သတင်း

ထန်ရှုက ဖုန်းချလိုက်ပြီး လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အချက်အလက်များအား ရွှဲ့ကျီကို မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းအချက်အလက်များကို ဖုန်းစာတိုဖြင့် စုစည်းပြီး တစ်ဖက်လူထံသို့ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ရွှဲ့ကျီကိုကြည့်ကာ ပြောသည် ။

“ကျွန်တော်တို့ ချန်ပုမြို့ကိုသွားပြီး ပို့လာတဲ့သတင်းကို စောင့်မယ်။ သူတို့က လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ဖမ်းထားတဲ့နေရာကို စုံစမ်းပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ကယ်ဖို့ အဲဒီကို ချက်ချင်း အမြန်သွားရမယ်။ သူတို့က စုံစမ်းလို့မရဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ကမ္ဘာမြေဘီဒိုစက်ရုံရဲ့ အစစ်အမှန်အခြေအနေကိုသိဖို့ ဖြစ်နိုင်တဲ့ ဝန်းကျင်ကနည်းလမ်းတွေကို စဉ်းစားနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က အဲဒါကို တူးဆွနိုင်ရင် အရင် အကျိုးအမြတ် ရနိုင်လိမ့်မယ်။”

ထန်ရှုကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရင်း ရွှဲ့ကျီက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မျက်နှာထက်တွင် သိချင်နေသောအမူအရာဖြင့် ထန်ဝေက

“ညီလေး … မင်း ဘယ်သူ့ကို အကူအညီ တောင်းနေတာလဲ။ ကွမ်းယန်မှာ မင်းရဲ့မိတ်ဆွေတွေ ရှိတာလား။"

"ကွမ်းယန်မှာတော့ မိတ်ဆွေတွေ မရှိပါဘူး။" ထန်ရှုကခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ဒါပေမယ့် ဖူခန်းမှာတော့ ကောင်းကောင်းသိတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ဖမ်းထားတဲ့နေရာကို သူတို့ ကူညီရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။”

ထန်ရှုသည် တစ်ဖက်လူ၏ပုံရိပ်ကို တိုက်ရိုက်မထုတ်ဖော်ချင်ကြောင်း ထန်ဝေ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဆက်မမေးတော့ချေ။ မည်သူမည်ဝါပင်ဖြစ်ပါစေ ထန်ရှုမှတဆင့် ထိုသူများဆီမှ သတင်းအချက်အလက်များရနိုင်ခဲ့ပါက စိတ်ကျေနပ်စရာ၊ မမျှော်လင့်ထားသော အံ့သြစရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ချန်ပုမြို့သည် ကွမ်းမြို့နယ်၌ ဒုတိယအကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နေရာတိုင်းတွင် စက်ရုံများရှိနေသဖြင့် ချန်ပုမြို့၏စီးပွားရေးကိုအဆင့်အတန်းမြင့်မားစေခဲ့ပြီး ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားများစွာသည် မြို့အား နေရာတိုင်း၌ စည်ပင်လှုပ်ရှားစေသော မြင်ကွင်းများ ဖြစ်စေသည်။

ကမ္ဘာမြေဘီဒိုစက်ရုံသည် နိုင်ငံခြားသို့ တင်ပို့သည့် အဆင့်မြင့်ပရိဘောဂပစ္စည်းများကို ထုတ်လုပ်သည်။

စက်ရုံနေရာသည် ခြံဝင်းနှစ်ထပ်နှင့်ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်ခြံဝင်းနှင့် အတွင်းဘက်ခြံဝင်းအား မီတာ ၅၀ခြားထားပြီး အလုပ်သမားများက ပရိဘောဂများ ပြုလုပ်သည့် အလုပ်ရုံတစ်ခုသည် ခြံအလယ်တွင် တည်ရှိသည်။ အတွင်းတွင် ရုံးအဆောက်အဦး နှစ်ခုအပြင် ပြုလုပ်ပြီးစီးသော ပရိဘောဂများ သိုလှောင်ရန် အခြားအလုပ်ရုံတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

အတိတ်ကာလတွင် ကမ္ဘာမြေဘီဒိုစက်ရုံသည် အလုပ်ရုံအကြားတွင် ထားသော ပျဉ်ပြားများကို သယ်ယူနေသော သစ်သယ်ကားငယ်များ၊ ထောင့်တိုင်းတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော အလုပ်သမားများနှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အလုပ်ရုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့ခေတ်တွင် ရံဖန်ရံခါကြားရသော အသံအချို့မှလွဲ၍ လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့နေသောနေရာ ဖြစ်နေသည်။

သုံးထပ်ရုံး အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ ခေါင်မိုးပေါ်၌ ကြံ့ခိုင်သန်မာသောနိုင်ငံခြားသားတစ်ဦး သည် နေရောင်ခြည်သုံးရေလှောင်ကန်များကြားတွင်ရပ်ကာ အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းတစ်လက်ဖြင့် စက်ရုံအပြင်ဘက် မြင်ကွင်းအား စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏အနောက်တွင် ဒါဇင်နှင့်ချီသော လက်နက်ကိုင်လူပေါင်းများစွာ ရှိပြီး အေးစက်နေသော မျက်ဝန်းအကြည့်များဖြင့် လူတစ်ချို့သည် သူတို့၏သေနတ်များကို ပွတ်တိုက်နေကြသည်။

“အိုက်မုရွီ … အပြင်ဘက်က အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ။”

တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော နိုင်ငံခြားသား တိုဖာဆန်က  ပြောလိုက်သည်။

“ရန်သူက ခုထိတော့ လူလုံးမပြသေးဘူး။ ငါတို့စောင့်ကြည့်နေတုန်းပဲ။”

“အိုကေ။ အဆက်အသွယ်မပြတ်စေနဲ့။”

ထိုသို့ပြောပြီး တိုဖာဆန်က သူ၏ဖုန်းအား အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူနှင့် ဆယ်မီတာများစွာ ခြားကာရှိနေသော သန်မာကြံ့ခိုင်သည့် လူများအား အတန်ငယ် မထီလေးစားဟန်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံရသော ဤသန်မာသော အမျိုးသားများသည် သူ့မျက်လုံးများတွင် ငွေရောင်သေနတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖယောင်းခေါင်းများသာဖြစ်သည်။ အထင်ကြီးဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။

"မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မြဲမြဲရပ်ထားကြ။ ရန်သူတွေရောက်လာပြီး မင်းတို့ အလုပ်မလုပ်နိုင်ရင် မင်းတို့တွေရဲ့ခေါင်းကို ငါကိုယ်တိုင်ဖြတ်ပစ်မယ်။"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် မခံနိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တိုဖာဆန်၊ ငါ့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးက မင်းရဲ့အမိန့်တွေကို နားထောင်ဖို့ ငါတို့ကို အမိန့်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် မင်း အရမ်း မလွန်လာနဲ့။ မင်း သိုင်းပညာ တတ်ကောင်းတတ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျည်ဆံတစ်တောင့်ထက် မင်း ပိုမြန်ပါ့မလား။”

ထိုသူ့အား မှုန်မှိုင်းကာ အမည်ဖော်ရခက်သော အပြုံး ပြုံးပြကာ တိုဖာဆန်က သူ၏ သွားဖြူဖြူများကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး  "မင်း စမ်းကြည့်ချင်လား။"

“ဟမ့်…”

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်က သူ့ကို ပစ်သတ်ချင်သော်လည်း မလုပ်ရဲချေ။ သူ၏သခင်လေး၏မျက်လုံး၌ ဤနိုင်ငံခြားသား၏အရေးပါမှုကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။  ထိုလူအား ဆန့်ကျင်ဘက်လုပ်မိပါက နောင်တွင် ဆိုးဆိုးရွားရွား သူ သေသွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာသည့်အခါ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ထည့်ထားသော တိုဖာဆန်၏ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

“မသင်္ကာစရာ ကားလေးစီးကို အပြင်မှာ တွေ့တယ်။ ကားတစ်စီးစီမှာ လူလေးဦးစီနဲ့ စုစုပေါင်း ၁၂ ဦးပါတယ်။ ဘယ်သူမှ ကားပေါ်က မဆင်းကြဘူး။ လူတစ်ယောက်က စက်ရုံဝင်ပေါက်ကို မှန်ပြောင်းသုံးပြီး ကြည့်နေတယ်။” အိုက်မုရွီ၏အသံကို ဖုန်းထဲမှ ကြားရသည်။

“သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သလို မဖြစ်စေနဲ့။ တရုတ်လူမျိုးတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့စကားတစ်ခွန်းက ဒီလူကြီးလူကောင်းတွေကို သူတို့ဘာသာ ထောင်ချောက်ထဲကို ရောက်ပါစေတဲ့။ သူတို့ အပြင်ခြံဝင်းထဲရော၊ အတွင်းခြံဝင်းထဲရော ရောက်ပြီး စက်ရုံထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါမှ ငါတို့ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မယ်။ ရန်သူတွေကို လိုအပ်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးနဲ့ ချေမှုန်းပစ်ရမယ်။”

“တိုဖာဆန် … မင်း လူတွေကို သတ်ချင်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမယ့် တတ်နိုင်သမျှ အရှင်ဖမ်းဖို့ ငါတို့ကို ခေါင်းဆောင်က အမိန့်ပေးထားတယ်။ ရန်သူတွေကြားထဲမှာ ရာထူးမြင့်တဲ့ လူတွေ ရှိနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အဲ့ဒီလူတွေဆီက အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ငါတို့ရနိုင်တယ်။”

"ငါ သိတယ်။"

တိုဖာဆန်က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

ကမ္ဘာမြေဘီဒိုစက်ရုံအနီး…

ဆာ့ဖ်ကားလေးစီးသည် လမ်းဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်လျက်ရှိသည်။ ကားရှေ့ခန်းတွင်ရှိသော လီရှောင်ကျီသည် မှန်ပြောင်းကို တင်လိုက်သည်။ ကားရှေ့ခုံတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်လေးဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကာ ပြောသည်။

"အခြားသူများကို အသိပေးလိုက်။ ဘယ်သူမှ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ကားထဲက မထွက်ရဘူး။ အကြီးအကဲရွှဲ့က သူတို့ရောက်လာတာကို စောင့်ပြီးမှ အတူတူလုပ်ဆောင်ရမယ်လို့ ပြောထားတယ်။”

“ကောင်းပြီ။”

ရှေ့ခုံတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ချန်ပုမြို့၊ ညီညာပြန့်ပြူးသော ရေခဲစကိတ်ကွင်း။

မကြာသေးမီက ကျန်းရှောင်ဟူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုရှိပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိလာသည်။

သူသည် ထိုစကိတ်ကွင်း၏တာဝန်ခံညီငယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က စကိတ်ကွင်းပိုင်ရှင်အား ကသိကအောက်ဖြစ်စေသည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရာတွင် သူ၏တိုက်ခိုက်ရေးအရည်အချင်းဖြင့် ကူညီခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုစကိတ်ကွင်း၏ တာဝန်ခံခေါင်းဆောင်ငယ်အဖြစ် ရာထူးတိုးခြင်းခံရသည်။

သို့သော် အကြွေးအတွက် ငွေပေးရမည့်နေ့ဖြစ်သည့် ယနေ့တွင် သူသည် ညီလေးယောက်နှင့် အပြင်မှပြန်လာပြီး စကိတ်ကွင်းတစ်ဝိုက်တွင် လမ်းလျှောက်လာသောအခါ ဧည့်သည်များကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

"ဒီနေ့ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ များသောအားဖြင့် ငါတို့ကွင်းမှာ ဧည့်သည်အများကြီး ရှိနေကျလေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ မလာတာလဲ။”

ကျန်းရှောင်ဟူက ခေါင်းကိုလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ဒီနေ့ အလုပ်ပိတ်တာတော့ မကြားမိသေးဘူး” ဟု သူနှင့် အချိန်အတော်ကြာ တွဲနေခဲ့သော လူငယ်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြောသည်၊

“အစ်ကိုကြီး … ဟိုမှာကြည့်လိုက်ဦး။ ရေခဲစကိတ်ဖိနပ်တွေ သိမ်းတဲ့ အခန်းတံခါးနားမှာ… အဲ့ဒီလူ၂ယောက် အဲ့ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”

ကျန်းရှောင်ဟူ အံ့အားသင့်သွားပြီး တွေတွေကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ထိုသူများဦးတည်ရာကို ကြည့်မိသောအခါ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုပ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူ့ညီလေးယောက်နှင့်အတူ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဟေ့…မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီနေရာက ငါတို့ရေခဲစကိတ်ကွင်းလုပ်ငန်းနေရာပါ၊ မင်း ... "

မဲနက်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝတစ်လက်သည် သူတို့အား တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။

တုတ်ခိုင်သော လူတစ်ယောက်မှ လူသတ်လိုစိတ် ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"မင်းမသေချင်ရင် ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း။"

ကျန်းရှောင်ဟူ၏မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး သူ့အနောက်မှ လူငယ်လေးယောက်သည်လည်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဆုတ်ကြသည်။

ကျန်းရှောင်ဟူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့်မေးလိုက်သည်။

“ငါက လုပ်ငန်းခွင်ကိုကြည့်ဖို့ ဒီကိုလာတာ။ မင်းတို့မှာသေနတ်ရှိရင်တောင် ငါမင်းကို မကြောက်ဘူး။ ငါသိချင်တာက မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့လုပ်ငန်းခွင်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ နောက်ပြီး ငါတို့သူဌေးက ဘယ်မှာလဲ။"

ချက်ချင်းပင် စကိတ်ဖိနပ်များ သိုလှောင်ခန်းမှ လူနှစ်ဦးထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့အနက် တစ်ယောက်မှာ ရေခဲပြင်စကိတ်ကွင်း၏ သူဌေးဖြစ်သော သက်လတ်ပိုင်း လူဝအမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် အနည်းငယ်ခါးသီးသော အမူအရာဖြင့် အနေကျုံ့နေဟန်ရှိပြီး သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။

"ရှောင်ဟူ…ငါတို့ရဲ့ စကိတ်ကွင်းကို ဒီနေ့ ပိတ်တယ်။ ဒီမှာ မင်းကိုယ်မင်း အလုပ်ရှုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်း အရင်ပြန်သွားလို့ ရပြီ။"

ဘေးနားမှ သက်လတ်ပိုင်းလူတစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး သူ့သူဌေးအား ပြန်ကြည့်လိုက်ကာ ကျန်းရှောင်ဟူက တစ်ခဏ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“သူဌေး…ငါတို့ငွေလိုတယ်။ ပြီးတော့ မင်း ဒီနေ့ ငါတို့ကို ပေးမှ ဖြစ်မယ်။"

"မနက်ဖြန် ပေးမယ်။"

ဖက်တီးသူဌေးက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းရှောင်ဟူက အားတင်းပြုံးလိုက်ကာ

"သူဌေး…အဲ့ဒါက မကောင်းဘူး။ ငါ အစ်ကိုကြီး ဟူဇီကို ပိုက်ဆံပေးစရာ ရှိနေတယ်။ ဒီနေ့ သူ့ကို ပိုက်ဆံမပေးရင် ငါ့လက်ကို ဖြတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောထားတယ်။ သူဋ္ဌေး ငါ့ကို ငွေနည်းနည်းလောက် အရင်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ။ ငါ ပိုက်ဆံရတာနဲ့ ဒီကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်။”

ဖက်တီးသူဌေးက သက်လတ်ပိုင်းလူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့က စိတ်ချရလား။" သက်လတ်ပိုင်းလူတစ်ယောက်က မေးလာသည်။

“သူတို့က အရမ်း ယုံကြည်စိတ်ချရပါတယ်။ ရှောင်ဟူက ဒီမှာအလုပ်လုပ်တာ လေး - ငါးနှစ်လောက် ရှိနေပြီ။  သူက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တိုက်ခိုက်ရေးသမားပါ။ သူရဲ့သူဋ္ဌေးက ချန်ပုမြို့က အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်ကတည်းက သူနဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာလေ။”

“ဒါဆို သူတို့ကို ပေးလိုက်ပါ။”လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့…ဟုတ်ကဲ့…ဟုတ်ကဲ့။"

ဖက်တီးသူဌေးက ကျန်းရှောင်ဟူကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည် ။

“မင်း ငါနဲ့အတူ ငွေလိုက်ယူနေတုန်း တခြားလေးယောက်ကို အပြင်မှာ စောင့်ဖို့ ပြောလိုက်။ ချီးထုပ်ပဲ … မင်းက ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းက လောင်းကစားတာကို တအားခုံမင်လွန်းတယ်။ မင်းရဲ့ လောင်းကစားအကြွေးကြောင့် ဆင်းရဲတဲ့လူတစ်ယောက်အဖြစ် အနှေးနဲ့ အမြန်ဆိုသလို မင်း သေမှာပဲ။”

ကျန်းရှောင်ဟူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာသည်။ ထိုမျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့သော အကြည့်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြသကာ

"နှစ်သက်ရာ ဝါသနာမရှိတဲ့သူရယ်လို့ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့ဗျာ။ ငါ့အကန့်အသတ်ကို ငါသိပါတယ်။ လောင်းကြေး အရမ်းမြင့်ရင် ငါ မကစားပါဘူး။"

တစ်မိနစ်အကြာတွင် ကျန်းရှောင်ဟူသည် ပြည့်ဖောင်းနေသော စာအိတ်တစ်ခုအား ရခဲ့သည်။ သူ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်စဉ် အစောပိုင်းက သက်လတ်ပိုင်းလူ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူဌေး၊ ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ သူတို့က သေနတ်တွေတောင် သယ်လာရဲကြတယ်။ သူတို့ကမကြောက်ဘူးလား ...။"

ဖက်တီးသူဌေး၏ မျက်နှာသည် ပျက်သွားကာ တီးတိုးအသံဖြင့်

“အဲ့လောက် နမော်နမဲ့ မမေးနဲ့။ ဒါက မင်းသိရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။"

"ဟေ့ သူဋ္ဌေး…မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။" ကျန်းရှောင်ဟူက တမင်တကာ ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သည်။

ဖက်တီးသူဌေးက ပြန်ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူသည် ကျန်းရှောင်ဟူနှင့် သူ၏ညီလေးများကို မှီခိုနေရသည်ကို ပြန်သတိရပြီး လေသံကို လျှော့လိုက်ကာ

"ရှောင်ဟူ… ငါက မင်းကို ငါ့လူလို သဘောထားတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မမေးစေချင်ဘူး။ မင်း ပိုသိသွားတာနဲ့ သေသွားရလိမ့်မယ်။ မင်းက အပြင်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ငါ နည်းနည်းပြောပြမယ်။ ဒီလူတွေက ကွမ်းမြို့ စွန်းမိသားစုကပဲ။ သူတို့က လူတစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ဒီကို ပြန်ပေးဆွဲထားတယ်။ ငါ့အနောက်မှာ ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ကလည်း စွန်းမိသားစုကပဲ။”

စိတ်အတွင်းမှ တုန်လှုပ်သွားသော ကျန်းရှောင်ဟူသည် သိပ်မကြာမီ ပျော်ရွှင်သွားရသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကြီးကြီးမားမား ရိတ်သိမ်းလိုက်မိပြီကို သူသိသည်။ သူသည် သည်ကဲ့သို့ သေးငယ်သော နေရာဖြစ်သည့် ချန်ပုမြို့မှ ထွက်ခွာရန် ဖြစ်နိုင်ချေပင် ရှိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏တည်ငြိမ်မှုအား မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်ထိန်းထားခဲ့ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေး… မင်းက စွန်းမိသားစုထဲက တစ်ယောက်လို့ မင်းပြောဖူးပေမယ့် ကြွားတာသက်သက်ပဲလို့ ငါထင်ခဲ့မိတာ။ တကယ်ကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့ သူဋ္ဌေး။  ငါ ဒီမှာ ဘာမှမကြားခဲ့သလို မင်းကလည်း ငါ့ကိုဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ငါ အစ်ကိုကြီးဟူဇီဆီ သွားပြီး ငွေပေးလိုက်မယ်။ ကျန်တာကိုတော့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကို ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ညဖြစ်စေဖို့  သုံးလိုက်မယ်။"

"သွားပါ။" ဖက်တီးသူဌေးက ခေါင်းညိတ်သည်။

ခုနစ်မိနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်မိနစ်အကြာတွင် ကျန်းရှောင်ဟူသည် ၎င်း၏ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ရေခဲပြင် စကိတ်ကွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ချက်ချင်းပင် ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ညီအစ်ကို ဟောင်၊ ငါ ချန်ပုမြို့က ကျန်းရှောင်ဟူပါ။ သူဋ္ဌေးကြီးက ချန်ပုမြို့မှာ ရှိတဲ့ ဘယ်လိုလှုပ်ရှားမှုကိုမဆို ဂရုစိုက်ဖို့ ညီအစ်ကိုအားလုံးကို အမိန့်ပေးထားတယ်။ ရေခဲပြင်စကိတ်ကွင်းမှာ အခြေအနေတစ်ခုကို ခုလေးတင် ငါတွေ့ခဲ့တယ်။ စွန်းမိသားစုကလူတွေက လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းထားတာနေမယ်။ အစောင့်တွေ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချထားတယ်။  ဟုတ်ကဲ့…ဟုတ်ကဲ့…ငါ သိပြီ။ အိုကေ … စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါပုန်းအောင်းရာမှာ ပုန်းနေပြီး အဲ့ဒီမှာစောင့်နေမယ် ... အမ်အမ်…ကောင်းတယ် ... ဟုတ်တယ် ...  သူတို့လာရင် အဲ့ဒီလမ်းကြောင်းကို ငါ တိတ်တဆိတ်နဲ့ သူတို့ကို ပြလိုက်မယ် ... ကောင်းပြီ … ကျေးဇူးပဲ အစ်ကိုဟောင်။"

***