သားကြီးအိမ်ပြန်လာခြင်း

အခန်း (၃၅၈) - သားကြီး အိမ်ပြန်လာခြင်း

ကျိုးခိုင်က ဒီဇင်ဘာ ၂၃ ရက်နေ့တွင် ပြန်လာသည်။

သူက မနက်စောစောတွင် ပြန်လာ၏။ လင်းချင်းဟယ်က ထိုအချိန်တွင် အိပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ သူက ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် တီဗီကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းချင်းဟယ်က အေးခဲသွားပြီးနောက် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ “သားကြီးလား” သူမက သူမသားအကြီးကို အလွန်အမင်း သတိရနေ၍ ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေသည်လားဆိုတာ မသေချာပေ။

“အမေ” ကျိုးခိုင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်။

အာ။ သူက ရုတ်တရက် ပြန်လာသည်။ သူမ အိပ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

လင်းချင်းဟယ်က သူမသားကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကာ ပြောသည်။ “မင်း ဘာလို့ အသားမည်းသွားရတာလဲ။”

ကျိုးခိုင်၏အသားအရေက အလွန်နက်မှောင်သွား၏။ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကလည်း အတော်လေး နက်သွားသည်။ ဆောင်းရာသီအတွင်း သူ့အသားနက်နက်က မလျော့သွားချေ။ နက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆိုရလျှင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အင်အားများ ပြည့်ဝနေ၏။

“လေ့ကျင့်ခန်းတွေကြောင့်လေ။” ကျိုးခိုင်က လိုတိုရှင်းပြောသည်။

လင်းချင်းဟယ်က နားလည်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်း မနက်စာ စားပြီးပြီလား။ မင်းအဖေကရော မင်း ပြန်လာတာ သိလား။”

“ကျွန်တော် မပြန်လာခင်တုန်းက ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကို သွားပြီးပြီ။” ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။

“အဘိုးတို့ဆီ မသွားခင် အမေ့ကို တွေ့ဖို့ စောင့်နေတာ။”

“ဒါဆို သွားလေ။ ငါ မင်းနေ့လယ်အတွက် ဝက်အူထဲ ကြက်သားအစာသွပ်ဟင်းလေး ထပ်ချက်လိုက်ဦးမယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးခိုင်က ပျော်သွား၏။ ဖက်ထုပ်ဆိုင်တွင် သူ့ညီများပြောသော သူ့အမေက ဒီရက်တွေအတွင်း သူ့ကို သတိရနေကြောင်း နေ့တိုင်း ပြောတာကို ကြားပြီးဖြစ်သည်။ ယခု သူ ပြန်လာအခါ သူမက သူ့ကို ရတနာလေးလို ဆက်ဆံနေ၏။

ကျိုးခိုင်က သူ့အဘိုးအဘွားများဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က လန်းဆန်းအောင် လုပ်ပြီးနောက် ဖက်ထုပ်ဆိုင်သို့ သွားကာ မနက်စာစားရန် သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ဝက်အူနှင့်ကြက်သားကို ပြင်ဆင်တော့သည်။

ဒေါ်လေးမာက ရွှင်မြူးစွာ ပြောသည်။ “ခိုင်လေး အခု ပိုပြီး သိသိသာသာ ကြံ့ခိုင်လာတယ်။”

“သူ လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်မီးသွေးလို မည်းသွားတယ်။ ဒီပုံစံနဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ကို သူ ဘယ်လို ရမလဲ။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူမက ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမစိတ်ထဲတွင် သူမသားသည် အပြစ်အနာအဆာမရှိပေ။ တကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ အထင်သေးစွာ ပြုမူရဲပါက သူတို့ စမ်းကြည့်နိုင်သည်။

ဒေါ်လေးမာက ထုတ်ပြော၏။ “မင်း ကျန်တာကို စိတ်ပူနိုင်တယ်။ ဇနီးမရမှာ စိတ်မပူနဲ့။ ဒီပုံစံနဲ့ ခိုင်လေးက စိတ်ပူဖို့ မလိုပါဘူး။ မျက်လုံးကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတွေက သူ့ကို လက်ထပ်လိမ့်မယ်”

လင်းချင်းဟယ်က အားပါးတရ ပြုံးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမက ဝက်အူနှင့် ကြက်သားကို ကျွမ်းကျင်စွာ စတင်ကိုင်တွယ်တော့သည်။

“ဒါကို ဘယ်လို ချက်မလို့ဘဲ” ဒေါ်လေးမာက နားမလည်ချေ။

“ကြက်သားပေါ်မှာ ဝက်အူကို သိပ်ထည့်ပြီးတော့ ချက်လိုက်မယ်။ ဒါက အရသာရှိပြီးတော့ အစာအိမ်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးတယ်။ ဒေါ်လေး ဒါကို နောက်ကျရင် ဦးလေးအတွက် တစ်ခါတလေ ချက်လို့ရတယ်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမသား၏ ကျန်းမာသော ကိုယ်ခန္ဓာကို တွေ့ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က သဘာဝအတိုင်းပင် အစားအသောက်က မဆိုးကြောင်း သိလိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင် လင်းချင်းဟယ်က သူ့အတွက် ကောင်းမွန်သော အစာသွပ်အစားအစာများ ချက်ပြုတ်ပေးလိုသေး၏။

ယင်းက ကြက်သားဝက်အူဟင်းသာ မဟုတ်ချေ။ လင်းချင်းဟယ်က ဝက်ခေါင်းယူရန် ထွက်သွားလိုက်သည်။ နေ့လယ်က ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်၍ ညစာအတွက် ထားလိုက်မည်။

သားကြီးက ဝက်ခေါင်းသားနှပ်ကို ကြိုက်သည်။ ယခု သူ ပြန်လာတုန်း သူမက လုပ်ပေးရမည် မဟုတ်ပါလား။

ကျိုးကွေ့လိုင်က စစ်ဆေးဖို့ ပြန်လာသည်။ သူက မနာလိုအားကျမှုများ ပြည့်သွား၏။ “အစ်ကိုကြီးက ကံကောင်းလိုက်တာ။ သူက မိသားစုရဲ့အနှစ်သက်ခံလေးပဲ”

“မင်းသာ အဝေးကို အကြာကြီး သွားပြီးတော့ ပြန်လာမယ် ဆိုရင် ငါတို့နဲ့ အမေက မင်းကိုလည်း မျက်နှာသာပေးမှာပဲ” ကျိုးရွှမ်က ပြုံးလိုက်၏။

ကျိုးအာ့နီက သူမစတုတ္ထဒေါ်လေးကို ကူညီနေသည်။ သူမက သူမနှုတ်ခမ်းကို ဝိုင်းလိုက်ပြီး “အခု လောင်တာ့ ပြန်လာတော့ အဘိုးနဲ့အဘွားက အဲမှာ ပျော်နေကြဝယ်”

အမေကျိုးနှင့် အဖေကျိုးက အလွန်ပျော်နေကြသည်။ သူတို့၏အကြီးဆုံးမြေး ပြန်လာပြီး သူတို့က ရိုးရှင်းစွာ အသားကုန် ပျော်တော့သည်။

သူတို့တွင် မြေးများစွာ ရှိသော်လည်း ကျိုးခိုင်က အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သည်။သူက အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့၏ ချစ်ခြင်းများကို အမှန်ပင် ရရှိထားသည်။

ထို့ကြောင့် မူလကိုယ်သည် အတိတ်တုန်းက ကိစ္စများစွာ လုပ်ခဲ့သည့်တိုင် သူမက ဤမြေးကို ရလာပြီးနောက် ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးမြေး ပြန်လာ၍ အမေကျိုး၏မျက်လုံးများက နီရဲနေတော့သည်။

“ဒါက သေချာပေါက်ခက်တယ်။ မင်းအဖေ စစ်သားသွားလုပ်တုန်းက အဘွားက ခက်ခဲခဲ့တယ်။ အခု မင်းက သွားတယ်။ အဘွားတော့ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး” အမေကျိုးက သူမမြေးကို လက်ဆွဲပြီး ပြောသည်။

အဖေကျိုးက အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်မိသော်လည်း သူက သူ့မြေး၏အနာဂတ်ကို ဆွဲချမိမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူက မကျေမနပ် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက လုံလောက်ပြီလေ”

“ဘာလဲ။ ငါက စကားလုံးနည်းနည်းမှ မပြောလို့ မရဘူးလား” အမေကျိုးက စိန်းစိန်းဝါးဝါးကြည့်ကာ အော်တော့သည်။

ကျိုးခိုင်က ပြုံးလိုက်၏။ “အဘွား.. အကယ်ဒမီက အဘွားထင်သလို မခက်ခဲဘူး။ ပိုမြင့်တဲ့ စီမံရေးနဲ့ အခက်အခဲကို တိုးမြှင့်ဖို့ ကျွန်တော် လျှောက်ထားသေးတယ်”

ယင်းက အခက်အခဲ တိုးမြှင့်ဖို့အတွက် လျှောက်ထားချက် ဖြစ်သည်။ ယင်းက

အထူးစစ်သည်တော်အဆင့်အတန်းပေါ်တွင် လုံးဝ အခြေခံပေ၏။ သူက ယင်းနှင့် အပြည့်အဝ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ရှိပေသည်။

သူက ထိုသို့လေ့ကျင့်ရေးအမျိုးအစားကို နှစ်သက်သည်။

သူ့အဆောင်နေဖော်များက သူ့ကို အထူးလေ့ကျင့်ရေးအရူးအမူးဟု သူ့ကို ခေါ်ကြသည်။

“အခက်အခဲကို တိုးမြင့်ဖို့လား။ မင်း အဲဒါကို လုပ်ဖို့ အဲဒါက ကောင်းလို့လား။ အခက်အခဲကို တကယ်တိုးမြင့်လိုက်မှာလား” အမေကျိုးက မေးသည်။

“ဒါပေါ့” ကျိုးခိုင်က သူ့အဘွား၏မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ စကားလမ်းကြောင်းလွဲလိုက်သည်။ “ဦးလေးငယ်နဲ့ ဒေါ်လေးတို့ရဲ့ ဘန်းမုန့်ဆိုင်က ဘယ်လိုနေလဲ”

“လုပ်ငန်းက အတော်လေးကောင်းတယ်။ မင်းအဘိုးနဲ့ ငါက ချန်ချန်နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို ထိန်းကူတယ်။ ဒီတော့ သူတို့က အဲဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်လေ” အမေကျိုးက ပြန်ပြော၏။

“ဒါ ကောင်းတာပေါ့။ အဲမှာ အားစိုက်ထားတော့ နောင်ကျရင် ဆိုးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အမေကျိုးက ပြုံးလျက် ပြော၏။ “မင်းအန်တီက အရင်က နည်းနည်း စိတ်ပူနေသေးတာ။ အခုတော့ သူမ စိတ်မပူတော့ဘူးလေ။ သူမက တကယ်ပျော်နေပြီ။ မင်းအမေကလည်း သူမကို ဂရုစိုက်တယ်။ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် သူမကို အဝတ်အထည်တွေ ယူခွင့်ပြုပြီးတော့ လမ်းမှာ ရောင်းတယ်။ မင်းအန်တီက ငွေများများ ရှာနိုင်ပြီ။” ဟု ကျိုးခိုင်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီမှာ နေ့လယ်စာ စားမလား။” ဟု အမေကျိုးက ဆက်ပြောသည်။

“ဒီမှာ မစားတော့ဘူး။ အဘိုး အဘွား၊ မင်းတို့က ပုံမှန်ပဲစားနိုင်တာ။ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်အစာအိမ်ကို အားဖြည့်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ကြက်သားဝက်အူလုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်စားရမယ်။” ဟု ကျိုးခိုင်က ပြော၏။

အမေကျိုးက စတုတ္ထလေးဇနီး၏ လက်ရာကို ရင်းနှီးပြီဖြစ်ကာ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းအားဖြည့်သင့်တယ်။”

“ဒီမှာ ဆောင်းက အတော်လေးအေးတယ်။ အဘိုးအဘွား နေသားကျနိုင်ပြီလား။” ဟု ကျိုးခိုင်က မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဇာတိမြို့ထက်ကို ပိုအေးပေမဲ့ ငါတို့ မအေးခဲပါဘူး။ မင်းအဖေက ချည်စောင်နဲ့ ဘောင်းဘီတွေ ငါတို့ကို ဝယ်ပေးတယ်။ ဂွမ်းဖိနပ်တစ်စုံရောပဲ အဲဒါက သိပ်နွေးတယ်။” ဟု အမေကျိုးက ပြုံးရယ်နေ၏။

သူမက အဖေကျိုးပြောချင်သော စကားများကို လုပြောလိုက်သည်။ သို့တိုင် သူက မသိမ်ငယ်ချေ။

ကျိုးခိုင်က အဖေကျိုးလိုက်မပို့ခင်အထိ အတန်ကြာ နေခဲ့သည်။ သူတို့က စုတာ့လင်း၏ ဘန်းမုန့်ဆိုင်သို့ သွားကြ၏။

တကယ်တမ်းတွင် အဖေကျိုးက လိုက်ပို့ဖို့ မလိုပေ။ အဖေကျိုးက လမ်းလျှောက်ထွက်လိုသည်ဟု ပြော၍ သူက သူ့ကို ဦးဆောင်သွားစေလိုက်ရသည်။

အပြင်ဘက်တွင် သူတို့အိမ်နီးချင်း အဘိုးကြီးဟူနှင့် ဆုံမိကြသည်။ အဘိုးကြီးဟူက နှင်းတွေကို လှည်းကျင်းနေသည်။ သူက သူတို့ကို တွေ့သောအခါ မေးလာ၏။ “အဘိုးကြီးကျိုး ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ”

“ငါ့မြေးအကြီးဆုံးလေ ခိုင်လေး။ ဒါက မင်းအဘိုးဟူ” အဖေကျိုးက မိတ်ဆက်ပေးသည်။

“အဘိုးဟူ” ကျိုးခိုင်က ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ လူငယ်လေးပဲ။ အရပ်ကလည်း အရှည်ကြီးပဲ။ မင်းအဖေပြောတာ ငါကြားတာတော့ မင်းက စစ်တက္ကသိုလ်မှာ သွားတက်နေတာဆို။” အဘိုးဟူက မေးသည်။

သိသိသာသာပင် အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးက ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြွားဝါထားဟန်တူ၏။ သို့တိုင် ကျိုးခိုင်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ အခုက အားလပ်ရက်မို့ ကျွန်တော်က နှစ်သစ်အတွက် အဘိုးအဘွားတွေကို တွေ့ဖို့ ပြန်လာတာပါ။”

“သိတတ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ။” အဘိုးဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အဖေကျိုးက စိတ်ကျေနပ်အားရနေပြီး သူ့မြေးကို ဘန်းမုန့်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးဟူက အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ပြောသည်။ “အခု ဘယ်သူနဲ့ ပြောနေတာလဲ။”

“အဘိုးကြီးကျိုးလေ သူ့မြေးက ပြန်ရောက်နေတာ။ သူက သူ့ကို လာကြည့်တာတဲ့။ သူက အရပ်အမြင့်ကြီးနဲ့ ကောင်လေးပဲ။” အဘိုးဟူက ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဘယ်လောက်မြင့်တာလဲ။” အမျိုးသမီးဟူက စူးစမ်းပြီး မေးသည်။

“ငါတို့သားထက် တစ်ဝက်လောက်ပိုမြင့်တယ်။ ငါ့စိတ်ထင် ၁.၉မီတာလောက် ရှိမယ်။” ဦးလေးဟူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူက ကြည့်ကောင်းသေးတယ်။ တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ယဉ်ကျေးတယ်။ အဘိုးကြီးကျိုးက နောင်မှာ ကောင်းချီခံစားရလိမ့်မယ်။”

အဘွားကြီးဟူက မနာလိုအားကျသွားသည်။ ပုံမှန်ရက်များတွင် သူမသည် အမေကျိုး၏ သူ့မြေးအကြီးဆုံးအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားဖူးသည်။ သူမက အမှန်တကယ်ဟု မထင်ခဲ့ဖူးချေ။