ကုန်စုံဆိုင်

အခန်း (၃၀၂) – ကုန်စုံဆိုင်

ထို့နောက် လင်းချင်းဟယ်သည် အမေကျိုး ထပ်ပြောတာကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ဒီနှစ်မှာ ထုတ်လုပ်ရေးစာချုပ်ကို အိမ်အခြေခံသဘောမျိုးနဲ့ အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ လူတိုင်း ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ကြပြီး အတူတူ အလုပ်မလုပ်ကြတော့ဘူး။

တတိယမောင်လေးလင်းသည် လယ်ယာမြေများစွာ စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်သည်။ သူ့လို အလုပ်ကြိုးစားတဲ့လူတစ်ယောက်အတွက် လယ်ယာစာချုပ်များစွာ ချုပ်ဆိုနိုင်သော်လည်း သူက တစ်ဝက်ကို ဖြတ်တောက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သူသည် စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် မူလစီစဥ်ထားသည့် ပမာဏ၏ ထက်ဝက်ကိုသာ ယူခဲ့သည်။

လယ်ယာမြေခွဲဝေပေးပြီး ဆောင်းစပါးတွေကို စိုက်ပျိုးထားချိန်မှာတော့ တတိယမောင်လေးလင်းက ဒီမှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အာရုံစိုက်လာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် အခြားသူများကိုယ်စား ကြက်ဥများကို စုဆောင်းပြီး ရောင်းချပေးကာ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ငွေအနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် သူက ဥတွေကို မစုဆောင်းတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှင်းတွေ ကျနေပြီး ချော်လဲလွယ်သည်။ ချော်လဲကျလို့ ဥတွေ ပျက်စီးကုန်ရင် သူ့အပြစ်တွေချည်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဥတွေကို မစုဆောင်းတော့ဘဲ တတိယမောင်လေးလင်းသည် ကြက်တွေကိုသာ ပြောင်းလဲ စုဆောင်းခဲ့သည်။

ကြက်ခြင်းတွေကို သယ်ပြီး သူ့အစ်မဆီက ဝယ်ထားတဲ့ စက်ဘီးကိုစီးပြီး ကျေးလက်အနှံ့ လျှောက်သွားသည်။ သူ့အမြတ်အစွန်းက အရမ်းရပါသည်။

ကြက်တစ်ကောင်ကို ယွမ်တစ်ယွမ် သို့မဟုတ် ထိုမျှလောက် ပေးရသည်။ ကြက်တစ်ကောင်ကို မြို့ထဲမှာ ပြန်ရောင်းရင် ဆင့်နှစ်ဆယ်လောက် အမြတ်ရနိုင်သည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် တတိယမောင်လေးလင်းသည် အလွန်စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့သည်။

တစ်နေကုန် ကြက်တွေ အရမ်းများရင် ကြက်ဆယ်ကောင်ခန့် စုဆောင်းနိုင်ပြီး ကြက်မလောက်ငှရင် ကြက် ငါးကောင် ခြောက်ကောင်ခန့် စုဆောင်းနိုင်ပါသည်။ အဲဒါတွေကို မြို့ထဲ ပို့လိုက်တဲ့အခါ ငွေရလိမ့်မည်။

ဒါတင် မကသေးပါဘူး။ ဒီနှစ်မှာလည်း ရွာသူရွာသားများထံမှ ပဲပိစပ်နှင့် မတ်ပဲတွေ အများကြီးဝယ်ပြီး ပဲပင်ပေါက်ဖောက်ဖို့ သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။

ဒါက အမြတ်အစွန်း အများကြီး ရသည်။ ဒါကို ပြောပြရင် ဘယ်သူမှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်လအတွင်း ပဲပင်ပေါက် ရောင်းရငွေ ယွမ် ၅၀မှ ယွမ် ၆၀ နီးပါး ရရှိသည်။

ကြက်များရောင်းချရာမှ ဝင်ငွေလည်း ရှိပါသည်။

ယခုနှစ် ဆောင်းရာသီအစကတည်းက တတိယမောင်လေးလင်းသည် တကယ်ကို ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောလို့ရပါသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လင်းချင်းဟယ်က ဒါတွေကို မသိခဲ့ပါဘူး။ နောက်နေ့တွင် တတိယမောင်လေးလင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် လင်းချင်းဟယ်သည် စီးပွားရေးလုပ်လျှင် ငွေရှာနိုင်တာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသည်။ ဒါပေမယ့် တတိယမောင်လေးလင်းကိုကြည့်လျှင် သူက ငွေရှာနိုင်ကြောင်း မည်သူမျှ မပြောနိုင်ပေ။

တတိယမောင်လေးလင်းသည် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ကြက်တွေ စုဆောင်းပြီးမှ ဒီကို ရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ တတိယမောင်လေးလင်းသည် ကြက်တွေ အများကြီး စုဆောင်းရရှိသည်။ ကြက်ခြင်း နှစ်ခြင်းထဲတွင် ကြက် တစ်ဒါဇင်လောက် ပါရှိသည်။

“အစ်မ၊ ယောက်ဖ” တတိယမောင်လေးလင်း အရမ်းပျော်သွားသည်

“နင် ဒီဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်နေတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ၊ နင် အခုထိ အသစ်မဝယ်သေးဘူးလား။” လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ တတိယမောင်လေးကို ဒီလိုမျိုး မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မထိန်းနိုင်ပဲ ပြောလိုက်မိသည်။

“ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အအေးဒဏ်ခံနိုင်သရွေ့ ဝတ်ဆင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ အရမ်းကြည့်ကောင်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။” တတိယမောင်လေးလင်းက ပြုံးပြီး ပြောခဲ့သည်။

“နင် လုံးဝ အေးခဲသွားလိမ့်မယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ပြောသည်။

လင်းချင်းဟယ်သည် ရေနွေးကို ဇလုံတစ်ခုထဲသို့ လောင်းချလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ဆေးကြောရန် မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ပေးလိုက်သည်။ တတိယမောင်လေးလင်းသည် သူ့အစ်မက သူ့ကို ဂရုစိုက်ကြောင်း သိသောကြောင့် သူ နာခံခဲ့သည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် သူ့အတွက် စနိုးအချို့ကို ထုတ်ယူပေးပြီး လိမ်းခိုင်းလိုက်သည်၊ “ငါ့မှာ စနိုးတွေ အများကြီး ဝယ်ထားတာရှိတယ်။ နင် ဒီဗူးကို ပြန်ယူသွားချေ။ နင် အပြင်ထွက်တဲ့နေ့တိုင်း ဒါကို လိမ်း။ နင်က ငါ့ထက် တစ်နှစ်ပဲ ငယ်တယ်၊ အခု နင့်ကိုကြည့်ရတာ နင့်ယောက်ဖထက်‌တောင် အသက်ပိုကြီးတဲ့ပုံပေါ်နေပြီ။”

တတိယမောင်လေးလင်းသည် ပြုံးရယ်ရုံသာ ပြုံးရယ်နေခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ နင့်ယောက်ဖနဲ့အတူ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေကို အရင်သွားရောင်းလိုက်ဦး။ နင် ပြန်ရောက်ရင်၊ နေ့လည်စာကို ဒီမှာပဲ စားသွား။ ငါ နင့်အတွက် ဘဲကင်တစ်ကောင် ချန်ထားတယ်။ နင်ပြန်ရင် ငါ့တူတွေ၊ တူမတွေအတွက် ပြန်သယ်သွားလိုက်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

“ဟုတ်ကဲ့” တတိယမောင်လေးလင်းသည် သူ့ယောက်ဖနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်က ၂၆ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူး နီးနေပြီ။ ကျိုးချင်းပိုင်၏ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တတိယမောင်လေးလင်း၏ ကြက်တွေနှင့် ပဲပင်ပေါက်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် မြန်မြန် ရောင်းကုန်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သား မွန်းတည့်ချိန်မှာ အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းချင်းဟယ်၊ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့က ထမင်းစားပြီးပြီ။ သူတို့တွေ စကားစမြည် မပြောခင်မှာ သူတို့ ဗိုက်ဝအောင် ကြက်သားခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်။

“အစ်မ၊ နင့်ဟင်းချက်လက်ရာက အရမ်းကောင်းတာပဲ။” စားသောက်ပြီး ဗိုက်ပြည့်သွားသည့် တတိယမောင်လေးလင်းက ကျေနပ်အားရစွာ ပြောခဲ့သည်။

“နင့်မိန်းမကို ရိက္ခာများများသာ ပေးနိုင်ရင် သူမလည်း နင့်ကို အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာတွေ ချက်ပြုတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုပါသည်။

ပန်းကန်တွေကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင်ကို ဆေးကြောခိုင်းလိုက်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က ထိုင်ချပြီး “နင့်အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။” ဟု မေးလာခဲ့သည်။

တတိယမောင်လေးလင်းက ပြုံးပြီး “ကျွန်တော် စမ်းကြည့်လိုက်တာပါ။ ဒီနှစ် မြို့က ဒါကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။” ဟု ပြောလာခဲ့သည်။

“နင် အခု ဘယ်လိုခံစားရလဲ။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးပြီး မေးသည်။

“အရမ်းပျော်တယ်။” တတိယမောင်လေးလင်းက လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေသည်၊ “အစ်မ၊ ငါ နောက်နှစ်မှာလည်း ဒီအလုပ်ကို ဆက်လုပ်မယ်လို့ စဥ်းစားထားတယ်။ နောက်ကျရင် တောင်ပေါ်ကနေ သစ်သီးဝလံနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကိုပါ စုဆောင်းပြီး ရောင်းချဖို့ စီစဥ်နေတယ်။ အစ်မ၊ ဒါက အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ နင်ထင်လား။”

“ဒါက အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် အရမ်းပင်ပန်းလိမ့်မယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

ဒီကနေ စက်ဘီးစီးသွားရင်တောင် ခရိုင်မြို့ကိုရောက်ဖို့ နှစ်နာရီကြာမြင့်သည်။ သစ်သီးဝလံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်လှည်းတစ်စီးပါ ပါရှိမယ်ဆိုရင် အရမ်းပင်ပန်းလိမ့်မည်။

“ကျွန်တော် ပင်ပန်းမှာကို မကြောက်ပါဘူး။” တတိယမောင်လေးလင်းက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။

ပင်ပန်းတာက ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ ကြောက်စရာပို‌ကောင်းတာက အရင်လို သူတို့ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်ရသ‌လောက် ပိုက်ဆံမရှာနိုင်မှာကိုပါပဲ။ ဘဝတစ်ဝက်လောက်‌သေဆုံးလောက်တဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပေမယ့် သူ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ရှာနိုင်ခဲ့လို့လဲ။

“နင် မြို့ပေါ်နဲ့ ဒီကို အသွားအပြန်လုပ်နေတာ၊ နင် ရွာမှာ ကုန်စုံဆိုင်လေး ဘာလေးဖွင့်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူးလား။” လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို မတားဘူး။ နောက်တစ်ခါ သူမ တောင်ပိုင်းကို သွားတဲ့အခါ အဲ့မှာ ဆိုင်ကယ်ဝယ်လို့ ရမရ စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့မယ်။ တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင်၊ သူမရဲ့ တတိယမောင်လေးအတွက် ဆိုင်ကယ်တစ်စီးလောက် ပြန်ဝယ်ပေးရမည်။

ခရိုင်မြို့ကို စက်ဘီးနဲ့ပဲ အသွားအပြန်လုပ်နေတာ အရမ်းပင်ပန်းပါသည်။

“ကုန်စုံဆိုင်လား။” တတိယမောင်လေးလင်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ခရိုင်မြို့ပေါ်ကနေ အပြန် အချို့ပစ္စည်းလေးတွေ ပြန်ဝယ်လာခဲ့ပေါ့။ အခု ကလေးတွေ စားနေတဲ့ ချိုချဥ်၊ သကြားလုံး၊ အသားတုတို့လို သရေစာမျိုးတွေ အပြင် ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည် စတာတွေကို ပြန်ရောင်းလို့ရတယ်။ သူတို့တွေ ရှာဝယ်ခဲ့။ နင် များများဝယ်ရင် ဆိုင်တွေက နင့်ကို စျေးလျှော့ပေးမှာ သေချာတယ်။ ခရိုင်မြို့ပေါ်မှာ နင် ကုန်စည်အချို့ ရနိုင်လိမ့်မယ်။ နင် ပြန်ရောင်းချရင် ပိုက်ဆံရှာနိုင်လိမ့်မယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။

“ဒီအကြံ မဆိုးဘူး။” ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။

သူ စီးပွားရေးစလုပ်ကတည်းက အမြတ်အစွန်းသေးသေးလေးတွေကို လျှော့မတွက်သင့်ဘူး ဆိုတာ သူ သ‌ဘောပေါက်ခဲ့သည်၊ နည်းနည်းလေးကနေ အများကြီး ဖြစ်လာတာပဲ။

တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းပြီး တစ်လမှာ အများကြီး ဝင်ငွေ ရလာလိမ့်မည်။

တတိယမောင်လေးလင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

အဆုံး၌ သူသည် ခရိုင်မြို့နဲ့ ရွာကြား အသွားအပြန် အမြဲသွားနေရတာဆိုတော့ သူ့အတွက် ကုန်စုံဆိုင်ဖွင့်တာက အ‌တော်လေး အဆင်ပြေသည်။

“ရွာမှာ ပစ္စည်းရောင်းတာ ရှက်စရာ မကောင်းဘူးလား။” တတိယမောင်လေးလင်းက ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“နင်ဆို ရှက်နေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် နင့်မိန်းမကတော့ ရှက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်က ဝယ်ဖို့ခြမ်းဖို့ကိုပဲ စီမံခန့်ခွဲဖို့ လိုတာ။ ကျန်တာ နင့်မိန်းမလက်ကိုပဲ အပ်ထားလိုက်။” လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှ မထူးခြားသလို ပြောလိုက်သည်။

သူမရဲ့ ယောင်းမဖြစ်သူဟာ ပျော့ပျောင်းတဲ့ ပန်းသီးတစ်လုံး မဟုတ်ပေ။ သူမက ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ့ကို ဒီအကြောင်း ပြောလိုက်မယ်။” တတိယမောင်လေးလင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒီခြေအိတ်နှစ်စုံက နင့်ယောက်ဖဟာတွေ ဆိုပေမယ့် သူ မဝတ်ရသေးဘူး။ အားလုံး အသစ်စက်စက်တွေပဲ။ နင်ဝတ်ဖို့ ပြန်ရင် ယူသွားလိုက်။ ပြီးတော့ ငါ့တူတွေ၊ တူမတွေအတွက် ဒီတရုတ်ဆီးသီးထုတ်ကိုရော၊ နို့သကြားလုံးထုတ်ကိုရော ယူသွားချေ။ ငါ နင့်အတွက် ဒီနို့မှုန့်ထုတ်ကို အသေအချာ ယူလာပေးတာ။ ဒီစနိုးဘူးကိုလည်း ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ လိမ်းဖို့ မမေ့နဲ့။ နင် အခုနက သုံးလိုက်တဲ့ မျက်နှာသုတ်ပဝါကိုလည်း ယူသွားဦး။ ငါ့ဝမ်းကွဲမိသားစုတိုင်းအတွက် ဘဲကင်တစ်ကောင်စီ ပါလာတာ၊ နင်တို့မိသားစုအတွက်လည်း ယူသွားချေဦး။” လင်းချင်းဟယ်သည် ဒီပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် တတိယမောင်လေးလင်းအား အိမ်ပြန်ရင် ယူသွားဖို့ ပြောခဲ့သည်။

တတိယမောင်လေးလင်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ “အစ်မ” ဟုသာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ပြန်ယူသွား။ ဘာမှာ ပြန်မပြောနဲ့။” လင်းချင်းဟယ်က သူ့လက်ကို ‌ဝှေ့ယမ်းပြီး “နင်တို့ နှစ်ကူးပြီး ပထမနေ့မှာ အိမ်လာမယ်မလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်၊ လာမှာပါ။” တတိယမောင်လေးလင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို လာခဲ့၊ ငါ နင်တို့အတွက် ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ထားမယ်” လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် တတိယမောင်လေးလင်းသည် ပစ္စည်းတွေကိုယူပြီး အိမ်ပြန်သွားသည်။

“တတိယအစ်မနဲ့ တတိယခဲအိုတို့ ပြန်ရောက်နေတာလား။” ထိုပစ္စည်းတွေကိုမြင်တော့ တတိယယောင်းမလင်းက ဘယ်သူပေးလိုက်တာမှန်း အတပ်သိကာ မေးလိုက်သည်။

“သူတို့ ပြန်ရောက်နေတယ်။” တတိယမောင်လေးလင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ထမင်းအရင်ပြင်ပေးမယ်။” တတိယယောင်းမလင်းသည် ပစ္စည်းတွေကို အရင်မသိမ်းသေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တော့၊ သူမအမျိုးသားပင်ပန်းနေတာကိုကြည့်ပြီး သူမနှလုံးသား နာကျင်နေခဲ့ရသည်။

တတိယမောင်လေးလင်းက ပြောလိုက်သည်၊ “မလုပ်နဲ့တော့။ ငါ့အစ်မက ငါ့ကို ကြက်သားခေါက်ဆွဲပြုတ် ကျွေးလိုက်တယ်။ ငါ ဗိုက်ပြည့်နေပြီ။ မင်း ပစ္စည်းသိမ်းပြီးရင် ငါ မင်းကို ပြောစရာရှိတယ်။”