ခံစားချက်မဖြစ်လာ

အခန်း (၃၅၁) -ခံစားချက် မဖြစ်လာ

ယနေ့ ရှုရှန့်မိန်ကလည်း ဒီအိမ်မှာ သိုးသားစားဖို့ ရှိနေသည်။ စားပြီးလျှင် သူမက သူမအဘိုးအဘွားဆီသို့ သွားပေမည်။

ယင်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သူမက ပြောသည်။ “ဦးလေးက ဒေါ်လေးစကားကို နားထောင်ပုံရတာလား။”

“နားထောင်ပုံရတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက စကားကိုနားထောင်တာ။” ဟု ဟူကျစ်က ဆက်ပြောသည်။

ယခင်က သူသည် သူ့ဦးလေးအိမ်သို့ မကြာခဏ မသွားခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ကြားဖူးသည်။ သူ့အမေ အိမ်ပြန်လာတိုင်း သူမက မကြာခဏ ပြောဆိုတတ်သည်။

သူမက ဦးလေးသည် ဒေါ်လေးကို မထိန်းချုပ်ထားဘဲ ငွေသုံးခိုင်းသည့်အကြောင်း ပြောဆိုတတ်သည်။ မည်သို့ ရှင်သန်မည်နည်း မသိဟု ဆိုသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အမေ၏ အမြင်က ပြောင်းလဲသွားပြီး ဦးလေးသည် ဒေါ်လေးကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ပြောသည်။ သူမက သူ့ကို အလွန်ဂရုစိုက်သည်။

ကျိုးချင်းပိုင်သည် အငြိမ်းစားယူပြီး ပြန်လာခဲ့စဉ်ကလိုပင်။ ပိန်သွားခြင်း အားနည်းသွားခြင်း လုံးဝ မရှိချေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ဦးလေးက ယခင်ဘဝမှ ဆုတောင်းကောင်းခဲ့သည်ဟု ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့်သာ ကောလိပ်ကျောင်းသားကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့နောက် နောက်ပိုင်း သူက ဤသို့ ရောက်လာသောအခါ ယင်းကို သူ့မျက်စိဖြင့် တွေ့မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်တွင် သူ့ဒေါ်လေးက နောက်ဆုံးပြောဆိုခွင့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် သူ့ဒေါ်လေးစကားကို နားထောင်ခြင်းက ဘာမှမမှားဟု ပြောနိုင်သည်။

ကျိုးအာ့နီက မည်သည့်တုံ့ပြန်ချက်မှ မရှိချေ။ စတုတ္ထဦးလေးသည် အမြဲတစေ စတုတ္ထဒေါ်လေးစကားကို နားထောင်လေ့ရှိသည်။ ယင်းက ဖြစ်နေကျဖြစ်၏။ သူမက ယင်းကို ကြုံဖူးနေကျ ဖြစ်သည်။

“အစ်မရှန့်မိန် နောင်မှာ မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာချင်ရင် ငါ့အဖေလို လူမျိုးကို ရှာသင့်တယ်။ သူ့ကို စံပြအဖြစ်ထား… နားလည်လား။” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးက မိသားစုမှာ ပြောရေးဆိုရေး အခွင့်အာဏာမရှိဘူးလေ။” ဟု ရှုရှန့်မိန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတော့ မင်းက မင်းရဲ့လက်တွဲဖော်ကို နောင်မှာ မင်းမိသားစုအတွက် ပြောရေးဆိုရေး အခွင့်အာဏာ ပေးချင်လား မပေးချင်ဘူးလား။” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က သူမကို အငိုက်ဖမ်းမေးလိုက်သည်။

ရှုရှန့်မိန်က ပြန်ပြော၏။ “ဒါပေါ့၊ ငါပဲ ပြောရေးဆိုရေး အခွင့်အာဏာလိုချင်တာပေါ့။”

“ဒီတော့ ဒါက လုံလောက်ပြီလေ။” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောသည်။

ကျိုးရွှမ်က ဘာမှမပြောပေ။ ထိုအချိန်မှာပင် စားသုံးသူတစ်ဦးက ဝင်လာ၏။ ကျိုးရွှမ်က ဖက်ထုပ်လုပ်ရန် သွားလိုက်သည်။

ရှုရှန့်မိန်က မသွားလို့ မရတော့ပေ။ သူမက စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးအာ့နီကို ပန်ကန်းဆေးရန် ထားခဲ့လိုက်သည်။ သူမက သူ့အဘိုးအဘွားများဆီသို့ ထွက်သွားတော့၏။

ယနေ့တွင် အဖေကျိုးနှင့်အမေကျိုး၊ ကျိုးရှောင်မိန်နှင့် စုတာ့လင်းတို့ မိသားစုတစ်တွေကလည်း သိုးသားစားကြသည်။

ကျိုးချင်းပိုင်က ကျိုးကွေ့လိုင်အား သိုးသားကျင်းတချို့ ပို့ခိုင်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ မုန်လာဥချက်နှင့် မန်ထိုစားကြသည်။ ထုံးစံအရ ယင်းက အရသာရှိပေသည်။

“ရှန့်မိန် နင် စားပြီးပြီလား။ မစားရသေးရင် လာစားလိုက်။” ဟု အမေကျိုးက ပြောသည်။

“ကျွန်မ စားပြီးပြီ။” ရှုရှန့်မိန်က ပြုံးလိုက်သည်။

သူမက တီဗီသွားကြည့်သည်။ ထိုစဉ် အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးက စားသောက်ပြီးသွားသည်။ ကျိုးရှောင်မိန်နှင့် ကလေးများကလည်း စားပြီးသွား၏။ စုတာ့လင်းက ပန်းကန်ကို အပြတ်ရှင်းနေသည်။

“လျှော့စား... ရှင့်ဗိုက်က အဆီတွေ ပြည့်နေပြီ။” ကျိုးရှောင်မိန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“တကယ်... တကယ်လို့ မစားရင် ဒါက အမှိုက်ဖြစ်သွားတော့မယ်။” စုတာ့လင်းက အပြစ်ကင်းစွာ ပြန်ပြော၏။

ကျိုးရှောင်မိန်က သဘောတကျ ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး။ “ဒါဆိုလည်း ရှင်စားလိုက်တော့။”

အမှန်တွင် သူမက ငတုံးလိုအကြည့်မျိုးကို ဘာလို့ နှစ်သက်နေရတာလဲ။

စုတာ့လင်းက ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး လက်ကျန်များကို စားလိုက်သည်။ ကျိုးရှောင်မိန်က သူကြိုက်သည်ကို တွေ့ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ သိပ်မချွေတာဘဲ ရှင်သန်ရအောင်..၊ ဒီနှစ်တော့ သိုးသားတွေကို ပိုစားရင်ရော။”

“ကောင်းပြီ” စုတာ့လင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သည်သိုးသားများက အလွန်အရသာရှိပြီး အာဟာရဖြစ်စေသည်။ ယင်းက အမှန်ပင် အံ့ဩဖို့ကောင်းပြီး အေးသောရာသီနှင့် ပိုလိုက်ဖက်သည်။

ကျိုးရှောင်မိန်က သူ့ကို ပန်းကန်လုံးများ ဆေးကြောဖို့ ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။

သူမ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှုရှန့်မိန်က သူ့အဘွားကို ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ဦးလေးက ဒေါ်လေးစကားကို လုံးဝ နားထောင်ပုံရတယ်။”

အမေကျိုးက ဖြစ်သင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။ “မင်းဒေါ်လေးက မှန်တယ်။ ဒါပေါ့ မင်းဦးလေးက သူမကို နာခံရမယ်။”

“အဲဒါ မမှန်လို့လား။ စတုတ္ထယောင်းမလို ဇနီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ ဘိုးဘေးတွေ ကောင်းချီးပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နှစ်တွေ ဘယ်လောက်တောင်မှ ရုန်းကန်ခဲ့ရသလဲ။” ဟု ကျိုးရှောင်မိန်က နားထောင်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ရှုရှန့်မိန်က ထစ်ငေါ့သွားပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်မဦးလေးကလည်း သိပ်ကို စွမ်းဆောင်ရည် ရှိတာပါ။”

“စတုတ္ထအစ်ကိုရဲ့ အကောင်းဆုံး ဂုဏ်သရေက သူ့ဘဝမှာ ဇနီးတစ်ယောက် လက်ထပ်ခဲ့တာပဲ။” ဟု ကျိုးရှောင်မိန်က ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေး စားစရာအတွက် မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဦးလေးက မှီခိုနေတယ်လို့ ဘယ်လို ပြောရတာလဲ။”

ရှုရှန့်မိန်က သူမနှလုံးသား ပိတ်ဆို့သွားကာ လွှတ်ခနဲ ပြောထွက်လာသည်။

အမေကျိုးက ယင်းကို ကြားရသည်အား မနှစ်သက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ရှန့်မိန် မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ မင်းဦးလေးက သူ့ဘာသာ အားကိုးအားထား ပြုနေတာ။”

“ကျွန်မ... ကျွန်မသိတယ်။ ဒါက ဒေါ်လေးရှောင်မိန်က စတုတ္ထဒေါ်လေးကို နတ်သမီးလေးလို ချီးကျူးနေတာမို့ပါ။ ဦးလေးရဲ့ အရာရာတိုင်းကို ဒေါ်လေးက ပေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ။” ရှုရှန့်မိန်က ပြန်ပြော၏။

အမေကျိုးက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “မင်းဒေါ်လေးရှောင်မိန်ပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းဒေါ်လေးသာ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကို မဝင်ခဲ့ရင် မင်းဦးလေးက ဒီကို ရောက်လာနိုင်မှာလား။”

တကယ်လို့ ချွေးမလေးသာ စွမ်းဆောင်ရည် မရှိလျှင် သားငယ်လေးက ကျေးလက်တွင် ယခုတိုင် လယ်သမား ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သည်။ ယင်းက အမှန်ပင်ဖြစ်၏။ မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်ချေ။

ချွေးမက အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ယင်းက မလွယ်ကူချေ။

သူမက အိမ်နီးချင်းထံမှ ကြားခဲ့ရသည်။ တကယ်လို့ ချွေးမထံတွင် ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ရည် မရှိပါက အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းလဲရန်မှာ အနည်းဆုံး ယွမ်ထောင်ချီ ကုန်ကျသွားလိမ့်မည်။ ယွမ်နှစ်ထောင် သုံးထောင်တောင် မလုံလောက်တာ ဖြစ်နိုင်၏။

အမေကျိုးက မှင်တက်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမစိတ်ထဲ၌ နှစ်မြှုပ်သွားမိသည်။ အထူးသဖြင့် သူမက ပေကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ သွားလည်စဉ်က အတန်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ သူမက စတုတ္ထချွေးမသည် အခန်းထဲတွင် ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်စုအား သင်ကြားပေးနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရ၏။ ယင်းထင်မြင်ချက်သည် အမေကျိုးထံတွင် ယခုတိုင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင် သတိမထားမိသော်လည်း သူမသည် သည်ချွေးမအပေါ် လေးစားမှုတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်၏။

ရှုရှန့်မိန်က သူမနှုတ်ခမ်းက ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “လောင်တာ့ကလည်း ကောလိပ်ကို ဝင်တာပဲလေ။”

“လောင်တာ့ ကောလိပ်ဝင်တာက စတုတ္ထယောင်းမရဲ့ညွှန်ကြားချက်နဲ့ အားစိုက်မှုတွေကြောင့်ပဲ။ စတုတ္ထယောင်းမလို အမေမျိုး မဟုတ်ခဲ့ရင် ကျိုးမိသားစုက ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေ မွေးထုတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ နင်ထင်နေတာလား။ ယန်ယန်နဲ့ ဝူနီက သူတို့စာလေ့လာဖို့ ရုန်းကန်နေရတယ်။ ဒီလိုမှပဲ သူတို့က စတုတ္ထယောင်းမရဲ့ညွှန်ကြားချက်ကို ရနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့အဆင့်တွေက ဆိုးနေလိမ့်မယ်။” ဟု

ကျိုးရှောင်မိန်က ထောက်ပြလိုက်သည်။

“မှန်တယ်။” အမေကျိုးကလည်း ထောက်ခံသည်။

ဤချွေးမကြောင့်သာ သူမသားအငယ်ဆုံး၏ သားသုံးယောက်လုံးက ထက်မြက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းကို ပြောရလျှင် မည်မျှ လေးစားဖို့ ကောင်းသနည်း။

အိမ်ဘေးနားက အဘွားကြီးနှစ်ယောက်သည် သူမမြေးနှစ်ဦး ပေကျင်းတက္ကသိုလ်တွင် တက်နေသည့်အတွက် သူမကို အမြဲတမ်း မနာလို အားကျနေကြသည်။

ရှုရှန့်မိန်က ဘာမှမပြောတော့ချေ။

သို့သော်လည်း ကျိုးရှောင်မိန်က သူမကို လွှတ်မပေးချေ။ သူမက သူမကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရှန့်မိန် နင် မင်းဒေါ်လေးချင်းဟယ်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာလား။”

“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး။” ရှုရှန့်မိန်က လျင်မြန်စွာ ဖြေလိုက်သည်။ “ဒေါ်လေး ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ပြောတာလဲ။”

“ဒေါ်လေးက မင်းဒေါ်လေးချင်းဟယ်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းနားလည်တယ်။ တကယ်လို့ မင်းမှာ ကိစ္စရှိရင် သူမကို တိုက်ရိုက်သာ ထုတ်ပြောလိုက်၊ နောက်ကွယ်မှာ သူမအကြောင်းကို မပြောနဲ့။” ဟု ကျိုးရှောင်မိန်က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“ဒေါ်လေး... ကျွန်မ တကယ်ကို အဲ့လို မလုပ်ပါဘူး။” ရှုရှန့်မိန်၏ မျက်ဝန်းက နီရဲလာပြီး နစ်နာသလို ပြောလိုက်သည်။

“မင်း မလုပ်တာ ကောင်းတယ်။ တီဗီကြည့်ကြစို့။” ကျိုးရှောင်မိန်က သူမလက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။

ကျိုးရှောင်မိန်သည် လင်းချင်းဟယ်နှင့် အချိန်အကြာကြီး ပေါင်းသင်းနိုင်ရသည်မှာ သူတို့သည် အတော်များများ တူညီ၍ ဖြစ်သည်။ သူတို့က စိတ်ထဲမှာ သိမ်းထားတတ်သူမျိုး မဟုတ်ကြချေ။

ဒီတူမ၏ ဆက်တိုက်ငြင်းဆိုနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျိုးရှောင်မိန်က ဘာမှမပြောတော့ပေ။

“မင်းဒေါ်လေးနဲ့ မင်းဦးလေးကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့။ တကယ်လို့ မင်းဦးလေးသာ မင်းဒေါ်လေးစကားကို နားထောင်ခဲ့ရင် ငါ လက်ကျန်ဘဝမှာ စိတ်အေးရပြီ။” ဟု အမေကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

အိမ်ဘေးက အဘွားကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ချွေးမ၏ မသိတတ်မှုများကို စကားစမြည်ပြောရသောအခါ အမေကျိုးသည် စတုတ္ထချွေးမကို အပြစ်ကင်းသည်ဟု ခံစားမိလေသည်။

ထိုကိစ္စကြောင့် ရှုရှန့်မိန်က တီဗီကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

ညရောက်သော် သူတို့အိပ်ရာဝင်သောအခါ ကျိုးရှောင်မိန်က စုတာ့လင်းကို တီးတိုးပြော၏။ “ဒီကောင်မလေး ရှန့်မိန်လေ။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီနေ့ သူမစကားတွေက တစ်ခုခုကို ငါ ခံစားမိတယ်။ သူမက ငါ့အမေနဲ့ စတုတ္ထယောင်းမကြားက ဆက်ဆံရေးကို ရှုပ်ထွေးစေဖို့ ကြိုးစားနေတာ။”

“သူမ... မဟုတ်လောက်ပါဘူး” စုတာ့လင်းက များများမတွေးချေ။

“ငါ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကောင်မလေးက ဒုတိယမရီးနဲ့ တူတယ်လို့ ခံစားရပါလိမ့်၊ ဆက်ဆံရေးကို ပျိုးထောင်ခဲ့ပေမယ့် ခံစားချက်က ဖြစ်မလာဘူး။” ဟု ကျိုးရှောင်မိန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။