သားရဲကောင်လိုက်ရန် တောနက်ထဲသို့ စွန့်စားခန်း ဖွင့်ကြခြင်း

စုမိသားစုကျေးရွာ၏မြောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းဒေသသည် ယုကျိုးတောင်တန်းကြီး၏ တောင်စွယ်တန်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကီလိုမီတာ အများအပြားသာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ကြီးမားသော တောင်ကုန်းများ၊ တောင်ကုန်းငယ်များစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ မြင့်မားသောသစ်ပင်ကြီးများဖြင့် နွေရာသီတွင် စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော်လည်း အေးသောဆောင်းရာသီတွင် သစ်ပင်များသေကာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့နေဟန် ရှိသည်။

ထန်ရှု ငယ်စဉ်အခါက တောင်တန်းအနောက်ဘက်သို့ စွန့်စားရန် အရွယ်ရောက်လူများ၏ အနောက်သို့ လိုက်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်အနည်းငယ်သာ သူသည် တောင်တန်းထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ စွန့်စားခဲ့ဖူးပေသည်။ အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသော မုဆိုးကြီးများစွာသည် အတွင်းပိုင်းထဲသို့ ပိုမို စွန့်စားသွားလာကြပေမည်။ စုပမ်၏အဖိုးသည် ထိုမုဆိုးဟောင်းများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း စုပမ်၏ဖခင်မျိုးဆက်ပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့သည် အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် အပြည့်အဝ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း မပြုကြတော့ပေ။

အဖျားသွယ်ကာမြင့်မားသော ကျောက်တုံးများသည် ထူးထူးခြားခြား မတ်စောက်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ တက်ရပေသည်။

လူလေးယောက်သည် မျက်နှာပြင်တွင် နာရီအတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကျားသစ်၏အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရသဖြင့် တောင်ပေါ်တက်ကာ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ အလွန်ရှည်လျားသော တောင်ကြားချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ သည်နေရာတွင် ထန်ရှုသည် သူ၏စွမ်းအားကို ချွေတာရန်အတွက် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ ထုတ်လွှတ်သော အကွာအဝေးအား ၅၀မီတာသို့ ကျဉ်းမြောင်းခဲ့သည်။

"ထန်ရှု … ငါတို့ အဲဒီတောင်ချောင်းငယ်ကို နောက်ပြီး ခုန်ကျော်ရလိမ့်မယ်။ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခုန်ကျော်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့ ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်း ပြုတ်ကျလိမ့်မယ်။”

လူလေးဦး၏တောင်တက်ခရီးသည် တောင်စောင်း၏ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်သွားပြီး စုပမ်သည် သူတို့နှင့် ခုနစ်မီတာကျော်အကွာရှိ တောင်ချောင်းငယ်၏ အကျယ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။" ထန်ရှုက ပြန်ဖြေသည်။

တောင်ချောင်းငယ်၏အကျယ်မှာ နှစ်မီတာကျော် ကျယ်ပြီး လူလေးဦးသည် အထူးသတိထား၍ ခုန်ကျော်ကာ ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့် အနားယူပြီးမှ အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက်ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ပိုနိမ့်သော ကျောက်ဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ တောင်၏အနောက်ဘက်တွင် ရှိသော ဧရိယာကြောင့် အချို့နေရာများတွင် ဆီးနှင်းများ မပျော်သေးပေ။ တောင်ပေါ်လမ်းအား လျှောက်ရတာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေပေသည်။

စုပမ်က သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းမှ အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ညနေ ၄း၃၀ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက သွားနေရာမှ ရပ်တန့်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်

"တစ်နာရီလောက်ကြာရင် မှောင်လာတော့မှာမို့ ငါတို့ ဒီနေ့ ဒီအထိပဲ ငါတို့ တက်နိုင်မယ်။ ငါတို့ အပြန်နောက်ကျသွားရင် အန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံမှာစိုးရတယ်။”

ထန်ရှုက သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဆက်သွယ်ရေးကွန်ရက် ပြခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက်

“ဒီမှာ ညအိပ်ကြတာပေါ့။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ပုန်းအောင်းအနားယူဖို့ နေရာကို တောပိုနက်တဲ့ဆီမှာ သွားရှာကြရအောင်။ ညအချိန်က သားရဲတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ လှည့်လည်သွားလာတဲ့အချိန် ဖြစ်တာမို့ ဒီနေရာမှာ ကျားသစ်ရှိနေရင် ကျွန်တော်တို့တွေ တွေ့ရှိနိုင်ခြေပိုများတယ်။"

“ဒါ…” စုပမ်နှင့် စုချွမ်တို့သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသော အကြည့်များဖလှယ်ကြပြီး ချီတုံချတုံအကြည့်များ ဖြစ်နေကြသည်။

"ငါတို့ အခု အမြန်ပြန်မယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ကြီး လုံးဝမှောင်သွားရင်တောင် တောင်ခြေကို မရောက်နိုင်ပါဘူး ညီအစ်ကိုတို့။ ဒီမှာပဲ နေကြရအောင်။"

စုရှန်ဖေးက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် … မစိုးရိမ်ပါနဲ့။" ထန်ရှုက သူ့ကို ကျေနပ်စွာ စိုက်ကြည့်သည်။

“လူနှစ်ယောက် သုံးယောက်လောက် မပါဘဲ တောင်ထိပ်ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုတက်ဝံ့မလဲ။ ကျွန်တော်က အစ်ကိုပမ်တို့ကို ဒီခေါ်လာခဲ့တာမို့ အစ်ကိုတို့ရဲ့လုံခြုံမှုကို အာမခံနိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကျားသစ်က စက်ဆုပ်ရွံရှာဖို့ကောင်းတယ်။ အဲ့ဒီကောင်ကို မရှင်းလင်းရင် ရွာပေါင်းများစွာက ရွာသူရွာသားတွေက နှစ်သစ်ကူးပွဲ ကျင်းပဖို့ စိတ်မပါမှာစိုးရတယ်။ နောက်ပြီး အဲ့ဒီကောင်ကြီး ပြန်ပေါ်လာတဲ့ရက်ကျရင် လူဘယ်လောက် သေဦးမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။”

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ။" စုပမ်နှင့် စုချွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နာရီဝက်ကြာ လေးယောက်သား အပြေးအလွှားသွားပြီးနောက် ချိုင့်ဝှမ်း၏အောက်ခြေဆုံးသို့ ရောက်သွားသည်။ အရှေ့ဘက်ရှိ တောက်ပနေသော ရေကန်ငယ်ကို ကြည့်ရင်း စုပမ်သည် တောင်ခြေရင်းရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ညွှန်ပြလိုက်ကာ “အဲဒီကျောက်တုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဂူတစ်ခု ရှိတယ်။ အရင်တုန်းက အဘိုးနဲ့ အမဲလိုက်သွားတုန်းက အဲ့ဒီမှာပဲ နေခဲ့တယ်။ ဒီည အဲ့ဒီမှာနေရအောင်။"

"ဟုတ်တယ် … ငါလည်း မင်းရဲ့အဘိုးနဲ့ ဒီကို တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်။" စုချွမ်က အပြုံးနှင့် ပြောသည်။ “အဘိုးက ငါတို့ကို ကြက်ကင်နဲ့ အရက်တွေပေးတယ်။ အဲ့ဒါ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် ... သောက်ဖူးတာပဲ။ ကံမကောင်းစွာပဲ ငါတို့ဒီကိုရောက်လာတာ အရမ်း အလျင်လိုသွားတယ်။ နို့မဟုတ်ရင် ဒီမှာ တစ်ညအိပ်မယ်လို့ ငါ ကြိုသိရင် ဝိုင်ယူခဲ့တာပေါ့။"

ထန်ရှု၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ့လက်ကို ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ လက်စွပ်ထဲက ဝိုင်ဖြူပေါင်ဝက်အား ဖုံးကွယ်လျက် ယူလိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ … ငါပြင်ဆင်လာပါတယ်။”

"မင်း ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှာ အရက်တွေ တကယ် ပါလာတာလား။" စုချွမ် အံ့သြသွားသည်။

"ပြောပါဦး ထန်ရှု … မင်း အရင်ကတည်းက ဒီမှာ တစ်ညအိပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားလား။ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး။ မင်းရဲ့အဝတ်အစားက ဒီလောက်မကြီးမားဘူး။ အင်္ကျီအတွင်းထဲမှာ ဝိုင်ပုလင်းကို ဝှက်ထားလို့တော့ မရဘူး မဟုတ်လား။”

"အရက်ပေါင်ဝက်လောက်က သိပ်မကြီးပါဘူး။ ငါ့ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားလို့ရတယ်။" ထန်ရှုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဒီကျောက်တုံးကြီးနောက်က လှိုဏ်ဂူဆီ အရင်သွားလိုက်။ ငါ ပတ်ပတ်လည်ကို သွားပြီး အမဲလိုက်ဦးမယ်။"

"ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ် ထန်ရှု…။" စုပမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း … စိတ်မပူနဲ့ အစ်ကိုပမ်။" ထန်ရှုက ခေါင်းခါပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားကို ကျွန်တော် ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်။ အစ်ကို လိုက်လာရင် အစ်ကို့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ အာရုံစိုက်ရမှာစိုးတယ်။"

စုပမ်သည် ထန်ရှု၏ခွန်အားကို မသိသော်လည်း တစ်ခုတော့ သူ နားလည်သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ယနေ့မွန်းတည့်အချိန်၌ တောင်ပေါ်ကို ခြေလျင်တက်လာပြီးနောက် ထန်ရှုသည် ယခုအချိန်အထိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံမပေါ်ဘဲ ချွေးတစ်စက်မျှပင်မရှိပေ။ တစ်ခု သိရမည်မှာ သူသည် ခမ်းနားသော ထန် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစု၏ လုံခြုံရေးအဖွဲ့၌ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လမှစတင်ကာ အလုပ်ဝင်ကတည်းက နေ့တိုင်း ကိုယ်ကာယ လေ့ကျင့်ခန်းများ အများအပြား ပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု အရမ်းကောင်းနေပြီဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထန်ရှုနှင့် သူ့ကိုယ်သူ လျှို့ဝှက်စွာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်းခြင်းသည် ထန်ရှုလောက် မကောင်းမွန်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

"ငါတို့ငယ်ငယ်ကတည်းက မင်းက ထက်မြက်ပြီး သတိရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ဘေးကင်းရေးကို ဂရုစိုက်ရမယ်။" စုပမ်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုလာသည်။

သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ထန်ရှုသည် ကြုံရာလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးပြီး သစ်ပင်သေများ ရှိရာ တောအုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူတို့မြင်ကွင်းမှ ကွယ်ပျောက်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရှိန်တင်ပြီး တောထူထပ်သောတောင်ကို ချောမွေ့စွာ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ ၁၀မိနစ်အတွင်းတွင် သူသည် ခုနစ်ကီလိုမီတာရှိသော အကျယ်ကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သော်လည်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အချို့မှလွဲ၍ ကျားသစ်၏ခြေရာကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်နှင့် ယုန်တစ်ကောင်။ ဒါဆို လူလေးယောက် စားဖို့ လုံလောက်ပြီပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား။

ထန်ရှုသည် အဖိုးတန်ဆေးပင်များကို ယူကာ သူ့လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဖမ်းမိသော ကျပန်းသားကောင်နှင့်အတူ ရေကန်နှင့်မနီးမဝေး ကျောက်ပုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"အိုး…"

ပြန်လာရန် လမ်းကြောင်းအရှည်ကြီးကို လျှောက်နေသော ထန်ရှု၏မျက်နှာထက်တွင် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာ့စွမ်းအင်များ၏သိပ်သည်းမှု ပိုမိုကြွယ်ဝလာသည်ကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားမိလာလေ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားမိလာလေဖြစ်သည်။ တစ်ကီလိုမီတာနီးပါး ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကမ္ဘာ့စိတ်ဝိညာဉ်ချီ၏သိပ်သည်းမှုသည် အခြားနေရာများထက် နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆပင် ပိုမိုကြွယ်ဝလာခဲ့သည်။

"ဒီမှာ တစ်ခုခု မူမမှန်တာ ရှိနေတယ်။"

ထန်ရှုသည် ရစ်ငှက်များနှင့်ယုန်များကို လျင်မြန်စွာ သူ့လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူ၏ သွေးသောက်ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူကာ လက်ပြန်ကိုင်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်သည့်နည်းတူ ကမ္ဘာ့စိတ်ဝိညာဉ်ချီ၏ သိပ်သည်းမှုကို ခန့်မှန်းကာ သိပ်သည်းမှု မြင့်မားသော နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ လမ်းကြောင်းသည် ချိုင့်တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ အခြားတောင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသောကြောင့် သူ ပြန်ရမည့် လမ်းကြောင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လွဲချော်နေပြီကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်လောက် ကြာပြီးနောက် ခုနစ်မီတာကျော် မြင့်သော ကျောက်တုံးအစုအဝေးကြီး၏ရှေ့တွင် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် သစ်ပင်များစွာ ပေါက်နေပြီး သစ်ပင်သေများ ရှားပါးသော်လည်း သူ၏မြင်နိုင်စွမ်းမှာ ခပ်ဝေးဝေးထိ မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံများ ဖြန့်ကျက်မှုအောက်တွင် ဤကျောက်တုံးအစုအဝေး၏ ထူးခြားချက်အချို့ကို သူ တွေ့ရှိသွားသည်။

“ဒါက သဘာဝတရားက ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ကျောက်တုံးအစီအရင်တစ်ခုပဲ။ ဒီနေရာမှာ သဘာဝကျောက်တုံးအစီအရင်တစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်လို့  မထင်ထားမိဘူး။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား မရှိပေမယ့် ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင်အမျိုးအစား ဖြစ်လိမ့်မယ်။

နှစ်မိနစ်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ထန်ရှုသည် ကျောက်တုံးအစုအဝေးထဲသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ခန့်မှန်းခြင်းနှင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းတို့ပြီးနောက် သူသည် ထိုအစီအရင်၏အလယ်ဗဟိုသို့ လွယ်ကူစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ သည်အချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏စိတ်ဝိညာဉ်ချီသည် အခြားနေရာများထက် ဆယ်ဆရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ငါ့ကံက မဆိုးပါဘူးကွာ။ နှမြောစရာကောင်းတာက…"

သူ၏အရှေ့ရှိ စွမ်းအင်စီးကြောင်း၏ တပွက်ပွက်ထနေသော 'အဖြူရောင်မြူခိုး' ကို ကြည့်ရင်း ထန်ရှု၏မျက်နှာပေါ်တွင် အားတင်းထားရသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာပါရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်သွေးကြောတစ်ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးကြောင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံပါက ထက်ဝက်မျှ အားထုတ်ရုံဖြင့် ရလဒ်နှစ်ဆ ရရှိမည်မှာ သေချာပေသည်။ ဤစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးကြောင်းထဲတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ စိမ်ထားမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းသည် ၎င်းတို့၏ပုံမှန်ကျင့်ကြံမှုထက် အဆတစ်ရာ ပိုမြန်မည်မှာ အသေအချာပင်။

သူ စုပ်ယူသောစွမ်းအင်မှာ ကြယ်စွမ်းအားဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေကြီး၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် သူ့အပေါ် အရန်သက်ရောက်မှုသာ ရှိပြီး သည်စိတ်ဝိညာဉ်စီးကြောင်းသည် သူ့အတွက် များစွာ အကူအညီမဖြစ်သည်မှာ နှမြောစရာစရာ ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

စုပမ်နှင့် စုချွမ်ကို သတိရသွားသောအခါ ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒီငတိလေးနှစ်ယောက်ကို ကျင့်ကြံနည်းသင်ပေးရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရည်အချင်းရှိသူများကို ပျိုးထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် သူ၊ သူ့မိသားစုနှင့် နီးစပ်သောကြောင့် ထိုသူတို့၏ အကျင့်စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် စိတ်နေသဘောထားများကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထိုနှစ်ယောက်ကို ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ပါက အနာဂတ်တွင် သူ့ကို ပိုမိုအကူအညီပေးနိုင်ပေမည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုက ထန်ရှုအား ချီတုံချတုံ ဖြစ်စေသည်။ စုရှန်ဖေးသည် သူတို့နှင့်အတူရှိနေသည်။ သူ့မိသားစုတွင် ပြင်းထန်သောပြောင်းလဲမှုကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရပြီး သူ့ကို မိသားစုအဖြစ်ပင် အသိအမှတ်ပြုလက်ခံထားခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင် စုရှန်ဖေးသည် သူ၏ စိတ်သဘောထားကို ပြောင်းလဲနေကာ တည်ငြိမ်ပြီး ပို၍ရင့်ကျက်လာသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ...

မိနစ်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ရှုသည် စုရှန်ဖေးကိုပါ ကျင့်ကြံနည်းစနစ်ကို သင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူတို့ကြားက မကျေနပ်ချက်များက အတိတ်မှာ အတော်လေး နက်ရှိုင်းခဲ့သော်လည်း စုရှန်ဖေးသည် ပြောင်းလဲနိုင်သောသူတစ်ယောက်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ သူ့ကို အများကြီး ဆုံးရှုံးစေခဲ့တာကို ထန်ရှု မပြောလိုတော့ပေ။ သူသည် တော်တန်ရုံ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသူဖြစ်ကြောင်း ပြသရန်သာ လိုအပ်ပြီး ဝမ်းကွဲသည် သူ့အပေါ် မကောင်းသော အကြံအစည်များ ထပ်မံ မမွေးဖွားပေလိမ့်မည် ယုံကြည်ထားသည်။

ထိုအရာကို စိတ်ထဲတွင် ထားကာ ထန်ရှုသည် ချက်ချင်းပင် ကျောက်တုံးအစုအဝေးမှ ထွက်လိုက်ပြီး သုံးယောက်သား လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်နေသည့် လှိုဏ်ဂူဆီသို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သုံးယောက်သား ဂူအဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဗိုကအရင်ဖြည့်လိုက်ကြဦး။ ပြီးရင် အားလုံးကို အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု လက်ဆောင်ပေးမယ်။" ထန်ရှုက ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်နှင့် ယုန်တစ်ကောင်ကို ထို၃ယောက်ရှေ့တွင် ပစ်ချပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပြောလိုက်သည်။

ထို၃ယောက်သည် ငှက်များနှင့် ယုန်များကို တွေ့လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသောအကြည့်များ ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။ ထန်ရှုသည် ညသန်းခေါင်တွင် အမှန်တကယ် အမဲလိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ခဲ့မိပေ။ သို့သော် သူ့စကားကိုကြားတော့ သုံးယောက်သား ပဟေဠိဖြစ်သွားကြပြီး စုချွမ်က

"မင်း ငါတို့ကို လက်ဆောင်ပေးမယ့် အခွင့်အရေးကြီးဆိုတာ ဘာလဲ ထန်ရှု။"

"အရင်စားလိုက်ပါဦး။" ထန်ရှုက ပြောသည်။

သူ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် အိတ်ထဲမှ ဆားနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် သူ့လက်စွပ်အတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း အပြန်လမ်းတွင် ပုလင်းသေးများထဲတွင် ထည့်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထူးဆန်းသည့်ပုံ မပေါ်တော့ပေ။

မီးမွှေးရန် သစ်ကိုင်းခြောက်များကို စုလိုက်ကြသည်။

စုပမ်က သူ့တွင် ပါလာသော ဓားဖြင့် ရစ်ငှက်များနှင့် ယုန်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ သတ်ပြီး ရေကန်နားတွင် သူတို့အား သန့်စင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးသောအခါ မီးပုံပေါ်တွင် ကင်တော့သည်။ သူတို့သည် တောတောင်နှင့် နီးကပ်စွာ နေထိုင်သော အမျိုးအနွယ်များ ဖြစ်ကြရာ စုဝေးပွဲတိုင်းတွင် အသားကင် စားကြသည့် အလေ့အထ ရှိကြသည်။ များမကြာမီတွင် ရစ်ငှက်နှင့် ယုန်များအား ရွှေဝါရောင်သန်းလာသည်ထိ ကင်ပြီးဖြစ်သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် မွှေးလိုက်လဲ။ အရက် အလုံအလောက် မရှိတာ စိတ်မကောင်းဘူး။”

အရက်ပေါင်ဝက်နှင့်အမျိုးသားလေးဦးဖြင့် မည်သူမျှ တစ်ငုံနှစ်ငုံ အာစွတ်ရုံထက် ပိုမသောက်နိုင်ကြပေ။ သို့သော် ငှက်ကင်များနှင့် ယုန်ကင်များက သူတို့၄ယောက် အစာအိမ်အား ပြည့်ဝစေကာ  နွေးနွေးထွေးထွေး ခံစားရစေသည်။

စားသောက်ပြီးသောအခါ စုချွမ်က ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"မင်း ငါတို့ကို ဆက်မခန့်မှန်းခိုင်းနဲ့တော့ ထန်ရှု။ လုပ်ပါ … ပြောလိုက်စမ်းပါ။ မင်းက ငါတို့ကို ဘယ်လို အခွင့်အရေးကြီးကြီး ပေးချင်တာလဲ။”

ထိုသုံးယောက်သားအား စူးစူးနစ်နစ် စိုက်ကြည့်ရင်း ထန်ရှုက

"ငါ မင်းတို့ကို အဲ့လို မပြောခင် တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့အတွက် အသက် ပေးလိုစိတ် ရှိကြလား။"

“ငါ မင်းနဲ့ အတူ စားသောက်ပြီး နေထိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာ သဘာဝပဲ။” စုပမ်က စဉ်းပင်မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် စုချွမ်က တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ တုံ့ပြန်သည်။

“ငါတို့ အတူကြီးပြင်းကြ၊ အတူကစားခဲ့ကြရင်း အရွယ်ရောက်လာကြတယ်။ ငါတို့တွေက သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ဆွေမျိုးရင်းချာတွေလည်း ဖြစ်တာမို့ မင်းအတွက် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ တကယ်တော့ ငါ့ခံစားချက်က ညီအစ်ကိုပမ်ရဲ့ခံစားချက်နဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ ငါတို့အားလုံးက ဆွေမျိုးတွေ၊ ညီအစ်ကိုတွေပါ။ မင်း ငါတို့ဆီက တစ်ခုခု လိုအပ်နေရင် ပြောသာပြောလိုက်။"

ထန်ရှုသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စုရှန်ဖေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

***