နင်လုပ်ရဲလားမလုပ်ရဲဘူးလား

အခန်း (၃၀၉) – နင် လုပ်ရဲလား မလုပ်ရဲဘူးလား

လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးအိမ်ဟောင်းတွင် နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ထိုအကြောင်းအရာများကို မသိခဲ့ပေ။

သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က အိပ်ရာက မနိုးသေးဘူး။ တတိယမောင်လေးလင်းသည် အလွန်အလိုက်သိသော လူမျိုး ဖြစ်သည်။ သူသည် နှစ်တိုင်း ဆယ်နာရီဝန်းကျင်လောက်မှ ရောက်လာလေ့ရှိပြီး သိပ်အစောကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။

အခုလို ဆောင်းရာသီမျိုးမှာ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် သဘာဝအတိုင်း အိပ်ရာထ နောက်ကျတတ်သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်သား အိပ်ရာထဲမှာ လူးလိမ့်နေတုန်းပါပဲ။ ရယ်မောစနောက်နေရင်း အမြင် မသင့်တော်တာမျိုးတော့ မရှိပေ။

ကျိုးချင်းပိုင်သည် တလက်လက် တောက်ပနေသော မျက်လုံးတွေဖြင့် သူ့ဇနီးသည်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။

“ခုနစ်နာရီထိုးနေပြီ၊ အိပ်ရာထဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။” ဒါပေမယ့် လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကိုယ်သူ နည်းနည်းသတိထားနေတုန်းပါပဲ။ နောက်ဆုံးတော့၊ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ နောက်ကျတဲ့အထိ မအိပ်နိုင်တော့ဘူး။

တခြားအချိန်တွေမှာ အိပ်ရေးဝအောင် နောက်ကျတဲ့အထိ အိပ်လို့ရပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ဒါကို မေ့ထားလိုက်ရအောင်။

သို့သော်လည်း လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ရာမထချင်ပဲ ဖြစ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး မနက် ခုနစ်နာရီထိုးအထိ အိပ်ရာမထသေးပါ။

အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့က ဘေးခန်းမှာ အိပ်စက်အနားယူကြတာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အိပ်ရာနိုးနှင့်ပြီး အခြားသူတွေနဲ့ အပြင်မှာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

“အိပ်ရာနိုးပြီလား။ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ပြီး မနက်စာစားဖို့ ပြင်ဆင်ချေ။” ဟု အမေကျိုးက ပြောသည်။

နှစ်များစွာကြာပြီးနောက် သူမသည် စကားအပိုတစ်ခွန်းမှ မပြောဖို့ကို ကျင့်သုံးလာခဲ့သည်။

တကယ်တော့ အမေကျိုးရဲ့စိတ်ထဲမှာ သူ့သားအငယ်ဆုံးတို့လင်မယားတို့အတွက် တကယ်ကို နာကျင်နေခဲ့သည်။

သူတို့က အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး မြို့တော်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ လုပ်ကိုင်စားသောက်ရတာ မလွယ်ကူလောက်ဘူး။ စတုတ္ထလေးရဲ့ ဇနီးသည်သည် နေ့တိုင်း နောက်ကျတဲ့အချိန်အထိ သင်ခန်းစာများကို ပြင်ဆင်ရကြောင်း သူမ ကြားသိခဲ့ရပြီး စတုတ္ထလေးကလည်း မနက်စောစောထကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စျေးသို့ ပြေးကာ စျေးဝယ်ရပြီး ဆိုင်ဖွင့်ရတယ်လို့ ကြားသိရသည်။

ဒါကိုကြားတော့ လူကြီးတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရင်မနာဘဲ နေပါ့မလဲ။

ဒါကြောင့် ခဏလောက် ပိုအိပ်ဖို့က ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာမို့ အချိန်ရတုန်းလေး များများပိုအိပ်ပါစေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုအချိန်က နည်းနည်းစောနေသေးတော့ ဧည့်သည်တွေလည်း မလာသေးပါဘူး။

အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲရှိရင်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။

ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့သည် သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အတူတူ မနက်စာစားရန် လာခဲ့ကြသည်။

တတိယမောင်လေးလင်းတို့မိသားစုက မနက်ဆယ်နာရီတိတိမှာ ရောက်လာကြသည်။

လင်းချင်းဟယ်က တူတွေ၊ တူမတွေကို သကြားလုံးတွေ မုန့်တွေ ဝေပြီး အပြင်ထွက် ကစားခိုင်းသည်။

လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် တတိယမောင်လေးလင်းတို့လင်မယားနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။

နှုတ်ခွန်းဆက်စကားအချို့ပြောပြီးနောက် တတိယယောင်းမလင်းက “တတိယအစ်မ၊ ငါတို့မိသားစု ကုန်စုံဆိုင်ဖွင့်ဖို့ အဆင်ပြေနိုင်မယ်လို့ အစ်မထင်လား။” ဟု မေးသည်။

“နင်တို့ လုပ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် နည်းနည်းတော့ ပြဿနာရှိလိမ့်မယ်။ နင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ အိမ်နီးချင်းတချို့က အကြွေးယူချင်ကြတာမျိုးတွေ ရှိတတ်တယ်။ ဒါမျိုးက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးဆိုတာ နင် သိထားသင့်တယ်။ နင် ဘယ်သူ့ကို‌ အကြွေးပေးလို့ အဆင်ပြေမပြေ နင့်စိတ်ထဲမှာ ပိုသိမှာပေါ့။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကုန်စုံဆိုင်ဖွင့်တာက အလွန်အမြတ်ရပြီး စီးပွားရေးက များစွာဆိုးရွားခြင်းမရှိပါ။

တတိယယောင်းမလင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် အကြွေးပေးရမယ့် ကိစ္စမျိုးကို မစဥ်းစားခဲ့မိပါ။ ယခုတော့ ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် သူမသည် ဒါကို ထည့်သွင်းစဥ်းစားဖို့ လိုအပ်လာခဲ့သည်။

“နင် မနှစ်က စီးပွားရေး တစ်နှစ်‌ကျော်လောက် လုပ်ကိုင်လာခဲ့တယ်ဆိုတော့ နင့်လက်ထဲ စုမိဆောင်းမိထားတာတွေတော့ ရှိလိမ့်မယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က တတိယမောင်လေးလင်းကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

တတိယမောင်လေးလင်းက ပြုံးပြီး “စီးပွားရေးလုပ်တာ အရမ်းအကျိုးရှိတယ်။” ဟု ပြောသည်။

ရတာတဲ့ အမြတ်ငွေ ဘယ်လောက်နည်းလဲဆိုတာကို မကြည့်ပါနဲ့၊ ဒါပေမယ့် နည်းနည်းချင်းစီ စုဆောင်းလာပြီး ဒီလိုသာ ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် အလုပ်သမားတွေရဲ့ လစာထက် မနည်းပါဘူး။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ဆောင်းရာသီမှာ ဝင်ငွေက တစ်လကို ယွမ်ရာနဲ့ချီ ရပြီး အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူတွေထက် အများကြီး ပိုရပါသည်။

“စီးပွားရေးလုပ်တာ သေချာပေါက် အမြတ်ရပေမယ့် ဒီလိုစီးပွားရေးလုပ်ငန်းမျိုးက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ အခုလုပ်နေနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းက လူတော်တော်များများက ဒီလို အကျိုးအမြတ်တွေ ရတာကို မသိကြသေးလို့ပဲ။ သူတို့သာ သိသွားတဲ့အခါ နင်တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင် စုဆောင်းမိတာကို လူတွေက စောင့်ကြည့်နေကြလိမ့်မယ်။ နင် ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ၊ နောက်နှစ်ကျရင် လူတွေက နင့်လုပ်ရပ်တွေကို အတုယူလာကြလိမ့်မယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

ဤစကားများသည် တတိယမောင်လေးလင်းတို့လင်မယားအား အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

တတိယမောင်လေးလင်းက စိတ်အေးသွားသည့်အခါမှာ “ကျွန်တော်လုပ်နိုင်ရင် တခြားသူတွေလည်း လုပ်နိုင်မှာပေါ့။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

တတိယယောင်းမလင်းက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ “ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ။” ဟု ပြောသည်။

အိမ်မှာ အခြေအနေတွေ တိုးတက်လာတာကို ကြုံတွေ့ပြီးမှတော့ တတိယယောင်းမလင်းသည် အရင်လို ကြက်ဥတောင် မစားနိုင်တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး။

အခုဆို အရမ်းကြီး မစားနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် နေ့တိုင်း ထမင်းပွဲတွင် ကြက်ဥမွှေကြော် တစ်ခွက်လောက်တော့ ပါဝင်အောင် ချက်ပြုတ်ကာ ရံဖန်ရံခါတွင် အသားဟင်း ချက်ပြုတ်စားဖို့ကိုပင် ဆန္ဒရှိသည်။

“အစ်မ၊ နင့်မှာ အကြံဥာဏ်တွေ ရှိသေးလား။” ဟု တတိယမောင်လေးလင်းက သူ့အစ်မကို မေးသည်။

“မြို့မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်လောက် ဖွင့်ချေ။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူတို့လင်မယားကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မြို့ပေါ်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ရမှာလား။” တတိယမောင်လေးလင်းတို့လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ဟုတ်တယ်။” လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒါက... ဒါက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား။ ကျွန်တော်တို့က တောသားတွေပဲ။ မြို့ထဲမှာ စျေးဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်ပါ့မလဲ။” အဆုံးမှာတော့ တတိယမောင်လေးလင်းသည် ရွာမှာသာ တစ်သက်လုံး နေထိုင်ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

အခုချိန်မှာ သူတို့သည် ငွေနည်းနည်း ရှာနိုင်နေပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အသွေးအသားထဲတွင် လယ်သမားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ အသွေးအသားများသာ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို ပြောင်းလဲဖို့ မလွယ်ကူသေးပါဘူး။

“နင့်ယောက်ဖနဲ့ ငါကရော ကျေးလက်ဒေသကပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုဆို ငါတို့အိမ်ထောင်စုစားရင် ပေကျင်းကို ပြောင်း‌ရွှေ့လိုက်ပြီ။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးသည်။

“တတိယအစ်မ၊ ညီမတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစ်မတို့နဲ့ ယှဥ်နိုင်မှာလဲ။” ဟု တတိယယောင်းမလင်းက ပြောသည်။

“ဒါကြောင့် ငါက နင်တို့ကို ပေကျင်းကို ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မြို့ထဲမှာတော့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဝယ်ပြီး အခြေချသင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ အခုလောလောဆယ်မှာ ဆိုင်တွေက စျေးမကြီးသေးဘူး။ နောင်အနာဂတ်မှာ နင်တို့ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဝယ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

ဤသည်မှာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း၏ ကနဦးအဆင့်သာရှိသေးပြီး လူတော်တော်များများက ရေကို မစမ်းသပ်ရသေးဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သို့တိုင် လူတို့၏ နှာခေါင်းများသည် အလွန်ကိုထိလွယ်ရှလွယ် ရှိတတ်သည်။ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးသည်နှင့် ဆိုင်နေရာကောင်းကောင်းကို ရရှိရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

“အစ်မ၊ ဆိုင်ဖွင့်တာတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့က ဘာရောင်းသင့်လဲ။” ဟု တတိယမောင်လေးလင်းက မေးသည်။

“ဒါက သိပ်တော့ မလွယ်ဘူး။ ကျေးလက်ဒေသမှာ စားလို့ရတာရှိရင် ဆိုင်ကို သယ်ပြီး ရောင်းလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုလောလောဆယ်တော့ နင် အရမ်းပင်ပန်းလိမ့်မယ်။ ငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်ပေး။ တကယ်လို့ ငါ တတ်နိုင်ရင်၊ ငါ နင့်အတွက် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးလောက် ဝယ်လာပေးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင်၊ နင် သွားရလာရတာ ပိုအဆင်ပြေလိမ့်မယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

တတိယမောင်လေးလင်းက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး “အစ်မ၊ ငါ... ငါ အခုလောလောဆယ် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဝယ်ဖို့ ငါ့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိဘူး။” ဟု ပြောသည်။

မော်‌တော်ဆိုင်ကယ်တွေ၊ ဒါက လူတွေကို မနာလိုဖြစ်စေနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ သူ ခရိုင်မြို့ပေါ်မှာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်မောင်းနှင်နေတဲ့သူတွေကို မြင်တွေ့ဖူးသည်။ အရမ်းမြန်ပြီး ခံညားသည်။

ဒါပေမယ့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ စျေးမသက်သာဘူးဆိုတာကို ပြောနိုင်တာမို့ အဲဒါကို ဒီမှာ မလိုအပ်ပါဘူး။

“ဒါဆိုရင် အခုလောလောဆယ်တော့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို မဝယ်နဲ့ဦး။ ဆိုင်ကို ဝယ်ဖို့ အခုအချိန်က အချိန်ကောင်းလို့ ငါထင်တယ်။ အခု နင့်လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ ငါ နင့်ကို အကြံပေးကြည့်မယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

တတိယမောင်လေးလင်းသည် ယခုနှစ်တွင် ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကလေးတွေအတွက် အခန်းအသစ် ဆောက်လုပ်ပေးလိုက်သောကြောင့် လက်ထဲတွင် သိပ်မကျန်တော့ပေ။

လက်ထဲမှာ ယွမ်သုံးရာဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိသည်။

“ဒီလောက်ပိုက်ဆံနဲ့ဆို ဝယ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“တတိယညီကို နည်းနည်းလောက် ချေးပေးလိုက်ပါလား။” ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ဇနီးသည် ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သောကြောင့် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။

လင်းချင်းဟယ်က တတိယမောင်လေးလင်းကို ကြည့်ပြီး “နင့်ယောက်ဖက နင့်ကို နည်းနည်းလောက် ချေးငှားပေးလို့ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါဆိုရင် နင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်လောက် ဝယ်လို့ရလိမ့်မယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင်၊ ငါ့ယောင်းမအငယ်ဆုံးတို့လင်မယား လာလည်လိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် ငါ သူတို့ပြန်ရင် လိုက်သွားပြီး စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်လိုက်မယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ခဏနေပါဦး၊ တတိယအစ်မ။ တကယ်ပဲ၊ မြို့ထဲမှာ ဆိုင်ဖွင့်ရမှာလား။” ဟု တတိယမောင်လေးလင်းက အနည်းငယ် မသေချာ မရေရာသေးသလို ခံစားနေရသည်။

တတိယယောင်းမလင်းလည်း အတူတူပါပဲ။

“နင် ငတုံးတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ နင့်ယောက်ဖက နင် ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ပိုက်ဆံတောင် ချေးငှားပေးချင်နေတာ၊ နင် တသက်လုံး ဒီမှာ ကြက်တွေပဲ စုဆောင်းချင်နေသေးတာလား။” လင်းချင်းဟယ်က “ငါ့စကားကိုနားထောင်။ နင့်အစ်မက နင့်ကို ဘယ်တုန်းက ဆုံးရှုံးနစ်နာစေခဲ့လို့လဲ။ နင် လုပ်ရဲလား မလုပ်ရဲဘူးလား၊ ဒါပဲ လိုအပ်တယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ တတိယမောင်လေးအတွက် အကောင်းဆုံးတွေ ဖြစ်လာဖို့ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ထားပါသည်။ သူမရဲ့ တတိယမောင်လေးက အောင်မြင်ကြီးပွားလာသောအခါတွင် သူ့ရဲ့ ဇစ်မြစ်ကို မေ့ပစ်ပြီး ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့လူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမရဲ့ တတိယမောင်လေးကို သူ့တစ်သက်လုံး နေကိုကျောခိုင်း၊ မြေကြီးကိုမျက်နှာမူပြီး လယ်ထဲမှာပဲ အလုပ်လုပ်ရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးနေမယ့်အစား အနာဂတ်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ကို သူမ မျှော်လင့်မိပါသည်။

လယ်ယာအလုပ်လုပ်ကိုင်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းသည်။