အနက်ရောင်ဟေမန္တသစ်

ထန်ရှုသည် ဂူမျက်နှာကျက်တွင် မြှုပ်ထားသည့် စိတ်ငြိမ်ကျောက်ခြောက်တုံးကို ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျောက်တုံးများသည် လုံးဝတုတ်တုတ် မလှုပ်သလို အလယ်ဗဟိုရှိ ခဲနေသော နဂါးမျက်လုံးကိုလည်း မယူနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤစိတ်ငြိမ်ကျောက်တုံးခြောက်တုံးနှင့် နဂါးမျက်လုံးတို့အား ပြိုင်ဘက်ကင်း အသိပညာနှင့် အစီအရင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အစီအရင် ခင်းကျင်းမှုတွင် သူ၏နက်ရှိုင်းသော အသိပညာနှင့် အောင်မြင်မှုတို့ဖြင့်ပင် မဖော်ထုတ်နိုင်ပါချေ။

“ဘဝမှာ တစ်ခုခုကို မင်း ပိုင်ဖို့ထိုက်တန်မယ်ဆိုရင် ပိုင်ကို ပိုင်ရလိမ့်မယ်။ နို့မဟုတ်ရင် အဲ့ဒါကို ထားလိုက်ပါတော့။"

ထန်ရှုသည် ကူကယ်ရာမဲ့သောအမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ငြိမ်ကျောက်ခြောက်တုံးနှင့် နဂါးမျက်လုံးတို့ကို ကြည့်ရင်း အရှုံးပေးလိုက်သည်။ ဂူယန်အာ၏ဒဏ်ရာ မသက်သာသေးဘူးဆိုပါက သည်တောင်ကို တက်ဖို့ ခေါ်လာရန် သူ တွန့်ဆုတ်နေမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အခု ဂူယန်အာက သူမ၏ဒဏ်ရာများမှ သက်သာလာခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသည် အရမ်းကောင်းသော ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည့်တိုင် သူမအတွက် မလိုအပ်တော့သဖြင့် ထိုကျောက်တုံးကို ဖယ်ရန် သူ အရမ်း စိတ်အားမထက်သန်ခဲ့တော့ပေ။

လိုဏ်ဂူမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ထန်ရှုသည် အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီး၏အင်မော်တယ်နေအိမ်သို့ ပြန်မသွားခဲ့တော့ပေ။ သို့သော် သူသည် ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်အား ဘုန်းကြီးကို စောင့်ကြည့်ထားရန် အမိန့်ပေးကာ သာမန်လူများကို နောက်တစ်ကြိမ် အန္တရာယ်ပြုနိုင်စေမည့် မည်သည့်အရာမှ မပြုလုပ်ရန်အတွက် စစ်ဆေးနေရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထန်ရှုသည် အလင်းနှင့် တန်းထွက်ခွာသွားပြီး သူတို့အနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် အမှောင်က တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာသည်။ ထို့နောက် ဆာ့ဖ်ကားရပ်ထားသည့် နေရာသို့ သုံးယောက်သား ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မိုအားဝူသည် ကားကို စတင်မောင်းနှင်ကာ လုံကွမ်ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"ထန်ရှု … မင်း ပြန်လာပြီ။"

ရက်အနည်းငယ်ကြာစောင့်ဆိုင်းနေသော မြောင်ဝမ်တန်နှင့် ရှောင်မင်ကျန်းတို့သည် လုံကွမ်ရွာ၏ အပြင်ဘက်တွင် ဆာ့ဖ်ကားနှစ်စီးပေါ်လာကြောင်း ၎င်းတို့၏လူများထံမှ သတင်းရရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် အမြန်ပြေးလာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏အမူအရာမှာလည်း နှလုံးသားထက်မှ လေးလံသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဖယ်ရှားနိုင်လိုက်သည့်အလားပင်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ။ ပြဿနာကပြေလည်သွားပြီ။” ထန်ရှု ရယ်ရယ်မောမော ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုမြောင် … အဘွားရှီပေါ်က အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီးရဲ့ ကြံရာပါဖြစ်ပြီး သူတို့တွေက အနှစ်တစ်ရာနီးပါး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတာမလို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သွားရှာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခမပေးနဲ့တော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနဲ့ ဒီဘုန်းကြီးက နောင်အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားကို ဘယ်တော့မှ မျက်စိကျဝံ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

မြောင်ဝမ်တန်၏အမူအရာသည် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသည်။ ထန်ရှု ပြောသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပါချေ။ သူ ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်

“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”

“ကျွန်တော် သူ့ကို သုတ်သင်ဖို့ စိတ်ကူးထားပေမယ့် သူက ဒီလောက် ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး သေရမှာကို အရမ်းကြောက်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ ထင်မထားမိဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အထူးနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။” ထန်ရှုက ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုဆိုရင် သူ့အသက်နဲ့ သေခြင်းကို ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်ထားလို့ရတယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူက ခင်ဗျားကို ဘယ်တော့မှ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ထပ်ပြီး မကြံစည်ရဲ မလုပ်ရဲတော့ဘူး။"

“အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးက အလွန်မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ။ မင်း သူ့ကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလဲ။” မြောင်ဝမ်တန်က ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

ထန်ရှုက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြပြီး အကျယ်တဝင့် မရှင်းပြပေ။ မြောင်ဝမ်တန်သည် သူ၏မိတ်ဆွေဖြစ်ပြီး သူတို့၂ယောက်၏ဆက်ဆံရေးသည် အလွန် ရင်းနှီးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရသည့်အထိတော့ နက်နဲခြင်းမရှိပေ။

ရှောင်မင်ကျန်း၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးမျိုးစုံ လွင့်ပျံနေသည်။ ထန်ရှုက သည်ကိစ္စအား အသေးစိတ် ထပ်မပြောချင်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူက ချက်ချင်းပင်

"ပြဿနာပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြတော့မလား။"

ထန်ရှုက မြောင်ဝမ်တန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မြောင်ဝမ်တန် ခဏကြာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး “ဒီကိစ္စပြေလည်သွားပြီဆိုတော့ ဟိုင်ကျင်းပြည်နယ်ကို ငါ ပြန်သွားရမယ်။ ငါနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ငါ့လူတွေ တော်တော်များများ အသတ်ခံခဲ့ရတဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ ဈာပနနဲ့ နောက်ဆက်တွဲအစီအစဉ်တွေကို ဆောင်ရွက်ပေးဖို့ လိုတယ်။”

ထန်ရှုက မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မင်ကျန်းရော အပြာရောင်မြို့ကို ပြန်မလားဟု မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့အဖွဲ့သည် လုံကွမ်ရွာတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ကမ်းဇတ်လေဆိပ်ကို တစ်ခါတည်း သွားလိုက်ကြသည်။

လေဆိပ်အပြင်ဘက်…။

ထန်ရှုသည် မြောင်ဝမ်တန်၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ကျောက်စိမ်းဘူးတစ်ဘူးကို အသာထည့်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်တဲ့အတွက် စိတ်မဆိုးဘူးလို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီဟာက အဆီအနှစ် စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံးပါ။ အစ်ကိုမြောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာမို့ ခရီးစဉ်က အချည်းနှီး ဖြစ်မသွားပါဘူး။”

မြောင်ဝမ်တန်၏အမူအရာသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့အား သည်ဆေးလုံးပေးခြင်းကို ထန်ရှုသည် ရှောင်မင်ကျန်းအား မသိစေလိုကြောင်း သူ နားလည်သွားသဖြင့် မတုန်မလှုပ် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထန်ရှုသည် အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီးကို မသတ်ခဲ့ဘဲ ထိုအစား သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရန် ဘုန်းကြီးအား ထိန်းချုပ်ခဲ့သဖြင့် မြောင်ဝမ်တန်၏စိတ်ထဲတွင် အမှန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထန်ရှုက သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော်ငြား သူ့လူတော်တော်များများ အသတ်ခံခဲ့ရသောကြောင့် ၎င်းသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ သို့သော် သူ့အား အဆင့်တစ်ခုအထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သော ဤဆေးလုံးကို ရလိုက်သဖြင့် ထိုစိတ်ပျက်နေရသော ခံစားချက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် မြောင်ဝမ်တန်သည် သူ၏ အတွင်းရေးမှူး၊ သက်တော်စောင့်နှစ်ဦးတို့နှင့်အတူ လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ရှောင်မင်ကျန်းသည်လည်း လေယာဉ်ဖြင့် အပြာရောင်မြို့သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထန်ရှုကမူ တစ်စုံတစ်ယောက်အား ကျေးဇူးတင်လိုသေးသော လုပ်စရာများရှိနေသဖြင့် မပြန်သေးပါချေ။

အလင်းနှင့်အမှောင်သည် အနောက်မှ ပါလာသောကြောင့် ထန်ရှုသည် သူရရှိသော ဆေးပင်များအားလုံးကို ပေးခဲ့ပြီး သန့်စင်ကာ ဆေးဖော်စပ်ရန်အတွက် ကျိချွိမိန်ဆီသို့ ပြန်ပို့ရန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ ကျဲဝါလေ့။ ထန်ရှုပါ။" ဆာ့ဖ်ကားပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးနောက် ထန်ရှုသည် ကျဲဝါလေ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို မစ္စတာထန်။ မင့်လုပ်ငန်းကိစ္စကော ပြီးသွားပြီလား။" ကျဲဝါလေ့က တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ပြီးသွားပြီ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေတောင် ပြန်သွားကြပြီ။" ထန်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ကားတွေကို ပြန်ပေးဖို့ ကျွန်တော် လေဆိပ်ကနေ ထွက်လာနေတယ်။ လိပ်စာကို ပြောပါဦး။ အခု လာတွေ့လိုက်မယ်။"

ကျဲဝါလေ့ပြောသောလမ်းသည် ရွှံ့များ၊ ကျောက်စရစ်များဖြင့် ညစ်ပတ်နေပြီး ပျက်စီးနေသော တံတားတစ်ဒါဇင်ကျော်ကိုပင် ဖြတ်သွားရသည်။ ထို့နောက်တွင် ထန်ရှုနှင့် သူ၏လူများသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျဲဝါလေ့ ပြောခဲ့သည့် မြင်းမွေးမြူရေးခြံကြီးနေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

“ကြိုဆိုပါတယ် မစ္စတာထန်…"

အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ရသော အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဘွတ်ဖိနပ်ရှည်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျဲဝါလေ့သည် သူ့ဘေးမှ ကြံ့ခိုင်သော လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။

ထန်ရှုက ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြုံးဖြင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး

"ကမ်းဇတ်မထွက်ခွာခင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီကို အလည်မလာခဲ့ရင် မကောင်းဘူးလေ။ နောက်ပြီး အန်ကယ်ယွမ်ကြောင့် ကျွန်တော့်ကို အကူအညီပေးခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့် ဒီထန်ရှုက ကျဲဝါလေ့ဆီက ကျေးဇူးကို အမြဲအမှတ်ရနေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလက်ဆောင်ကို လက်ခံပေးပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့လေးစားမှုကို ပြတဲ့အနေနဲ့ပါပဲ။"

ကျဲဝါလေ့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ထန်ရှု လွှဲပေးလိုက်သော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်တွင် သူက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်မိသည်။

"ဝိုး … ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းလေးလဲ။ ဒါက လှလှပပ ထွင်းထုထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးပဲ။ သာမာန်လက်ရာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မစ္စတာထန် … ဒီလက်ဆောင်က အရမ်းဈေးကြီးတာမို့ ငါ လက်မခံဝံ့ဘူး။ တပ်စုခေါင်းဆောင် သိသွားရင် ငါ့ကို ဆူလိမ့်မယ်။”

ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးပဲ မဟုတ်လား။

ထန်ရှုသည် ကျဲဝါလေ့အား ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေရင်း ရယ်ချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ တောက်ပပြောင်လက်နေသော ကြုတ်ကိုဝယ်ပြီး ပုလဲများကို ရောင်းသူဆီ ပြန်ပေးခဲ့သည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ဇာတ်လမ်းကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ စိတ်အတွင်းထဲတွင် ရယ်စရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားမိလိုက်ရင်း

“အာ … ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မစ္စတာထန်လို့ ခေါ်တာ သူစိမ်းဆန်သလိုပဲ။ ကျဲဝါလေ့ … စိတ်မရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ထန်ရှု ဒါမှမဟုတ် ညီအစ်ကိုထန်လို့ ခေါ်ပါ။"

ကျဲဝါလေ့သည် ထန်ရှု၏အနောက်မှ မိုအားဝူတို့ ၁၁ယောက်ကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ သို့သော်လည်း ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို လက်ခံထားမိသော သူ၏လက်ကို ပြန်မရုပ်သိမ်းခဲ့ပေ။

"ညီအစ်ကို ထန်။"

"ညီအစ်ကိုကျဲ…"

ထန်ရှုက သူ့အား အခေါ်အဝေါ်အသစ်ဖြင့် ပြုံးကာ ခေါ်လိုက်ပြီး

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယောက်ျားတွေက ပထမအကြိမ်တွေ့ဆုံမှုမှာ တခြားသူတွေကို သူစိမ်းတွေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြပြီး ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုမှာတော့ မိတ်ဆွေတွေလို့ ပြောကြတယ်။ အန်ကယ်ယွမ်နဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ဘယ်လိုပဲရှိရှိ အခု ကျွန်တော်တို့တွေက မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ။ ဒါဆို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လက်ဆောင်ပေးရင် ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး မဟုတ်လား။”

“ဒါ…”

ထန်ရှုသည် သာမန်လူမဟုတ်ဘဲ ထူးခြားသည်ဟု ကျဲဝါလေ့ ပြောနိုင်သည်။ သူ့ကို တွေ့ပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းရွှမ်ဆီ ဖုန်းဆက်ကာ သူ့အကြောင်းပင် မေးလိုက်မိသေးသည်။ သို့သော် ယွမ်ကျန်းရွှမ်က ထန်ရှုသည် ခမ်းနားသော ထန် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစု၏ ပိုင်ရှင်အဖြစ် အနည်းငယ်သာ ပြောပြနိုင်ခဲ့သည်။ ထန်ရှု၏အမူအရာတွင် ရိုးသားမှုကို သူ မြင်နေရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“ကောင်းပြီ … ဒါဆို ဒီလက်ဆောင်ကို ငါ လက်ခံပါမယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီအစ်ကိုထန်။"

"အစ်ကို ကျဲ … ကျွန်တော် ပေးတဲ့လက်ဆောင်က ဒီကျောက်စိမ်းပုလင်း မဟုတ်ဘူးနော်။ အဲ့ဒီအထဲမှာ ရှိတဲ့ အရာကိုပေးတာ။" ထန်ရှုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကျဲဝါလေ့က အူကြောင်ကြောင် ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲလာပြီး

“ပုလင်းထဲမှာ တခြားတစ်ခုခု ရှိနေတာလား။ အဲ့ဒါ ဘာများလဲ။"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူက ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်မည့်ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

ထန်ရှုက သူ့ကို တားလိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့်

“အထဲမှာ အထူးဆေးရည်တစ်စက်ရှိတယ်။ ရေချိုးတဲ့အခါ အဲ့ဒီဆေးတစ်စက်ကို ရေထဲကို လောင်းထည့်ပြီး ဝင်စိမ်လိုက်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေဖို့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျား အရမ်းယားယံပြီး နာကျင်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကိုတော့ သည်းခံနိုင်ဖို့လိုတယ်။”

ကျဲဝါလေ့၏စိတ်ထဲတွင် ထန်ရှုထံမှ ဆန်းကြယ်သော ရှင်းပြချက်ကို နက်နက်နဲနဲ နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူက ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို မြှောက်ပြရင်း ရယ်စရာ ပြောလိုက်သေးသည်။

“ကောင်းပြီ။ ငါ ပြန်သွားလို့ ရေချိုးတဲ့အခါ အဲ့ဒါကို သုံးဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်။ ငါတို့ အထဲကို ဝင်ကြတော့မလား ညီအစ်ကိုထန်။ ဒီဟာက ငါနဲ့ငါ့သူငယ်ချင်းအချို့ ဒီတလောလေးက တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မြင်းမွေးမြူရေးခြံပဲ။ မင်း စိတ်ဝင်စားရင် ငါ မြင်းကောင်းတစ်ကောင် ပေးမယ်။"

မြင်းကောင်းတစ်ကောင်လား…။

ထန်ရှုက ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူက မြင်းများကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ အလိုရှိပါက နားခိုရာမြှုပ်နှံကျွန်းဆီကို သွားပြီး သူ အလိုရှိရာ သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို ယူနိုင်သည်။ ထိုအကောင်ကြီးများသည် မြင်းကောင်းများထက် များစွာ သန်မာပေသည်။

ခမ်းနားသော အဆောက်အဦးငယ်၏ဒုတိယထပ်အား မြင်းမွေးမြူရေးခြံမှ အလုပ်သမားများ နေထိုင်ရန် အသုံးပြုပြီး ကျဲဝါလေ့သည် ပထမထပ်ကို ၎င်း၏ရုံးခန်းအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်။ ထန်ရှုသည် ရုံးခန်းထဲသို့ ကျဲဝါလေ့နှင့်အတူ စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်ပါလာကာ သူ၏အကြည့်များသည် အခန်းထဲမှ လူရှစ်ယောက်ဆန့်သော လေးထောင့်စားပွဲပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။

"အဲ့ဒါက အနက်ရောင်ဟေမန္တသစ်နဲ့လုပ်ထားတာလား။"

သူ၏ထက်ရှသော မျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ထန်ရှုသည် လူရှစ်ယောက်ဆန့် စတုရန်းစားပွဲ၏ ထုထည်နှင့် ပစ္စည်းအရည်အသွေးကို ချက်ချင်း အကဲဖြတ်နိုင်လိုက်သည်။ အကြောင်းအရာများစွာကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်နှလုံးသားသည် မတုန်လှုပ်ဘဲမနေနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အထူးစွမ်းရည်ရှိသော ကျင့်ကြံသူအချို့အတွက် ဤသစ်အမျိုးအစားသည် အစီအရင်များ ရေးထိုးသော ပရိဘောဂများဖန်တီးရာတွင် အထူးအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သောကြောင့် အနက်ရောင်ဟေမန္တသစ်သည် ရတနာတစ်ခုအလားပင်။ သို့သော်လည်း အနက်ရောင်ဟေမန္တသစ်သည် အစီအရင်များကို ထွင်းထုရန် အခက်ခဲဆုံးသော ပစ္စည်းဖြစ်သလို ထွင်းထုခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ပြီးပါကလည်း အကောင်းဆုံး သစ်သား ဖြစ်သည်။

ထန်ရှု အင်မော်တယ်ကမ္ဘာတွင် ရှိခဲ့ပြီး အင်မော်တယ်နယ်ပယ်သို့ မဖြတ်ရသေးသောအချိန်က သူ နေထိုင်ခဲ့သောနေရာတွင် အနက်ရောင် ဟေမန္တ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုဆောင်းသည့်အစီအရင်ကို ရေးထွင်းထားသည့် ပရိဘောဂများ အစုံလိုက် ရှိခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အစီအစဉ်ကြောင့် သူ၏အိမ်သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဖုန်းရွှေ ကောင်းချီးပေးထားသောမြေ … ရတနာသိုက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရုံဖြင့်ပင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုသည် ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆနီးပါး ပိုမြန်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုဝေးကာ စုဆောင်းခြင်းသည် အနက်ရောင်ဟေမန္တသစ်၏ အရေးကြီးဆုံး သဘာဝပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ညီအစ်ကိုထန် … ထိုင်ပါဦး။”

ကျဲဝါလေ့က ထန်ရှုကို နွေးထွေးသော အမူအရာဖြင့် ထိုင်ခိုင်းသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ကိုယ်တိုင် နှပ်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့်

"ညီအစ်ကိုထန် … ငါ မင်းကို လုံကွမ်ရွာကို ပို့ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ တပ်စုခေါင်းဆောင်ဟောင်းဆီ ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်သေးတယ်။ မင်းက ခမ်းနားသောထန် လုပ်ငန်းစုရဲ့သူဌေးကြီးဆိုတာကို သူ့ဆီကနေ သိခဲ့တယ်။ မင်း သိလား … အဲ့ဒါက တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ကုမ္ပဏီက ထုတ်တဲ့ နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်ကို ငါ အနည်းငယ် မြည်းစမ်းဖူးပေမယ့် အဲ့ဒီဝိုင်ကို ဒီနေရာက ချမ်းသာပြီး အင်အားကြီးတဲ့လူတချို့သာ ဝယ်နိုင်တယ်။ ဝယ်ရတာလည်း အရမ်းခက်တယ်။ ချိုမြမွှေးကြိုင်တဲ့ ဝိုင်အရသာက ငါ့ကို အခုချိန်အထိ နတ်ဘုရားတွေအတွက် ပြုလုပ်ထားသော နတ်သုဒ္ဓါလိုပဲ အဆုံးမရှိတဲ့ အရသာတစ်ခုကို ပေးစွမ်းတယ်ကွာ။"

ထန်ရှု၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး

"ညီအစ်ကိုကျဲ … မင်းရဲ့လူနှစ်ယောက်ကို ကြယ်တာရာကို လွှတ်လို့ရတယ်။ မင်းအတွက် နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်ဘူး အများအပြားကို ငါ သူတို့ကို ပြန်သယ်ခွင့်ပေးမယ်။"

ကျဲဝါလေ့၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်များကို ပွတ်သပ်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒါ အရမ်းကောင်းတယ်။ ကျေးဇူး အများကြီး တင်တယ် ညီအစ်ကိုထန်။ ငါ့မှာ နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင် အများကြီး ရှိရင် ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကို ဒီနေရာ ထမင်းစားဖိတ်တိုင်း ငါ မျက်နှာပန်းလှနေမှာ သေချာတယ်။"

ထန်ရှုက လူရှစ်ယောက်ဆန့် လေးထောင့်စားပွဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"အစ်ကိုကျဲ … မင်းက နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင် စီးပွားရေးသဘောတူညီချက် တစ်ခုလောက်လုပ်ပြီး စီးပွားဖက်တွေ ဖြစ်လာမယ် ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော် ဒီကို လာဖို့ စိတ်ထဲမှာ စွဲနေတဲ့ အခြားရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။”

"ဘာ စီးပွားရေးကိစ္စလဲ။" ကျဲဝါလေ့ အမြန် မေးလိုက်သည်။

လူရှစ်ယောက်ဆန့် စတုရန်းစားပွဲကို ညွှန်ပြရင်း ထန်ရှုက

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့နောက်ထပ် ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။"

"အဲ့ဒီစားပွဲ။ ပရိဘောဂလား။" ကျဲဝါလေ့ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားရင်း အံ့သြသွားကာ မေးလိုက်သည်။

***