ပြင်းစွာသောဒေါသ

ကျွန်း၏အလယ်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသော တောင်၏ တောင်ဘက်ခြမ်းနေရာသည် လူဦးရေ ၂၀၀၀ ခန့်ရှိသော ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော ဒုတိယအကြီးအကဲ ကျန်းလေ့သိုမို ဦးဆောင်သည့် မက္ကဆီကန် ရက်စ်တွန်မာဖီးယားအဖွဲ့ဝင်များ တပ်စွဲထားသည့်နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းလေ့သိုမိုတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဇစ်မြစ်ရှိပြီး ရက်စ်တွန်မာဖီးယားဂိုဏ်း၏ ပထမစွမ်းအားရှင် ဂေါ့ဒ်ဖားသားကဲ့သို့ ခြေရာခံရန် လွန်စွာခက်ခဲသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျန်းလေ့သိုမို၏နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သည်အမျိုးသမီးသည် အသက် ၁၂နှစ်အရွယ်ကတည်းက တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လူမဆန်ဆုံးအရပ်ဒေသများ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတွင်းများ၊ ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ ခိုနားရာများတွင် ကြီးပြင်းနေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ကောလဟာလများ ရှိသည်။

သူမသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စွမ်းအားကြီးလှပေရာ ရက်စ်တွန်မာဖီးယားဂိုဏ်းအဖွဲ့ဝင်များသည် သူမ၏နာမည်ကို ကြားရုံမျှပင် ကြောက်ကြသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ ရက်စ်တွန်ထက် အားကောင်းသည့် ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းအချို့ပင်လျှင် ၎င်းဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဂေါ့ဒ်ဖားသားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျန်းလေ့သိုမိုရှိနေခြင်းကြောင့် ဤမာဖီးယားဂိုဏ်းကို အလွယ်တကူ ပြသနာ မရှာဝံ့ပေ။

အရှေ့ဖျားအရပ် … ကျန်းလေ့သိုမို ပြန်လာရန် အိပ်မက်မက်နေရသော နေရာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမအား အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် ပံ့ပိုးပေးခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံနည်းစနစ်ကို ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏လက်တို့သည် သွေးစွန်းနေသောကြောင့် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ထပ်မလာရန် သတိပေးခဲ့ဖူးသည်ကို ဦးထိပ်ထားသောကြောင့် မည်သည့် တရုတ်နယ်မြေဆီကိုမှ သူမ ခြေမချခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ် နှစ်စု ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သည်ကျွန်းသည် တရုတ်ပိုင်နက်မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အရှေ့ဖျားဒေသသို့ ခြွင်းချက်အနေဖြင့် သူမ လာရောက်ခဲ့ရသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူမအား ဤကျွန်းသို့ သွားပြီး တွင်းထွက်သယံဇာတများကို သိမ်းယူရင်း ချမ်းသာမှုကိုလည်း ရှာဖွေရန် ဂေါ့ဒ်ဖားသားက ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ခြေရာများကို ဤနေရာ၌ ရှာတွေ့ရန်အတွက်လည်း မျှော်လင့်ချက် ထားနေမိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် မဆုံနိုင်ရင်ပင် သူမအသက်ရှင်နေသေးသည်ဟူသော သဲလွန်စများကို ရှာတွေ့နိုင်သရွေ့ လုံလောက်ပေသည်ဟု ကျန်းလေ့သိုမို တွေးနေမိသည်။

ဒေါက်…ဒေါက်…

တံခါးခေါက်သံကြားရပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ သူ့လူယုံ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သူဌေး … အနီးနား တောင်ဘက်ခြမ်းက မြူခိုးဖြူနယ်မြေအနီးမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားတဲ့ သဲလွန်စတွေ တွေ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သဲလွန်စတွေက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ သေနတ်တွေ၊ ဗုံးတွေ၊ လက်နက်အပြင်းစားတွေ သုံးထားတဲ့ အရိပ်အယောင် မရှိဘူး။ တိုက်ပွဲနေရာမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေအားလုံး ဓားတွေ၊ ဓားမြှောင်တွေကြောင့် ဖြစ်တာ။”

ကျန်းလေ့သိုမိုက တံခါးရှေ့သို့ ချက်ခြင်းပင် ရောက်လာပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ သူမ၏လူယုံကို အခန်းတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"ဓားတွေ၊ ဓားမြှောင်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြတာ သေချာလား။"

ကျန်းလေ့သိုမိုက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ့လူယုံ၏ရင်ထဲတွင် အကြောက်တရား ပြည့်နှက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းလေ့သိုမိုသည် လွန်စွာ အစွမ်းထက်ပြီး သာမန်လူသားထက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား ရှိသည်ကို သူ ကြာရှည်စွာ သိထားသော်လည်း ရုတ်တရက် အခန်းတွင်းထဲသို့ ဖမ်းခေါ်ခံလိုက်ရခြင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က ရှိနေဆဲပင်။ သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုကို မျိုသိပ်ကာ သတ္တိမွေးလိုက်ပြီး

“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါက အရမ်းကို ထိတ်လန့်ဖို့ ကောင်းတဲ့တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းတစ်ခုပါ။ အဲ့ဒီမှာ အားကြီးတဲ့ မွန်းစတားတချို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသလိုမျိုးပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ကောက်ချက်ချထားတာက မွန်းစတားတွေကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လူသားတွေကြောင့်လို့ပါ။ မဟုတ်ဘူး … ကွဲပြားတဲ့ လူမျိုးအချို့လည်း ရှိခဲ့တယ်။”

"သေချာပြောပြ။" ကျန်းလေ့သိုမိုက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒဏ္ဍာရီလာ ဗန်ပိုင်းယားလေးကောင်ရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ မှော်ဓာတ်ပညာရှင်တွေရောပဲ။ ကျင်းလာ သွားပြီးစစ်ဆေးနေတာ မကြာခင် ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ဒီ့ထက်ပိုပြီး စေ့စပ်တဲ့ စုံစမ်းမှုရလဒ်ကို သူမ ပြန်ယူလာနိုင်မှာပါ။” လက်အောက်ငယ်သားက ပြောပြသည်။

ကျန်းလေ့သိုမို၏မျက်လုံးများထဲမှ အေးစက်စက် အလင်းရိပ်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် တစ်ခါက သွေးမျိုးနွယ်စု၊ မှော်ဓာတ်ပညာရှင်တို့နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သွေးမျိုးနွယ်စု၊ မှော်ဓာတ်ပညာရှင်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ရှိသည်ကို သူမ သိသည်။ ဟုတ်ပေသည် … အကြောင်းအရင်းတစ်ခုကတော့ သူမ၏လူယုံနှစ်ယောက်သည် မှော်ဓာတ်ပညာရှင်များ ဖြစ်ပြီး ကျင်းလာက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး ကျင်းလာ ပြန်လာတာနဲ့ ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ ပြောပါ။"

"နားလည်ပါပြီ။"

ညမိုးချုပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းလေ့သိုမိုသည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏လက်အောက်ငယ်သားများ သတင်းပို့ချက်အရ ၎င်းသည် တောင်ဘက်ခြမ်းရှိ မြူခိုးဖြူ ဆိုင်းနေသည့်နေရာ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲနေရာ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏အမူအရာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကာ ပြတင်းပေါက်မှ ချက်ချင်း ခုန်ထွက်ပြီး ရွာနှင့်မီတာအနည်းငယ် ကွာဝေးသော အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် အဝေးကို အပြင်းအထန် ပြေးနေသော လူသုံး-လေးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ရှေ့ကို လျှပ်တပြက် ရွေ့လျားလိုက်ပြီး ထိုသူတို့အရှေ့တွင် ပေါ်လာစေလိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

လက်အောက်ငယ်သားများ၏စုတ်ပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို အကဲခတ်ရင်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီး တစ်ချက်လက်သွားသော်လည်း သူမ၏ရင်ထဲတွင် ဒေါသများကို မျိုသိပ်ထားကာ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရန်သူတွေပါ သူဌေး။ ကျွန်တော်တို့လူဆယ်ဦးအဖွဲ့ အနီးနားတွင် ကင်းလှည့်နေတုန်း လူတစ်စုနဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။ ရလဒ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲဘော်ခြောက်ယောက်ကို သူတို့ သတ်သွားတယ်။” အမာရွတ်ရှိသော လူမည်းတစ်ဦးမှ အစီရင်ခံခဲ့သည်။

ကျန်းလေ့သိုမို မျက်နှာပျက်သွားပြီး

"သူတို့က ဘယ်သူတွေတဲ့လဲ။"

“သူတို့ကို ဦးဆောင်တဲ့ လူရွယ်က ကျွန်းမှာ အချမ်းသာဆုံး မြောင်ဟုန်းဖူရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလို့ ကြားမိတယ်။ အဲ့ဒီကောင်က အရမ်းမောက်မာပြီး သောင်းကျန်းတယ်ဆိုပေမယ့် သူ့လူတွေကလည်း အတော်သန်မာတယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေ အငြင်းပွားကြတော့ သူတို့က ချက်ချင်းပဲ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်တယ်။”  လူမည်းလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဆက်ပြောသည်။

ကျန်းလေ့သိုမို၏မျက်လုံးများ အေးစက်စက်အသွင် ဖြစ်သွားကာ သူမသည် လေသံတင်းတင်းဖြင့်

"ကျွန်းက အချမ်းသာဆုံးလူ ဟုတ်လား။ ဟမ့် … ငါ့ကို ပြော။ သူတို့ ဘယ်ဘက်ကို သွားကြလဲ။ အခုဆို ဘယ်နေရာလောက် ရှိမလဲ။”

“သူတို့က အနောက်တောင်ဘက်ကို လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးတယ်။ အခု သူတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့တိုက်တဲ့နေရာက ကီလိုမီတာ နည်းနည်းပဲ ဝေးတယ်။ ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ သူတို့ ဒီကနေ ဝေးဝေး မရောက်လောက်သေးဘူး။”

“အားလုံးပြန်သွားကြ။”

ထိုအမိန့်ပေးပြီး ကျန်းလေ့သိုမိုသည် အနောက်တောင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။ သူမ၏လက်အောက်ငယ်သားများရှေ့တွင် ဝိညာဉ်နှင့်တူသော လှုပ်ရှားမှုများကို မပြခဲ့ဘဲ ၎င်းတို့၏မြင်ကွင်းမှ ကွယ်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် ချက်ချင်းပင် လေထဲ မျောလွင့်သွားကာ သစ်ပင်အကိုင်းအခက်များအား သူမ၏ခြေထိပ်ဖျားဖြင့် ပုတ်ပြီး လေထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားလာခဲ့သည်။

ရွာ၏အနောက်တောင်ဘက်ရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြင့်မားပြီး မြင်ကွင်းကောင်းသည့် မြင့်မားသော သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်အနီးတွင် ဆိုးရွားသည့်အသွင်ဖြင့် အလောင်းခြောက်လောင်း လဲလျောင်းနေသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ နှစ်ဦးတွင် ကျည်ဆန်ရာများ ရှိနေသည်။

"လူယုတ်မာတွေ…"

ကျန်းလေ့သိုမို၏မျက်တောင်များ အကြိမ်အနည်းငယ် တဖျတ်ဖျတ်ခတ်သွားသည်။ သူမသည် မြေကြီးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုရိုက်လိုက်ရာ မြေကြီးသည် ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး အက်ကွဲရာများသည် ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ သူမတွင် လက်အောက်ငယ်သားများစွာ ရှိသောကြောင့် ထိုသူတို့သေဆုံးခြင်းသည် ပြောပလောက်ဖွယ် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ကျွန်းသို့ သူမ ခေါ်ဆောင်လာသူ အားလုံးနီးပါးသည် သူမ၏ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့အား လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးရခြင်းသည် လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့အနက် ခြောက်ဦးသည် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အခြားလေးဦးမှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိခဲ့သည်။ ဤဆုံးရှုံးမှုသည် သူမအား အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းစေသည်။

သူမ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်း အခြေစိုက်စခန်းရှိ သူမ၏လူများကို ဆက်သွယ်ရန် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို အသုံးပြုခါနီးတွင် သူမ၏မျက်လုံးများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်သော အလောင်းတစ်လောင်း၏နဖူးထက်တွင် ရေးထွင်းထားသော မထီလေးစား စာတစ်ကြောင်းကို သူမ မတော်တဆ တွေ့ရှိသွားသည်။ လူမိုက်တွေ … ဒီဦးလေးက မင်းတို့ကို ပြောတဲ့အတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။

ဘန်း...

ကျန်းလေ့သိုမို ချာကနဲ လှည့်၍ သူမဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးအား လက်သီးချက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ဖြင့် ထိုးခွင်းလိုက်သည်။ လူနှစ်ယောက် မဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော သစ်ပင်၏ပင်စည်သည် ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားကာ အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီးမှ မြေပေါ်သို့ ပြန်ပြုတ်ကျလာလျက် ဖုန်မှုန့်များ တထောင်းထောင်း လွင့်စဉ်သွားသည်။

“မြောင်ဝမ်လေ့ … မြောင်ဟုန်းဖူ…"

ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးသည် မကြာခဏဆိုသလိုပင် တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားများထက် ပိုမို၍ ကြောက်စရာကောင်းပေသည်။

ကီလိုမီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရဲရှီစန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော ကျန်းလေ့သိုမိုအား အနီအောက်ရောင်ခြည်သုံး မှန်ပြောင်းကို အသုံးပြုကာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏လူများ၏အလောင်းများ ရှိသောနေရာသို့ ရောက်ပါက သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိမ့်မည်ဟု ရဲရှီစန်းသည် ရွှဲ့ရှနှင့် စနောက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရလဒ်မှာ သူမသည် အလွန်မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အား လက်သီးဖြင့် ထိုးခွင်းပြီး လွင့်စဉ်သွားစေခြင်းပင်တည်း။

"သူမက မှော်ဓာတ်ပညာရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။"

"သူမက ဗန်ပိုင်းယားကောင် မဟုတ်ဘူး။"

မှန်ပြောင်းကိုင်ထားသည့် ရဲရှီစန်းနှင့် ကျီတန်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောမိကြပြီး တစ်ချိန်တည်း နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ကျန်းလေ့သိုမို ကွယ်ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရဲရှီစန်းက

"ငါတို့ ဒီအခြေအနေကို သူဌေးဆီ သတင်းပို့ရမယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ ခွန်အားရှိပြီး ငါတို့တွေ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်နဲ့ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားရင် အရမ်းဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်။”

ကျီတန်ကိုယ်တိုင်က မည်သည့်အရာမဆို ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် သတိကြီးကြီးထားပြီး လုပ်တတ်သူမို့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ မြောင်ဟုန်းဖူရဲ့ခွန်အားကို အခုထိ ငါတို့ သိပ်မသိနိုင်ပေမယ့် သူသာ သာမန်လူဆိုရင် ကျန်းလေ့သိုမိုနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလို စွမ်းအားရှင်တွေက သာမန်လူတွေ အများကြီးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချေမှုန်းပစ်နိုင်တယ်။”

"သူဌေးက မြောင်ဟုန်းဖူရဲ့ အာဏာကို ဖြိုခွဲဖို့ ရက်စ်တွန်အဖွဲ့ရဲ့လက်ကို အသုံးပြုမယ့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိ၊မရှိ မသေချာလောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းက သူဌေးကို ဒီအမျိုးသမီးအကြောင်း သတင်းပို့လိုက်။ ငါတို့က နောက်အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ လှုပ်ရှားလိုက်မယ်။”

"နားလည်ပြီ။"

ဝံပုလွေအုပ်စုမြို့…

ချင်းယွမ်အုပ်စုသည် မြို့လယ်တွင် တည်ရှိပြီး အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို ပိုင်စိုးထားသည်။ လေးထပ်တိုက်ငါးလုံးသည် အလယ်ရှိ သုံးထပ်အဆောက်အအုံကို စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် ဝန်းရံထားသည်။ ထိုအဆောက်အဦးငါးလုံးသည် အလယ်ရှိ အဆောက်အဦးနှင့် လေထဲတွင် စင်္ကြန်လမ်းတစ်ခုစီဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားပေရာ ပုတီးစေ့များ ကိုင်ဆောင်ထားသော နဂါးငါးကောင်အလားပင်။

သုံးထပ်အဆောက်အဦး၏အပေါ်ဆုံးထပ်သည် ချင်းယွမ်အုပ်စု၏ဥက္ကဌ မြောင်ဟုန်းဖူအတွက် သီးသန့် ကန့်သတ်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီ၏ထိပ်တန်း စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးများပင် ထိုနေရာသို့ သွားခွင့်မရှိချေ။ ဤနေရာတွင် မြောင်ဟုန်းဖူသည် သူကိုယ်တိုင်အတွက် စိတ်အပန်းဖြေပြီး ဖျော်ဖြေသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၏အတွင်းပိုင်းအလှဆင်မှုသည် လွန်စွာခေတ်မီအဆင့်မြင့်ပြီး ဖျော်ဖြေရေး အသုံးအဆောင်များ စုံလင်စွာ ရှိပေသည်။

သို့သော် ချင်းယွမ်အဖွဲ့၏ထိပ်တန်းစီမံခန့်ခွဲသူသည် အခြားအရာတစ်ခုကို သိထားပြီး တတိယထပ်တွင် ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးဆယ်ဦးထက်မနည်းကို သူ စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း အမြင့်မှာ ရှိနေချိန်မှာ ဘဝကို အပြည့်အ၀ ပျော်မွေ့လိုက်ပါ … မင်းရဲ့ဝိုင်ခွက်ကို လရောင်မှာ ဘယ်တော့မှ လစ်လျူရှုမထားပါနဲ့...။"

မြောင်ဟုန်းဖူ အထူးချီးကျူးခဲ့သော ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူသည် "အပြည့်အဝခံစားပါ" ဟူသော စကားလုံးများကို ပီပီပြင်ပြင် ပြတ်ပြတ်သားသား ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် နူးညံ့သော ဆိုဖာထက်တွင် အေးချမ်းစွာ လဲလျောင်းနေပြီး လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နှိပ်နယ်ပေးခြင်းကို ခံယူကာ အခြားလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှ ပေးသော စပျစ်သီးကို ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် အားလပ်ချိန်ယူသည့်ပုံစံဖြင့် အရသာခံကာ တမြုံ့မြုံ့ဝါးနေသည်။

ဖုန်းမြည်သံ…

ဖုန်းမြည်သံသည် ရုတ်တရက် ခပ်စိပ်စိပ် မြည်လာသည်။

မြောင်ဟုန်းဖူက တုတ်တုတ်ပင် မလှုပ်ချေ။ မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ ရှိနေလေရာ သူ့ဘေးနားရှိ လှပသောအမျိုးသမီးက ဖုန်းကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ပေးလိုက်ပြီး မရင်းနှီးသောနံပါတ်ကို မြင်ပြီးနောက် “ဒါက မရင်းနှီးတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုပဲ။”

"ဖုန်းလက်ခံပါ။" မြောင်ဟုန်းဖူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့မျက်ခွံများကို ပင့်ကာ အလှလေးက ဖုန်းပြောသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ စကားပြောခါနီးတွင် မိုဘိုင်းဖုန်းမှ အလျင်စလို အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သူဌေး … ငါတို့ကို ကယ်ပါ။ ဒီမကောင်းဆိုးဝါး ရက်စ်တွန်မာဖီးယား … အားးး …”

ထိုစူးရှသော အသံထွက်လာပြီးနောက် ဖုန်းထဲမှ မည်သည့်အသံမှ ထွက်မလာတော့ပေ။

မြောင်ဟုန်းဖူ၏အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆိုဖာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်သည်။ သုန်မှုန်သောအမူအရာဖြင့် သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကိုယူကာ ဒုတိယထပ်ရှိ ရုံးခန်းသို့ ဆင်းသွားလိုက်ပြီး ကုမ္ပဏီအမှုဆောင်နှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် သူ့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

"ငါ့အတွက် ဒီဖုန်းနံပါတ်ကို စစ်ပေးစမ်းပါ။"

“ကောင်းပြီ။”

အမှုဆောင်များထဲမှ တစ်ယောက်က နံပါတ်ကို အလွတ်ကျက်ပြီး ရုံးမှ အမြန်ထွက်သွားသည်။ တစ်မိနစ်လောက်အကြာ သူက ပြန်ပြေးဝင်လာပြီး “သူဌေး … ကျွန်တော် စစ်ဆေးပြီးပြီ။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ကုမ္ပဏီလုံခြုံရေးအဖွဲ့က လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦးရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းနံပါတ်ပဲ။ သူဌေးက သူ့ကို မီးလျှံအဖွဲ့မှာ တာဝန်ပေးထားတယ်။"

"သူ အခု ဘယ်မှာလဲ။"

မြောင်ဟုန်းဖူက အသံဝါကြီးဖြင့် မေးသည်။

ထိပ်တန်း အမှုဆောင်အရာရှိက

“ကျွန်တော် ဒီအကြောင်းကို စုံစမ်းပြီးသွားပြီ။ သတင်းက... သူ မနေ့ညက သူဌေးရဲ့သားနဲ့ ထွက်သွားပြီး ပြန်မရောက်လာသေးဘူး။"

မြောင်ဟုန်းဖူ၏မျက်နှာသည် အရောင်ဖျော့သွားပြီး သူ့မျက်လုံးအစုံ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ့အမူအရာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေ ရှိနေခဲ့ချေပြီ။ သူ့သား မြောင်ဝမ်လေ့ဆီ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ခဲ့သော်လည်း မည်သူမှ မဖြေခဲ့ပေ။

တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

မြောင်ဟုန်းဖူ၏နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေပြီး မကောင်းသော နိမိတ်အာရုံအား သူ ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

***