နာမည်စဉ်းစား

အခန်း (၃၅၃) - နာမည်စဉ်းစား

ကျိုးချင်းပိုင်က အနည်းငယ် စိတ်ပူနေမိသည်။ သူ့ဇနီးက ယနေ့ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်နေပြီး ဘာလို့မှန်း သူ မသိချေ။

လင်းချင်းဟယ်က အိမ်ရောက်လာပြီး နောက်မှလိုက်လာသော သူ့ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမက အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ပြန်လာတာလဲ။”

“ဆိုင်မှာ လောင်အာ့ ရှိတယ်။” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို စိတ်လေနေသောအကြည့် တစ်ချက်ပေးလိုက်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်သည်။

ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို ပျားရည်တစ်ခွက် ဖျော်ပေးသည်။ လင်းချင်းဟယ်က ပျားရည်ကို သောက်နေစဉ်အထိ မိန်းမောတွေဝေနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဇနီးလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ။” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က တုံ့ဆိုင်းဆိုင်း မေးလာသည်။

လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမက သူ့ကို မပြောချင်ပေ။ ယင်းက နားလည်မှုလွဲသွားမှာလား။ သို့သော်လည်း နားလည်မှုလွဲနိုင်ခြေက အတော်လေး နိမ့်သည်ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက သူမကိုယ်သူမ မညှင်းဆဲချင်ပေ။ ထိုလူကြမ်းက လုပ်ထားသောကြောင့် သူမက သူ့ကို ပေးသိသင့်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မဓမ္မတာရက်ကျော်တာ သုံးရက်ရှိပြီ။ အခုထိ မလာသေးဘူး”

ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ဇနီး၏ အချိန်ဇယားကို အမှန်တကယ်ပင် သိ၏။ သို့သော် သူက ဤကာလအတွင်း အတော်လေး သောင်းကျန်းခဲ့၍ ယင်းဖြစ်စဉ်ကို သတိမရခဲ့ချေ။

ယခုတွင် သူ့ဇနီးကြောင့် သူ သတိရလာသည်။

သူက တွေဝေသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လင်းချင်းဟယ်က သူ နားလည်မှုလွဲသွားကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ဓမ္မတာကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ စစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံကို သွားခဲ့တယ်။”

“ဆရာဝန်က ဘာတဲ့လဲ။” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က လျင်မြန်စွာ မေးလာ၏။

သူ့ဇနီး၏ကိစ္စသည် အမြဲတမ်း အချိန်မှန်၏။ လွဲချော်ခဲသည်။ တကယ်လို ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် တစ်ရက် နှစ်ရက်သာ ဖြစ်ရမည်။ ဘယ်တော့မှ သုံးရက်အထိ မရောက်ပေ။

“စစ်ဆေးချက်အရ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန် ပြောတာက...” လင်းချင်းဟယ်က သူမနှုတ်ခမ်းကို စုဝိုင်းလိုက်သည်။

“သူတို့က ဘာပြောခဲ့တာလဲ။” ကျိုးချင်းပိုင်က အနည်းငယ် မပူပန်ဘဲ မနေတော့ချေ။

လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ထုရိုက်လိုက်၏။ “ကြည့်.. ရှင်က ဘာကောင်းတာ လုပ်ထားလို့လဲ။”

ကျိုးချင်းပိုင်က အစတွင် နားမလည်သေးချေ။ သူက သူဇနီး၏အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မှင်တက်သွား၏။ သူ့မျက်နှာက မယုံကြည်နိုင်ဟန် ပေါ်လာသည်။

သူက သူ့ဇနီးကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ့လက်များက တုန်ရီလာသည်။ “ဇနီးလေး.. ဆရာဝန်က.. ဘာ.. ဘာပြောတာလဲ။”

လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “တအားစိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့။ ဆေးစစ်ချက်မှာ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်မရှိဘူး။”

ကျိုးချင်းပိုင်က ဘောလုံးလေလျော့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းချင်းဟယ်က ကူကယ်ရာမဲ့သွားသည်။ သူမက သူ့မျက်နှာကို ညှစ်လိုက်ပြီး ပြော၏။ “ရှင် အသိတရားမရှိတဲ့လူ။ ကျွန်မက သုံးဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီ၊ ရှင်က ကျွန်မကို ကိုယ်ဝန်ရှိဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား။ ကျွန်မအသက်ကြီးနေတာကို အန္တရာယ်ရှိမှာ မပူပန်ဘူးလား။”

“မင်းက မအိုသေးပါဘူး။ မင်းက ငယ်သေးတယ်။” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

လင်းချင်းဟယ်က စိတ်ကျေနပ်သွား၏။ သူ့စိတ်ပျက်မှုကို သူ့မျက်နှာမှာ မဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာကို မြင်တော့ သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာဝန်ပြောတာက ဆေးစစ်ချက်မှာ ကျွန်မကိုယ်ဝန်မရှိဘူးဆိုပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိ မသေချာသေးဘူးတဲ့။”

ကျိုးချင်းပိုင်က အေးခဲသွားပြီး သူ့ဇနီးကို ကြည့်လာသည်။

“စစ်ဆေးဖို့ အချိန်က တအားတိုတောင်းလွန်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကိုယ်ဝန်ရှိတာက တအားတူနေတယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က မကျေမချမ်း ပြောလိုက်သည်။

သူမသည်လည်း ခံစားမိနေသည်။ သူမက အလွန်အိပ်ပြီး မောပန်းလွယ်သည်။ ထို့ပြင် သူမ၏စားချင်စိတ်က အလွန်ကောင်းနေ၏။ ယခင်က ထိုသို့ မဖြစ်ဖူးပေ။

ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်နှာက မှိန်ဖျော့သွားသော တောက်ပမှုက ထပ်မံ တောက်ပလာပြန်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူက ဤအချိန်အတောအတွင်း လုံ့လစိုက်ထုတ်ထားပြီး သူ့ဇနီးကလည်း သူ့ကို ခွင့်ပြုထားသည်။ မနေ့ညမှလွဲ၍ သူက တစ်ရက်တောင် မလွတ်ခဲ့ချေ။

ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်ဝန်းများက အပြုံးနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် သူ့လက်နှင့်ခြေများက ထားရန်နေရာမရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ချင်းပိုင်၊ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာရင် ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။” လင်းချင်းဟယ်က ပူပန်နေသည်။

ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို ချက်ချင်း နှစ်သိမ့်ပေး၏။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်တို့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေအရ စိတ်ပူစရာ မရှိဘူးလေ။”

လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို နစ်နာသလို ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင်က တကယ်ကြီး ကျွန်မမှာ ကလေး ရှိစေချင်တာလား။” သူမက အိုနေပြီ။ မငယ်တော့ပေ။ ကျေးလက်တွင် ဆိုပါက သူမသည် မြေးရသည့်အရွယ်သို့ပင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျိုးချင်းပိုင်က လျင်မြန်စွာ ချော့မော့လိုက်၏။ “တကယ်လို့ မင်းမှာ ရှိလာရင် မွေးတာပေါ့။ ဒါက ဒီကလေးနဲ့ ကိုယ်တို့ ရေစက်ရှိတာပဲလေ။”

လင်းချင်းဟယ်က သေတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သည်အသက်အရွယ်တွင် သူမက လေးယောက်မြောက်ကလေး ရှိလာသေးသည်။ ယင်းက သူမကို ဒီထက်ကံဆိုးတာ ရှိအုံးမလား။

“နောက်နှစ်မှာ သားဆက်ခြားဖို့ လုပ်ရမယ်။” လင်းချင်းဟယ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းတယ်။ ကိုယ်တို့ကလေးက နောက်နှစ်မှာ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အချိန်ကိုက်ပဲ။ မွေးပြီးတာနဲ့ ကိုယ်တို့ လုပ်မယ်။” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြော၏။

သူက သူ့ဇနီးကို ထိုအကြောင်းမေးပြီးဖြစ်သည်။ ယင်းက နောက်နှစ်ကုန်တွင် ဖြစ်မည်။ ကလေးက နောက်နှစ် ဆောင်းဦးပွဲတော်အလယ်တွင် မွေးဖွားလိမ့်မည်။

စိတ်အေးလက်အေးရှိသော ကျိုးချင်းပိုင်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

“ဇနီးလေး အိပ်ရာမှာ သွားလဲနေ။ ဘယ်နေရာက မသက်မသာ ရှိနေလဲ။ မင်းကို ကိုယ် နှိပ်ပေးရမလား။ မင်း ဘာလို့ သင်ခန်းစာအတွက် တခြားဆရာတွေ အစားထိုးသင်ပေးဖို့ မမေးတာလဲ” ကျိုးချင်းပိုင်က ပြော၏။

လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ဒေါသထွက်လာသော်လည်း စွမ်းအင်မရှိသဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “မေ့လိုက်တော့.. ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလား မရှိလားဆိုတာ မသိသေးဘူး။ အပြင်ကို မပြောသေးနဲ့ ဟာသမလုပ်နဲ့”

“မင်းမှာ သေချာပေါက် ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်။” ကျိုးချင်းပိုင်က အခိုင်အမာ ဆိုသည်။ “မင်း အရင်ရက်တွေမှာ အစားကောင်းကောင်းစားတယ်။”

လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြော၏။ “ကောင်းပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး”

သူက ပြောလိုက်သော်လည်း ကောင်းကောင်းသိနေတဲ့သူကတော့ သူ ပျော်ရွှင်မှုမှာ မျောပါနေမှန်း သူတို့ ပြောနိုင်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က နောက်ရက်အထိ ဓမ္မတာမလာသေးချေ။

စတုတ္ထနေ့တွင်လည်း မရောက်လာပေ။

လင်းချင်းဟယ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“လောင်အာ့ မင်းအမေ ကျောင်းသွားရင် ကူပေးလိုက်ဦး။ မြေပြင်က အေးတယ်။ ကောင်းကောင်းကြည့်...” ကျိုးချင်းပိုင်က ကျိုးရွှမ်ကို ညွှန်ကြားနေသည်။

ကျိုးရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်၏။

ကျိုးကွေ့လိုင်က ထရပ်ပြီး မေးသည်။ “အဖေ.. မင်း ဘာမှားနေတာလဲ။ မနေ့တည်းက အခုထိ အဆက်မပြတ် ဘာလို့ ပြုံးရယ်နေတာလဲ။”

ကျိုးချင်းပိုင်က စိတ်ခံစားချက်ကောင်းနေကာ စိတ်မရှိပေ။ သူက ပြော၏။ “မင်းလည်းပဲ မင်းအမေကို အဲဒီမှာ ကူညီရမယ်။ ပြီးမှ မင်းကျောင်းကိုသွား။”

“အခု ဗုဒ္ဓဘုရား ဖြစ်လာပြီပဲ။” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က တအံ့တဩ ပြောသည်။

ဒုတိယအစ်ကိုက လုံလောက်နေပြီ။ သူက ဘာလို့ ပါရတာလဲ။

“နင်တို့အဖေ အရူးထနေတာကို နားမထောင်နဲ့။ ကျောင်းကို မြန်မြန်သွားတော့...” လင်းချင်းဟယ်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမက သူမဘာသာ စာသင်ခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။ ကျိုးရွှမ်က မကူညီပေးသော်လည်း သူက အလေးအနက် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ပေတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်တော့ သူက မေး၏။ “အမေ.. ဘယ်နေရာက နေလို့မကောင်းတာလဲ။ ဘာလို့ ခွင့်ယူဖို့ မမေးချင်ရတာလဲ။”

“ဒီနှစ်ဆောင်းရာသီအားလပ်ရက်က ရောက်လာတော့မှာလေ။ ဒီတော့ ဘာလို့ ခွင့်ယူဖို့ မေးရမှာလဲ။” လင်းချင်းဟယ်က သူမလက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။

ယခုက ဒီဇင်ဘာ ဖြစ်သည်။ အားလပ်ရက်အတွက် ရက်၂၀ခန့် ရမည်။ သည်နှစ်အားလပ်ရက်က အတော်လေး ရှည်၏။ ဒီဇင်ဘာ၂၀မှ မီးပုံးပွဲတော်အထိ ဖြစ်သည်။ (လပြက္ခဒိန်အရ ဇန်နဝါရီ ၁၅ရက်)

လင်းချင်းဟယ်က အတန်းသွားတက်၏။ သင်ကြားနေစဉ်အတွင်း သူမက ဓမ္မတာလာရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။

သို့သော် ယင်းက နှမြောဖို့ကောင်းသည်။ ယင်းက မနက်ခင်း၊ နေ့လယ်ခင်းအထိ မလာပေ။ လင်းချင်းဟယ်၏ စိတ်အခြေအနေကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

သူမက ပြန်လာပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ကို တွေ့တော့ သူက ပုံမှန်အပြုအမူ မဟုတ်နေချေ။ သူမမျက်လုံးများက ယင်းကို ပျော်ရွှင်မနေတော့ပေ။

“ဇနီးလေး၊ မှိုဖြူနဲ့ ဇီးသီး ဟင်းချို ချက်ထားတယ်။” ကျိုးချင်းပိုင်က ပန်းကန်လုံးအပြည့် မှိုဖြူနှင့်ဇီးသီးဟင်းချို ယူလာသည်။ လင်းချင်းဟယ်က အနည်းငယ် ရေငတ်နေသဖြင့် မကျေမချမ်းဖြင့် သောက်လိုက်သည်။

သောက်ပြီးနောက် သူမဒေါသများက ပြေလျော့သွားသည်။ ပြီးနောက် သူမက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ချင်းပိုင် နာမည်တစ်ခုလောက် တွေးကြည့်။” လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ယနေ့ပါ တွက်ကြည့်ပါက ယင်းက လေးရက်မြောက်ဖြစ်ပြီဖြစ်သည်။ ယခင်က လုံးဝ မဖြစ်ဖူးပေ။ သူမ၏လက္ခဏာများပါ ပေါင်းထည့်လိုက်ပါက လင်းချင်းဟယ်သည် သဘာဝကျကျပင် သူမတွင် တကယ်ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။

ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်ဝန်းများက အပျော်များ ပြည့်သွား၏။ “ကိုယ် ညပြန်တဲ့အခါကျရင် အဘိဓာန်ကြည့်ပြီးတော့ ကောင်းတာလေး တစ်ခု ရွေးလိုက်မယ်။”

ညနေခင်း အိမ်ပြန်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင်က အခန်းထဲတွင် အဘိဓာန်ကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ သားဖြစ်ပါက ကျိုးဟိုင်ဝိန်ဖြစ်မည်။ သမီးဖြစ်ပါက ကျိုးပေါင်ပေါင်း ဖြစ်မည်။

လင်းချင်းဟယ် “…”