက်ခနဲ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး တုံ့ပြန်လေသည်။

“သူ့ကို ဒီလောက်တင် ရိုက်တာ နည်းတောင် နည်းသေးတယ်။ ဘယ်သူက သူ့ကို ယွီရွှေကို ဆဲခိုင်းလို့လဲ။ ယွီရွှေက ငါ့ညီမ… သူ့ကို လာဆဲတဲ့ ကောင်မှန်သမျှ ငါကတော့ ရိုက်မှာပဲ”

‘ရှီး...’

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးရှိ လူအပေါင်းတို့သည် လေအေး တစ်ချက်ကို ဝုန်းခနဲ ရှူသွင်းလိုက်မိကြသည်။ ဤစကားမှာ အလွန်ပင် မောက်မာရောင့်တက်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

အထူးသဖြင့် ယွီရွှေသည် သူ၏ ညီမအရင်းအခြာလည်း မဟုတ်ချေ။ အစ်ကိုအရင်းဖြစ်သူ ရှာကျူး ကိုယ်တိုင်ပင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြုရသေးချိန်တွင် သူက တိုက်ရိုက်ကြီး ဝင်ရောက် ရိုက်နှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟယ်ယွီရွှေမှာမူ မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာပြီး ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှဲစွာ နွေးထွေးသွားရသည်။

‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ ငါရဲ့ အစ်ကိုချုံးပဲ။ ငါ့ကို တစ်ခါမျှ အနိုင်ကျင့် မခံရအောင် အမြဲ ကာကွယ်ပေးခဲ့သူ’

ရှာကျူး၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင်မူ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဝေခွဲမရသော ခံစားချက်တို့ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျားကျန်းရှစ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ခွန်းမျှ ပြန်လည် မချေပနိုင်ရှာပေ။ အကြောင်းမူကား အခုနတင် သူမကိုယ်တိုင် ယွီရွှေအား ဆဲဆိုခဲ့မိကြောင်း ဝန်ခံထားပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ယခုမူ သူတပါး၏ လက်ချက်မိခြင်းမှာ မိမိနှုတ်ကို မိမိ မစောင့်စည်းခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ယီကျုံးဟိုင်ထံသို့သာ မျက်နှာလှည့်ကာ အကူအညီ တောင်းခံရတော့သည်။

“အဘိုးကြီးယီ... ကျုပ်က ဆဲတယ် ဆိုရင်တောင် သူက ကျုပ်ကို ဒီလို ရိုက်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလေ...”

ယီကျုံးဟိုင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ထိတ်လန့်မှု

ယီကျုံးဟိုင်က စိတ်တွင်းမှနေ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

‘မင်းရဲ့ အဲဒီစုတ်ဖွာတဲ့ ပါးစပ်ကြောင့် မင်း အထိုးခံရတာ နည်းတောင် နည်းသေးတယ်’

ထိုကဲ့သို့ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသော်လည်း မျက်နှာပြင်တွင်မူ ဟန်မပျက် ထိန်းသိမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ချုံးဇီရာ... သူက ဆဲဆိုတယ် ဆိုဦးတော့ မင်းဘက်က လက်ပါဖို့တော့ မကောင်းဘူးလေကွာ။ သူက မင်းထက် အသက်ကြီးတဲ့ လူကြီးသူမ တစ်ယောက်ပဲဟာကို...”

ယန်ချုံးသည် သူ့အား အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“တခြားလူတွေအကြောင်း ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ့ညီမကို ဘယ်သူပဲ ဆဲဆဲ… ငါ့ဘက်ကတော့ လက်သီး တစ်ချက်ပဲ”

ထို ပြတ်သားလှသော စကားတစ်ခွန်းသည် ယီကျုံးဟိုင်အား ဆွံ့အ သွားစေခဲ့သည်။ ယန်ချုံးက ထိုမျှနှင့် မရပ်တံ့ဘဲ ထပ်မံ၍ ဆိုလိုက်သေးသည်။

“သူက ဘာလူကြီးသူမလဲ။ အသက်သာ ကြီးပြီး အသိတရား မရှိရင် အဲဒါ မသေနိုင်တဲ့ အဘွားအိုစုတ်ပဲ”

‘အသက်သာ ကြီးပြီး အသိတရား မရှိရင် အဲ့ဒါ မသေနိုင်တဲ့ အဘွားအိုစုတ်ပဲ’

ယီကျုံးဟိုင်သည် ထိုစကားလုံးများက ကျားကျန်းရှစ်ကိုတင်မက မိမိကိုယ်တိုင်ကိုပါ သွယ်ဝိုက်၍ စောင်းမြောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်ဝံ့ချေ။ အကြောင်းမူကား ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် ကျားတုန်းရွှီ ကွယ်လွန်သွားသည့် ဖြစ်ရပ်ဆိုးများကိုသာ အိပ်မက်ဆိုးအဖြစ် ဆက်တိုက် မက်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် မနေ့က အလုပ်ဆင်း၍ အပြန်လမ်းတွင် ဖုန်းဝူနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ထို ဖုန်းဝူ ဆိုသူမှာ ကျားတုန်းရွှီ ပြဿနာ မကြုံရမှီက ယီကျုံးဟိုင် ကိုယ်တိုင် ငွေကြေးထုတ်ပေးကာ ယန်ချုံးအား ဆုံးမရန် စေခိုင်းခဲ့သော လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ မူလက သူ ငွေထုတ်ပေး၍ ရှာခိုင်းခဲ့ခြင်းမှာ ယန်ချုံးကို သင်ခန်းစာ ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

ကျားတုန်းရွှီ၏ ပြောပြချက်အရ ထိုစဉ်က ဖုန်းဝူသည် ရင်ဘတ်ကို တဖြောင်းဖြောင်း ပုတ်ကာ ယန်ချုံး၏ လက်တစ်ဖက် သို့မဟုတ် ခြေတစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး နောင်တွင် ငြိမ်ဝပ်ပိပြား သွားအောင် လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့ဖူးသည်။ သို့ရာတွင် ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ယန်ချုံးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အကောင်းပကတိ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဖုန်းဝူမှာမူ အစအန ဖျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် ကျားတုန်းရွှီ ကိုယ်တိုင် ဘေးဒုက္ခကြုံကာ သေဆုံးသွားခြင်းပင်။ စက်ရုံတွင်း မတော်တဆမှု တစ်ခုဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ယီကျုံးဟိုင်၏ စိတ်တွင်း၌မူ ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် ယန်ချုံး၏ အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်ဟု အစဉ်အမြဲ သံသယဝင်နေမိသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ယီကျုံးဟိုင်သည် ဖုန်းဝူကို ရှာဖွေကာ ထိုနေ့က အမှန်တကယ် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ငွေယူပြီး အလုပ်မလုပ်ဘဲ ပုန်းအောင်းနေရသနည်းဟု မေးမြန်းရန် ကြံစည်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မနေ့က ဖုန်းဝူ၏ ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြား သွားခဲ့ရသည်။

ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသွားသော်လည်း ဖုန်းဝူသည် လူတစ်ယောက်လုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ လက်တစ်ဖက်တွင် ပတ်တီးအထပ်ထပ် စည်းနှောင်ထားပြီး လက်ချောင်း တစ်ချောင်း ပြတ်တောက်သွားသည့် ပုံပေါ်သည်။ ထို့ပြင် အရင်ကကဲ့သို့ မိုက်မဲရိုင်းစိုင်းသော အရှိန်အဝါများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီး လူများနှင့် တွေ့ဆုံလျှင် စိတ်လှုပ်ရှား ခြောက်ခြားနေတတ်ကာ ဟင်းနုတ်ဓားကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော အရာများကို မြင်သည်နှင့် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာတတ်လေသည်။

မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဤလူသည် ယခင်က ဆိုးသွမ်းချင်တိုင်း ဆိုးသွမ်းနေခဲ့သော လူမိုက်ကြီးတစ်ဦးဟု စိတ်ကူးဖြင့်ပင် ပုံဖော်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ယီကျုံးဟိုင်သည်လည်း သတိကြီးစွာ ထားလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် သွားရောက် မမေးမြန်းဝံ့တော့ဘဲ ဘေးနားရှိ သိကျွမ်းသူ တစ်ဦးထံမှ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူက လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဤသို့ ပြောပြလေသည်။

“ခင်ဗျားပြောတာ ဖုန်းဝူလား။ သူ့ခမျာ ကံဆိုးရှာတာပဲ။ ကြားရသလောက်တော့ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သူ အလုပ်တစ်ခု လက်ခံခဲ့တယ်တဲ့။ သူများဆီက ပိုက်ဆံယူပြီး ကိစ္စတစ်ခု သွားရှင်းပေးတာ တစ်ဖက်လူရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ဖို့အထိ ပြင်ဆင်ထားတာလေ... ရလဒ်ကတော့ တစ်ဖက်လူက အတော်လေး လက်ရဲဇက်ရဲ ရှိတဲ့သူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မလဲ။ ဖုန်းဝူက သူများလက်ကို မဖြတ်နိုင်တဲ့အပြင် သူကိုယ်တိုင်ပဲ လက်ချောင်း တစ်ချောင်း အခုတ်ခံလိုက်ရတာ။ အဲဒီအချိန်က လန့်လွန်းလို့ ဘောင်းဘီထဲတောင် သေးထွက်ကျသွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းကစလို့ လန့်ပြီး ပုန်းနေတာ အခုထိ လူလုံး မပြရဲတော့ဘူး”

ယီကျုံးဟိုင်မှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ တဖြောင်းဖြောင်း ထသွားရပြီး ဖုန်းဝူထံသို့ ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်သွား မမေးမိခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်မိသည်။

အကယ်၍သာ ကျားတုန်းရွှီက ယန်ချုံးကို ဆုံးမရန် ခိုင်းစေခဲ့ခြင်းမှာ မိမိ၏ ညွှန်ကြားချက် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ငွေထုတ်ပေးခဲ့သူမှာ မိမိဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းဝူ သိရှိသွားပါက သူ၏ ဇာတ်သိမ်းသည် မည်မျှ ရင်လေးဖွယ် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်နည်း။

အခုတော့ သူ ပို၍ ယုံကြည်လာခဲ့ချေပြီ။ ကျားတုန်းရွှီ၏ သေဆုံးမှုသည် လုံးဝ မတော်တဆမှု တစ်ခု မဟုတ်နိုင်ကြောင်းကိုတည်း။ ထို့ပြင် နောက်ထပ် ကျားတုန်းရွှီ ဖြစ်လာမည့်သူမှာ မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမလားဟု တွေးတောကာ ပိုမို ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် သူသည် ယန်ချုံးအား မည်သို့လျှင် သွားရောက် ရန်စဝံ့တော့မည်နည်း။

ရဲစခန်းသို့ သွားရောက် တိုင်ချက်ဖွင့်ရန် သူ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မလုပ်ဝံ့ခဲ့ချေ။ အကြောင်းမူကား ဒါတွေအားလုံးသည် မိမိ၏ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်ပြီး ခိုင်လုံသော သက်သေ အထောက်အထား လုံးဝ မရှိခြင်းကြောင့်တည်း။ ယန်ချုံးအား တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်နိုင်သည့်အပြင် မိမိကိုယ်ကိုသာ ဖွင့်ချသလို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ထိုအချိန်ကျမှ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ကျားတုန်းရွှီကဲ့သို့ အကြောင်းရင်းမဲ့ ကွယ်လွန်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

မမျှော်လင့်ထားသော ဇာတ်သိမ်း

ထို့ကြောင့် ယန်ချုံး၏ ကြမ်းတမ်းလှသော စကားလုံးများကို ကြားရသည့်တိုင် သူသည် ဒေါသမထွက်ဝံ့ခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျားကျန်းရှစ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

“ကျားကျန်းရှစ်... နောက်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အဲဒီစုတ်ဖွာတဲ့ ပါးစပ်ကို ပြင်လိုက်တော့။ မပြင်ဘူး ဆိုရင်တော့ နောင်လည်း အရိုက်ခံရမဲ့ အလှည့်တွေ လာဦးမှာပဲ”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကဲပါ... အားလုံးပဲ လူစုခွဲလိုက်ကြတော့”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအပေါင်းမှာ ကြောင်အ သွားကြရသည်။

‘လူစုခွဲလိုက်ကြတော့…’

‘ဤသည်မှာ မည်သို့သော သဘောနည်း။ ဒီနေ့ကိစ္စက ဒီမျှနှင့်တင် ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့’

ဒါက ပထမဦးလေး၊ ခြံဝင်း ခေါင်းဆောင်၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့် လုံးဝ ကွဲလွဲနေချေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပထမဦးလေးသည် ကျားမိသားစုနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များတွင် အမြဲတစေ ကျားမိသားစုဘက်မှ နာလိုခံခက် ရပ်တည်ပေးလေ့ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။ ယနေ့ ဘာများ ဖြစ်ပျက်သွားပါလိမ့်။ ယန်ချုံးက သူ့မျက်မှောက်တွင်ပင် ကျားကျန်းရှစ်အား ပါးရိုက်လိုက်သည်ကို သူက ဒီအတိုင်းပင် လွှတ်ထားလိုက်သည်ပေါ့။

ကျားကျန်းရှစ်မှာမူ မိမိနားကိုပင် မိမိ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရပြီး ယီကျုံးဟိုင်အား အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်တော့သည်။

“ယီကျုံးဟိုင်... ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ လူစုခွဲမယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို ကျုပ်က အလကားသက်သက် အရိုက်ခံလိုက်ရတာလား။ ရှင်က ပထမဦးလေး နေရာမှာ နေပြီး ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ ရှင်က ကျုပ်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြီး ကလဲ့စားချေပေးရမှာလေ”

ယီကျုံးဟိုင်က စိတ်တွင်းမှနေ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

‘ငါက မင်းဘက်က ရပ်တည်ပေးရဦးမယ် ဟုတ်လား။ ငါက အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့လို့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးရမလား။ ငါကတော့ နင့်သား ကျားတုန်းရွှီလို အသက် မပျောက်ချင်ဘူးဟေ့’

ထို့ကြောင့် သူသည် မျက်နှာထားကို တင်းမာစွာ ထားရှိပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

“မင်းဘက်က ဘာရပ်တည်ပေးရမှာလဲ။ အခုနတင် မင်းဘာသာမင်း ဝန်ခံထားတယ်လေ။ မင်းဘာသာ ပြဿနာရှာပြီး ယွီရွှေကို သွားဆဲတာလို့။ သူများ ရိုက်တာ မင်း ခံရတာ ထိုက်တန်တယ်”