နောက်ပိုင်းတွင် ဖြေရှင်းရန် အချိန်ကို ဝယ်ယူခြင်း

"မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာစောင့်နေ။"

ထန်ရှု အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူကာ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း မျောလွင့်သွားပြီး စက္ကန့်အတော်ကြာအောင် ပျံသန်းကာ ထိုတောင်ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ စက္ကန့်တစ်ဒါဇင်အတွင်းမှာပင် နှစ်ဖက်စလုံး အရှုံးပေါ်နေသည့် တိုက်ပွဲအလယ်တွင် သူ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ…။"

"သူ ဘယ်လို ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။"

ကျင်းစန်းချီနှင့် ကျန်းစီကျဲတို့ ပြန်လည်ဆုံစည်းမိကြပြီး ထူးဆန်းသောတံခါးများမျိုးနွယ်၏လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထန်ရှုကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်နေဟန်ရပြီး အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးမှာ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေကာ မြေပေါ်မှ မထရသေးသော ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်သည် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြစ်နေသည်။

ခရက်...

ထန်ရှုသည် သူ၏လက်ဖဝါးများကို ကျယ်လောင်စွာ တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဘုန်းကြီးအား မီတာပေါင်းများစွာ အမြင့်သို့ ဆွဲလိုက်ကာ အနက်ရောင်လှံအား လက်ဆန့်ကာ ဖမ်းလိုက်သည်။ သူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့်

“ဟမ့် … ဒါက ငှက်တွေက အစားအစာကြောင့်၊ လူတွေက ပစ္စည်းဥစ္စာကြောင့် သေရလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ရှေးဆိုရိုးစကားကို တကယ် သရုပ်ဖော်နေတာပဲ။ ဘုန်းကြီး … မင်းမှာ နည်းလည်းကောင်းတွေ၊ အကွက်ချမှုတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။”

အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးက ရင်တွင်းမှာ ပူဆွေးငိုကြွေးနေရပြီဖြစ်သည်။ ထန်ရှု သည်ကို ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ပါချေ။ သူ့အတွက် ပြီးဆုံးသွားပြီကို သူ သိပေသည်။ ထန်ရှုသည် အင်မော်တယ်ရတနာသိုက်အကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် သူ့အား ချမ်းသာပေးမည်မဟုတ်သလို သူ့စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်ကိုလည်း သူ မြင်ပြီးသားဖြစ်ချေသည်။ သို့သော်လည်း ထန်ရှုသည် သူ မကြိုးစားရသေးသော ကျင့်ကြံနည်းစနစ်ကို သင်ပေးခဲ့ပြီး သူသည်လည်း အနာဂတ်တွင် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ဆန္ဒရှိသောကြောင့် သူ မသေချင်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် လာရောက်သူအားလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် သူသည် ပြင်းထန်သောဒဏ်ရာကို မျိုသိပ်ရင်း ထန်ရှု၏အရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

“သူဌေး … ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ တာအိုထူရန် ထားခဲ့တဲ့ အင်မော်တယ်ရတနာသိုက်ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်ပေးပြီး အထဲမှာ ရှိတဲ့အရာအားလုံးကို မင်း ရအောင် ကူညီပေးဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်။"

ဤအခိုက်တွင် ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထရပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထန်ရှုအား အေးခဲနေသော နှလုံးသားနှင့်အတူ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

“အင်မော်တယ်ဆရာသခင် လာပြီ။ ဒီလူတွေကို ရှင်းဖို့ မင်းအတွက် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အခု ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရနေလို့ ထွက်သွားတော့မယ်။"

ထိုစကားပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ထန်ရှုက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ အနက်ရောင်လှံကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် စက္ကန့်စိတ်အတွင်းတွင် ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်၏ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်ပြီး တစ်ခါတည်း အသက်ယူသွားတော့သည်။ သူသည် ဤရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်၏အသက်ကို ယခင်က ချမ်းသာပေးခဲ့ဖူးပြီး ဤဇွန်ဘီကောင်သည် အနည်းငယ် အသုံးတည့်မည်ဟု ထင်မိသဖြင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် လက်သပ်မွေးလိုသည်။ ထို့ကြောင့် လေ့ကျင့်ရန် သင့်လျော်သော ကျင့်ကြံနည်းစနစ်ကိုပင် ပေးခဲ့သည်။

ယခုမူ အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီးအတွက် သူ့အား အသနားခံပေးသည့် ဤဇွန်ဘီကောင်အား သူ လုံးဝ စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားပြီ။ သူရွံရှာသည်မှာ သူ့အပေါ် သေးငယ်သော တွက်ချက်မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိတ်လန့်နေသော အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးကို လှည့်ကြည့်ကာ ထန်ရှုက မထီတထီ ပြောလိုက်သည်။ “ဘုန်းကြီး … ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ကြိမ် ပေးပြီးသား။ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အရမ်းမြင့်ပြီး ဒီအခွင့်အရေးကို အချည်းနှီး လွတ်သွားတာတော့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ဒီ့တော့ မင်းလည်း သေရမယ်။"

ထန်ရှု၏အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီး၏နှလုံးသားသည် တစ်ခါတည်း ပေါက်ကွဲသွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးတိမ်များအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကမ္ဘာမှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စိတ်အတွင်းမှ ဒေါသကိုဖြေဖျောက်ပြီး အနက်ရောင်လှံကို ပြန်ယူပြီးနောက် ထန်ရှုသည် တောထဲရှိလူအုပ်ကြီးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျင်းစန်းချီ၊ ကျင်းစီကျဲနှင့် ထူးဆန်းသောတံခါးမျိုးနွယ်မှ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော လူများ အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ခင်ဗျားတို့တွေက ကိုယ့်ကိုကိုယ်မိတ်ဆက်မပေးတော့ဘူးလား။"

သည်လူများကို သတ်ရန် ထန်ရှု မရည်ရွယ်ထားပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့၏ပန်းတိုင်က အင်မော်တယ် ရတနာသိုက်ဖြစ်ပြီး သူတို့တိုက်ခိုက်သော လူများသည် အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးနှင့် ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်တို့ကိုဖြစ်သည်။ သို့သော် ခွေးကို ရိုက်ချင်သည့်အခါ ခွေးပိုင်ရှင်အကြောင်း စဉ်းစားတာက ပိုကောင်းပေသည်။ သည်လူတွေက အရှုံးသမားအဖြစ် ကောင်းကောင်း မနေဘူးဆိုပါက သည်လူများကို သုတ်သင်ရန် သူ ဝန်မလေးပေ။

ကျင်းစန်းချီသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အဆိပ်များကို ဖိနှိပ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရင်း ရွှေသံချပ်ဝတ် ဇွန်ဘီကောင်နှင့် အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီးတို့အား ထန်ရှု သတ်လိုက်သည်ကို သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။”

"ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်ရဲ့ သူဌေးလေ။" ထန်ရှုက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ ဘာကို မေးနေတယ်ဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။” ကျင်းစန်းချီက ပြောသည်။

"ခင်ဗျား ငါ့အကြောင်းကို သိဖို့ မတန်သေးဘူး။" ထန်ရှုက ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားဆီက ငါလိုချင်တာက ခင်ဗျား အခုကိစ္စတွေအတွက် ဘယ်လိုလုပ်ပေးမှာလဲ။ ခင်ဗျားက ငါ့လူတွေကို ဝိုင်းထားတဲ့အတွက် ငါ့ကို စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်စေတယ်။”

သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖုံးထားရင်း ကျင်းစီကျဲက ရှေ့သို့ တက်ကာ

“မင်းက အဲ့ဒါကို ဖြေရှင်းစေချင်တယ်ဆိုတော့ ဒီအကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့ မင်းအတွက် ငါ့အသက်ကိုပေးပြီး အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ရဲ့တတိယညီအစ်ကိုနဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေကို ညှာတာမှုပေးပြီး သူတို့ရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

"ခင်ဗျားရဲ့အသက်က ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိဘူး။ နောက်ပြီး အသက်ကဖြင့် ကုန်တော့မယ်။" ထန်ရှုက ထီမထင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အရူးလုပ်ရတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်ပေါ့။"

"ဒါဆို မင်းက ဘာလိုချင်တာလဲ။" ဖြူဖျော့ပြီး သွေးမရှိသော မျက်နှာဖြင့် ကျင်းစီကျဲက မေးလိုက်သည်။

“ရိုးရှင်းပါတယ်။ အဲ့ဒီကောင်းကင်ဖြိုခွင်းလှံနဲ့ ရွှေခေါင်းလောင်းကို ကျွန်တော့်ကို လွှဲပေးပါ။” ထန်ရှုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းစီကျဲသည် ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းလှံအား ထန်ရှုသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဒါဇင်ချီသော ထူးဆန်းသည့် တံခါးပေါက်များမှ လူများဆီသို့ လှည့်ကြည့်ကာ

"သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ။"

သူ အမိန့်ပေးသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန်ပင် ထိုသူများသည် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိပေ။ ထန်ရှု မည်မျှ စွမ်းအားကြီးသည်ကို သူတို့ ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ့အား ကလန်ကဆန် မလုပ်ဝံ့ပေ။ ထန်ရှု၏ဒေါသကို နှိုးဆွမိပါက ဤဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အလမ်းအား နည်းနည်းလေးမှ ရလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ ရွှေခေါင်းလောင်းကို ထန်ရှုအား လွှဲပေးပြီးနောက် သူတို့၏မူလနေရာသို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားကြသည်။

ကျင်းစီကျဲသည် ပါးစပ်အပြည့် သွေးနှစ်လုပ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး

"အင်မော်တယ်ရတနာသိုက်ကို ငါတို့ ထပ်ပြီး မျက်စိမကျဝံ့ပါဘူး သခင်လေး။ ဒါကြောင့် ငါတို့ကို ရန်သူတွေလို့ သဘောမထားပါနဲ့။ ငါတို့ အခု ထွက်သွားလို့ရပြီလား။"

“ဒီကိစ္စက တကယ်ပြေလည်သွားပြီ။ ဒါပေမယ့် ဖြေရှင်းစရာ သီးသန့်ကိစ္စတွေတော့ ရှိနေတုန်းပဲ။ ထူးဆန်းသောတံခါးမှ မင်းတို့အားလုံးထဲမှာ တောက်ပကြည်လင်ဂိုဏ်းနဲ့ ကျင်းမိသားစုက ဘယ်သူတွေ ရှိလဲ။" ထန်ရှုက ပေါ့ပါးသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါက တောက်ပကြည်လင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ရွှမ်ယိုပါ။ ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ခြောက်ယောက် ထွက်လာပေမယ့် ကျန်တဲ့ငါးယောက်ကတော့ သေသွားပြီ။”

သန်မာသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလာသည်။

“ငါက ကျင်းမိသားစု မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ပါ။” ရှီပေါ်ကို အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ရှေ့နှစ်လှမ်းတိုးကာ ပြောလာပြန်သည်။ အစောပိုင်းက အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီး၏ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ဒဏ်ရာကို အချိန်မီမကုသနိုင်ပါက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် အခွင့်အလမ်းနည်းပါးချေသည်။

ထန်ရှုက ခပ်တည်တည် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက် … အသက်ရှင်နေပေမယ့် သေချင်စိတ်ပေါက်တဲ့ ကံကြမ္မာကို မခံစားချင်ဘူးဆိုရင် နှစ်ယောက်စလုံး ချက်ချင်းသတ်သေလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။ နောက်ပြီး တောက်ပကြည်လင်ဂိုဏ်းနဲ့ ကျင်းမိသားစု တည်ရှိဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ မင်းတို့ သေပြီးလို့ မရဏကမ္ဘာကို သွားတဲ့လမ်းမှာ အထီးကျန်နေမှာကို ကြောက်စရာ မလိုဘူး။"

ရွှမ်ယိုသည် အကြီးအကျယ် အမူအရာပျက်သွားပြီး "ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်လဲ။ ငါတို့ဂိုဏ်းက မင်းကို ပြစ်မှားမိတာရှိလို့လား။”

သီရိစစ်တုရင်သူတော်စင်က သူမ၏ လက်သီးများကို အလျင်စလို စုကာအရိုအသေပြုလိုက်ပြီး

"ဒါ... အင်မော်တယ်ဆရာသခင် … ငါ့တို့ကျင်းမိသားစုက မင်းကို အမှတ်မထင် ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လို ပြစ်မှားလိုက်တာလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ပြောပါ။"

"ဟမ့် … မင်းတို့နှစ်ယောက် သေရတော့မယ်ဆိုတော့ ပြောပြရသေးတာပေါ့။" ထန်ရှုက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"တောက်ပကြည်လင်ဂိုဏ်းက ရွှမ်ယုဂူနဲ့ သီရိစစ်တုရင်သူတော်စင်ရဲ့တပည့် ဝမ်ဟူတို့က ငါ့ကို အမြန်သတ်ချင်တဲ့အတွက် အမဲလိုက်ကွင်းမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးကြတယ်။ ငါ အခု နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်လိုက်ပြီ။ ဒါပေါ့ … တရားစီရင်ရေးခန်းမသခင်ကိုလည်း ငါ့လက်အောက်ငယ်သားက သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ မင်းရဲ့လူတွေကို ငါ သတ်ပြီးတော့ လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေးရအောင် မင်းတို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ထင်နေသလား။"

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

ရွှမ်ယု၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ် ထိုင်လုနီးပါးပင် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားသည်။ ရွှမ်ယုဂူသည် သူ၏တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သလို သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနှင့် သူ၏ရတနာမျက်ရှုလည်း ဖြစ်သည်။ ဒါတောင် ဒီကောင်က သူ့သားကို တကယ်သတ်ခဲ့တာလား။

သီရိစစ်တုရင်သူတော်စင်သည် စိတ်ထဲ၌ ပြင်းထန်သော နောင်တများ ကြီးထွားလာပြီး လွန်စွာ ဝမ်းနည်းနေဟန်ရသည်။ ဝမ်ဟူကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရခြင်း၏အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏မိသားစုက သူမအား အနည်းငယ်ကူညီနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ဟူသည် ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံကောင်းလည်း ရှိသောကြောင့် သူမ၏အမွေကို ဆက်ခံရန် သင့်လျော်သည်။ သို့သော် ထိုသောက်ကျိုးနည်း ကောင်စုတ်လေးသည် သူမနှင့် ကျင်းမိသားစုအတွက် ဤမျှကြီးမားသောဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရန် သယ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်။"

သီရိစစ်တုရင် သူတော်စင်သည် နောင်တရမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် ရွှမ်ယိုသည် ထန်ရှုဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ့ခါးမှ ဆေဘာဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထန်ရှုအား ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့။" ကျင်းစန်းချီနှင့် ကျင်းစီကျဲတို့က တပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ထန်ရှု၏မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး လက်ထဲတွင်ရှိသော အနက်ရောင်လှံရှည်ဖြင့် ထိုလူ၏ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးစိုက်ကာ ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထန်ရှုက ကျင်းစန်းချီနှင့် ကျင်းစီကျဲကို ကြည့်ရင်း

“တောက်ပကြည်လင်ဂိုဏ်းက ဒီလူတွေကို ငါ သတ်ဖို့ အာရုံမလာဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် သူတို့ကို သတ်ပါ။"

ထိုစကားပြောပြီးနောက် သူ၏လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်ကာ သန့်စင်သော ဒဏ်ရာပျောက်ဆေးကို ကျင်းစီကျဲဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကျင်းစီကျဲသည် သူ့လက်ထဲမှ သန့်စင်သော ဒဏ်ရာပျောက်ဆေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဆေးလုံးအနံ့ရှုကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်း အော်လိုက်မိသည်။

“ဒီဆေးက…”

“ယူလိုက်။ အဲ့ဒီဆေးက မင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်။” ထန်ရှုက ခံစားချက်မဲ့သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းစီကျဲက ဝမ်းသာသွားသော အမူအရာဖြင့် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုအရှင်။ မင်းကိုယ်စား တောက်ပကြည်လင်ဂိုဏ်းရဲ့လူတွေကို ငါ ရှင်းပေးမယ်။"

ထန်ရှုက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြီး သီရိစစ်တုရင်သူတော်စင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သီရိစစ်တုရင်သူတော်စင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ ထန်ရှု၏အကြည့်အောက်တွင် သူမသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ခါးသီးသော အမူအရာဖြင့် "အင်မော်တယ်အရှင် … ငါ့ရဲ့တပည့်လူမိုက်က မင်းကို ဘယ်လိုစော်ကားခဲ့တာကို မသိပေမယ့် မင်းလက်ထဲမှာ အသေခံပြီးပြီမို့ သူ့ပြစ်ဒဏ်အတွက် ထိုက်တန်တဲ့ သေခြင်းပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့ကျင်းမိသားစုရဲ့အခက်အခဲကို အင်မော်တယ်အရှင်က နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါ့တို့မိသားစုက အင်မော်တယ်အရှင်ကို လျော်ကြေးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။”

"မင်းတို့ ကျင်းမိသားစုက ငါ့ကို ဘယ်လို လျော်ကြေးပေးမှာလဲ။" ထန်ရှုက ထီမထင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သိရမှာက တစ်ချို့အရာတွေပဲ ငါ့မျက်လုံးထဲကို ဝင်လာနိုင်တယ်။"

သီရိစစ်တုရင်သူတော်စင်သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ကာ သူမ၏ခါးမှ အနီရောင်ကျွဲခေါင်းသီးပုံကို ထုတ်ကာ ထန်ရှုကို ပေးလိုက်ပြီး

“ဒါက မြောင်ဒေသတစ်နေရာကနေ မတော်တဆ ရလာတဲ့ မှော်လက်နက်ပါ။ ဒါပေမယ့် ငါက ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်တဲ့အတွက် အဲ့ဒါကို သုံးဖို့နည်းလမ်း မရှိဘူး။ အင်မော်တယ်အရှင်သခင် … ငါ့ရဲ့ရိုးသားမှုကို မင်း မြင်ပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

မှော်လက်နက်လား။

ထန်ရှုသည် အနီရောင်ကျွဲခေါင်းသီးကို ယူကြည့်ရာ ၎င်းသည် အမျိုးသမီးများအတွက် အထူးသင့်လျော်သော မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ တကယ်ပဲ တစ်စုံတစ်ခုကို အဖြေရှာမရချေ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက မှော်လက်နက်တွေ ရှိခဲ့တာလဲ။

မိနစ်ဝက်အကြာတွင် သူသည် သီရိစစ်တုရင်သူတော်စင်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ပြီး

"မင်း မဆိုးပါဘူး။ မင်း ရှီပေါ်ကို သတ်လိုက်တဲ့ အစွမ်းအစကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို ဒီတစ်ကြိမ် ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်။ ကျင်းစန်းချီ … ကျင်းစီကျဲ … မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီကိုလာဖို့ လူတွေအများကြီးကို ဦးဆောင်ဝံ့တဲ့အတွက် မင်းမှာ ဒီအင်မော်တယ်ရတနာသိုက်ကို ဖွင့်ဖို့ နည်းလမ်း သေချာပေါက် ရှိတယ်မဟုတ်လား။”

ကျင်းစန်းချီနှင့် ကျင်းစီကျဲတို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းယမ်းကာ အဖြေပေးကြသည်။ ကျင်းစန်းချီက ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့်

"တာအိုအရှင် … အဲ့ဒါကိုဖွင့်ဖို့အတွက် ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိသေးပါဘူး။ ဒီနေရာကို သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက်သာ အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီး၊ ရွှေသံချပ်ဝတ်စုံ ဇွန်ဘီကောင်နဲ့ ရှီပေါ်တို့ကို သုတ်သင်ဖို့ အဓိကထားပြီး လူအများအပြားကို ခေါ်လာခဲ့တာ။ ပြီးမှသာ ဒီအင်မော်တယ်စံအိမ်ကို ချိုးဖြတ်ပြီး အင်မော်တယ် ရတနာသိုက်ကို ရယူဖို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နည်းလမ်းရှာ ကြိုးစားရမှာ။”

"မင်းတို့ ဘာမှ မသိရင် အခုထွက်သွားတော့။" ထန်ရှုက ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် မှတ်ထားပါ။ ဒီနေရာက မင်းတို့ နောင်လာရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး။ လောဘတွေ သတ်ပြီး မင်းတို့အသက်ကို အချည်းနှီး မစွန့်လွှတ်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။"

"နားလည်ပြီ။"

ကျင်းစန်းချီနှင့် ကျင်းစီကျဲတို့သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် လိုက်နာရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ယခုအချိန်တွင် ဒဏ်ရာရသူအားလုံး ရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏ လက်ကျန်အင်အားမှာ ၅၀%သာ ရှိတော့သည်။ ထန်ရှုနှင့် တိုက်ခိုက်ပါက သူတို့အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ထန်ရှုနှင့် လူသေအလောင်းများသာ ကျန်ခဲ့သည်။ ရွှေခေါင်းလောင်းနှင့် အနီရောင်ကျွဲခေါင်းသီးကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် မိုအားဝူနှင့် အခြားသူများသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်လာသည်။ ထန်ရှုက အလောင်းများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် အနက်ရောင်လှံကို ယူကာ အနောက်ပိုင်းဘုန်းကြီး ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးထားသည့် လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်သည်။

သည်ဟာသည် အင်မော်တယ် ရတနာသိုက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အထဲတွင် မည်ကဲ့သို့သော ရတနာများ သိမ်းဆည်းထားသည်ကို မသိသော်ငြား အနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီးနှင့် ကျင်းညီအကိုများကို အလုံးစုံ ပျက်ဆီးသည့်အထိ တွန်းပို့နိုင်သောကြောင့် ထိုရတနာသိုက်တွင် သိမ်းဆည်းထားသော ရတနာများသည် ထူးခြားနိုင်ပေသည်။

***