အပြန်အလှန် ဆုံးရှုံးမှုများ

စစ်မှန်သော အောင်နိုင်သူသည် အကြွင်းမဲ့ ခွန်အားပေါ်တွင် မူတည်ပြီး အစစ်အမှန် စွမ်းအားရှင်များသည် ၎င်းတို့လက်သီးများ၏ စွမ်းအားကိုသာ ယုံကြည်ကြသည်။ ရန်ဘက်များကြား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာသောအခါ မိမိတို့၌ရှိသမျှကို ရဲဝံ့စွာ လောင်းကြေးထပ်သူများသည် အောင်နိုင်သူအဖြစ် ထွက်လာကြပေလိမ့်မည်။

ဤအခြေအနေတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့်သာ ဖြည့်စွက်ပြည့်စုံစေနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးရလဒ်အား မည်သူမျှ ကောက်ချက်မချနိုင်ပေ။

အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီး၊ ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံဇွန်ဘီကောင် နှင့် ရှီပေါ်တို့သည် အားနည်းသူများ မဟုတ်ကြပါချေ။ ၎င်းတို့ထံတွင် မြင့်မားသော လေ့ကျင့်မှုနှင့် ကြောက်စရာကောင်းသော ခွန်အားတို့ ရှိကြသောကြောင့် ၎င်းတို့ထက် အဆပေါင်း များသော ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် လုံးဝကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

၎င်းသည် အင်မော်တယ်ရတနာသိုက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုရတနာသိုက်သည် ကြီးမားသော အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ခွန်အားအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် သော့ချက်လည်း ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း၏ လောဘကြီးသော အကြည့်များသည် သူတို့၏အရှေ့မှ လူများအား သူတို့ဖြတ်ကျော်ရမည့် အလောင်းကောင်များသဖွယ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ခေါင်းမာပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့တဲ့ အရူးတွေပါ့လား။ ငါတို့မှာ သေချာပေါက် စီစဉ်ထားတာ မရှိရင် အင်မော်တယ်ရတနာသိုက်အတွက် မင်းတို့သုံးယောက်ကို လာပြီး ရင်ဆိုင်ရဲမယ်လို့ ထင်လား။”

အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဘုန်းကြီးတို့သုံးယောက်အား ဖိအားပေးရန် အမိန့်ပေးနေရင်း ကျင်းစန်းချီသည် သူ့လက်ထဲမှ ကြီးမားသော အနီရောင်နဂါးပုံစံဖြင့် ရေးထိုးထားသော ရွှေအလံကို လှန်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအလံကို ကိုင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူ၏ အော်ရာသည် ချက်ချင်း မြင့်တက်လာသည်။

ဝှစ်…

သို့သော် အဝေးမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လာပြီး ကျင်းစီကျဲ၏လက်ဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ခေတ်ကာလတစ်လျှောက် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ဖော်ပြသည့် အော်ရာတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသော ပုဆိန်သွားတပ်လှံတစ်လက် ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းပုဆိန်လှံ ဖြစ်ကာ သူ၏လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“မင်း အညံ့မခံရင် မင်းရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်တွေ ပြိုကွဲသွားတဲ့အထိ အချခံရလိမ့်မယ်။ ဒီကောင်းကင်ဖြိုခွင်းလှံက ငါရရှိထားတဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်စုနှစ်တွေကတည်းက သွေး တစ်ခါမှ မသောက်ရသေးဘူး။ မင်းတို့အားလုံးနဲ့ ဒီနေ့ သူ့ကို ယဇ်ပူဇော်ရမယ်။"

အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီး၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ရုတ်တရက် နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်သွားနှင့်။ ဒီဆင်းရဲတဲ့ ဘုန်းကြီးက တစ်ခုခု ယူရဦးမယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်နှင့် ရှီပေါ်တို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျင်းစန်းချီနှင့် ကျင်းစီကျဲဆီသို့ သီးခြားစီ ပြေးသွားပြီး ထူးဆန်းသော တံခါးများမှ လူများကို ရိုးရှင်းစွာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သည် တာအိုနယ်နိမိတ်တွင် ရှိကာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်လာကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ရုံသာဖြစ်သည်။

ချုံပုတ်များကြားတွင် ပုန်းနေပြီး နှစ်ဖက်စလုံး ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြသည်ကို မြင်နေရသော ထန်ရှုသည် သူ့အော်ရာကို ထိန်းထားကာ နောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် တိတ်တဆိတ် ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ မိုအားဝူနှင့် အခြားသူများ စောင့်နေသည့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်ထိပ်သို့ အလျင်စလို လာခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲနေရာနှင့် လွန်စွာ နီးကပ်နေပါက သူတို့အဖွဲ့အား အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလာမည်ဖြစ်ပေသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိ လူများအကြား တိုက်ပွဲသည် အလွန်ကြီးမားပြီး ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာအား သံသယမရှိ ထိခိုက်စေမည်မှာ သေချာသောကြောင့် ရှောင်ရှားရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

သူတို့ကို ကူညီဖို့ဆိုတာလား။

ထိုအကြံသည် ထန်ရှု၏စိတ်ထဲကိုပင် ဝင်မလာခဲ့ပေ။ အင်မော်တယ်ရတနာသိုက်တည်ရှိမှုသည် ထန်ရှုအား အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးကို သတိပြုမိစေသည်။ ဘုန်းကြီး၏အသက်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီးဖြစ်သည့်အပြင် သန့်စင်ဆေးလုံးတွေလိုမျိုး အကျိုးကျေးဇူးများကိုပင် ထန်ရှု ကတိပေးထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ထိုဘုန်းကြီးသည် သစ္စာမဲ့နေသေးပေရာ ဘုန်းကြီး၏ရပ်တည်ချက်ကို ထန်ရှု သိချင်ပေသည်။

တောထူထပ်သော တောင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်ပင်များကြားတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖုံးကွယ်ပြီးနောက် ထန်ရှုသည် လက်ရှိ အသေခံ တိုက်နေကြသော လူလေးဦးကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူတို့၏တိုက်ပွဲသည် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းကြသော်လည်း အင်အားချင်း တူညီနေကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ ပြသသည့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အကြမ်းဆန် အရိုင်းဆန်ပြီး ၎င်းတို့ အသုံးပြုသည့် မှော်သိုင်းပညာ အရေအတွက်သည် အလွန်နုံချာပေသည်။ ထိုသူတို့၏ မှော်လက်နက်များပင် ထူးထူးခြားခြား စွမ်းအားများ လုံးဝ မထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘယ်လောက်တောင် အလေအလွင့်များလဲ။"

ထန်ရှု တိတ်တဆိတ် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ကျင်းစန်းချီ၏လက်ထဲက အလံပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျင်းစီကျဲ ကိုင်ထားသော ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းပုဆိန်လှံဖြစ်ဖြစ် အားလုံးဟာ မှော်လက်နက်ကောင်းတွေချည်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထန်ရှုအား ပြောစရာစကားမဲ့စေသည်မှာ ထိုလူနှစ်ယောက်သည် လက်နက်သန့်စင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော နည်းလမ်းများ၊ နည်းစနစ်များအား စိုးစဉ်းမျှပင် နားမလည်ကြခြင်းပေတည်း။ ၎င်းတို့သည် ထိုသူတို့သည် မှော်လက်နက်များကို ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်း မရှိသလို ၎င်းတို့၏ လက်ချောင်းများကို ရွှေ့ရလွယ်သကဲ့သို့ လက်နက်များပေါ်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော အမိန့်ကို ပေးရန်အတွက် ချီနှင့် သွေးအဆီအနှစ်များ လည်ပတ်ရာ ၎င်းတို့၏ သွေးကြောများနှင့်လည်း ချိတ်ဆက်ထားခြင်း မရှိပါချေ။

"ငါ မမျှော်လင့်ထားတာက ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်ပဲ။ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ ခွန်အားတွေ အများကြီး တိုးလာတယ်။”

ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ တောင်ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထူးဆန်းသောတံခါးများမှ လူများက ခင်းကျင်းထားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ချို့ဖုံးကွယ်ကာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ချို့ကို မြင်ရသော အစီအရင်အား ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်သည် သူ၏ဓားရှည်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်နေသည်။ သူ၏အံ့အားသင့်ဖွယ် ခွန်အားဖြင့် လေထုထဲတွင် လှိုင်းဂယက်အလွှာများ ရွေ့လျားဖြစ်ပေါ်နေစေသော်လည်း ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်သည် ထိုအစီအရင်အား လုံးဝ မချိုးဖျက်နိုင်ချေ။ ရံဖန်ရံခါတွင် အလံအစီအရင်မှ ထွက်လာသော အနီရောင်နဂါးကြီးသည် ရွေ့လျားလာပြီး အလွန်လျှင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်သဖြင့် နဂါးကိုယ်တိုင် ခန္ဓာကိုယ်မရှိသည့်တိုင် ဇွန်ဘီကောင်အား ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိစေသည်။

သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှီပေါ်သည် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေဟန်ရသည်။ ကျင်းစီကျဲ ကိုင်စွဲကာ တိုက်ခိုက်နေသော ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းပုဆိန်လှံသည် လေတဝုန်းဝုန်း ဖြစ်ပေါ်နေစေသော်လည်း သူမသည် ဂူပိုးကောင်များနှင့် အနက်ရောင်မီးခိုးမည်းများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေသော မြေအိုးတစ်လုံးကိုသာ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အနက်ရောင်မီးခိုးများကြားတွင် ဂူပိုးကောင်များအား ပုန်းတစ်ချို့ ပေါ်တစ်ချို့ ဖြင့် ဝိုးတိုးဝါးတား မြင်နေရသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် အကြီးဆုံး ဂူအင်းဆက်သည် လက်မအရွယ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုဂူပိုးကောင်များသည် ကျင်းစီကျဲထက် ပိုမြန်သည်။ သူတို့၏တိုက်ခိုက်မှုများသည် ကျင်းစီကျဲကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ချီအလွှာကို မဖြတ်ကျော်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သူ၏အစစ်အမှန် အဆီအနှစ်ကို မပြတ်တမ်း စားသုံးနေကြသည်။

"ဒေါသမီးတောက်အဆောင်…"

ကျင်းစီကျဲသည် ရုတ်တရက် အော်လိုက်ပြီး ဒေါသမီးတောက်အဆောင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ မီးတောက်အလွှာများသည် ချက်ချင်းပင် နေရာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ရှီပေါ်သည် အမြဲသတိရှိနေသော်လည်း ရုတ်တရက် မီးတောက်က ချက်ချင်း တောက်လောင်ကာ သူမအား ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမကို ထိတ်လန့်သွားစေသည့်အရာသည် သူမ ထုတ်လွှတ်နေသော ဂူပိုးကောင်များသည် ပြင်းထန်သောမီးတောက်ထဲတွင် လောင်ကျွမ်းသေဆုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ အနက်ရောင်မီးခိုးတောင်ပင် မီးတောက်၏ သန့်စင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း … နင့်မှာ ဒေါသမီးတောက်အဆောင်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရှိနေတာလဲ။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ အဲ့ဒါကို ထုတ်လုပ်တဲ့နည်းစနစ်ကို ဘယ်သူက ကျွမ်းကျင်နေသေးတာလဲ။”

ရှီပေါ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ရင်း မီးပင်လယ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာရင်း သူမ၏အဝတ်အစားများသည် မီးအရှိန်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားသဖြင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် နံရံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေလိုက်သည်။

ဗြောင်း … ဗြောင်း…

ကျင်းစီကျဲက လျှပ်စီးအဆောင်လေးခုကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်စွာပြေးနေသော ရှီပေါ်သည် ထိုအရာကို သတိမထားမိသဖြင့် ဒါဇင်များစွာသော မိုးကြိုးများ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ သူမပါးစပ်မှ အစိမ်းရောင်အလင်းလုံးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မိုးကြိုးများ၏ ၆၀%ကို ချေဖျက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မိုးကြိုးများစွာကို ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင် လုံလောက်စွာ မသန်မာသောကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

“ခွေးမသား…"

အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီးသည် ဂူဝမှ အမြန်ပြေးထွက်လာရုံရှိသေးသည်။ ပြင်းထန်သော အခြေအနေဖြင့် သွေးများစိုရွှဲနေသော ရှီပေါ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးရောင်လွှမ်းသွားကာ သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဥက္ကာပျံအလား ရှေ့ကို လျင်မြန်စွာ လှမ်းလာပြီး မျက်လုံးတစ်မှိတ်အတွင်း ကျင်းစီကျဲ၏အရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့လက်ထဲတွင် လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

လှံသည် ပိန်းပိတ်သော အနက်ရောင်ရှိပြီး ထူထဲသော ငါးအကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားဟန်ရသည်။ စိန်တုံးပုံသဏ္ဍာန် လှံထိပ်ဖူးသည် မြင့်မားပြီး လှံအသွား၏ချွန်ထက်မှုသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထက်မြနေကာ အေးစက်စက် အလင်းတန်းတစ်ခုအား ထုတ်လွှတ်လျက် ရှိသည်။ လှံပေါ်ရှိ ပျော့ပျောင်းသောပန်းဖွားများသည် လှပသော အမွှေးအမျှင်အလား ရှိနေပြီး လှံဝင့်လိုက်ချိန်တွင် မသပ်မရပ်ဖြစ်သွားသော ၎င်း၏အလှကို ခံစားသိရှိနိုင်သေးသည်။

“လာလိုက်စမ်းပါ။” ကျင်းစီကျဲက အော်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းပုဆိန်လှံနှင့် အနက်ရောင်လှံတို့ ယှဉ်တိုက်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ သူ့ဆီရောက်လာသော အန္တရာယ်တစ်ခုကြောင့် သူ့မျက်နှာ သိသိသာသာ ပျက်သွားသည်။ ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းပုဆိန်လှံသည် သူ့လက်ထဲမှ ချက်ချင်း လွင့်ထွက်သွားပြီး အနက်ရောင်လှံသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားစေမည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိသွားသည်။

"ချီးပဲ။"

ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်အား အလံအစီအရင်ဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး တိုက်ခိုက်နေသော ကျင်းစန်းချီသည် ကျင်းစီကျဲ၏အခြေအနေကို အမြဲအာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ကျင်းစီကျဲ၏တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ရှီပေါ်တစ်ယောက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများကို ကြုံတွေ့ရသောအခါ သူ တိတ်တဆိတ် ပျော်နေသော်လည်း သူ့ညီအစ်ကို၏ရင်ဘတ်အား အနက်ရောင်လှံသည် ထိုးဖောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့် သူ၏ကျေနပ်အံ့သြနေမှုများသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"အဌဂံပိုက်ကွန် … နတ်ဆိုးချေမှုန်းခြင်းခေါင်းလောင်း…"

ကျင်းစန်းချီ၏အမူအရာ လေးနက်သွားပြီး အလံအစီအရင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ရာ ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်အား အဆက်မပြတ် နာကျင်စေသောကြောင့် ကျယ်လောင်သော မြည်ဟိန်းသံပင် ထွက်လာရသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ထိုအားနည်းနေဟန် ရှိသော အဘိုးအိုရှစ်ယောက်တို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏နှလုံးသားများဆီက ပန်းထွက်လာသော သွေးအဆီအနှစ်သာရများနှင့်အတူ သွေးဆာလင်းနို့ နှစ်ကောင် ပိတ်မိနေသော တောက်လောင်နေသည့် ရှစ်လွှာပိုက်ကွန်ကြီးကို ပစ်လိုက်သည်။

ဒေါင်…

ခေါင်းလောင်းသံသည် ကျန်ရှိနေသည့် ထူးဆန်းသော တံခါးများမျိုးနွယ်စုလူတွေဆီကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှော်ခေါင်းလောင်းသံသည် အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီး၏နားများကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်စေသော မိုးခြိမ်းသံနှင့်တူသည်။ ထိုအချိန်၌ ခွန်အားကြီးမားသော အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးသည် ခေါင်းတဆတ်ဆတ်တုန်ရီကာ မူးဝေသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဋ္ဌဂံပိုက်ကွန်များသည် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သွားပြီး သူ့အပေါ် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားတော့သည်။

“သတ်…”

ကျောက်စိမ်းဓား ၈ ချောင်းသည် နှလုံးသွေးများ ထွက်နေသော အဘိုးအို၈ယောက်၏လက်ထဲတွင် ရုတ်ခြည်းပင် ပေါ်လာပြီး အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ရန် လျင်မြန်စွာနှင့် ပြင်းထန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ချိုးဖျက်လိုက်စမ်း…”

အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးသည် ကြွေပုလင်းကို ကိုင်ကာ သန့်စင်သော အနာကျက်ဆေးကို အမြန်ယူလိုက်သည်။ သူ၏အနက်ရောင်လှံသည် ကြီးမားသောပိုက်ကွန်ကို စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ စီးကျလာချိန်တွင် သူသည် အဘိုးအိုရှစ်ယောက်ရှေ့တွင် ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုရှစ်ဦးသည် တခဏချင်းပင် ခေါင်းပြတ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် အလံအစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် မီတာဒါဇင်များစွာမြင့်သော လေထဲတွင် ကိုယ်ဖော့ကာ ရှိနေသည့် ကျင်းစန်းချီဆီသို့ ဦးတည်ပြီး ခေါင်းပြတ်တစ်လုံးကို ကန်ထည့်လိုက်သည်။

ဟမ့်…

ထိုအဘိုးအိုရှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအား ကျင်းစန်းချီ၏လျစ်လျူရှုမှုဖြင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် ဘေးသို့ ပျံသန်းကာ သူ့ဆီ ဦးတည်လာသော ခေါင်းပျံကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခေါင်းသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားကာ အဆိပ်မြူတစ်ခုထွက်လာပြီး သူ့အား အတွင်းထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ကျင်းစန်းချီသည် သူ၏ခွန်အားအတွက် လွန်စွာ ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း ထိုအဆိပ်မြူတစ်ခုသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး အဆိပ်ပြင်းသော ဤအခိုးအငွေ့များသည် သူ့အတွင်းအင်္ဂါများကို လျင်မြန်စွာ တိုက်စားလာမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် သူ့စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ အေးစိမ့်မှု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အကယ်၍ ဤအဆိပ်မြူသည် သူ့သွေးကို လွှမ်းမိုးသွားပါက သူ၏ စွမ်းအားကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ခွန်အားသည် ဆုတ်ယုတ်သွားစေလိမ့်မည်။

"အလံအစီအရင် … ကိုယ်တိုင်ဖျက်စီးလိုက်စမ်း…"

ဒီအဖြစ်အပျက် အလှည့်အပြောင်းသည် ကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် အလှမ်းဝေးနေခဲ့ပြီး ကျင်းစန်းချီသည် နာကျင်မှုကို မခံနိုင်သဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်အား ဖမ်းထားသော အလံအစီအရင်သည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်၏ သံမဏိနှင့်တူသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် သွေးချင်းချင်းနီ သွားတော့သည်။ ဇွန်ဘီကောင်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြွေကျလာသော ဥက္ကာခဲသဖွယ် လေထဲတွင် မြောက်တက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျလာကာ သွေးအလုတ်များစွာ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး အပြန်အလှန် ဆုံးရှုံးနေခဲ့ကြပြီး ဝှက်ဖဲများကို ထုတ်ပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရူးသွပ်စွာ အပြိုင်ကြဲခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးရလဒ်သည် နှစ်ဖက်စလုံး ဆုံးရှုံးမှုများစွာနှင့် ကြုံခဲ့ရခြင်းပင်တည်း။ ဒဏ်ရာအပြင်းထန်ဆုံးမှာ ကျင်းစီကျဲနှင့် အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီး ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း မကုသပါက ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အန္တရာယ်ရှိမှာ သေချာသလောက်ပင်။

ရွှတ်…

ထူးဆန်းသောတံခါးများမှ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ထက်မြိသော ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းသည် ရှီပေါ်၏လည်ပင်းကို အလွယ်တကူ လှီးဖြတ်သွားသဖြင့် သွေးများပန်းထွက်ကာ သူမသည် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီးသည် ရှီပေါ်၏လည်ပင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေပြွန်တစ်ခုလုံးသည် ၎င်း၏သွေးကြောများနှင့်အတူ ဖြတ်တောက်ခံရသည်။ ဤရုတ်တရက် အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်မှုသည် ရှီပေါ်၏အသက်ကို တိုက်ရိုက် နှုတ်ယူသွားခဲ့သည်။

“ရှီပေါ် … မင်း ... ယီးလို အကျိုးတွေ နည်းကုန်ပြီဟေ့။”

အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီး၏မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူ့ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ နေရာရွှေ့နေမှုကြောင့် သွေးများထွက်နေသော်လည်း သားကောင်လိုက်သော ကျားတစ်ကောင်အလား ထိုထူးဆန်းသော တံခါးမျိုးနွယ်လူများကြားမှ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။ သိုးအုပ်ထဲသို့ဝင်သော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူသည် ထူးဆန်းသောတံခါး၏လူများအား အနက်ရောင်လှံနှင့် တိုက်ခိုက်သဖြင့် ထူးဆန်းသောတံခါး မျိုးနွယ်လူတစ်ဦးစီတိုင်းသည် သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရခြင်းတို့ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

"မြွေစိမ်း … မြှားတစ်စင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်း…"

မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသော ကျင်းစန်းချီသည် သူ၏လက်မောင်းတွင် ပတ်ထားသော မြွေစိမ်းတစ်ကောင်အား ထက်ရှသော မြှားတစ်စင်းသဖွယ် အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအရာ၏ လျင်မြန်မှုသည် ဘုန်းကြီးအား ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ရန် ခဲယဉ်းစေသည်။ အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီးသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် အချိန်ရခဲ့ပါက ထိုအရာကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကုစားရန် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရတော့သည်။

တောင်ထိပ်တွင် ထန်ရှုသည် မျက်လုံးအစုံကို ကျဉ်းမြောင်းကာ နှစ်ဖက်စလုံး ဆုံးရှုံးမှုများစွာ ခံစားနေရသည့်အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏အမူအရာသည် လေးနက်နေဟန် ရှိသည်။ ဘုန်းကြီးကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုလှံသည် သာမန် မှော်လက်နက်ဟုတ်ဟန်မတူချေ။ သာမန်မှော်လက်နက်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်နိုင်သောကြောင့် ထန်ရှု၏အမူအရာသည် ပိုမိုစက်ဆုပ်သွားဟန် ရှိသည်။

လက်ရှိတွင် သူသည် အကဲဖြတ်အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ချေပြီ။ အစောပိုင်းရက်များက အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးသည် သူ့အပေါ် သစ္စာမဲ့ခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။ ဘုန်းကြီးသည် အင်မော်တယ်ရတနာသိုက်နှင့် ဤစိတ်ဝိညာဉ်လှံရှည်အကြောင်းကိစ္စကို ထုတ်ဖော်လိုစိတ်မရှိသဖြင့် အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်သည် ပန်းသီးပုပ်တစ်လုံးပင်ဖြစ်ပြီး အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးသည် ကြောက်ရွံ့တတ်သော သူရဲဘောကြောင်သူ ဖြစ်သည်ဟုပင် ပြောကာ နောက်ဆုံးတွင် ဘုန်းကြီး၏အသက်ကို သူ့အား ချမ်းသာပေးစေခဲ့သည်။

***