အားလပ်ရက်အတွင်းမြို့တော်သို့အလည်သွားကြမည်

အခန်း (၃၀၃) – အားလပ်ရက်အတွင်း မြို့တော်သို့ အလည်သွားကြမည်။

တတိယယောင်းမလင်းသည် ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

တတိယအစ်မက တကယ်ကို ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ယူလာပေးသည်။

“ဘာဖြစ်လို့ မျက်နှာသုတ်ပဝါနဲ့ စနိုးဘူးပါ ပါလာရတာလဲ။” တတိယယောင်းမလင်းသည် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

“ငါ သူတို့အိမ်ကို ရောက်တာနဲ့ ငါ့တတိယအစ်မက ငါ့ကို ဆွဲပြီး ဒါတွေသုံးဖို့ ပေးခဲ့တာပဲ။” ဟု တတိယမောင်လေးလင်းက ပြောသည်။

“အချိန်ကိုက်ပဲ။ ရှင့်ရဲ့ မျက်နှာသုတ်ပဝါကလည်း အတော်လေး ဟောင်းနေပြီ။” တတိယယောင်းမလင်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။

ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းပြီး ကလေးတွေကို သကြားလုံးတွေ ဝေပေးပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက်သား အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာကြသည်။

ယခုနှစ်တွင် တတိယမောင်လေးလင်းသည် ကလေးတွေအတွက် နောက်ထပ် အုတ်အခန်းတစ်ခန်းကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ အခုဆို သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်အတွက် သီးသန့်အခန်း ရှိသည်။

တတိယမောင်လေးလင်းသည် သူ့အစ်မပြောတဲ့ ကုန်စုံဆိုင်အကြောင်းကို သူ့မိန်းမအား ပြောပြခဲ့သည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် တတိယမောင်လေးလင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ ဒီအကြောင်းအား စဥ်းစားကြည့်ခဲ့သည်။ ဒီလို လုပ်ငန်းသေးသေးလေးက လုပ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားရသည်။

ခရိုင်မြို့ကနေ ပြန်လာတဲ့အခါ ပစ္စည်းအချို့ ပြန်ဝယ်လာပြီး ရောင်းချတာက အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား။ ဒါက အလုပ်သိပ်မပိုတဲ့အပြင် ပိုက်ဆံရှာနိုင်လိမ့်မည်။

“ငါတို့ကျေးလက်ဒေသမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှာနိုင်မလဲ။” ဟု တတိယယောင်းမလင်းက ပြောသည်။

“ကျွန်မတို့ တစ်လကို ယွမ်အနည်းငယ်လောက်တော့ ရှာနိုင်လိမ့်မယ်။” တတိယမောင်လေးလင်းက ပြန်ပြောသည်၊ “ဒါပေမယ့် မင်း မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် မေ့လိုက်ပါ။”

“တစ်လကို ယွမ်အနည်းငယ်လား။” ဟု တတိယယောင်းမလင်းက အံ့အားသင့်စွာ ‌မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။” တတိယမောင်လေးလင်းက စီးပွားရေးလုပ်နေတာ ကြာပြီဆိုတော့ အမြတ်အစွန်းအကြောင်း သေချာနားလည်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ပဲ ပေးထားသေးသည်။

“ကောင်းပြီ။ ကျွန်မက လယ်ထဲဆင်းဖို့ လိုတယ်။ ကျွန်မတို့သမီးတွေကို ရောင်းခိုင်းလို့ရတယ်။” ဟု တတိယယောင်းမလင်းက ပြောသည်။

သူမမှာ အားလပ်ချိန် များများစားစား မရှိပေ။ သူမ လယ်ထဲဆင်းရသေးသည်။ မိသားစုခွဲတမ်း စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားတဲ့မြေက သိပ်မများပေမယ့် ခြောက်မူလောက်တော့ရှိသည်။ ဒီအတွက် အားထုတ်ဖို့ အများကြီး လိုပါသည်။

တတိယမောင်လေးလင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ နောက်နှစ်မှာ စမ်းကြည့်ဖို့ စီစဥ်ထားသည်။

“တတိယအစ်မက ရှင့်ကို စီးပွားရေး စမ်းလုပ်ကြည့်ဖို့ ပြောခဲ့တာလား။” ဟု တတိယယောင်းမလင်းက အလျင်စလို မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဒီနှစ်အစမှာ တတိယအစ်မတို့အိမ်ကို အလည်သွားတုန်းက စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ တတိယအစ်မပြောတာကို ကြားတော့ နည်းနည်းလောက် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသေးတယ်လို့ ပြောလို့ရပါသည်။ သူမရဲ့ အမျိုးသားကို အန္တရာယ်ဖြစ်မှာဆိုး၍ မစွန့်စားဝံ့ပေ။

ဒါပေမယ့် ဒီတစ်နှစ်ပတ်လုံး တတိယယောင်းမလင်းသည် ချိုမြိန်မှုကို တကယ်ခံစားခဲ့ရသည်။

ဒီနှစ်တစ်နှစ်တည်းမှာတင် သူမတို့မိသားစု ဘယ်လောက် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့လဲ။ ယွမ် ၆၀၀ ဝန်းကျင်လောက် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တယ်လေ။ အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်လတာအတွင်းမှာ ဝင်ငွေပိုကောင်းကာ တစ်လကို ယွမ် ၁၀၀ ဝန်းကျင် ရရှိခဲ့သည်။

ဒီငွေတွေက ဘယ်လောက်တောင်လဲ။

တတိယယောင်းမလင်းသည် ဒါကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်မိသည်။ သူမသည် ဒီစီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို ဒီအတိုင်း မပြီးဆုံးသွားစေချင်ပေ။

“ငါ့အစ်မပြောတာကတော့ ပြဿနာမရှိဘူးတဲ့။ နောက်နှစ်ကျရင် ငါ သစ်သီးဝလံတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သယ်ရောင်းလို့ ရနိုင်လိမ့်မယ်။” တတိယမောင်လေးလင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခြေအိတ်နှစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး “ငါ့ကို ရေတစ်ဇလုံလောက် သွားယူပေးပါ၊ ငါ ခြေလက်ဆေးပြီး ဒါတွေကို စမ်းဝတ်ကြည့်ရမယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

တတိယယောင်းမလင်းသည် ပြုံးပြီး သူ့ခြေထောက်တွေဆေးဖို့ ရေနွေးတစ်ဇလုံ သွားယူပေးသည်။ ခြေထောက်ကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးနောက် ခြေအိတ်အသစ်ကို ဝတ်ကြည့်လိုက်သည်။ တတိယမောင်လေးလင်းသည် အလွန်စိတ်ကျေနပ်နေပုံရသည်။

“တတိယအစ်မက ရှင့်ကို တကယ်ချစ်တာပဲ။” ဟု တတိယယောင်းမလင်းက မှတ်ချက်ပြုသည်။

လင်းချင်းဟယ်သည် သူမ ပြန်လာတဲ့နှစ်တိုင်း၊ ဒီအိမ်အတွက် ဘဲကင်တစ်ကောင် ပို့ပေးဖို့ မမေ့ခဲ့ဘူး။ ထိုဘဲကင်ကို မြို့တော်မှာသာ ရနိုင်ပါသည်။ ဒါ့အပြင်၊ သကြားလုံးတွေ၊ တရုတ်ဆီးသီးတွေလိုမျိုး တခြားအရာတွေ အထူးသဖြင့် အရမ်းရှားပါးသည့် နို့မှုန့်ဗူးလိုအရာတွေလည်း ပါဝင်ပေသည်။

တတိယမောင်လေးလင်းက ပြုံးရယ်လိုက်သည်၊ “ဒီနှစ်တော့ ငါတို့အစ်မအိမ်ကို နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်း သွားပေးရမယ်။”

“ဒါက လုပ်ရမှာပေါ့။” တတိယယောင်းမလင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

ဒီဖက်အိမ်မှာတော့ လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်၊ “သူ ဒီနှစ် ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့ပုံပဲ။ သူ့ရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကတော့ အရမ်းခြိုးခြံနေတုန်းပဲ။”

ကျိုးချင်းပိုင်က အမှန်အတိုင်း ပြောသည်၊ “နေရာတိုင်းမှာ အတူတူပါပဲ။”

သူ့ဇနီးသည်မှတပါး မျိုးဆက်ဟောင်းတွေက နေထိုင်မှုပုံစံ ခြားနားတာ သိပ်မရှိပါဘူး၊ လူတိုင်းဟာ သိပ်မခြားနားစွာ နေထိုင်ကြပါသည်။

ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူ့ဇနီးသည်ရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံနှင့် သဘောထားကို အလွန်နှစ်သက်သည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... သူသည် သူ့ဇနီးသည်နှင့် အတူနေထိုင်တာ ကြာမြင့်လာသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်၊ “ဒီတစ်ခါတော့ မရှိတော့ဘူး။ နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်မ သူ့အတွက် ဂျာကင်အင်္ကျီတစ်ထည်လောက် ယူလာပေးရမယ်။ ဒီအတိုင်းဆို သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အအေးဒဏ်ကို ဘယ်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။”

သူ့ယောင်းမလကို စကားနည်းနည်းပြောချင်ပေမယ့် အရှည်ကိုတွေးပြီး မေ့ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လင်းချင်းဟယ်သည် သူ့ယောက္ခမက သူမကို ဘယ်လိုနေထိုင်ရမလဲ ပြောပြတာကို နားထောင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားသောကြောင့် အခြားသူများ၏ နေထိုင်မှုပုံစံကို အနှောင့်အယှက်မပေးချင်ပေ။ ဒါပေမယ့် သူမမောင်လေးအတွက် ဂျာကင်အင်္ကျီကို သူမပဲ ဝယ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် စကားအပိုပြောစရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အစ်မတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ သူမမောင်လေးကို မချစ်ပဲ ဘယ်နေနိုင်ပါ့မလဲ။

သူမရဲ့ တူလေးတွေ၊ တူမလေးတွေကိုလည်း ချစ်ပေမယ့် သူမမောင်လေးလောက်တော့ ဘယ်ချစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ပြတ်ပြတ်သားသားပြောရရင် သူမသည် သူမမောင်လေးကိုသာ ချစ်သည်။ အခြားသူတွေကတော့ သူမနှင့် အလွှာတစ်ခု ခွဲခြားထားသည်။ သူမမောင်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ် မူတည်ပြီး သူမသည် ဒီတူတွေ၊ တူမတွေအပေါ် ကြင်နာပေးတာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောသည်၊ “တတိယယောက်ဖက နောင်အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်လာလိမ့်မယ်။”

လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်၊ “သူက အခုခေတ်ရဲ့ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြတစ်ယောက်လို့ ယူဆနိုင်တယ်။ သူ အခုလက်ရှိအနေအထားကို အမြဲစိတ်ကျေနပ်နေမှာကိုတော့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်။”

ဥပမာအားဖြင့်၊ သူမသည် လက်ရှိအခြေအနေလောက်နှင့် အခြေချရန် အစီအစဥ် မရှိပေ။ သူမသည် မြို့တော်မှာ တခြားဆိုင် ဝယ်ယူဦးမှာပဲ မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် ဒီနှစ်ကုန်ရင် မြို့တော်မှာ အထည်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ စိတ်ကူးထားသည်။

အဆင်သင့် ဝတ်ဆင်၍ရသော အထည်များကို အထူးပြုရောင်းချပေးသော ဆိုင်မျိုးကို ဖွင့်လှစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

“သူ့ကို မြို့တော်ကို လာခိုင်းမလို့လား။” ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ဇနီးသည်ကိုကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“သူတို့ လာချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” လင်းချင်းဟ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခရိုင်မြို့မှာ ဆိုင်ဖွင့်ခိုင်းနိုင်ရင်တော့ မဆိုးပါဘူး။”

“မင်း သူတို့နှစ်သစ်ကူး အိမ်ကိုလာတဲ့အခါကျရင် ပြောကြည့်လိုက်လေ။ အခုချိန် ဆိုင်ဝယ်မယ်ဆိုရင် စျေးသက်သာလိမ့်မယ်။” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောသည်။

လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်သည်။

တတိယမောင်လေးလင်းသည် နေ့တိုင်း ကြက်တွေကို စုဆောင်းသည်။ အခုအချိန်ခါက နှစ်ကုန်ခါနီးဆိုတော့ သူ့စီးပွားရေးက တကယ်ကောင်းသည်။ လူတော်‌တော်များများက ပိုက်ဆံသုံးဖို့ ဆန္ဒရှိကြသည်။ တတိယမောင်လေးလင်းက အတော်လေး ထက်မြက်သည်။ ကြက်အရှင်တွေမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာမှ ချက်ချင်း ငွေရှင်းပေးသည်။

လင်းချင်းဟယ်နှင့် အမေကျိုးတို့သည် ဘန်းမုန့်ပြုလုပ်နေကြသည်။ ကျိုးယန်နှင့် ကျိုးဝူနီတို့က စာသင်ကြားရန် ရောက်လာကြသည်။

ဒီနှစ်မှာတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အထက်တန်း ပထမနှစ် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ကျိုးခိုင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေလောက် အဆင့်တွေ မကောင်းပေမယ့် သူ့အနေအထားနဲ့ သူတော့ မဆိုးဘူးလို့ ဆိုရပေမည်။

သို့သော် အထက်တန်းကျောင်းတွင် ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ အခက်အခဲများ တိုးလာသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး လေ့လာသင်ယူရန် ရုန်းကန်နေကြရသည်။

သူတို့သည် မေးခွန်းတွေမေးရင်း လေ့လာသင်ယူဖို့ ဒီကို ရောက်လာကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်အတွက် သူတို့ကို စာသင်ပေးရတာက ပြဿနာ မရှိပါဘူး။

ကျိုးချင်းပိုင်သည် ခေါင်းဆောင်၏အိမ်သို့ အလည်သွားခဲ့သည်။

“အနာဂတ်မှာ နင်တို့ တက္ကသိုလ်တက်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။” ဟု အမေကျိုးက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ပါသည်။

ဝူနီနှင့် ကျိုးယန်တို့သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဖိအားများစွာ ခံစားခဲ့ရပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ မေးခွန်းများကို အားသွန်ခွန်စိုက် လေ့လာသင်ယူခဲ့ကြသည်။

“ငါတို့ လာမယ့်နှစ်နွေရာသီကျရင် ပြန်လာဖို့ အချိန်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက် ငါတို့ဆီ အလည်လာချင်လား။ လောင်အာ့ကို နင်တို့နှစ်ယောက် စာသင်ခိုင်းလို့ရတယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

လာမယ့်နှစ်မှာ လောင်အာ့သည် တက္ကသိုလ် တက်ရောက်တော့မှာ ဖြစ်ပါသည်။ လောင်တာ့ကတော့ ဘွဲ့ရဖို့ အချိန်ကျပြီ။ စစ်သင်တန်းကျောင်းကို စောစောသတင်းပို့ရမှာဖြစ်လို့ သူ့မှာ နွေရာသီအားလပ်ရက် မရှိသလောက်ပါပဲ။

“ကျွန်တော်တို့ အလည်လာလို့ ရတယ်လား။” ကျိုးယန်နှင့် ဝူနီတို့ နှစ်ယောက်လုံး မျက်လုံးတွေ ‌တောက်ပသွားကြသည်။

မြို့တော်လို နေရာမျိုးသည် သူတို့ သွားချင်သော နေရာမျိုး ဖြစ်လေသည်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့ မသွားချင်ပဲ နေပါ့မလဲ။

“နင်တို့မိဘတွေကို ပြန်မေးချေ။ သူတို့ မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင်၊ ငါ့ဘက်ကတော့ ပြဿနာမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် နင်တို့ အဲ့ကိုရောက်ရင်တော့၊ စာကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာသင်ယူရမယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်အတွက် မြို့တော်ကို လိုက်လာပြီး အတွေ့အကြုံအချို့ကို သင်ယူနိုင်လျှင် အလွန်ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေ ကျယ်ပြန့်လာမည်ဖြစ်သလို၊ သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေလည်း တိုးတက်လာလိမ့်မည်။ သူတို့က ရေရှည်ကို ကြိုမြင်တတ်လာလိမ့်မည်။

“သမီး အိမ်ပြန်ပြီး အမေ့ကို မေးလိုက်ဦးမယ်။” ဝူနီက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

“ကျွန်တော်ရောပဲ။” ကျိုးယန်သည်လည်း နောက်ကနေ အလျင်စလို လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

“စတုတ္ထဒေါ်လေး၊ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း မြို့တော်ကို အလည်လိုက်နိုင်တယ်ဆို ငါလည်း လိုက်ချင်တယ်။” ကျိုးလျှို့နီက အပြင်ကနေ ဝင်လာပြီး လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ကျိုးလျှို့နီသည် သူမစိတ်ထဲ သူမ ရောက်လာတာ ကံကောင်းတယ်လို့ တွေးမိသည်။ မဟုတ်ရင် ဒီဘက်လိုက်လွန်းတဲ့ စတုတ္ထဒေါ်လေးက တခြားသူတွေကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး သူမကိုကျ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိမ့်မည်။