ကိုယ့်မိသားစုကိုမြှင့်တင်ပါ

အခန်း (၃၇၇) - ကိုယ့်မိသားစုကို မြှင့်တင်ပါ။

မဒမ်ကျူးသည် မစ္စတာကျူးအား သူမ မကျေနပ်ချက်တွေကို ဖွင့်ဟနိုင်ခြင်း မရှိတာကြောင့် သူမသည် ကာလကြာရှည်စွာ ရင်းနှီးခဲ့သော အိမ်နီးနားချင်း မဒမ်ဟူကို ရှာဖွေရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဒီမနက်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်ပြောပြပြီးနောက် မဒမ်ဟူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီနှစ်မှာ မင်းကိုယ်တိုင် ဘာမှ မစိုက်ရသေးဘူးလား။” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဒီနှစ်​​တော့ အပျင်းထူလို့ မရဘူးလား။” မဒမ်ကျူးက “သူတို့အိမ်မှာ အများကြီးစိုက်ထားပြီး သူတို့လည်း စားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့က ဒီမှာ အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲ။ ငါ နည်းနည်းလောက်ယူတာက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဟယ်။ တကယ်တော့ သူက ငါ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် မပေးဘူး၊ တွန့်တိုလိုက်တာ။” ဟု ပြောာသည်။

ဒီနှစ်မှာတော့ မိသားစုနှစ်စု ပေါင်းသင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ နောင်တွင် သခွားသီး၊ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ခရမ်းချဉ်သီးများကို မဆိုထားနှင့်၊ အမေကျိုး ထံမှ ကြက်ဥတောင် တောင်းနိုင်မည်။ သူတို့အိမ်မှာ ကြက်တွေ အများကြီး မွေးမြူထားတော့ ဥတွေအရမ်းပေါသည်။

ဥဥပြီးတာနဲ့ ကြက်မတွန်သံကို ရံဖန်ရံခါ ကြားရသည်။

ဒါပေမယ့် ကျိုးမိသားစုလို ကိုယ်ပိုင်အလုပ် လုပ်ကိုင်တဲ့ မိသားစုက သူ့မြေးမလေးလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ငြင်းပယ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မည်နည်း။

အခုချိန်မှာတော့ သခွားသီးနဲ့ ခရမ်းချဉ်သီး နည်းနည်းလောက်ကို‌ပင် သူမက အယူမခံနိုင်တော့ပေ။

မဒမ်ဟူသည် မဒမ်ကျူးနှင့် စကားမပြောချင်ပေ။ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နီးနားချင်းတွေ ဖြစ်‌ခဲ့ကြပေမယ့် အချင်းချင်း တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ‌ရေရေရာရာ မည်သူကမှ သေချာမသိခဲ့ကြပေ။

မဒမ်ဟူက ပြောရုံတင်မကပေ။ သူ့မြေးမအတိုင်းပဲ သူ့မြေးမကို နတ်သမီးလေးလို့ပဲ ထင်မြင်နေပေသည်။ သူမကတော့ အဲ့ကောင်မလေး ကျူးကျန်းကျန်းက ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရ မြေးနဲ့ တကယ်ကို မလိုက်ဖက်ဘူး ထင်မိသည်။

အမေကျိုးက ဒီအကြောင်းကို မပြောပေမယ့် သူတို့ဟာ အိမ်နီးချင်းတွေဆိုတော့ သူမဘယ်လို

မသိပဲ နေမှာလဲ။

အထူးသဖြင့် ကျူကျန်းကျန်းက ဒီကို နေ့တိုင်းလာပြီး ကျိုးမိသားစု၏ မြေးကို အဲဒီ့တံခါးမှာ စောင့်နေတတ်သည်။

“ငါ့ခြံထဲမှာ ရှိသေးတယ်၊ လိုချင်ရင် လာယူ။” ဟု မဒမ်ဟူက ပြောသည်။

သခွားသီး အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံအများကြီး မတန်ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ဥယျာဉ်တစ်ခုနဲ့ အိမ်တွေရှိသည်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်ခြံအကျယ်အဝန်းဟာ ကျိုးမိသားစုရဲ့ နေရာထက် အနည်းငယ် သေးငယ်ပါသည်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကြက်‌တော့ မမွေးကြပေ။ သခွားသီး ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို စိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုဖို့အတွက် အိမ်နောက်ဖေး စျေးဆိုင်တည်ထားသည်။

မဒမ်ကျူးက ဝင်သွားပြီး သခွားသီး ခုနစ်လုံး ရှစ်လုံးခူးပြီး ထားခဲ့သည်။

မဒမ်ဟူသည် ဒီအချိန်လောက် တစ်ခါမှ စိတ်မပျက်ခဲ့ဖူးပေ။ အရွက်မရောက်သေးသည့် သခွားသီး သုံးလုံးကိုပါ တစ်လုံးမှ မကျန်အောင် ခူးသွားခဲ့တာကို မဒမ်ဟူက သတိပြုမိတဲ့အခါ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျိန်ဆဲပစ်ခဲ့သည်။

မဒမ်ဟူသည် အမေကျိုး‌ဆီမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ် တောင်းယူဖို့ ရောက်လာသည်။ အမေကျိုးသည် မဒမ်ဟူနှင့် အဆက်အဆံ သိပ်မရှိသော်လည်း သူမသည် မဒမ်ဟူကို ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံနေဆဲဖြစ်သည်။

မဒမ်ဟူက ညည်းညူကာ “ခြံမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ထားပြီး ဘေးအိမ်က တစ်ယောက်က မပေးဘူးလို့ ပြော‌နေတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်မက ပေးလိုက်တာ။ ကျွန်မအတွက် မကျန်အောင် ခူးသွားမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အားလုံးကို ခူးသွားတယ်။”

လက်ရှိအချိန်မှာတော့ အမေကျိုးဟာ မဒမ်ကျူးကို လုံးဝကို အမြင်မကြည်တော့တဲ့အတွက် သူမအကြောင်းကို မည်သည့် မှတ်ချက်မှ မပေးခဲ့ပေ။ အမေကျိုးက “ငါ့ခြံထဲက နည်းနည်းရွေးလိုက်ပြီး နည်းနည်းယူသွားချေ။” ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

မဒမ်ဟူက သခွားသီး လေးလုံးကို ခူးသွားသည်။ ဒါက စားဖို့ လုံလောက်ပေသည်။

ညနေစောင်းတော့ အလုပ်ဆင်းလာတဲ့ ရှုရှန့်မိန်တစ်ယောက် အမေကျိုးတို့အိမ်ကို ရောက်လာသည်။ ယခုအခါ သူမသည် ဒီအိမ်မှာပဲ ညစာစားပြီး ညအိပ်လေ့ရှိသည်။ ကျိုးအာနီသည် သူမတစ်ယောက်တည်း ဖက်ထုပ်ဆိုင်မှာ ကျန်နေခဲ့သည်။

“ရှန့်မိန် လာပြီ။” ဟု မဒမ်ဟူက ဝမ်းသာအားရပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စားပြီးပြီလား အဖွားဟူ။” ဟု ရှုရှန့်မိန်က ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

“ငါစားပြီးပြီ။” မဒမ်ဟူက ပြန်ဖြေပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာအောင် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှုရှန့်မိန်လက်ထဲသို့ ကြက်ဥပြုတ်ကို ထည့်ပေးကာ “ကိုယ့်အတွက် ကိုယ်သိမ်းထားပြီး စားချေ။” ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည်။

“အဘွားဟူ၊ ဒါ မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကို မြန်မြန်ပြန်ယူပြီး ကိုယ့်အတွက် သိမ်းထားပါ။” ဟု ရှုရှန့်မိန်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

သူ့ဦးလေးတို့အိမ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဖွားအိမ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြက်ဥသည် ရှားပါးသောအရာမဟုတ်ပေ။

ဒါပေမယ့် အလကားရတာကို ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲ ရှိပါ့မည်နည်း။

“ကောင်မလေး ဒါက ကြက်ဥလေးပါပဲ။ ဘာမှ ကြီးကျယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းငါ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက တံမြက်စည်းလှဲတာ ကူညီပေးခဲ့တယ်။” ဟု မဒမ်ဟူက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ဆက်ပြောသည်။ အဲဒီနောက်တော့ မဒမ်ဟူက သူမကို ကြက်ဥ အတင်းပေးပြီး “ဒါကို တိတ်တိတ်လေး စားလိုက်။ မင်းအဖွား မမြင်စေနဲ့။” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“အဘွားဟူ၊ ဒါက မကောင်းပါဘူး။” ဟု ရှုရှန့်မိန်က ပြောသည်။

“မနက်ဖြန် ဒီအချိန်မှာ အဘွားဟူက ဖိနပ်တစ်ရံချုပ်မလို့ လုပ်နေတာ။ မင်းရဲ့ အချုပ်အလုပ်စွမ်းရည်က ဘယ်လိုလဲ။ မင်းငါ့ကို လာကူပေးလို့ရမလား။” ဟု မဒမ်ဟူက မေးသည်။

“ကျွန်မရဲ့ အချုပ်အလုပ်စွမ်းရည်က အဆင်ပြေပါတယ်။ အဖွားဟူ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန်မှာ အဖွားဟူကို ကူညီဖို့ လာခဲ့ပါ့မယ်။” ဟု ရှုရှန့်မိန်က ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။” မဒမ်ဟူက ခေါင်းညိတ်သည်။

ရှုရှန့်မိန်သည် ကြက်ဥကိုယူကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မဒမ်ဟူသည် အလွန်စိတ်ထားကောင်းသည်။ သူ့မြေးလေးလည်း မနက်ဖြန် လာမယ်ဆို‌တော့ တွေ့ဖို့ အချိန်တန်ပြီ ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှုရှန့်မိန်သည် မဒမ်ဟူအား သွားရောက်ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူမ ရောက်သွားသည့်အချိန်တွင် သားရေဖိနပ်ကို ၀တ်ထားသော ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထုံးစံအတိုင်း လင်းချင်းဟယ်သည် ဤအဖြစ်အပျက်များကို သူမ မသိလိုက်ပေ။ ရှုရှန့်မိန်သည် သူမရဲ့ အဖွားအိမ်ဆီသို့ အလည်သွားခြင်းကို နှစ်သက်သောကြောင့် လင်းချင်းဟယ်သည် သူမကို ဘယ်တော့မှ မတားခဲ့ပေ။

မကြာသေးမီက သူမသည် စတိုးဆိုင်စောင့်ဖို့ တစ်စုံတစ်ဦးကို ငှားရမ်းသင့်လားဟု တွေးမိသည်။ အမျိုးသားဝတ်ဆိုင်အတွက်ဖြစ်သည်။ ဒီလိုနည်းနဲ့မှသာ ဟူကျစ်အတွက် လမ်းဘေးဆိုင်တစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ လွှတ်ပေးနိုင်မည်။

ဟူကျစ်ကို သူ့တစ်သက်လုံး ဆိုင်မှာပဲ ဒီအတိုင်း ထားဖို့ သူမ မစီစဉ်ထား‌ပေ။ ဒီလိုလူငယ်လေးတစ်ယောက်အတွက် အပြင်ထွက်ပြီး သူ့ရဲ့ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ချဲ့ထွင်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ပိုပေးချင်ခဲ့သည်။

အဲဒီညက မိသားစုက တီဗွီကြည့်နေသည်။ လင်းချင်းဟယ်က ဟူကျစ်ကို “ဟူကျစ် မင်းညီလေးက ကန်းကျစ်မလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။” ဟူကျစ်တစ်ယောက် အေးခဲသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကန်းကျစ်က အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။

“လယ်အလုပ် ကူလုပ်နေတယ်။” ဟု ဟူကျစ်က ပြန်ဖြေသည်။ သူ့အဒေါ်က ဘာကြောင့် ဒီလိုမေးတာလဲ ဆိုတာကို သူနားမလည်ပေမယ့် သူ့မှာ မရေရာတဲ့ မှန်းဆချက်တချို့ ရှိ‌နေခဲ့သည်။ သူ့အဒေါ်ကို လှမ်းကြည့်ရုံမှတပါး မတတ်နိုင်ပေ။

လင်းချင်းဟယ်က ရယ်ပြီး “မင်းအဒေါ်ရဲ့ ဒေါသကို မင်းသိပါတယ်။ မင်းကို ဒီကိုလာပြီး အလုပ်ကြိုးစားမလုပ်ဖူးရင် ဒေါ်လေးက မင်းကို မောင်းထုတ်မှာပဲ။ ဒေါ်လေးမှာ အကြောင်းပြချက်နဲ့ လူသားချင်း သနားညှာတာမှု မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဟူကျစ်... ဒေါ်လေးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ။ ကန်းကျစ်က ဘယ်လိုနေလဲ။ သူက ဒီမှာ ဆိုင်ကိုလာကြည့်ခိုင်းဖို့ သင့်တော်လား၊ မဟုတ်ရင် လူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို အစကတည်းက မပေးမိစေနဲ့။”

“ဒေါ်လေး သူလုပ်နိုင်တယ်။” ဟူကျစ်က သူ့ညီလေးကို ဒီကို ခေါ်ချင်နေတာကိုကြားတော့ ချက်ချင်းပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

ဒါပေမယ့် သူ့အမေက ခွင့်မပြု‌လောက်ပေ။ သူ ဒီမှာရှိနေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ညီလေးကိုပါ ဒီကိုလာခိုင်းပြီးတော့ ဒေါ်လေးတို့ကို ဒုက္ခမပေးသင့်‌ချေ။ တကယ်တော့ ဒီမှာ အလုပ်သမားလိုအပ်တယ်ဆိုရင် သူ့ညီလေးက လုပ်နိုင်မယ်လို့ ခံစားရသည်။

“ကန်းကျစ်က ဒီနှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲရှိသေးတာ။ သူကလည်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူဘယ်တော့မှ မခိုးဘူး၊ ပျင်းမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ အလုပ်မကြိုးစားရင် မဆိုင်းမတွ ချက်ချင်းပြန်ပို့ပေးလို့ ရပါတယ်။” ဟု ဟူကျစ်က ပြောသည်။

“ဒီနှစ်မှာ မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲ ရှုရှန့်ချမ်းက သူ့အစ်မနဲ့အတူ လိုက်လာချင်ပေမယ့် ငါခွင့်မပြုခဲ့ဘူး၊ အခု ကန်းကျစ်ကို လာခွင့်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်၊ မင်းရဲ့ ဒေါ်ကြီးကတော့ ဒါကို သိပ်သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

ဟူကျစ်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒီလိုကိစ္စရှိမှန်း သူ မသိလိုက်ပေ။

“ဒါပေမယ့် ဒေါ်လေးကတော့ ဒီလိုကိစ္စတွေ အမြဲတမ်း ကိုင်တွယ်တယ်။ ကိုယ့်လူတွေကို မြှင့်တင်လိုစိတ်ရှိပေမယ့် သင့်တော်တဲ့သူတွေကိုပဲ လိုချင်တယ်လို့ ရှင်းအောင် ပြောထားတယ်။ ဒေါ်လေးက ကျိုးကြောင်းမညီညွတ်ဘူးလို့ နောက်မှ မပြောနဲ့။ ကန်းကျစ်ရောက်လာပြီး ဒီမှာ အဆင်မပြေရင် ငါကပြန်ပို့မှာနော်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ ဒေါ်လေး။ ကျွန်တော် သူ့ကို သင်ကြားပေးပါ့မယ်။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သေချာသိလာမှာပါ။” ဟု ဟူကျစ်က ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ယန်ယန်းနဲ့ ဝူနီက မကြာခင် စာမေးပွဲ ပြီးတော့မယ်။ အဲ့အချိန်ကျရင် သူတို့ ဒီကိုရောက်လာကြလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးဒေါ်လေး (အကြီးဆုံးမရီး)ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးဦးလေးကို ကန်းကျစ်နဲ့ စကားပြောဖို့ မင်းတို့အိမ်ကို လွှတ်လိုက်မယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ် က ပြောလိုက်သည်။

ဟူကျစ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။