ရွှေဥဥခြင်း

အခန်း (၃၅၅) - ရွှေဥဥခြင်း

လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး တီဗီကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က သစ်အယ်သီးတစ်ထုပ်ကို ဝယ်ထား၏။ ထို့ကြောင့် သူမက သူတို့ တီဗီကြည့်နေစဉ်တွင် သူမချင်းပိုင်စားဖို့ သစ်အယ်သီးကို ခွာပေးနေသည်။

ကလေးများကိုတော့ လင်းချင်းဟယ်က အပြင်သို့ နှင်ထုတ်ထား၏။ သူတို့ကို ကိုးနာရီမတိုင်မီ ပြန်မလာခိုင်းထားပေ။

"ဒီသစ်အယ်သီးတွေက ကျောက်ကပ်နဲ့ သရက်ရွက်အတွက် ကောင်းတယ်။ များများစားရင် အကျိုးရှိတယ်။ အခုက သွားမှတော့ ကျွန်မတို့ ကြိုးစားတာပေါ့။ ပြီးတော့ သိုးသားနဲ့ အမဲသားကိုလည်း များများစားရမယ်။ အခွင့်အရေးတော့ ရှိလာမှာပါ။" သူမက သစ်အယ်သီးကို အခွံခွာနေပြီး သူ့ကို ကျွေးမွေးနေသည်။

ကျိုးချင်းပိုင်က သစ်အယ်သီးကို စားလိုက်သည်။ တီဗီကြည့်ပြီးနောက် သူက ပြော၏။ "မင်းက မမွေးပေးချင်ဘူးလေ။"

"ကျွန်မက မမွေးပေးချင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။" လင်းချင်းဟယ်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက တီဗီကို ကြည့်နေရာမှ သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ပြော၏။ "ကျွန်မက ရှင့်ကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်လဲ ရှင်မသိဘူးလား။"

ကျိုးချင်းပိုင်က ထိုစကားများ ကြားရသည်ကို ကြိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောတော့ချေ။ သူက တီဗီဘက် မျက်နှာလှည့်ပြီး ဆက်ကြည့်နေ၏။

"ချင်းပိုင် စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်မက အဲဒါကို မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။ ပြောရရင် ကျွန်မလည်း စိတ်ပျက်သွားတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ခြေမြင့်လို့ အမေဖြစ်လာဖို့တောင် ပြင်ဆင်နေပြီလေ။" လင်းချင်းဟယ်က ပြော၏။

"မင်းက အတော်လေး ပျော်နေတာကို ကိုယ်ခံစားမိတယ်။" ကျိုးချင်းပိုင်က ထောက်ပြသည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မက အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားတာပါ။ တကယ်ပြောတာ။ ကျွန်မက ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်လို့ မှားယွင်းတွေးမိတဲ့အခါ ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မတို့ ကလေးပဲဆိုတော့ ကျွန်မက မွေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြော၏။

ကျိုးချင်းပိုင်၏အမူအရာက ပြေလျော့လာသည်။

လင်းချင်းဟယ်က ကောင်းကောင်း ချော့မော့ပြီး ဆက်ပြောသည်။ ၈ နာရီ ထိုးလုနီးသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင်၏ အမူအရာက အတော်လေး တိုးတက်လာ၏။

ကျိုးရှောင်မိန် တံခါးခေါက်လာသောအခါ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် ဝန်းကျင်ရှိ လေထုက ကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းချင်းဟယ်က တံခါးသွားဖွင့်သည်။ သူမက တံခါးတွင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တွေ့သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"အထဲကို ဝင်လာခဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီလောက်နှင်းသည်းနေတာကို နင်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ။"

အခန်းက နွေးထွေးနေသည်။ ကျိုးရှောင်မိန်နှင့် စုတာ့လင်းတို့က အထဲကို ဝင်လာသောအခါ သက်သာရာရသွား၏။

ယနေ့ အပြင်တွင် အတော်လေး အေးသည်။ မြို့တော်၏ ဆောင်းရာသီက သူတို့မွေးရပ်ဇာတိထက် အအေးပိုသည်။

"ရှန့်မိန်က စတုတ္ထအစ်ကို ဒီနေ့ ဆိုင်မဖွင့်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အဖေတို့အမေတို့က စိတ်ပူနေတာ။ ငါတို့ အိမ်ရောက်တာနဲ့ ဆိုင်ပိတ်တာကို ကြားရတော့တာပဲ။ ဒီတော့ ငါတို့ တစ်ချက် လာကြည့်တာ။" ကျိုးရှောင်မိန်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းချင်းဟယ်က သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ရေနွေးနှစ်ခွက် လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါက ကိစ္စကြီးကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါအတွက်နဲ့ အထူးတလည် ရောက်လာဖို့ မလိုပါဘူး။"

"သစ်အယ်သီးစားလေ။" ကျိုးချင်းပိုင်က စုတာ့လင်းကို ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ" စုတာ့လင်းက အပြုံးနှင့် ခေါင်းညိတ်၏။

"စတုတ္ထအစ်ကို ဘာဖြစ်တာလဲ။ နေကောင်းရဲ့လား။" ကျိုးရှောင်မိန်က သူမ၏စတုတ္ထအစ်ကိုကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမ်း..." ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်တုံ့ပြန်၏။

"တကယ်လို့ သက်သောင့်သက်သာ မရှိရင် များများ အနားယူဖို့ လိုတယ်။"

သူမက သူမ၏စတုတ္ထအစ်ကိုပုံစံဖြင့် ဘယ်လိုမှ ဆိုင်မဖွင့်နိုင်ဟု ပြောနေသည်။ ဖျားနေတာ ဖြစ်ရမည်။ သူက အနည်းငယ် ဖျားနာနေပုံပေါ်ပြီး အားမရှိပုံရ၏။

"ပြန်ပြီးတော့ အမေတို့ကို စိတ်မပူဖို့‌ ပြောလိုက်။" ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" ကျိုးရှောင်မိန်က ခေါင်းညိတ်၏။

"ဒီနေ့ တကယ်အေးတယ်။ မင်းတို့ဘက်မှာ အနွေးလုံလောက်ရဲ့လား။" လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။

"ငါတို့ မအေးခဲသွားပါဘူး" ကျိုးရှောင်မိန်က ပြန်ဖြေသည်။ သူမနှင့် စုတာ့လင်းက သူတို့ဘာသာ စောင်အကြီးနှစ်ထည် ယူလာသည်။ သို့သော်လည်း ယင်းက မလုံလောက်ပေ။ သူတို့ သည်ကို ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့က ချည်စောင်အကြီးနှစ်ထည်ကို မှာယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် နွေးထွေးနေလေပြီ။

သူမ၏စတုတ္ထအစ်ကိုက ပြဿနာများ မရှိတော့၍ ကျိုးရှောင်မိန်က ဆက်မပြောနေတော့ပေ။ သူမက သူမစတုတ္ထယောင်းမကို သူတို့ဘက်တွင် နောက်ထပ်သိုးသားစွပ်ပြုတ်လုပ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ဆောင်းရာသီအတွင်း ယင်းက သိုးသားစွပ်ပြုတ်ဖြစ်သည်။ နွေဦးတွင် ပဲနို့က နေရာယူသွားလိမ့်မည်။

"တာ့လင်းရဲ့အတွေးက အလုပ်ဖြစ်မလားမသိဘူး။" ကျိုးရှောင်မိန်က စကားအဆုံးသတ်လိုက်၏။

"ဒါက အတော်လေးကောင်းတယ်။ အလုပ်က ကောင်းလာလိမ့်မယ်" စုတာ့လင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။ "မတ်လေး မင်း တုံ့ဆိုင်းဖို့ မလိုဘူး။ မင်း လုပ်ချင်တာကို လုပ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ဘန်းမုန့်ဆိုင်ရဲ့အဓိကလူပဲ။ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အင်း" စုတာ့လင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်အတွက် သစ်အယ်သီးများကို အခွံခွာပြီး ဆက်ပြောသည်။ "အိမ်ခန်းပိုင်ရှင်ဆီ မင်းတို့နှစ်ယောက် လည်ပတ်ဖူးလား။"

"ငါတို့ သွားမေးကြည့်သေးတယ်။ ကြည့်ရတာ သူမက ရောင်းဖို့ အစီအစဉ်မရှိပုံပဲ။" ကျိုးရှောင်မိန်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

ဆိုရသော် ယခင်က သူတို့သည် ဆိုင်ကို သိပ်ဂရုမထားခဲ့ချေ။ သို့သော်ယခုတွင်မူ ကျိုးရှောင်မိန်က အမှန်ပင် ဝယ်ချင်နေပြီဖြစ်၏။

လုပ်ငန်းက တကယ်ကောင်းပြီး တည်ငြိမ်လေသည်။ ယခုတွင် သူတို့ ယင်းက အလွန်ရင်းနှီးနေပြီး နေရာရွှေ့ရန်က အတော်လေး ဆိုးဝါးသော အကြံဖြစ်သည်။

လည်ပတ်ပြီးနောက် ဆိုင်ခန်းပိုင်ရှင်က ရောင်းချဖို့ အတွေးမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ရောင်းဖို့ အစီအစဉ်မရှိတာက နောင်မှာ မရောင်းချင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အရင်ဆုံး ကြိုတင်ပြင်ဆင်တဲ့အနေနဲ့ ငွေစုထား။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကို မင်းဝယ်သင့်တယ်။ တခြားနည်းနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့လုပ်ငန်းကောင်းတာကို ဆိုင်ခန်းပိုင်ရှင်က မြင်တဲ့အခါ သူတို့က သူတို့ဘာသာ လုပ်နိုင်ဖို့ မင်းတို့ကို နှင်ထုတ်ဖို့ ငှားယမ်းခကို မြင့်တင်လိမ့်မယ်။ ဒါက ပုံမှန်ဖြစ်နေကျပဲ။" လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

"စတုတ္ထယောင်းမက၊ မင်းကရော ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ဝယ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိတာလား။" ကျိုးရှောင်မိန်က မေးသည်။

"ငါတို့ ဝယ်ပြီးသား" လင်းချင်းဟယ်က မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်သည်။

"ဝယ်ထားတယ်။ ဘယ်တုန်းက ဝယ်လိုက်တာလဲ။" ကျိုးရှောင်မိန်က အံ့အားသင့်သွား၏။

စုတာ့လင်းကလည်း လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်ကို မှင်တက်စွာ ကြည့်လာသည်။

လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက အရင်တစ်ပတ် ဝယ်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒါက မင်းစတုတ္ထအစ်ကိုရဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကိုပဲ။"

"မင်းက အရင်တစ်ပတ်က အဲဒါကို ဝယ်ခဲ့တယ်၊ အရင်က စတုတ္ထယောင်းမက ဒါကို ပြောတာ မကြားဖူးပါဘူး။"

ကျိုးရှောင်မိန်က ပြောလိုက်သည်။

"အခု ငါ မပြောဘူးလား။" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြော၏။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့မိဘတွေကို ဘာမှပြန်မပြောရဘူး။"

"ကောင်းပါပြီ။" ကျိုးရှောင်မိန်က ကတိပေးသည်။ ထို့နောက် သူမက လျင်မြန်စွာ ဆက်မေး၏။

"စတုတ္ထယောင်းမ၊ အဲဒါကို ဘယ်လောက်နဲ့ ဝယ်ခဲ့တာလဲ။"

"ယွမ်လေးထောင်နဲ့" လင်းချင်းဟယ်က သူမကို ပြောပြသည်။

ဆိုင်အကြောင်းကို အဘိုးဝမ်နှင့် အကြီးဆုံးသားသာ သိသည်။ သူတို့က ဒီအကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြောမှာ မဟုတ်တော့ စိတ်ပူဖို့ မလိုချေ။

ဈေးနှုန်းအတွက်မူ ယင်းက ကျိုးရှောင်မိန်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူမဆိုင်မှာ အလွန်ဈေးချိုခဲ့ပြီး ယင်းက နှစ်ဆမကချေ။

"ဈေးသိပ်ကြီးတာပဲ။" ကျိုးရှောင်မိန်က ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်သည်။

စုတာ့လင်းက မျက်ခုံးတွန့်သွား၏။

ကျိုးချင်းပိုင်က ယခင်တည်းက သိထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ယင်းက ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ယင်းက သူတို့ဇာတိမြို့၌ ယွမ်၇၀၀ ယွမ်၈၀၀ နှင့် ရနိုင်သည်။ တစ်ခါတလေ ယွမ်၉၀၀ ၁၀၀၀ ဖြစ်နိုင်၏။

သို့သော်ငြား မြို့တော်ရှိ ဆိုင်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဈေးများသည် မဟုတ်ပါလော။

"ငွေစုပြီး ဝယ်ဖို့ ကြိုးစား။ နောင်မှာ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး။" လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဈေးကြီးလွန်းတယ်။ အဲဒါအပြင် ငါတို့ဆိုင်ခန်းပိုင်ရှင်က သိပ်ရောင်းချင်တာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျိုးရှောင်မိန်က ပြန်ပြောသည်။

"မင်း ဈေးနည်းနည်း တိုးပေးနိုင်တယ်။ သူမက မပြောင်းလဲဘူးဆိုရင်တော့ ထားလိုက်တော့။ အနီးအနားက တခြားဆိုင်ကို ရှာလိုက်။" လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

ကျိုးရှောင်မိန်နှင့် စုတာ့လင်းက ပြန်သွားသောအခါ သူတို့က ၎င်းကို တွေးကြတော့သည်။ ပထမဆုံး သူတို့က အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးကို ဖက်ထုပ်ဆိုင်မဖွင့်သည့်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့လင်မယားက ဆေးကြောဖို့သွားပြီး အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်ကြသည်။

"ကျွန်မတို့ နောက်နှစ်မှာ ဝယ်သင့်လား။" ကလေးတွေအားလုံး အိပ်သွားသောအခါ ကျိုးရှောင်မိန်က လေသံလေးဖြင့် ပြောသည်။

"သိပ်... သိပ်ဈေးများလွန်းတယ်။" စုတာ့လင်းက တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

ယင်းက အမှန်ပင် ဈေးများလွန်း၏။ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို ယွမ်လေးထောင်ဖြစ်သည်။ ဒါက ငွေဘယ်လောက်တောင်လဲ။ အလှမ်းဝေး၏။ သူတို့မိသားစုပိုင်အရာအားလုံးက သည်ကိန်းဂဏန်းရှိသည်။

သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စုဆောင်းခဲ့ရသနည်း။ စုတာ့လင်း အလုပ်စလုပ်သည်မှစ၍ ယခုတိုင် ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ်ကျော် စုဆောင်းခဲ့ရ၏။

"အဲဒါက ဈေးများပေမယ့် စတုတ္ထယောင်းမက ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကို ဝယ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လုပ်ငန်းက ကောင်းတယ်။ တကယ်လို့ ဆိုင်ကို ငါတို့ ပိုင်ခဲ့ရင် နောင်မှာ ငါတို့ စိတ်ပူပန်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ဒါက ကြက်မက ရွှေဥဥချတာနဲ့ အတူတူပဲ။" ကျိုးရှောင်မိန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ ပိုပြီးတော့ တွေး တွေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်။" ဟု စုတာ့လင်းက ပြောသည်။

ကျိုးရှောင်မိန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ချေ။ အရေးကိစ္စဖြစ်၍ ပိုတွေးတောဖို့ လိုပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျိုးရှောင်မိန်က သူမ၏စတုတ္ထယောင်းမ နောက်ကို လိုက်တာက မမှားဟု ခံစားရသည်။ ဆိုင်က သူတို့ပိုင်ဖြစ်ပါက လုပ်ငန်းက ပို၍ စိတ်ချရပေမည်။