သူတို့၏ဉာဏ်ကို လွန်ပြီး ထိတ်လန့်ခြင်း

ဒေါက်... ဒေါက်...

သင်းရနံ့ခန်းမ၏တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် ထန်ရှုသည် အိုးရန်လူလူနှင့်အတူ အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ အထဲသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် လူရွယ် အမျိုးသားအမျိုးသမီး အယောက် ၂၀ ကျော်က မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး ရန်လိုသောမျက်နှာထားများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အာ … ဘာဖြစ်ကြတာလဲ။"

ခန်းမအတွင်းရှိလူတိုင်း၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ထန်ရှုနှင့် အိုးရန်လူလူတို့ အံ့သြသွားကာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်မိကြသည်။

ခန်းမအတွင်းရှိလူများသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြပြီး ဝေ့ကောထောင်သည် အိုးရန်လူလူကို မြင်သောအခါ အတန်ငယ် အံ့သြသွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်များသည် ထန်ရှုအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

ထန်ရှုသည် အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်းကို ကြည့်သော်လည်း ချန်းရှောင်ဝမ်ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ပေ။ ချက်ချင်းပင် သူ ဇဝဇေဝါ ဖြစ်သွားကာ

“ငါတို့ ခန်းမမှားလာတာများ ဖြစ်နိုင်သလား။ အစ်မကြီး ရှောင်ဝမ်က သူတို့ကျောင်းသားဟောင်း ပြန်ဆုံပွဲကို သန်းရနံ့ခန်းမမှာ ကျင်းပနေတယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တာပဲ။ သူ အခု ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။"

"မင်းတို့က ချန်းရှောင်ဝမ်ကို ရှာနေတာလား။" ဝေ့ကောထောင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်ဗျ။ ကျွန်တော်က သူ့မောင်လေးပါ။" ထန်ရှုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျောင်းသားဟောင်းပြန်ဆုံပွဲအတွက် ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီကို ရောက်နေပြီလို့ ကြားလို့ ဝိုင်နှစ်ပုလင်းနဲ့ ကျွန်တော် လာခဲ့တာ။"

ယခုတွင် အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်း၏အမူအရာမှာ တွေးရခက်သွားသည့်ဟန်များ ဖြစ်သွားကြပြီး  အကြည့်များ ဖလှယ်ကြချေပြီ။ သူတို့သည် ထန်ရှုတို့နှစ်ယောက်အား လုပိုကို လက်တုံ့ပြန်ရန် လာသူများဟု ထင်ထားကြရာ ချန်းရှောင်ဝမ်၏ မောင်လေး ရောက်လာလိမ့်မည်ကို မမျှော်လင့်ထားကြပေ။

ထိုအချက် မှန်ကန်ကြောင်း ဝေ့ကောထောင်က ၉၉% သူ့ကိုယ်သူ သေချာစေလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ချက်ချင်း ပြောသည်။

"ညီလေး ... ချန်းရှောင်ဝမ်က လောလောဆယ် လုပ်စရာတစ်ခု သွားလုပ်နေလို့ နောက်မှ ပြန်လာလိမ့်မယ်။ မင်း အရင်ထွက်သွားပြီး နောက်မှ သူပြန်လာတာကို စောင့်ပါ့လား။ ငါ မင်းကို နောက်မှ ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။"

ဧည့်သည်တွေကို ထွက်သွားဖို့ တောင်းဆိုနေတာလား။

တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ထန်ရှုက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီဖြစ်သော လူခုနစ်ဦး -  ရှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြီး အရှေ့က ဦးဆောင်လာသူ နှစ်ယောက်သည် ဆဲဆိုလာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ခန်းမအတွင်းရှိလူများသည် သတိအနေအထားနှင့် ဖြစ်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထန်ရှု ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကာ

“ခင်ဗျားတို့ သူတို့တွေနဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလား။”

ဝေ့ကောထောင်၊ လုပိုနှင့် တခြားသူများက ဘာမှ မတုံ့ပြန်သော်လည်း သူတို့အထဲမှ ရဲရင့်သော အမျိုးသားတချို့က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး အမျိုးသမီး ခြောက်ယောက် - ခုနှစ်ယောက်အား သူတို့အနောက်သို့ ပို့ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဝိုး ... ဒီမှာ လူတွေအများကြီးပါလား ဟေ့။"

မျက်နှာဖူးယောင်နေသော ပိုင်ရှန်းသည် အခန်းထဲသို့ ဒယီးဒယိုင် ဝင်လာပြီးနောက် လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။ လုပိုကို ထိုသူများကြားထဲတွင် တွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး အော်တော့သည်။

“ယီးလို ခွေးမသား။ အစောပိုင်းက မင်းရဲ့အနောက်ကို ငါ လျှို့ဝှက်လိုက်ခဲ့လို့သာ ကံကောင်းထောက်မပြီး မင်း ဒီခန်းမထဲမှာ ရှိနေမှန်း ငါ သိရတယ်။ နို့မဟုတ်ရင် မင်းက ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်။ ဒီဖေဖေကြီးကို အနိုင်ယူရဲတဲ့ သူတွေက မမွေးသေးပေမယ့် မင်းက အမိဝမ်းထဲက ကြိုပြီး ခုန်ထွက်လာတာပဲ။ ဒီနေ့တော့ မင်းအမေရဲ့ဗိုက်ထဲကို ပြန်ကန်ထည့်ပစ်မယ်။"

ထိုစကားနှင့်အတူ ပိုင်ရှန်းသည် ပုလင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ လုပိုကို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်..."

ထန်ရှုသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ လေသံတင်းတင်းဖြင့် အော်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ခြေထောက်များသည် ပိုင်ရှန်းဆီသို့ ချက်ချင်း ရွေ့လျားသွားသည်။ ဝိုင်ပုလင်းကို ကိုင်ထားသည့် ပိုင်ရှန်း၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ဟန့်တားလိုက်ပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက သုခဘုံစံအိမ်။ ဒီနေရာမှာ ကိစ္စကြီးတွေ မဖန်တီးခင်မှာ အကျိုးဆက်တွေကို မင်း သိထားရမယ်။”

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီဖေဖေကြီးက ဒီနေရာမှာ ဘာပဲလုပ်လုပ် မင်းရဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။”

ဘန်း...

အိုးရန်လူလူ၏ခြေထောက်သည် ပိုင်ရှန်း၏ရင်ဘတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ထုတ်လိုက်သဖြင့် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပိုင်ရှန်းသည် ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်ငြား အရပ်မရှည်ဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အားနည်းလှသဖြင့် အိုးရန်လူလူ၏ကန်ချက်ကြောင့် သူ့နောက်မှလူနှစ်ယောက်ကို တိုက်မိသည့်တိုင်အောင် ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

"နင် ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနိုင်ပေမယ့် သူ့ကို ထပ်ပြီး ကျိန်ဆဲဝံ့ရင် နင့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို သုခဘုံစံအိမ်ရဲ့တံခါးဝမှာ ချည်နှောင်ပစ်လိုက်မယ်။ ယုံလား။"

အိုးရန်လူလူက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

ပိုင်ရှန်းက ရင်ဘတ်ကို အကန်ခံလိုက်ရသဖြင့် အသက်ရှူရခက်သွားသည်။ အိုးရန်လူလူ၏ရုပ်သွင်ကို မြင်ရသောအခါ ကောင်းကင်မိန်းမပျိုနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ထိုအလှလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို ကန်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက် အထူးသဖြင့် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ တစ်ခါမှ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ပေ။

“မင်း …”

ပိုင်ရှန်းက ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းမည့်ဆဲဆဲတွင် သူ့ဘေးမှ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့အား ဆွဲလိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အိုးရန်လူလူကို ထူးမခြားနားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး

"မင်း ပြောတဲ့စကားအရဆိုရင် မင်းက ဒီသုခဘုံစံအိမ်ထဲကလူလား။"

“ဟုတ်တယ်။ ငါက ဒီနေရာရဲ့ပိုင်ရှင်ပဲ။”

အိုးရန်လူလူက အေးစက်စက် ဖြေလိုက်သည်။

ပိုင်ရှင်လား...။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက ကြက်သေ သေသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့်အလား သူ၏အမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏သဘောထား ၁၈၀ဒီဂရီ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခယသောအပြုံးဖြင့်

“မင်းက မစ္စအိုးရန်ပေါ့။ မင်းနဲ့တွေ့ရတာ ထိုက်တောင်ကို အသိအမှတ်မပြုမိသလိုပဲမို့ ငါ့ကို အပြစ်တင်ပါ။ မင်းက မစ္စတာထန်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်လို့ တနေ့က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ကြားသိရတဲ့အတွက် ဖူကန်ပြည်နယ်က ဒီသူငယ်ချင်းတွေကို ငါတို့ဆီ ခေါ်လာခဲ့တယ်။ မစ္စတာထန်ရဲ့မျက်နှာကို ထောက်ပြီး မင်း ဘာကြောင့် မလုပ်…”

ရုတ်တရက် အိုးရန်လူလူနှင့်အတူ ရှိနေသူမှာ ထန်ရှု ဖြစ်လောက်သည်ဟု တွေးမိပြီး သူ၏စကားများသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရပ်တန့်သွားရသည်။ သူ၏အမူအရာသည် အိုးတို့အမ်းတမ်း ဖြစ်နေပြီး ဘာစကားမှ ထွက်မလာတော့ပေ။

ထန်ရှုက ခနိုးခနဲ့သံဖြင့်

“ငါ့မျက်နှာက အတော်ကြီးနေပုံပဲ။ မင်းက ငါ့ကို မြှောက်ပင့်ဖို့ လူတွေကို ဒီခေါ်လာခိုင်းဖို့တောင် လုပ်ခိုင်းရမယ် ထင်တယ်။ ပြောပါဦး … မင်း ပြောခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းအကောင်းစားကြီးက ဘယ်သူလဲ။"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် ရေခဲလှိုဏ်ဂူထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့အဖော်၏ဆဲဆိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသောလူသည် ထန်ရှုကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးပင် မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ထန်ရှုနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည့်တိုင် ထိုသူ၏နာမည်က သူ၏နားအား ထိုးဖောက်သွားမည့် မိုးကြိုးသွားတစ်ခုအလားပင်။

"မင်း ... မင်းက မစ္စတာထန်ရှုလား။"

"ငါပါ။" ထန်ရှု အသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အားယူပြုံးပြပြီး တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့်

“ငါ့မိတ်ဆွေရဲ့နာမည်က ကျင်းရှင်းကွေ့ပါ။ သူက ငါ့ဖောက်သည်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လတ်တလော ပရောဂျက်မှာ ငါ့ဆီက ဝယ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို အသုံးပြုပါတယ်။ မစ္စတာထန် … ငါ့သူငယ်ချင်းက မင်းကို ဝုန်းဒိုင်းကြဲပြီး ဒေါသထွက်မိတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့အဆင့်အတန်းထိ မနှိမ့်ချဘဲ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ကျင်းရှင်းကွေ့၏စီးပွားရေးမိတ်ဆွေ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ထန်ရှုသည် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ထိုသူ့ကို ကြည့်မိသည်။ ကျင်းရှင်းကွေ့၏လုပ်ငန်းတွင် သူ၏ရှယ်ယာအချို့ ပါရှိသောကြောင့် သူသည် ဤလူနှင့်လည်း စီးပွားရေးအရ သဘောတူညီမှုရှိသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူကြပ်သွားသော ပိုင်ရှန်းက သူ၏ဒေါသကို ထပ်ပြီး ဖောက်ခွဲချင်လာသည်။ လူတိုင်း၏စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များ၏ အောက်တွင် သူက ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ထို့ထက်ပိုသည်က သူ့အား အရှက်ရစေသောသူသည် တောက်ပသော မိန်းမချောလေး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ့မိတ်ဆွေ ရည်ညွှန်းသောသူသည် ထန်ရှု ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြား သွားပြီး သူ၏ရူးသွပ်သော ခံစားချက်များသည်လည်း အများကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ... မင်းက တကယ် ထန်ရှုလား။ ထန်မိသားစုကလား။"

ပိုင်ရှန်း၏သဘောထားသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သတိကြီးစွာ ထားကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မင်း သိလို့လား။"

ထန်ရှု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ပိုင်ရှန်း၏နှလုံးသားလေး တဆတ်ဆတ်တုန်နေပြီး ငိုမိလုနီးပါးပင် ဖြစ်နေချေပြီ။ သူသည် မည်သူ့ကိုမှ မကြောက်တတ်သလို သူတို့မိသားစု၏ အကြီးအကဲများကိုပင် လျစ်လျူရှုထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံရိပ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ အစစ်အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး ထိုပုံရိပ်မှာ ပေကျင်းထန်မိသားစုမှ ထန်ရှုပင် ဖြစ်သည်။

“ထန် … မစ္စတာထန်။ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေရာပိုင်ရှင်က မင်းနဲ့ နီးစပ်မှန်း ငါ မသိဘူး။ ငါ တကယ်ကို အမြင်ကန်းနေတာပဲ။ ငါ မင်းကို လုံး၀ မမှတ်မိဘူးဖြစ်သွားတာ။ ငါက ဖူကန်ပြည်နယ် ပိုင်မိသားစုက ပိုင်ရှန်းပါ။"

ထန်ရှုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး

"ပိုင်ယန်က မင်းနဲ့ ဘယ်လိုတော်လဲ။"

“သူက ပိုင်မိသားစုရဲ့အကြီးအကဲပါ။ ငါ သူ့ကို ဝါစဉ်အဆင့်အရဆိုရင် ဦးလေးလို့ ခေါ်ရပါတယ်။” ပိုင်ရှန်းက ပြောပြသည်။

"ငါ ပိုင်မိသားစုအကြောင်း နည်းနည်းတော့ သိပါတယ်။" ထန်ရှု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ပိုင်ယန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်တဲ့မိသားစုဝင်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က များသောအားဖြင့် သိုသိုသိပ်သိပ်ပဲ နေလေ့ရှိတယ်။ ဒီမိသားစုမှာ မင်းလိုလူရှိမယ်မထင်ဘူး။ ဖူကန်ပြည်နယ်ကို အမြန်ပြန်တော့။ မင်း အပြင်ထွက်တိုင်း မင်းမိသားစုအတွက် တရားရုံးမှာ ဘေးမဖြစ်စေတာ ပိုကောင်းတယ်။"

ပိုင်ရှန်းက သူ့နဖူးပေါ် မှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး “ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ မင်းရဲ့သွန်သင်ချက်အတိုင်း ငါ သေချာပြင်ရမယ်။ တကယ်လို့ ... မင်းမှာ တခြားညွှန်ကြားချက်မရှိဘူးဆိုရင် ငါ့ကို အရင် သွားခွင့်ပြုပါဦး။ ငါ မနက်စောစောထွက်ပြီး ဖူကန်ပြည်နယ်ကို ပြန်တော့မယ်။”

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ခြိမ်းခြောက်သည့် သဘောထားဖြင့် လာသူအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး သင်းရနံ့ခန်းမမှ လူအယောက်၂၀ကျော်သည် ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားသွားသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် အောက်မေးရိုးများ ပြုတ်ကျသည့်အထိ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ထန်ရှုက ဝေ့ကောထောင်နှင့်တခြားသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး

"ကျွန်တော်တို့ သုခဘုံစံအိမ်မှာ ညစာလာစားတုန်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရတဲ့အတွက် အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဝိုင်နှစ်ပုလင်းကို လူတိုင်းမြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ လက်ဆောင်ပေးချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ လုပ်စရာတွေရှိသေးတယ်ဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့နဲ့ အဖော်မလုပ်ပေးနိုင်တော့ပါဘူး။"

နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်လား…

အနည်းဆုံး လူတစ်ဒါဇင်လောက်က ထိုဝိုင်ကို သိကြပြီး သည်ထိပ်တန်း နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်၏ ထုပ်ပိုးမှုကို မြင်ဖူးကြသည်။

ထန်ရှုပေးသော ဝိုင်နှစ်ပုလင်းသည် နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် စိတ်တွင်းထဲတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်ကြသည်။ ဤဝိုင်သည် အလွန်ဈေးကြီးပြီး သီးသန့်စတိုးများတွင် ယွမ် ၁၈၈၈၈ ဖြင့် ရောင်းချသည်ကို သိရပေမည်။ သို့သော် 'ပုဂ္ဂလိကဈေးကွက်' တွင် လူအများအပြားက ၎င်းကို ဈေးနှုန်းနှစ်ဆဖြင့် ဝယ်ယူလိုကြသည်။

၎င်းသည် လက်ရာကောင်းမွန်သောဝိုင် ဖြစ်သော်လည်း ရှားပါးစွာ ထုတ်လုပ်သောဝိုင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်သည် နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်၏လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။

"မစ္စတာထန် … ကျေးဇူးပြုပြီး နေပါဦး။"

ဝေ့ကောထောင်က အမြန်အော်လိုက်သည်။ “ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါတို့အရိုက်ခံရမှာတောင် စိုးရတယ်။"

"အားမနာပါနဲ့။" ထန်ရှု ပြုံးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ သုခဘုံစံအိမ်မှာ ထမင်းစားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ဘေးကင်းမှုကို အာမခံဖို့ ကျွန်တော်တို့မှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။"

ဝေ့ကောထောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးပြသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်ပုလင်းနှစ်လုံးကို ညွှန်ပြရင်း

“မင်းရဲ့ကြင်နာမှုကို ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ ငါ ငြင်းပါရစေ မစ္စတာထန်။ ဒီဝိုင်က အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတယ်။ ငါတို့…”

"မဟုတ်ဘူး … အဲ့ဒါက အရက်လေးပဲ။ တန်ဖိုးမကြီးပါဘူး။" ထန်ရှုက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "ဒါပေမယ့် ခင်ဗျား..."

"အိုး … မောင်လေး … ဒီကို ရောက်နေတာလား။ လူလူရော ပါလာတာလား။"

သင်းရနံ့ခန်းမ၏တံခါးဝတွင် ချန်းရှောင်ဝမ်သည် လက်ဗလာဖြင့် ဝင်လာသည်။ အစောပိုင်းက သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသရိပ် အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ထန်ရှုနှင့် အိုးရန်လူလူကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အိုးရန်လူလူက သူမကို အမြန်ပြန်နှုတ်ဆက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ချစ်ခင်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ

"အစ်မရှောင်ဝမ်နဲ့ အတန်းဖော်တွေက ဒီမှာ ဆုံစည်းပွဲ လုပ်ကြတာကို ခုနမှ သိလိုက်ရလို့။ နို့မဟုတ်ရင် အစ်မရှောင်ဝမ်တို့အားလုံးအတွက် အကောင်းဆုံးခန်းမကို ပြင်ဆင်ထားဖို့ ငါ့ဝန်ထမ်းတွေကို ညွှန်ကြားထားတာပေါ့။"

ချန်းရှောင်ဝမ် အနည်းငယ်ရှက်သွားပုံရပြီး "ငါတို့ကြားမှာ ဒီလိုယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး လူလူရယ်။ နောက်ပြီး ဒီမှာ အတူတူ ဆုံစည်းရတာကိုပဲ အရမ်းကောင်းနေပြီ။”

“ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို သဘောထားပါ အစ်မရှောင်ဝမ်…။ ကောင်းပြီ … ဒီည ဒီညစာကို ကျွန်မ ကျွေးတယ်လို့ သဘောထားပေး။ အစားအသောက်တွေနဲ့ ဝိုင်တွေကို အရသာရှိရှိ သုံးဆောင်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ညချမ်းလေးဖြစ်ပါစေ။ ဒီည အစ်မရဲ့အသုံးစရိတ်အားလုံးကို ကျွန်မ တာဝန်သာထား။”

အိုးရန်လူလူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့…”ချန်းရှောင်ဝမ်က ငြင်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး … ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ။ နို့မဟုတ်ရင် အစ်မမောင်က ကျွန်မကို အသေဆူလိမ့်မယ်။" အိုးရန်လူလူက သူမကို တားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ထန်ရှုက ရယ်လိုက်ပြီး

"လူလူက အစ်မကြီးကို ကုန်ကျစရိတ်ကို ခံပေးချင်တယ် … ဒါကြောင့် လက်ခံလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အစ်မကြီး ညစာစားနေတာကို အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ဘူး။ ပြီးရင်သာ ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်လိုက် … အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

ခဏအကြာတွင် ထန်ရှုနှင့် အိုးရန်လူလူတို့ ထွက်သွားပြီး ချန်းရှောင်ဝမ်တို့အတန်းဖော်အုပ်စုသည် သင်းရနံ့ခန်းမတွင် ကျန်ခဲ့သည်။ ချန်းရှောင်ဝမ်သည် ဝေ့ကောထောင်ဆီသို့ ကားသော့ကို ပြန်ပစ်ပေးစဉ်အတွင်း သူမ၏ အတန်းဖော်များထံမှ စကားသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အရမ်းအံ့သြစရာကောင်းတယ်။ ရှောင်ဝမ်ရဲ့မောင်လေးက သိပ်အစွမ်းထက်တာပဲ။"

"ဟုတ်တယ် … အံ့သြစရာပဲ။ အဲ့ဒီကောင်တွေ အစောပိုင်းက ကြောက်လွန်းလို့ ဘောင်းဘီတွေ စိုလုနီးပါး ဖြစ်နေကြမယ်။”

"ဒါက မင်းအတွက် တကယ့် အစစ်အမှန် ချမ်းသာမှုပဲ။"

"သောက်ကျိုးနည်း … ထန်ရှုက အရမ်းမိုက်တယ်ကွာ။"

"ဟုတ်တယ်။ သူက ငါ့ရဲ့ စံပြပဲ။"

"ငါ့မှာ ဒီလိုမောင်လေးတစ်ယောက်သာရှိရင် အရမ်းမိုက်လိမ့်မယ်။"

“…”

***