ဘက်လိုက်မှု

အခန်း (၃၇၈) - ဘက်လိုက်မှု

လင်းချင်းဟယ်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် အကြီးဆုံးမရီးကို ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးမရီး လယ်က ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အချိန်ရသည်။

ဖုန်းထဲမှာတော့ အကြီးဆုံး‌မရီးဖြစ်သူက ဘဲကိစ္စအကြောင်း ပြောနေတာကို ကြားလိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်မှာ ဘဲအကောင်ရေ သုံးဆယ်မွေးမြူဖို့ စီစဥ်ပြီးသွားပြီး။

လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ယန်ယန်နဲ့ ဝူနီက ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးရင် အားလပ်ရက်ခရီး သွားကြမှာ မဟုတ်လား။ အကြီးဆုံးမရီး၊ သူတို့ အခုနွေရာသီကို ဒီမှာ အလုပ်လာလုပ်ချင်လားလို့ ကလေးတွေကို မေးပေးပါလား၊ ကျွန်မ ပိုက်ဆံပေးမှာပါ၊ သူတို့ကောလိပ်ကျောင်းတက်ရင် နေထိုင်စရိတ်အဖြစ် သုံးလို့ ရတာပေါ့။”

“သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုဘူး။ သူတို့ အစားအသောက် ကျွေးပြီး ဒီအတိုင်း ခိုင်းလို့ ရပါတယ်ဟယ်။” ဟု အကြီးဆုံး‌မရီးက ရွှင်မြူးစွာ တုံ့ပြန်သည်။

သူ့သားအကြီးဆုံးကို မြို့တော်ကို သွားပြီး မြို့ကြီးကို စူးစမ်းဖို့ အခွင့်အရေးရတာဆို‌တော့ ၀မ်းသာမိသည်။ သူမရဲ့ သားလို ငယ်ရွယ်သူများအတွက်တော့ ကောင်းကျိုးဖြစ်စေမှာပင်ဖြစ်သည်။

ကန်းကျစ်ကို မြို့တော်ကို လာစေချင်ကြောင်း လင်းချင်းဟယ် မပြောမီ သမီးယောင်းမနှစ်ယောက်သား စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။

အကြီးဆုံး‌မရီးက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး “ရှန့်ချမ်းတို့ဘက်ကိုရော ဘယ်လိုလဲ။” ဟု မေးသည်။

“ရှန့်ချမ်းကို စိတ်ထဲမထားနဲ့၊ ညီမအနားလာတဲ့သူတွေက အလုပ်ကြိုးစားရမယ်။” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။

အကြီးဆုံးမရီးသည် လင်းချင်းဟယ်က ရှန့်ချမ်းကို သဘောမကျကြောင်း နားလည်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒါက အကြီးဆုံးမရီးအတွက် အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါပေ။ ပထမအစ်မ၏ သားအကြီးဆုံးသည် အမှန်ပင် အလိုလိုက်ခံရစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ပြုတ်ကျသွားတဲ့ တံမြက်စည်းကိုတောင် ပြန်မကောက်တဲ့လူစားမျိုးပင်။

လင်းချင်းဟယ်သည် သူမရဲ့ သားကို ဘဲကင်ပို့ခိုင်းတာအပြင် လင်းချင်းဟယ်က အကြီးဆုံးအစ်မတို့အိမ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မလည်ပတ်တာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီ။

ပထမအစ်မနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သော အကြီးဆုံး‌မရီးတောင် ဤနှစ်များအတွင်း ရံဖန်ရံခါသာ အိမ်လည်ရောက်ခဲ့သည်။

ရှုရှန့်ချမ်းက တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်။ သူသည် မြေကြီးပေါ်သို့ မဆင်းချင်ပေ။

တယ်လီဖုန်း ချပြီးတာနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးက အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို စက်ဘီးစီးခိုင်းပြီး အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြဖို့ ဒုတိယအစ်မဆီ သွားခိုင်းသည်။

အိမ်မှာရှိတဲ့ စက်ဘီးကို တတိယအစ်ကိုက ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် စက်ဘီးအသစ် ဝယ်ခဲ့သည်။ ယခင်စက်ဘီးကို ကျိုးအိမ်ဟောင်းမှ ဆက်လက်အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဒုတိယမရီးသည် အဲဒီအချိန်တုန်းကလည်း စောဒကတက်ခဲ့သည်။

ထိုစက်ဘီး အိမ်ပြန်ရောက်လာမှ ဒုတိယမရီးတစ်ယောက် ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုက ဒုတိယအစ်မရဲ့အိမ်ကို ရောက်လာသည်။ သူက လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ သဘောထားကို ပြောပြပြီး ကန်းကျစ်ကို ဟိုမှာ အကူအညီပေးဖို့ မြို့တော်ကို သွားချင်လားလို့ မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဒုတိယအစ်မက ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာ အိမ်မှာရှိနေတဲ့ ကန်းကျစ်က “သွားမယ်။ ကျွန်တော် သွားချင်​တယ်​။” ဟု ချက်ချင်း ပြောသည်။

မဲမဲသဲသဲ လူငယ်လေး ကန်းကျစ်သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည် ။

တတိယအကိုဖြစ်သူနှင့် ဒေါ်လေးဆိုင်သို့ လိုက်သွားပြီး ကူညီလုပ်ကိုင်ချင်ပေမယ့် သူ့အမေက ခွင့်မပြုပေ။ ဟိုမှာ လစ်လပ်နေရာတွေ မရှိပေ။ သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ဒါတောင် သူက အရှုံးမပေးခဲ့ချင်ချေ။

သူ့ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးတို့ ဒီနှစ်နွေရာသီ အိမ်ပြန်လာမယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့လေ၏။ အရင်နှစ်တွေတုန်းကလည်း အမြဲပြန်လာကြသည်။

သူတို့ပြန်လာရင် သူ့ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးကို ခေါ်သွားနိုင်မလားလို့ သွားမေးဖို့ကိုပင် တွေးထားသည်။

လစာမရရင်တောင် အဆင်ပြေသည်။

ကန်းကျစ်တစ်ယောက် မြို့တော်ကို ဘာကြောင့် သွားချင်တာလဲဆိုတော့ နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပြန်ရောက်သည့် သူ့ရဲ့ တတိယမြောက်အကိုဖြစ်သူ၏ ကြွားလုံးထုတ်သော စကားတွေကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပေကျင်းမြို့တော်ရှိ နေရာသည် ကျယ်ဝန်းသည်ဟု ဆိုသည်။ သူတို့သည် အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတွင် နေထိုင်ပြီး နေ့စဥ် အသား၊ ဥ၊ ငါး ​​တို့ကို စားသုံးကြသည်ဟု ဆိုသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ တစ်နေ့ကို ထမင်းသုံးနပ်ကျွေးကာ နှစ်သစ်ကူးညစာကတော့ နှိုင်းယှဥ်၍ ရနိုင်လောက်သည်။

ကန်းကျစ်သည် သေသည်အထိ မနာလိုဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့် အခကြေးငွေမပေးဘူးဆိုရင်တောင်

ဆိုင်ကို ကြည့်ရှုပေးချင်သည်။ သူ့ကို အစားအသောက် ကျွေးမွေးရုံနဲ့ ရသည်။ ဧည့်သည်အားလုံးကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ဝန်ဆောင်မှုကောင်းကောင်းပေးနိုင်မှာ သေချာပါသည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒါက အသုံးမ၀င်ဘူး။ ဒုတိယအစ်မကတော့ သဘောမတူချေ။

ပထမအစ်မနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒုတိယအစ်မသည် စိတ်သဘောထား ရှင်းလင်းသည်။

သူ့သားတစ်ယောက်က ဟိုမှာ ရောက်နေပြီပဲ။ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် နေရေးထိုင်ရေးတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည့်အပြင် လစာကိုလည်း ပေးသေးသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကိုပါ လွှတ်ချင်တယ်ဆို သူမတို့က လွန်ရာကျသွားမှာပေါ့။

ဒီလို နှစ်ယောက်အတွက် အစားအသောက် ဘယ်လောက်တောင် လိုအပ်မလဲ။ ဒုတိယအစ်မအနေနဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကို ထပ်မံ စေလွှတ်ဖို့ ဘယ်လို သတ္တိရှိနိုင်မည်နည်း။

ဒါကြောင့် စတုတ္ထရဲ့ ဇနီးသည်က ဘယ်လိုပဲ တွေးနေပါစေ၊ အဲ့အရာကို တွေးနေစရာ မလိုပေ။

သို့သော်လည်း လင်းချင်းဟယ်က ဖုန်းပြန်ခေါ်ပြီး မေးမယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဒုတိယအစ်မက ဝမ်းသာနေပေမယ့် မဆိုင်းမတွ ပြန်မေးခဲ့ကာ “နင်တို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ လူလိုနေတာ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဒီကောင်စုတ်လေးက ထမင်းပန်းကန် နည်းနည်းလောက်နဲ့ ဗိုက်မပြည့်တတ်ဘူး။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်... နည်းနည်းပဲ စားလို့ရပါတယ်။” ကန်းကျစ်က ရှက်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အနီနှင့် အနက် ရောစပ်သွားခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုက “နင့်ရဲ့ စတုတ္ထယောင်းမက ဒီစကားကို ပြောပြီဆိုကတည်းက သူမ တတ်နိုင်လို့ပဲ။ မင်းရောက်တာနဲ့ လျှော့စားစရာ မလိုဘူး။ ပုံမှန်စားနေကျ အတိုင်းစားပါ။ မင်းရဲ့ဦးလေး ဆင်းရဲတွင်းထဲ ရောက်မှာမဟုတ်ပါဘူး။” ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့အမူအရာက အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒုတိယအစ်မက “ပထမမောင်လေး၊ နင့်မှာ ပြောစရာရှိရင် တိုက်ရိုက်ပြောပါ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုးက ပထမအစ်မနဲ့ ဒုတိယအစ်မကို အရင်မွေးသည်။ နောက်တော့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကိုမွေးကာ သားလေးယောက်ဆက်တိုက် မွေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးကလေးမှာ ကျိုးရှောင်မိန်ဖြစ်သည်။

“ပထမအစ်မက ရှန့်ချမ်းကို ဟိုကို လွှတ်ချင်ပေမယ့် စတုတ္ထရဲ့ ဇနီးက သဘောမတူဘူး။” ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုက ပြောသည်။

ဒုတိယအစ်မက ဒါကို နားလည်ပေမယ့် သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက သူတို့မိခင်အိမ်ကို အတူပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူမကို အကြီးဆုံးအစ်မက ပြောဖူးသည်။ ဒုတိယအစ်မသည် အကြီးဆုံးအစ်မနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိသော်လည်း ၎င်းကို သဘောမတူပေ။

ဒီတူလေးက ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာကို သူမ သိသည်။ ဆိုင်စောင့်ဖို့ မသင့်တော်ချေ။ လူတွေနဲ့ စကားများရန်ဖြစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မည်နည်း။ စီးပွားရေးလုပ်ရတာ အတော်လေးကို စေ့စပ်သေချာရသည်။ စည်းလုံးခြင်းသည် ချမ်းသာမှုကို ဖန်တီးသည်။

“ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့။ ချင်းဟယ်က ဘာပဲလုပ်လုပ် သူပဲ ဆုံးဖြတ်တာ။ ပထမအစ်မက အဲဒါကို ကောင်းကောင်း စဉ်းစားနိုင်ရင် အရမ်းကောင်းမယ်။ ဟိုက လက်မခံနိုင်ဘူးရင် မေ့လိုက်ပေါ့။” ဟု ဒုတိယအစ်မက ပြန်ဖြေသည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုကတော့ ဒါက မကောင်းဘူးလို့ ခံစားမိပေမယ့် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ ဒါနဲ့ သူပြန်သွားသည်။

ကန်းကျစ်က အရမ်းပျော်နေခဲ့သည်။ “ကျိုးယန်နဲ့ တခြားသူတွေ မြို့တော်ကို သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ အတူလိုက်သွားမယ်။”

ဒုတိယအစ်မက “ဟိုကို သွားမယ်ဆို ငါ့ရဲ့ မျက်နှာ မပျက်ရအောင် မင်း သေချာ အလုပ်လုပ်ရမယ်နော်။ မင်း ပျင်းတာကို တွေ့ရင် မင်းအဒေါ်က မင်းကို သေချာပေါက် ပြန်ပို့လိမ့်မယ်။”

လင်းချင်းဟယ်သည် တူမဖြစ်သူ လျို့နီကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ဒီယောင်းမက ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာသာမပေးဘူး။

“ကျွန်တော် ဟိုကိုရောက်ရင် သေချာပေါက် အလုပ်ကြိုးစားမှာပါ။ ဒါဆို ဒေါ်လေးက ပြန်မပို့ပါဘူး။” ဟု ကန်းကျစ်က ပြောခဲ့သည်။

သူက နည်းနည်းလေး စိတ်ပူသွားပြီး “ဒေါ်လေးက ကျောင်းတက်ခွင့်ပေးမလား မသိဘူး။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူနှင့် ဝမ်းကွဲအာနီတို့သည် ညနေပိုင်းအတန်းတက်နေကြောင်း သူ့ရဲ့ တတိယအကိုဖြစ်သူထံမှ ကြားသိရသည်။ ဒေါ်လေးက သူတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုတွေကိုလည်း အမြဲစစ်ဆေးသည်။

ဒုတိယအစ်မက ရယ်မောလိုက်ကာ “မင်းအဒေါ်က မင်းတို့ကို တိုးတက်မြင့်မားစေချင်တာလေ။ ပြီးတော့ မင်းက ဒါကို စိတ်ပူဝံ့သေးလား။” ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

စတုတ္ထယောင်းမက အရမ်းကောင်းသည်။ ဒါပေမယ့် ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒုတိယအစ်မက ဒါကို နားလည်ပါသည်။ သူမရဲ့ သားကို ညနေပိုင်းအတန်းတက်ဖို့ ပို့ပေးခဲ့ပေမယ့် သူမတို့ဆီက ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ ပြန်မတောင်းခဲ့ပေ။ ကလေးတွေကို ဗဟုသုတတိုးပွားစေဖို့ ညကျောင်းတက်စေခဲ့သည်။ တကယ့် အဒေါ်အရင်းလိုပင်။

မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက ကျူရှင်ဖိုးပေးပြီး လမ်းညွှန်ပေးမည်နည်း။

“မင်း အဲဒီကို ရောက်တာနဲ့ မင်းအဒေါ်ပြောတာကို နားထောင်။ မင်းကို ကျောင်းသွားခိုင်းပြီး မင်း စာမကျက်ချင်ဘူးဆိုရင်တောင် စာကျက်ရမယ်။ အဲဒါက မြို့ကြီးတစ်မြို့ပဲ။ ဘာပညာမှမရှိရင် ဘယ်ကို ရောက်နိုင်ပါ့မလဲ။” ဟု ဒုတိယအစ်မက ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ။” ဟု ကန်းကျစ်က တုံ့ပြန်သည်။

သူသည် သူ၏ တတိယမြောက်အစ်ကိုနှင့် နီးပါးတူသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် တတိယတန်းကိုသာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ တတိယအစ်ကိုက အခု အရမ်းအဆင်ပြေနေပြီဆိုတော့ သူလည်း တတိယအစ်ကိုထက် ပိုဆိုးမနေသင့်ပေ။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဖုံးကွယ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်လှပေ။ ထို့ထက်ပို၍ ဖုံးကွယ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ဒုတိယအစ်မသည် အကြီးဆုံးအစ်မနှင့် စကားပြောရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူ့အကြီးဆုံးအစ်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ချည်နှောင်မှုတွေ ပြေလျော့လာလိမ့်မယ်လို့လည်း သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ပထမအစ်မ၏ စိတ်ထဲမှာ ဒီအထုံးအဖွဲ့ကို ဘယ်လိုမှ ပြေလျော့လို့ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

စတုတ္ထ၏ ဇနီးသည်လည်း အနည်းငယ် ဘက်လိုက်ပါသည်။ ကန်းကျစ်က သူသွားချင်တယ်လို့ မပြောပေမယ့် ဟိုကိုလာဖို့ပြောကာ ခေါ်ခဲ့သည်။ သူမရဲ့ သား ရှန့်ချမ်းက ဟိုကို သွားချင်ပေမယ့် သူ့ကိုကျ လက်မခံခဲ့ပေ။