ဝိညာဉ်ချိတ်ဆက် မူလရတနာ
Vol. 53 Ch. 732
“သန်းနှစ်သောင်း...”
ကျန်းရီ ခေါင်းကိုက်သွား၏။ အကယ်၍ သန်းထောင်ဂဏန်းသာဖြစ်လျှင် သူ တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။ ဤတစ်ခေါက် သူ ကွေ့ရင်တို့အုပ်စုကို သတ်ရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့ရာမှ ကောင်းကင်ကျောက်တုံး သန်းလေးသောင်းငါးထောင်ခန့် ရခဲ့သည်။ သို့သော် ဤ သာလွန် သူတော်စင် အသုံးအဆောင်သည် သန်းနှစ်သောင်းပင် ကုန်ကျသည်လော။
ကျန်းရီသည် ရှန်းစီမြို့ထဲတွင် နေလို၏။ ယင်းသို့ နေနိုင်ရန် သန်းတစ်သောင်းခန့် လိုအပ်ပေသည်။ သူ၏ မိုးကြိုးကျောက်တုံး စီးပွားရေးက ကြာရှည်ခံ၊ မခံမှာလည်း မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း ကောင်းကင်ကျောက်တုံး သန်းနှစ်သောင်း သုံးပစ်ရမည်ကို လက်တွန့်နေလေ၏။
သို့သော် ကျန်းရီသည် အမြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော ရတနာတစ်ခုကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေသည်။ လေနက်တောင်တန်းမှ တိုက်ပွဲတွင် အမြန်နှုန်းက အရေးကြီးကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏အတွင်းအား တိုးလာရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုပေသေးသည်။ အကယ်၍ သူ၏အမြန်နှုန်းကသာ ပိုမြန်လာလျှင် ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ပိုတိုးလာပေလိမ့်မည်။
ကျန်းရီက ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။
“တကယ်လို့ ငါသာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အဆင့်ကို ရောက်သွားရင် လေအရိပ်ဝတ်ရုံက ငါ့ရဲ့အမြန်နှုန်းကို ဘယ်လောက်အထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်လဲ”
ဆိုင်အကူ ကောင်မလေးက ပြန်ပြော၏။
“သခင်လေးက ပိုပြီးသန်မာလာလေလေ၊ လေအရိပ်ဝတ်ရုံရဲ့ အမြန်နှုန်းမြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ သက်ရောက်မှုက ပိုပြီးအားနည်းလာလေလေပါပဲ။ တကယ်လို့ သခင်လေးက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ပဉ္စမအဆင့်ကို ရောက်သွားရင် ဒီဝတ်ရုံက သခင်လေးရဲ့ အမြန်နှုန်းကို သိပ်ပြီး မြှင့်တင်ပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်လေးသာ အဆင့်မြင့် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီးဆိုရင် ဒီဝတ်ရုံက လုံးဝ အသုံးဝင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျန်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်မေးလိုက်၏။
“ဈေး... ဈေးလျှော့ပေးလို့ရမလား”
ဆိုင်အကူ ကောင်မလေးက ဤဘေးခန်းမကို စောင်ကြပ်နေသော အလယ်အလတ်အဆင့် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤတစ်လျှောက်လုံး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံနေခြင်းပင်။ ယခုတွင်ပင် သူက မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ အရေးမစိုက်ဟန်ဖြင့်သာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သန်းတစ်သောင်းခွဲက အနိမ့်ဆုံး လျှော့ပေးနိုင်တာပဲ”
“ကောင်းပါပြီ”
ကျန်းရီ အံ့ကြိတ်၍ ပြောလိုက်၏။ သူသည် ကောင်းကင်ကျောက်တုံးများကို ပြန်ရှာနိုင်၏။ သူ၏အင်အားမှာ အခြေခံဖြစ်သည်။ အင်အားမရှိလျှင် သူ အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သူ့တွင် ကောင်းကင်ကျောက်တုံး မည်မျှရှိနေပါစေ အခြားသူများအတွက် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယင်းကျောက်တုံးများကို သုံးပစ်ခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။
လေအရိပ်ဝတ်ရုံသည် အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်စွာပြုလုပ်ထားသော ဝတ်ရုံဖြစ်သည်။ ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ခမ်းနားသော နဂါးပုံစံများ ရှိသည်။ ၎င်းသည် အလွန် ခမ်းနားကာ အရှိန်အဝါကြီးပေသည်။ ယခင်က ဤသာလွန် သူတော်စင် အသုံးအဆောင်ကို မည်သူမှ မသုံးခဲ့သေးပေ။ ကျန်းရီသည် ၎င်းက သူ့ကို ပိုင်ရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် သူ၏သွေးတစ်စက်သာ ချပေးရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ လုပ်ပြီးသောအခါ ကျန်းရီသည် ထိုဝတ်ရုံနှင့် ဝိညာဉ်ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းအတွင်းသို့ သူ၏အတွင်းအားဝင်သွားသောအခါ ဖောင်းကြွလာ၏။ ကျန်းရီသည် မှုန်ဝါးဝါးအရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဘေးခန်းမထဲတွင် ပတ်၍ ပြေးလွှားကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ငါက တကယ် ပိုမြန်လာတာပဲ”
“ဟဲဟဲ”
ဆိုင်အကူ ကောင်မလေးသည် ကျန်းရီထံမှ ကောင်းကင်ကျောက်တုံးများ လက်ခံပြီးသောအခါ သူမ၏လက်စွပ်အတွင်းမှ ခရမ်းရောင်ကတ်တစ်ကတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းရီအား ပေးလိုက်လေသည်။
“သခင်လေး... ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းနဲ့ သန်းတစ်သောင်းအထက် ရောင်းဝယ်မှုလုပ်ရင် သခင်လေးက ကျွန်မတို့ ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံရမှာပါ။ သခင်လေး ဝယ်ချင်တဲ့ပစ္စည်းတိုင်းအတွက် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေးနဲ့ ရနိုင်ပါတယ်။ နောက်ကျရင် သခင်လေး ရဲတိုက်ထဲမှာ နေနိုင်ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ကံကြမ္မာသင်္ဘောကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်”
“အို့... အဲ့လို ကောင်းတဲ့ကိစ္စတွေလည်း ရှိတာလား”
ကျန်းရီ မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ ဤနေရာတွင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။ ဤနေရာတွင် ရတနာများ အများအပြားရှိသည်ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူသာ အခြားရတနာတစ်ခုကို မျက်စိကျသွားလျှင် သူ၏ ကောင်းကင်ကျောက်တုံးအားလုံး ကုန်သွားပေလိမ့်မည်။
အပြင်မှ ဖုန်းလန်နှင့် ချင်းယွီတို့ကလည်း ပစ္စည်းသေးလေးအချို့ ဝယ်ခဲ့၏။ သို့သော် ယင်းတို့မှာ ကောင်းကင်ကျောက်တုံး ထောင်ကျော်လောက်သာ ကျပေသည်။ ကျန်းရီက သူမတို့ကို ကောင်းကင်ကျောက်တုံး သန်းအနည်းငယ်စီ ပေးထားသော်လည်း သူမတို့သည် ကောင်းကင်ကျောက်တုံးများကို မဆင်မခြင် မဖြုန်းဝံ့ချေ။
ကျန်းရီသည် ဒုတိယထပ်တွင် နှစ်နာရီကျော် လျှောက်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် သူ့အုပ်စုနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်သွားလေသည်။ သူတို့ ရဲတိုက်အပြင်ဘက်ရှိ ဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်သွားပြီးနောက်တွင် ကျန်းရီမျှော်လင့်ထားသလိုပင် လူတစ်စုသည် မြေကွက်လပ်ပေါ်၌ စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
သခင်လေးဟုန်က သူတို့ ထွက်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုသောအရှိန်အဝါ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပေသည်။ သူသည် ကျန်းရီကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“မျိုးမစစ်လေး.. ဒီကိုလာပြီး သုံးကြိမ်ဒူးထောက်လိုက်၊ ပြီးရင် အိပ်မက် လှိုင်းဂယက် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးကို ပေးလိုက်။ အဲ့ဒါဆို ငါ ဒီကိစ္စကို လျှော်ပေးလိုက်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ မင်းကို ကျားဖြူကျွန်းပေါ်က ထွက်မသွားနိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ်”
သခင်လေးဟုန်၏နောက်မှ လှပသော သခင်မလေးနှင့် ယခင်က အစောင့်များအပြင် နောက်ထပ်လူနှစ်ဆယ်ကျော် ထပ်ရောက်လာသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်များဖြစ်ပြီး သူ၏ တပ်ကူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။
ထို့ပြင် သခင်လေးဟုန်၏ဘေးတွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိ သခင်လေးတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။ သူက ခေါင်းမော့ နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောလိုက်၏။
“မင်းက သခင်လေးဟုန်ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ။ မျိုးမစစ်လေး... မင်းက အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား။ ကျားဖြူကျွန်းပေါ်မှာ ထိပ်တန်း ဓားပြတပ်မဟာဆယ်ခုကတောင် သခင်လေးဟုန်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံရတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား”
ကျန်းရီက ထိုလူလေးဆယ်ကျော်ကို အရေးမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် သူတို့ကို မိနစ်အနည်းငယ်ကြည့်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်၏။
“မိုက်မဲတဲ့ကောင်တွေ”
ဝှစ်...ဝှစ်...ဝှစ်...
အားလုံး၏မျက်နှာများ ထပ်မံ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သို့သော် ဤနေရာသည် သူရိန်နီကုန်သည်အဖွဲ့အစည်း၏နေရာဖြစ်သည်။ ရဲတိုက်အတွင်းမှနေ၍ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ဒါဇင်ကျော် ထွက်လာရာ မည်သူမှ မတိုက်ခိုက်ဝံ့ကြပေ။ ကျန်းရီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏အုပ်စုနှင့်အတူ ထွက်သွားလေသည်။ သူသည် သခင်လေးဟုန်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ရဲတိုက်အသေးသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်...ကောင်းတယ်...”
သခင်လေးဟုန်တို့အုပ်စုသည် ကျန်းရီတို့ ရဲတိုက်အသေးသို့ ပြန်သွားသည်ကိုကြည့်ရင် ဒေါသဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်နေကြလေသည်။ သခင်လေးဟုန်က စူးစူးဝါးဝါးကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“သခင်မလေးလီကို ပြန်ပို့ပေးလိုက်ကြ။ ငါတို့ ရဲတိုက်ထဲမှာ နေခဲ့မယ်။ ဒီမျိုးမစစ်ကောင်က တစ်သက်လုံး ရဲတိုက်ထဲမှာ ပုန်းနေနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ထွက်လာရဲရင် ငါတို့ သူ့ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်။ ဟုန်ယွီ... လူတွေရှာပြီး သူတို့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းလိုက်”
“ဟီးဟီး...”
သခင်လေးဟုန်ဘေးမှ သခင်လေးက ကောက်ကျစ်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး အနားသို့တိုး၍ တီးတိုးပြောလိုက်၏။
“သခင်လေးဟုန်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ အဲ့မျိုးမစစ်ကောင်ကို သတ်ပြီးသွားရင် သူ့ဘေးက ကောင်မလေးကို ကျွန်တော့်ကို ပေးပါလား။ သခင်လေးက တခြားနှစ်ယောက်ကို ယူပေါ့”
“ကောင်းပြီ”
သခင်လေးဟုန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“သခင်လေးလီ... ဒီကိစ္စပြီးရင် ငါ မင်းကို မိဘမဲ့ကောင်မလေးသုံးယောက် ပေးမယ်။ ရဲတိုက်ထဲက ကုန်ကျစရိတ်တွေအားလုံးကိုလည်း ငါပေးမယ်”
သခင်လေးလီ ဝမ်းသာသွားပြီး ရယ်လိုက်၏။
“အရင်ဆုံး သွားပျော်ကြတာပေါ့။ သခင်လေးဟုန်နဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ တကယ့်ကို စိတ်လန်းဆန်းစေတာပဲ”
သခင်လေးဟုန်နဲ့ သခင်လေးလီတို့သည် သူတို့၏အုပ်စုကိုခေါ်ကာ ရဲတိုက်ထဲသို့ ထပ်မံလျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့သည် လူငါးယောက်ကို အပြင်တွင် ချန်ထားခဲ့၏။ လူနှစ်ယောက်သည် လှပသော သခင်မလေးကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးပြီး ကျန်သုံးယောက်က အနီးတွင် တိတ်တဆိတ်စောင့်ကာ ကျန်းရီတို့အုပ်စုကို နေ့ရော၊ ညပါ စောင့်ကြည့်နေပေသည်။
***
“ခေါင်းဆောင်... အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ”
ကျန်းရီသည် ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီးနောက်တွင် သူ၏ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ကာ အပြင်ဘက်မှ အခြေအနေကို လေ့လာလိုက်သည်။ သူသည် ရန်သူများကို အထင်သေးသော်လည်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားပေ။ ပုရွက်ဆိတ်များသည်ပင် ဆင်တစ်ကောင်ကို သေအောင် ကိုက်နိုင်လေသည်။ သူ၏ရန်သူများဘက်တွင် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်လေးဆယ်ကျော်နှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ရှစ်ပါး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ကျန်းရီ၏ပုံစံက အေးစက်နေသည်။ ထို့နောက် သူ စိတ်မပါဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“သူတို့ဘက်မှာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် တော်တော်များများ ရှိတယ်။ သူတို့ကို ထားလိုက်ပါ။ ငါ အရင် ကျင့်ကြံလိုက်ဦးမယ်။ ကောင်းကင်ကံကြမ္မာသင်္ဘော ဒီကို ရောက်လာမှာ အဲ့ကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ ဝမ်ကွမ်း... အဲ့သခင်လေးဟုန်နဲ့ သူ့ဘေးက သခင်လေးအကြောင်းကို စုံစမ်းလိုက်။ ဖြစ်နိုင်ရင် သူရိန်နီကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအပိုင်းကလူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်တချို့ ရအောင်လုပ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ချမ်ဝမ်ကွမ်းက ထိုသို့သော ကိစ္စများတွင် တော်ပေသည်။ သူ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရန်တုံနှင့် နျိုဝမ်တို့ကို အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်၏။ ကျန်းရီက ကျန်းရှောင်နူ၊ ဖုန်းလန်နှင့် ချင်းယွီတို့ကို သူ၏အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်လူများသည် အားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကျန်ခဲ့ပေသည်။
ကျန်းရီသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် အကန့်အသတ်များကို နှိုးလိုက်ကာ သူမတို့ကို ပြုံးပြလိုက်၏။
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တွေက အဲ့လောက် မသန်မာပါဘူး။ မဟုတ်ရင် သူတို့က တခြားသူတွေရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကမ်းခြေက (၁၀)ကီလိုမီတာပဲဝေးတာပါ... ငါတို့ အဲ့ကို ချက်ချင်း ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်။ ငါတို့ သင်္ဘောပေါ်ရောက်သွားရင် လုံခြုံသွားမှာပါ။ ငါ အရင်ဆုံး ရတနာတစ်ခုကို မွမ်းမံလိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေ လုပ်ပေးကြပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ဖုန်းလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမတို့သည် ကျန်းရီပတ်ပတ်လည်တွင် ထိုင်လိုက်ကြ၏။ သင်္ဘောရောက်လာရန် သုံးရက်လိုသေးပြီး သူမတို့တွင် အခြားလုပ်စရာလည်း ရှိမနေပေ။ ကျန်းရီသည် ကောင်းကင်ပြောင်းပြန်လှန် ဒယ်စောက်အိုးကို မွမ်းမံရန် ကြံစည်နေခြင်းပင်။ သူ ၎င်းကို အပြည့်အဝ မမွမ်းမံနိုင်လျှင်ပင် ရသလောက် မွမ်းမံထားရမည်ဖြစ်သည်။
ရွှီး...
ကျန်းရီက ဒယ်စောက်အိုးအသေးလေးကို ထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်ပြောင်းပြန်လှန် ဒယ်စောက်အိုးက အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားဖြင့် ကျဆင်းလာသည့် အခိုက်ကို ပြန်အမှတ်ရသွား၏။ သူ အကြောက်တရားကြောင့် ရင်တုန်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤဒယ်စောက်အိုးလေးသည် ထိခိုက်ထားပြီး ခြေတစ်ချောင်း မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် အလွန်စွမ်းအားကြီးနေဆဲပင်။ ၎င်းသာ အကောင်းအတိုင်းရှိနေလျှင် စွမ်းအားက အဆပေါင်းများစွာ ပိုများလာမည် မဟုတ်ပါလား။
“မွမ်းမံ”
ကျန်းရီက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး စတင် တရားထိုင်လိုက်၏။ ကောင်းကင်ပြောင်းပြန်လှန် ဒယ်စောက်အိုး ပတ်ပတ်လည်တွင် အတွင်းအား လှည့်ပတ်နေ၏။ နှစ်နာရီမပြည့်ခင်မှာပင် ကောင်းကင်ပြောင်းပြန်လှန် ဒယ်စောက်အိုးက အနက်ရောင်အလင်းတစ်ခုဖြင့် တောက်ပလာလေသည်။ ဒယ်စောက်အိုးပေါ်မှ ဆန်းကြယ်သော သင်္ကေတများနှင့် စာလုံးများ ဖြာထွက်လာသည်။ ဒယ်စောက်အိုးမှနေ၍ စွမ်းအားအရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်လာပြီး ကျန်းရှောင်နူနှင့် ချင်းယွီတို့ကို မွန်းကျပ်စေမလို ဖြစ်သွား၏။
ကျန်းရီက ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။
“အခုမှ နှစ်နာရီပဲ ရှိသေးတာကို ငါက ဒီ အတုအယောင် နတ်ဘုရား အသုံးအဆောင်ကို မွမ်းမံပြီးသွားပြီလား။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ကောင်းကင်ပြောင်းပြန်လှန် ဒယ်စောက်အိုးက မီးတိမ်သံချပ်ကာနဲ့ ကွာခြားရတာလဲ။ ဘာလို့ ကောင်းကင်ပြောင်းပြန်လှန် ဒယ်စောက်အိုးမှာ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဝိညာဉ်ရှိနေတယ်လို့ ငါခံစားနေရတာလဲ”
“စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့လား”
ဖုန်းလန်က ကျန်းရီ၏စကားကို ကြားသောအခါ တုန်ရင်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။
“သခင်လေး... ဒီ အတုအယောင် နတ်ဘုရား အသုံးအဆောင်က ဝိညာဉ်တစ်ခုနဲ့ ဆက်နွယ်နေပြီလား။ အို့... ဝိညာဉ်ချိတ်ဆက် မူလရတနာရဲ့ စွမ်းအားက အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးတယ်”
***