ကြိုမမြင်နိုင်သော အခြေအနေများ

ရှန်ဟိုင်းလေဆိပ်…

သူတို့ သည်နေရာကို ရောက်နေသည့်တိုင် ဗွီအိုင်ပီလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားနေသော ထန်ရှု၏အနောက်လိုက်ပြီး လေယာဉ်ပြေးလမ်းကို ရောက်သည့်အထိ ထန်ဝေက အချိန်အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပဟေဠိဖြစ်နေဆဲရှိသည်။

ထန်ဝေသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသော ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်နှင့် လေယာဉ်ပေါ်တက်သည့် လှေကားအနားတွင် ရပ်နေသော လေယာဉ်မှူးနှင့် လေယာဉ်မယ်များကဲ့သို့ ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးများအား ကြည့်လိုက်သောအခါ လုံးလုံးလျားလျား အံ့သြသွားရသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် လူနေမှုအဆင့်အတန်းတိုးတက်မှုနှင့် နိုင်ငံအတွင်း ဘီလျံနာအများအပြား ပေါ်ထွန်းလာမှု နှင့်အတူ ထင်ရှားသောလူများသာ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်များ ဝယ်ယူရန် တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လေးစားစရာ တရုတ်မိသားစုကြီးမှ ဆင်းသက်လာသော မျိုးဆက်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကိုယ်ပိုင် လေယာဉ်များပိုင်ဆိုင်သောဘီလျံနာများစွာကိုလည်း သိသည်။

ကန့်သတ်ချက်သည် လူဦးရေ ၁၅၀၀ ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိသည်။

နိုင်ငံတွင်း ပုဂ္ဂလိကဂျက်လေယာဉ်များ ပိုင်ဆိုင်သော ထိုအင်အားကြီးဘီလျံနာများသည် ၁၅၀၀ ထက် ပိုမည်မဟုတ်ဟု သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အာမခံနိုင်သည်။

တရုတ်နိုင်ငံသည် လူဦးရေတစ်ဘီလီယံကျော်ရှိသော အင်အားကြီးနိုင်ငံဖြစ်ရာ ထို၁၅၀၀သည် လူနည်းစုဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်း ပြောရမည်ဆိုပါက ထန်ရှုက မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

“ကြိုဆိုပါတယ် မစ္စတာထန်။ ရှန်ဟိုင်းလေဆိပ်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ လျှောက်လွှာတင်ထားပြီးဖြစ်လို့ ၃၅ မိနစ်အတွင်း လေယာဉ်တက်နိုင်တယ်လို့ သူတို့အတည်ပြုထားပြီးသားပါ။”

ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်မှူးက တလေးတစား ပြောသည်။

“ကောင်းပါပြီ။ လေယာဉ်ပေါ် တက်ကြစို့။” ထန်ရှုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထန်ရှု၏ဘေးမှ လျှောက်လာရင်း သူ့မျက်နှာထက်တွင် အံ့သြတုန်လှုပ်နေသောအမူအရာဖြင့် ထန်ဝေက တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

"ညီလေးထန်… ဒါတွေအားလုံးက ဘာလဲ။ ဒီဂျက်လေယာဉ်က ဘယ်က ရလာတာလဲ။"

လှေကားကို တက်ရင်း ထန်ရှုက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ငှားထားတာ။"

"ဒီလောက်ကြင်နာတတ်တဲ့သူငယ်ချင်းက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်ကို တစ်ခါတည်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ငှားလိုက်တယ်ဟုတ်လား။”

ထန်ဝေက မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောသည် ။

“ငါခန့်မှန်းတာမှန်တယ်ဆိုရင် ဒီကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်ကို ရှန်ဟိုင်းလေဆိပ်မှာ ရပ်ထားတာ မဟုတ်လား။ ”

“ငါ့သူငယ်ချင်းက ကျင်းမန်ကျွန်းကပါ။ ငါ့မှာ မကြာသေးမီက ကိုင်တွယ်ရမယ့်ကိစ္စတွေ အများကြီးရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ဆီကနေ တိုက်ရိုက် ငှားလာခဲ့တာ။  ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ငါအလုပ်မရှုပ်တော့ဘူးဆိုရင် ပြန်ပေးမှာပါ။ "

“အဲ့ဒီ ညီအစ်ကိုနဲ့ မင်းရဲ့ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကိုကောင်းပုံရတယ်။ မင်းရဲ့အဲ့ဒီညီအစ်ကိုက သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရတာ ထိုက်တန်တယ်။” ထန်ဝေက ချီးကျူးစကားဆိုသည်။

ညီအစ်ကိုလား။

ထန်ရှု ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားရသည်။

"သူငယ်ချင်းက မိန်းကလေးပါ။"

"အင် မိန်းကလေးလား။" ထန်ဝေက အံ့ဩသွားပြီး မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်သည် ။

"ဒါဆိုသူနဲ့မင်း ... "

"သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါပဲ။" ထန်ရှုက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထန်ဝေက မျက်ခုံးလေး အနည်းငယ် တွန့်သွားကာ တစ်ခဏမျှ တွေးကာ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

“ငါသိသလောက်တော့ ရှန်ဟိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ် ပိုင်ဆိုင်တဲ့မိသားစုအနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီထဲကမှ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ပဲ ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်တယ်။ တစ်ယောက်က ဟောင်မိသားစုက မိန်းကလေး။ ဒါပေမယ့် သူမဆီက ငှားဖို့ဆိုတာ အရမ်းခက်မှာ ကြောက်ရတယ်။ သူမက မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းလို့ မင်း ပြောခဲ့တာလား။ တွေးကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ပေကျင်းမှာ ရှိတဲ့ ငါတို့ဘိုးဘွားအိမ်ဆီ လာခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးမပဲ ဖြစ်နိုင်လား။"

"ဟင်" ထန်ရှုက ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် "နတ်ဆိုးမဟုတ်လား။"

"ဟုတ်တယ် အဲ့ဒီနတ်ဆိုးမက အိုးရန်လူလူ။"

ထန်ဝေက ခေါင်းညိတ်ပြီး

"ရိုင်းစိုင်း၊ အရိုင်းဆန်၊ စိတ်ကြီးဝင်၊ ဘဝင်မြင့်၊ ဒေါင်းလို မာနကြီး ...

ထန်ဝေပြောသော ဂုဏ်ထူးဝိသေသများအားလုံးကို နားထောင်ရင်း ထန်ရှုမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူတို့၂ယောက်သည် လေယာဉ်ပေါ်ရှိ အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီးနောက် ထန်ရှုကပြုံးပြီး

"မင်းနဲ့ လူလူမှာ ရန်ငြိုး ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ရှိနေတာလား။”

"ဟင့်အင်း၊ တကယ်ပဲ သူမလား။" ထန်ဝေက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ကာ အားတင်းပြုံးလိုက်ရင်း

“မရှိဘူး၊ ငါတို့ကြားမှာ ရန်ငြိုးတွေမရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ သူမလက်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးမှုတချို့ကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေါ့ မိန်းမတွေနဲ့ရန်ဖြစ်ရတာကို ငါ မကြိုက်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ သူမကို လွှတ်လိုက်တာပဲ။ နောက်ပြီး ငါတို့ဝမ်းကွဲချူယီက သူမရဲ့အတန်းဖော်ဟောင်းလေ။ သူတို့တွေက ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူမကို ငါ အရှက်မခွဲချင်ဘူး။"

"တကယ်တော့ လူလူက တော်တော်ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။" ထန်ရှုက ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် သူမက မင်းပြောသလောက်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ သူမက အမှန်တကယ်တော့ အနည်းငယ် အထိန်းအချုပ်မရှိပြီး ဆိုးနေတာလေးပါ။ ဒါပေမယ့် သူမက အရမ်းလိမ္မာပြီး အနိုင်ကျင့်ဖို့ လွယ်တယ်။"

အနိုင်ကျင့်ဖို့ လွယ်တယ်ဟုတ်လား။

ထန်ဝေသည် ပြောစရာစကားများ ပျောက်ဆုံး သွားရတော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် လေယာဉ်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ထန်ဝေက စကားမပြောခင် သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသော သက်တော်စောင့် လေးဦးအား အသင့်အနေအထားပြပြီး အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိုးရန်လူလူက ငါတို့ရဲ့ဘိုးဘွားအိမ်ကို ရောက်လာတုန်းကတော့ ငါတို့ စကားပြန်မပြောဖြစ်ပေမယ့် သူမက မင်းကို သဘောကျနေတယ်လို့ ငါ ပြောနိုင်တယ်။"

ထန်ရှုသည် တစ်ခဏမျှ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

သူ တကယ် နားမလည်ပါချေ။

လူတော်တော်များများသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မှန်းဆပြီး ပြောဆိုရတာကို ကြိုက်ကြပါသနည်း။

ရှန်ဟိုင်းတက္ကသိုလ်၌ ယွဲ့ခိုင်နှင့် ဟူချင်းစုန့်တို့က ဟန်ကျင်းဝူသည် သူ့အား ချစ်နေကြောင်း ပြောခဲ့ကြသည်။

ယခု ထန်ဝေက အိုးရန်လူလူသည် သူ့အား သဘောကျနေသည်ဟု ပြောပြန်ပြီဖြစ်သည်။

သူက အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းနေမှန်း  သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိရာ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

"တော်ပြီ။ ပေါက်ကရစကားတွေ ရပ်လိုက်။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ၊ စီးပွားရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲ။”

ထန်ဝေက ထန်ရှုအား ပဟေဠိဆန်ပြီး နက်ရှိုင်းသော အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ပြီးနောက် မျက်နှာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။

ည ၇နာရီ…

ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်သည် ကွမ်းယန်၏ ကွမ်းမြို့တော်လေဆိပ်၌ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ထန်ဝေ လာမည်ကို ကြားထားသော ထန်ယွင်ဖန်းက သူတို့အား ကြိုရန် လူတချို့အား စေလွှတ်ထားခဲ့သည်။ ထန်ရှုနှင့် ထန်ဝေတို့သည် သက်တော်စောင့်၄ယောက် နှင့်အတူ လေဆိပ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သည့် လူ၆ယောက်နှင့်အတူ သူတို့အား နှုတ်ဆက်လာသည်။

“ဝေလေး။”

ထိုအမျိုးသမီးသည် ထန်ရှုအား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်အား ထန်ဝေဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ကာ အပြုံးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“အန်တီရွှဲ့…ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင်လာကြိုရတာလဲ။”

ထန်ဝေက အပြုံးဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

“ကွမ်းမြို့က အခု အတော် ပရမ်းပတာဖြစ်နေတယ်။ မင်းဦးလေးတစ်ကလည်း ယောင်၊ စွန်းနဲ့ ယန်မိသားစုတွေက တိတ်တဆိတ် လူလွှတ်ပြီး မင်းကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းမှာကို ကြောက်နေတာ။ သူတို့ ငါတို့တတွေကို စပြီး တိုက်ခိုက်ကတည်းက အယောက်၂၀ကျော် ငါတို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ။”

ရွှဲ့ကျီက ပြောလိုက်သည်။

“ယောင်မိသားစုက အစကတည်းက ငါတို့ရဲ့ရန်သူတွေမို့လို့ အဆင်ပြေပါတယ်။”

ထန်ဝေက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုရင်း

“ဒါပေမယ့် စွန်းမိသားစုနဲ့ ယန်မိသားစုကပါ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့က ကြီးကြီးမားမားဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကို ကြုံရရင်တောင် သူတို့ကို ဆုံးမပစ်ရမယ်။”

ရွှဲ့ကျီသည် စိတ်တွင်းမှ ခါးခါးသီးသီးပြုံးလိုက်မိသည်။ ထန်ဝေသည် အခြေအနေနှင့်ပတ်သက်၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် သူမသည် ကြယ်စင်အလင်းအုပ်စု၏ အထွေထွေမန်နေဂျာအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ရာ လက်ရှိအခြေအနေအား မသိရန်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ထိုသူတို့အား ဆုံးမရန်ပင်အသာထား မိမိလူများကို ကာကွယ်ရန်အတွက်ပင် အတော် ပြဿနာတက်နေခဲ့သည်။

"သူက ဘယ်သူများလဲ။"

"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ညီဝမ်းကွဲ ထန်ရှုပါ။" ထန်ဝေက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

ရွှဲ့ကျီ အံ့သြသွားသည်။ သူမက ထန်ရှုကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုရင်း ပြုံးပြသည်။

“ထန်မိသားစုက သူတို့ရဲ့ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကလေးကို တွေ့ခဲ့တယ်ကြားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ကွမ်းမြို့ကို လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့မိဘူး။ ထန်ရှု နေကောင်းရဲ့နော်။ ငါက ကြယ်စင်အလင်းအုပ်စုရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ ရွှဲ့ကျီပါ။ မင်းက ငါ့ကို အန်တီရွှဲ့လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။"

"ညီလေး … အန်တီရွှဲ့က ဦးလေးထန်ဒေါင်မိန်းမရဲ့ ညီမပါ။" ထန်ဝေက မြန်မြန်ပြောလိုက်သည်။

ထန်ရှု ရုတ်တရက်နားလည်သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အန်တီရွှဲ့။"

ရွှဲ့ကျီက အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည် ။

"သွားကြရအောင်။ မင်းရဲ့ဦးလေးတစ်က မေပယ်လ်နီအိမ်ရာမှာ စောင့်နေတာ။”

“ကောင်းပြီ။” ထန်ဝေခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်အကြာတွင် မေပယ်လ်နီအိမ်ရာသို့ ကားရောက်လာသောအခါ ရွှဲ့ကျီ၏ လက်ကိုင်ဖုန်း မြည်လာသည်။

သူမသည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအား လက်ခံလိုက်ပြီး ခေါ်ဆိုသူနှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် သုန်မှုန်လာခဲ့သည်။

ရွှဲ့ကျီ ဖုန်းချသည်အထိ စောင့်နေပြီးနောက် ထန်ဝေက

"တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့လား အန်တီရွှဲ့။"

"ငါတို့ကြယ်စင်အလင်းအုပ်စုက ဘဏ္ဍာရေးဌာနရဲ့ လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးကို လူတချို့က ဖမ်းထားတယ်။" ရွှဲ့ကျီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောရင်း

“ဒါက တစ်ဖက်လူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက တစ်ဖက်လူကို တွန်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့…တစ်ဖက်လူက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားသလိုလုပ်ပြီး လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ မိသားစုဆီက လျော်ကြေးတောင်းတယ်။”

"ဒါက ယောင်မိသားစု လုပ်နေတာလား။" ထန်ဝေက မကျေမနပ်မေးလိုက်သည်။

"ယောင်မိသားစုက သည်ကိစ္စနဲ့ ဆက်နွယ်နေတာ သေချာတယ်။" ရွှဲ့ကျီက ပြောသည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ဒီအချိန်မျိုးမှာ ယောင်၊ စွန်းနဲ့ ယန်မိသားစုတွေကသာ လူတွေကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ လမ်းညွှန်ပေးမယ့်သူတွေပဲ။ လိုအပ်ရင် ဘယ်နည်းနဲ့မဆို ဒီလက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ကယ်ရအောင် လူတချို့စေလွှတ်ဖို့ အခုပဲ မင်းရဲ့ဦးလေးတစ်က ငါ့ကိုပြောတယ်။

ငါတို့ကြယ်စင်အလင်းအုပ်စုရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးဌာန လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးက ကုမ္ပဏီအကောင့်တွေကို သိတယ်။ ယောင်မိသားစုကသာ ငါတို့ရဲ့စီးပွားရေး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရသွားရင် ငါတို့ကို များစွာထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။”

“ဒီ ဘဏ္ဍာရေးဌာန လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးက ဘယ်မှာ အဖမ်းခံရတာလဲ။” ထန်ရှုက အမြန်မေးလိုက်သည်။

“ချန်ပုမြို့၊ ကမ္ဘာမြေဘီဒိုစက်ရုံ။” ရွှဲ့ကျီက ပြောပြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ခရီးဆုံးကို ချန်ပုမြို့ကို ပြောင်းရမလား။" ထန်ဝေက မေးသည်။

"ငါတို့ အခုသွားမယ်။" ရွှဲ့ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း

"အဲဒီလက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှုးကို ဖြစ်နိုင်သမျှ အတိုဆုံးအချိန်အတွင်း ကယ်ထုတ်ရမယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ဦးလေးတစ်ကလည်း ချန်ပုမြို့ကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်ထားပါသေးတယ်။"

"သတင်းရင်းမြစ်က ယုံကြည်ရလား။ ကျွန်တော်တို့ လူတွေက သတင်းအချက်အလက်တွေကို ကြည့်ပြီးပြီလား။ ကျွန်တော်တို့ ပိုကောင်းတာက …”

ထန်ရှုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ရွှဲ့ကျီက ထန်ရှုကို ကြည့်လိုက်ရင်း

"လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ဖမ်းတဲ့လူတွေက လျော်ကြေးငွေကို အဲ့ဒီနေရာကို လာပေးဖို့ သူ့မိသားစုကို ပြောတယ်။"

"ငါခန့်မှန်းတာမှန်ရင် ဒါထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နေမှာကို ကြောက်တယ်" ထန်ရှုက ခေါင်းခါပြီး ပြောသည် ။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဖွင့်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။ ဒါကို ငါတို့သိပေမယ့်လည်း အထဲကို ဝင်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာလမ်း မရှိသေးဘူး။ လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးက ချန်ပုမြို့က အဲ့ဒီစက်ရုံမှာ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။

"ဂရုစိုက်ရမယ့် အကြောင်းပြချက်ပြောပြပါလား။" ရွှဲ့ကျီက မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“တစ်ဖက်လူက ကြယ်စင်အလင်းအုပ်စုရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ရယူချင်နေတယ်။ သူတို့က ဘဏ္ဍာရေးဌာနရဲ့ လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ကယ်ခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ကယ်တင်မယ်ဆိုတာ သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူက ငါးစာဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူတို့က အဲ့ဒီမှာ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကို ထားတာမျိုးလို ဘယ်လိုစွန့်စားမှုကိုမှ အလျင်စလို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့က ငါတို့ကို မက်ဆေ့ခ်ျပို့တယ်။ အဲဒါက ငါတို့ကို လမ်းပြဖို့လုံလောက်တယ်လေ။”

ရွှဲ့ကျီက မျက်လုံးစွေကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ကြယ်စင်အလင်းအုပ်စုတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူမ၏ ထူးကဲသော ဉာဏ်ပညာနှင့် စွမ်းရည်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သည်အကြောင်းအရာကို အမှန်တကယ်အားဖြင့် စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ချန်ပုမြို့သို့ လူများစေလွှတ်ရန်မှတပါး သူမတွင် အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။

"ထန်ရှု… မင်းကဒီလိုမျိုးဖြစ်နိုင်ချေကို ကောက်ချက်ချနိုင်တယ်။ ဒါဆို မင်းမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိမလား။”

“ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ချန်ပုမြို့ကို သွားရဦးမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က အရာရာကို သေသေချာချာလုပ်ရမယ်။”

ထန်ရှုက ဆက်ပြောသည်။

“ကျွန်တော်တို့က ကမ္ဘာမြေဘီဒိုစက်ရုံရဲ့ အတွင်းပိုင်းအခြေအနေကို အရင်စုံစမ်းပြီးမှ အစီအစဉ်တစ်ခုလုပ်ရမယ်။ နောက်ပြီး ကွမ်းယန်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ လူတွေကို လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ထားနိုင်တဲ့ နေရာကို ရှာဖွေဖို့ လွှတ်ထားရမယ်။”

ရွှဲ့ကျီက အားတင်းပြုံးပြပြီး

“ကွမ်းယန်က ငါတို့ထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက်က ပြတ်တောက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ ပုံအပြည့်အစုံကို မသိဘဲ ငါတို့မှာ လူအင်အား အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်ဆိုပေမယ့် ငါတို့က အခုဆိုရင် ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဦးခေါင်းမဲ့ ယင်ကောင်တွေလို ဖြစ်နေလိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ထန်ရှုသည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုအား ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူ ဖုန်းဆက်တာပါလဲ။" တိုးပြီးပြတ်သားသောအသံသည် ဖုန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

"ထန်ရှုပါ။ ဂူရှောင်ရွှဲ့က ခင်ဗျားရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တယ်။” ထန်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက စိတ်လှုပ်ရှားသောလေသံဖြင့် အမြန်ဖြေလိုက်သည်

"ဂူရှောင်ရွှဲ့… ထာဝရခန်းမရဲ့ သူဌေးလေးလား။"

“ဟုတ်ပါတယ်။”

"အာ ... ငါ သိပြီ။ ဒါဆို မင်းက ထာဝရန်းမရဲ့ သူဌေးအသစ် မစ္စတာထန် မဟုတ်လား။”

"မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ပါပဲ။"

“မင်းငါ့ကိုရှာတာ…တစ်ခုခု အမိန့်ပေးစရာရှိလား။”

ထန်ရှုက "ကွမ်းယန်မှာ မင်းမိသားစုက ထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက်ရှိလား။ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုခုစုံစမ်းဖို့ ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ။"

"ဘယ်မြို့လဲ။"

"ကွမ်မြို့"

"အဲ့ဒီမှာ ကွန်ရက်တစ်ခုရှိပါတယ်။"

“စုံစမ်းဖို့ လိုအပ်နေတဲ့လူအကြောင်းကို ခင်ဗျားဆီ ကျွန်တော် နောက်မှစာပို့မယ်။ အဲဒီလူက အဖမ်းခံထားရတယ်။ တစ်ဖက်လူက စွန်းမိသားစု၊ ယန်မိသားစုတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနိုင်တယ်။ ဒီစုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ ခင်ဗျားရဲ့လမ်းကြောင်းတွေကို ဝှက်ထားရမယ်ဆိုတာ ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပါ။"

“ကောင်းပြီ။ ငါ အခုချက်ချင်း ကွမ်မြို့ကို အမြန်သွားလိုက်မယ်။ သတင်းကိုစောင့်ပါ။"

“ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် မလုပ်ပါနဲ့။ ခင်ဗျား အမိန့်ပေးလိုက်ရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက နောင်မှာ ခင်ဗျားကို အဆင်မပြေဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာတွေရှိနေလာမှာကိုပါပဲ။"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒါဟာအနှောင့်အယှက် လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကငါတို့လုပ်သင့်တဲ့အရာပဲ! "

***