အသားအရည်ထိန်းသိမ်းမှု

အခန်း (၃၆၃) - အသားအရည် ထိန်းသိမ်းမှု

ကျိုးခိုင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျူးကျန်းကျန်းသည် နီမြန်းသောမျက်နှာဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

အဘွားကျူးက ဖိနပ်ခုံကို ချုပ်နေသည်။ သူမ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည် “ဘာလို့ ဝင်လာတာလဲ။ အပြင်ထွက်ပြီး စောင့်နေလေ။ ဒီနေ့ သေချာပေါက် ကျိုးခိုင် လာလိမ့်မယ်။”

“ကျွန်မ… ကျွန်မ အဘွား ပြောနေတဲ့သူကို တွေ့လိုက်မိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။” ကျူးကျန်းကျန်းက သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွှတ်ကာ နီမြန်းသောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို အဘွားကျူး ကြားသောအခါ သူမက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။ “အရမ်းအရပ်ရှည်ပြီး ချောမောတက်ကြွတဲ့လူငယ်တစ်ယောက် ဟုတ်တယ်မလား။”

ကျူးကျန်းကျန်းက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အင်း… အရပ်ရှည်ပြီး ကြည်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက နည်းနည်း ရင့်ကျက်ပုံရတယ်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိဦးမှာ တကယ်လား။”

“ဘာလို့ ဟန်ဆောင်လိမ်ညာရမှာလဲ။ သူက ဒီလို အရပ်မြင့်နေလို့ ငယ်ရွယ်တဲ့ပုံ မပေါ်တော့တာ။ ဒါတောင်မှ ဒီကောင်လေးက ပြီးပြည့်စုံတယ်။ အပြစ်အနာအဆာ လုံးဝမရှိဘူး။ သူ့ကို နင် ကြိုက်လား။ နင် သူ့ကို သဘောကျရင် အဘွားက အချိန်ရှာပြီး နင့်အတွက် အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းပေးမယ်။” ဟု အဘွားကျူးက ပြောသည်။

အဘိုးကျူးက ဘေးကနေ နားထောင်မနေတော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “နှစ်သစ်ကူးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်လာတော့မှာဆိုတော့ ဒီအကြောင်းကို အခု မပြောသေးနဲ့ဦး။ ပြောချင်တယ်ဆိုရင်လည်း နှစ်သစ်ကူးပြီးတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး။”

“ကျွန်မ အခု မပြောသေးပါဘူး။ ဒါဆို နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ ပြောတော့မယ်။” အဘွားကျူးက စိတ်မပူပေ။ ကောင်လေးက ငယ်သေးပြီး တွဲဖက်လည်း မရှိသေးကြောင့် လုယူခံရမည်ကို သူမ မစိုးရိမ်ချေ။

ထို့အပြင် သူမသည် အဘွားကြီးကျိုးနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ သူမ၏ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော မြေးမလေးကို သူမ၏မြေးချွေးမအဖြစ် ဖြစ်စေလိုက်လျှင် အဘွားကြီးကျိုးက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်နေလိမ့်မည်။

ကျူးကျန်းကျန်းသည် ရှက်သွေးဖြာနီမြန်းပြီး ဘာမှဝင်မပြောပေ။

သူ့အပေါ် အကြံအစည် ရှိနေသည်ကို မသိသော ကျိုးခိုင်သည် သူ့ဦးငယ်လေး၏ဆိုင်တွင် ဘန်းမုန့်နှင့် သိုးနံရိုးများကို စားနေသည်။

“ဒီ… ဒီသစ်တော်သီး… သစ်တော်သီးက အရမ်း… လတ်ဆတ်တာပဲ။” စုတာ့လင်းသည် သစ်တော်သီးကို ကိုက်စားရင်း ပြောလိုက်သည်။

မကြာသေးမီက သူသည် အနည်းငယ် အပူကြီးနေသည်။ လောလောဆယ်မှာတော့ ဒီသစ်တော်သီးက အရသာရှိလှပေသည်။

“ဦးငယ်လေး… ဦးလေး ကြိုက်ရင် ကုန်တိုက်မှာ သွားဝယ်လို့ရတယ်။ မနေ့က ကျွန်တော်တို့ ကုန်တိုက်ကို သွားတုန်းကတော့ မြင်ခဲ့တယ်။ အဖေ ဝယ်ခဲ့တာလောက်တော့ မလတ်ဆတ်ဘူး။” ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောသည်။

“အင်း” စုတာ့လင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ စားပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ “မင်း… ထပ်… ထပ်လိုချင်သေးလား။”

“တော်ပြီ… ကျွန်တော် ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။” ဟု ကျိုးခိုင်က ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာ ဒီဆိုင်အကြောင်းကို ကြားရတယ်။ အနာဂါတ်မှာ အခြေအနေတွေ ပိုတည်ငြိမ်လာလိမ့်မယ်။ ဦးလေး… အခု ဒီကို ပြောင်းလာပြီ… ဆိုင်ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားနေပြီလား။”

စုတာ့လင်းက ပြန်ဖြေသည်။ “မင်း… မင်းအဖေ… လည်း အဲလိုပဲ … ပြောတယ်။”

“အင်း… ဆိုင်ခန်းဝယ်ထားပြီးရင်လည်း ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။” ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်။

ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကို သူ့အမေက ၁၉၇၉ ခုနှစ်အကုန်မှာ ဝယ်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူက ဘာမှမပြောချေ။

ထိုအချိန်က သူမသည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဝယ်ရန် ယွမ်သုံးထောင်ဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုငွေက ဘယ်လောက်လဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့မိဘတွေက စီးပွားရေးမရှိလို့ လယ်ကွင်းက ရသောငွေကိုသာ အားကိုးရသည်။ ပိုင်ခြားသိမြင်သော မျက်လုံးရှိသူတိုင်းသည် ထိုအလုပ်အသေးစားဖြင့် မိသားစုကို ကျွေးမွေးရန် ခက်ခဲကြောင်း သိကြသည်။

ပိုက်ဆံက ဘယ်က ရောက်လာသနည်း။

ဒါကြောင့် ပြောပြနေစရာ မလိုအပ်ပေ။

စုတာ့လင်းက ပြောသည်။ “ဒါက… အရမ်း… ဈေးကြီးလွန်းတယ်။ မင်း…မင်းအဖေရဲ့… ဖက်ထုပ်… ဖက်ထုပ်ဆိုင်က… လေး… လေးထောင်တောင် ရှိတယ်။”

ကျိုးခိုင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နားလည်သွားသည်။ သူ့အမေက အဲလို ပြောမည်ဟု တွေးမိပြီး သူ့စိတ်ထဲ ပြုံးလိုက်သည်။

အပေါ်ယံမှာတော့ သူက ပြောသည် “ကျွန်တော့်အမေပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ ယွမ်လေးထောင်က အရမ်းများတယ် ထင်ရပေမယ့် အဖေရဲ့ဖက်ထုပ်ဆိုင်က တစ်နှစ်လောက်အတွင်းမှာ အဲဒါကို ပြန်ရအောင် တကယ် လုပ်နိုင်တယ်တဲ့။”

အမြတ်အစွန်းက နည်းပါးပေမယ့် ဖက်ထုပ်ဆိုင်၏စီးပွားရေးက အရမ်းကောင်းသည်။ သူလည်း စီးပွားရေး လုပ်နေသောကြောင့် စုတာ့လင်းက သူ့စိတ်နှလုံးထဲမှာ ခန့်မှန်းချက်တစ်ချို့ ရှိနေသည်။ သူက အံ့သြမှုမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အမှန်တော့ ဒီက သူ့အမြတ်အစွန်းကလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။

“ထောင်ဂဏန်းလောက်က ဈေးကြီးတယ် ထင်ရပေမယ့် တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဦးလေး ပြန်ရှာနိုင်တယ်။ အနာဂါတ်ကာလက ရှည်ကြာတာမို့ အခြေအနေ တည်ငြိမ်ဖို့အတွက် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ပိုင်ဆိုင်ထားသင့်တယ်။” ဟု ကျိုးခိုင်က သူ့ခံယူချက်ကို ပြောပြသည်။

“အဲဒါက… ယုတ္တိ… ရှိပုံပဲ။” စုတာ့လင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

အခုက စီးပွားရေး ကောင်းနေပေမယ့် စုတာ့လင်းကတော့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ပူနေသည်။ အဆုံးသတ်တော့ ဆိုင်က သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆိုင် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မိန်ကလည်း အလားတူ ပြောနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဆိုင်က သူတို့ကိုယ်ပိုင် ဖြစ်သွားလျှင် အခြေအနေက ပို၍တည်ငြိမ်သွားပြီး မည်သူမျှ သူတို့၏လုပ်ငန်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်တော့ပေ။

မကြာခင်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘန်းမုန့်ပေါင်းများကို လာဝယ်သောကြောင့် စုတာ့လင်းက ဝယ်သူကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် သွားလိုက်သည်။ သူတို့က အများကြီး ဝယ်သွားခဲ့သည်။ ဆီစိမ်စက္ကူအိတ် သုံးအိတ်စာ ဝယ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် စုတာ့လင်းက မဆိုင်းမတွဖြင့် မူရင်းအမှာစာထဲမှာ အပိုတစ်ခုကို ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ဝယ်သူက ဝမ်းသာပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုတာ့လင်းက ပြုံးပြလိုက်သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် စုတာ့လင်းသည် စီးပွားရေးလုပ်ရာတွင် အရမ်းတော်သည်။ သူက ဤအရာကို ကျိုးချင်းပိုင်ထံမှ သင်ယူခဲ့သည်။

ဘန်းမုန့်ပေါင်းတွေက တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိ အရသာရှိသော မုန့်များ ဖြစ်သည်။ အရသာ ကောင်းမွန်ပြီး အကျိုးအမြတ် နည်းသည်။ သို့သော် ပထမလက ငွေတစ်ရာလောက်သာ ရခဲ့သည်က လွဲလျှင် ကျန်လများတွင် တစ်လကို ယွမ်နှစ်ရာမှ သုံးရာအထိ ဝင်ငွေ ရှိသည်။

ပြီးလျှင် အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူ့ဘန်းမုန့်ဆိုင်က နာမည်ကောင်း ရှိသည်။ အများအားဖြင့်တော့ ဘန်းမုန့်ပေါင်း စားချင်သူတွေက ခပ်ဝေးဝေးမှာ နေရင်တောင် တကူးတက လာရောက် ဝယ်ယူစားသောက်ကြသည်။

ကျိုးခိုင်က ခဏလောက် ထိုင်နေသည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဘန်းမုန့်များကို လာဝယ်ကြသည်။ အများစုမှာ ဆီစိမ်စက္ကူအိတ် အနည်းငယ်အပြည့် ဝယ်ကြသည်။ အနည်းဆုံးကတော့ သူတို့အတွက် အနည်းငယ်ပဲ ဝယ်ကြသည်။ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းက အရမ်းကောင်းသည်။

“ဦးငယ်လေး… ကျွန်တော် အရင် ပြန်နှင့်တော့မယ်။” ကျိုးခိုင်က အသိပေးလိုက်သည်။

“မုန့်တချို့… ယူ… သွား… လိုက်ဦး။” စုတာ့လင်းက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

“မယူတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်အတန်းဖော်အိမ်ကို သွားမှာ။ အိမ်မပြန်သေးဘူး။” ဟု ကျိုးခိုင်က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် ဘတ်စ်ကားစောင့်ရန် လမ်းမကြီးဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ထွက်သွားသည်။ ဝမ်မိသားစု၏အိမ်ဆီသို့ ဘတ်စ်ကားဖြင့် သွားလိုက်သည်။

အခုက အစောကြီး မဟုတ်တော့ပေ။ အဖေဝိန်နှင့် အမေဝိန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အားလပ်ရက်ယူကြသည်။ သူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အရမ်းပျော်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် အမေဝိန်ပင်။ သူမက အပြစ်တင်သံဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။ “တမြန်နေ့တုန်းက နင် ဒီကိုလာပြီး ညစာမစားသွားဘူး။ ဒီနေ့တော့ နေ့လည်စာ မစားဘဲ ပြန်သွားရန် ငါ စိတ်ဆိုးတော့မှာ။”

“ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဒီကို စောစောလာခဲ့တာ ထမင်းစားဖို့ပါပဲ။ ဒေါ်လေး… ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ထပ် ဟင်းနှစ်ခွက် ပိုချက်ပေးရမယ်။” ဟု ကျိုးခိုင်က အပြင်မှဝယ်လာသော ပန်းသီးများကို ပေးရင်း အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… ကိစ္စမရှိဘူး။” ဟု အမေဝိန်က ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ရောက်လာတာနဲ့ မင်းက ငါ့မိသားစုရဲ့သား ဖြစ်သွားတယ်။” ဟု ဝိန်ကောလျန့်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ မှတ်ချက်ချသည်။

ကျိုးခိုင်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ “မိန်ကျားကကော ဘယ်မှာလဲ။”

“မိန်ကျားက သူမရဲ့အတန်းဖော်တွေနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတယ်။ ဒီအချိန်ဆိုရင်တော့ မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ် ထင်တယ်။” ဟု အမေဝိန်က ပြန်ဖြေသည်။ “အရင်တစ်ခါတုန်းက နင့်အမေ ငါ့ကို ပေးလိုက်တဲ့ ပျားရည်နဲ့ စပျစ်သီးလက်ဖက်ရည်က တကယ် ကောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် အရမ်းအရသာရှိတယ်။”

“ကျွန်တော့်အမေက အားတဲ့အချိန်ဆိုရင် အဲဒါတွေကို လုပ်ရတာ ကြိုက်တယ်။ အိမ်မှာ သိမ်းထားတဲ့ ပျားရည်ပုလင်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ သူမ နေ့တိုင်း သောက်နေတာ ကျွန်တော် မြင်တယ်… ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဖေလည်း သူမနဲ့အတူတူ သောက်တယ်။” ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောသည်။

“ဒါဆို နင့်အမေက သူမအသားအရည်ကို တကယ် ဂရုစိုက်နိုင်တာပဲ။ ပျားရည်သောက်တာက အသားအရည်အတွက် အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။” ဟု အမေဝိန်က ပြောသည်။

“အဲဒါ မှန်တယ်။” ဟု ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

သူ့အမေက အထူးသဖြင့် အဲဒါတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရမ်းထူးခြားသည်။ သူ ပြောမပြတတ်သည့် အရာတွေကတော့ ကြက်ဥမျက်နှာဖုံးများ၊ ပျားရည်မျက်နှာဖုံးများနှင့် သူမ ပြုလုပ်သည့် သခွားသီးမျက်နှာဖုံးများပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ဘယ်အရာကိုမဆို လိမ်းကျံနိုင်ပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သူ့အမေက သူမနှင့်ရွယ်တူတွေထက် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်လောက် ပိုငယ်ပုံပေါ်နေသည်။

အမေဝိန်က ဤရှုထောင့်ကို စတင်စူးစမ်းနေပြီမှန်း လင်းချင်းဟယ်က ဘယ်လိုသိနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် ကိုးနာရီကျော်သည့်အထိ အိပ်စက်ပြီးနောက် ဖက်ထုပ်စားရန် ဖက်ထုပ်ဆိုင်သို့ ရောက်လာသည်။

“သားကြီးက ဘယ်မှာလဲ။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်ကို မေးသည်။

“သူ့အဘိုးအဘွားတွေဆီ သွားတယ်။” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါဆို သူ့အတွက် နေ့လည်စာကို ပြင်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ အကင်နဲ့ သိုးသားစွပ်ပြုတ် စားကြမလား။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။

“ကောင်းပြီလေ။” ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။