မိသားစုနှစ်စု၏ ခံစားချက်

အခန်း(၄၃၈) - မိသားစုနှစ်စု၏ ခံစားချက်

ကျိုးချင်းပိုင်က အသက်ကြီးလာပြီဟူသော စကားလုံးကို သည်းမခံနိုင်တော့ပါ။

သူမ၏ ထပ်တလဲလဲ နားပူမှုကို ကြားသောအခါ သူအသက်ကြီးမကြီး လက်တွေ့ပြလိုက်သည်။

လင်းချင်းဟယ်တစ်ယောက် အိပ်မပျော်မီ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသလို မခံစားရတော့ပါ။ သူမတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။ သူမယောက်ျား ချင်းပိုင် အသက်မကြီးသေးပေ။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် တစ်မိသားစုလုံး စောစော ထလာကြ၏။ သားငယ်က ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေရတော့မည်။ ဒီနေ့က ဘဝတွင် အလွန်အရေးကြီးသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သဖြင့် တစ်မိသားစုလုံး အိပ်ရာစောစောထခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါသည်။

မနက်စာ အဝစားပြီးသွားသောအခါ ကျိုးခိုင်က ကျိုးကွေ့လိုင်ကို ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့၏။ သူ့ကျောင်းက စာမေးပွဲစစ်ရာနေရာ ဖြစ်သဖြင့် ဘယ်မှသွားစရာမလိုပါ။

သူ့ကို လိုက်ပို့ပြီး ပြန်လာသည်နှင့် လင်းချင်းဟယ်က သူ့အတွက် ပန်းသီးတစ်ထုပ် ပြင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ဒေါ်လေးဝိန်ကို သွားတွေ့လိုက်ဦး။ နင့်ကို တချိန်လုံး သတိရနေကြတာ။"

"ဟုတ်ကဲ့" သူ့အမေ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သိပြီးသားဖြစ်သော ကျိုးခိုင် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပါ။ သို့သော် ဝိန်မိသားစုကိုတော့ သဘောကျသဖြင့် သူ ဘတ်စ်ကားစီး၍လာခဲ့ပြီး မိနစ်လေးဆယ်လောက်သာ ကြာမြင့်သည်။

အမေဝိန်က ဒီနေ့ အိမ်တွင် ရှိနေပါသည်။ သူ့ကိုမြင်သောအခါ ဝမ်းသာသွားသည်။ "သား ဘယ်တုန်းက ပြန်လာတာလဲ။ သားအမေပြောတော့ ကြာဦးမှာဆို။"

"ကျွန်တော် စောစောပြန်လာခဲ့တာပါ။ ဦးလေးဝိန်ကော..." ကျိုးခိုင်က ပျော်မြူးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အလုပ်သွားတယ်လေ။ မြန်မြန်ဝင်ခဲ့လေ။ တစ်နှစ်လောက်တောင် အိမ်မပြန်ခဲ့ရဘူး။ ကြည့်စမ်းပါဦး။" အမေဝိန်က ပေါ်ပေါ်လွင်လွင် ပြုံးပြနေပါသည်။

"တစ်နှစ်တောင်ရှိသွားပြီ။ ကျွန်တော် ကော်လျန်နဲ့တော့ အဆက်အသွယ်ရှိတယ်။ သူ နှစ်ကုန်ရင် ပြန်လာနိုင်လောက်တယ်။" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောလိုက်၏။။

"နှစ်ကုန်မှပေါ့လေ။ လောလောဆယ် သူ့အကြောင်း ထားလိုက်စမ်းပါဦး။ ဒီနှစ်စတုန်းက နင့်အမေ၊ နင့်ညီနှစ်ယောက်နဲ့ ငါတို့ ဟိုင်းအာကိုသွားပြီး ရေခဲမြို့ကို ကြည့်ဖို့ သွားကြခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီကိုရောက်တော့ နှင်းမုန်တိုင်းနဲ့တွေ့ပြီး တည်းခိုခန်းမှာပဲ နှစ်ရက်လောက် နေလိုက်ရတယ်။ အဲ့လိုနဲ့ပဲ လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့ကြရတာပေါ့။" ဟု အမေဝိန်က ရယ်မောကာ ပြန်ပြောပြလိုက်ပါသည်။

"မိန့်ကျား အလုပ်သင်စဝင်တော့မယ်လို့ ဒီနေ့ အမေ့ဆီက ကြားခဲ့ရတယ်။" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်လေ။ အဲ့ဒီဘက်ရောက်ရင် သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးရမယ်နော်။ အဲ့ဒီကောင်မလေးက မရင့်ကျက်သေးဘူး။" ဟု အမေဝိန်က ပြောလိုက်၏။

"မိန့်ကျားသာ မရင့်ကျက်ဘူးဆို ဘယ်သူကမှ ရင့်ကျက်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာပဲလေ။ သံယောဇဥ်ရှိပါတယ်။" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အမေဝိန် ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် အသားမည်းမည်း ပိန်ပိန်နဲ့ ပြန်ရောက်လာတာပဲ။ ဒီမှာ နေ့လည်စာ စားသွားလိုက်၊ ငါ အာဟာရရှိတာ တစ်ခုခု ချက်ကျွေးမယ်။"

"ကျွန်တော့်အဘိုးက ကျွန်တော့်အတွက် ကြိုချက်ထားပေးပြီး နေ့လည်ခင်းကျလာခဲ့ဖို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် ကြက်တစ်ကောင် ချက်ထားပေးတယ်လေ။" ဟု ကျိုးခိုင်က ငြင်းလိုက်ပါသည်။

"နင့်အဘွားက နင့်ကို တကယ်ချစ်တာပဲနော်။ အရင်တစ်ခေါက် ငါသွားတုန်းကလည်း နင့်အဘွား ကြက်တွေ အများကြီးမွေးထားတယ်လို့ နင့်အမေပြောတာကြားခဲ့တယ်။ အားလုံးက နင့်အတွက် ချက်ပေးဖို့ပဲတဲ့။ ဘယ်သူမှတောင် စားချင်လို့မရဘူး။" ဟု အမေဝိန်က ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးခိုင်က ပြောလိုက်၏။

ဒီအိမ်တွင် အကြာကြီး ထိုင်ပြီးသွားသောအခါ နေ့လည်စာစားဖို့ ဖိတ်သည့်အတွက် အမေဝိန်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး ဘတ်စ်ကားစီးကာ ပြန်လာခဲ့သည်။

အဖေဝိန် နေ့လည်ဘက် အလုပ်က ပြန်လာတော့ သူ့မိန်းမ စိတ်ရွှင်နေမှန်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူ မမေးခင် သူမကိုယ်တိုင် ထုတ်ပြောလာ၏။ "ခိုင်လေး ပြန်လာပြီ။ နေ့လည်စာတော့ ထားလိုက်တော့။ ဒီနေ့ည ညစာ မချက်တော့ဘူး ဆရာမလင်းတို့ အိမ်ကိုသွားပြီး အတူတူ သွားစားကြမယ်။"

"မဟုတ်တာ ခိုင်လေးက အခုမှပြန်လာတာ။ သူတို့မိသားစု ပြန်စုံစည်းပါစေဦး။ မင်းကို ဧည့်ခံဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အချိန်ရှိမှာလဲ။" ဟု အဖေဝိန်က အိတ်ကို ချကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့တုန်း။ ကျွန်မနဲ့ ဆရာမလင်းနဲ့က ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးမျိုး မို့လို့လဲ။ ညစာစားချိန် ကျွန်မကို တွေ့လိုက်ရရင် ဆရာမလင်းက အပျော်တောင်လွန်သွားဦးမှာ။ ရှင်က ဘာသိလို့လဲ အဘိုးကြီးရဲ့။" ဟု အမေဝိန်က လှောင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆက်ပြော၏။ "ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ ခိုင်လေး ပိုအသားမည်းလာပြီး ပိုပိန်လာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ရှင့်တူ ရှင့်ကို လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ဂျင်ဆင်းပြားတွေ ခိုင်လေးအတွက် ဒီည ယူသွားလိုက်မယ်။ ကြက်နဲ့အတူ ရောချက်ရင် အရမ်းအာဟာရရှိတယ်။"

"မင်းမှာ သားနှစ်ယောက်ရှိသေးတယ်နော်။" ဟု အဖေဝိန်က မကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားပုံနှင့် ကိုက်ညီလှပါသည်။ ယောက္ခမက သားမက်ကို ပိုပြီးတွေ့ရလေလေ ပိုပိုပြီး အားရလာလေလေဖြစ်သည်။ အိမ်မှာ ဘယ်လို ပစ္စည်းကောင်းပဲရှိရှိ သားမက်ကို ပို့ပေးချင်လာသည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်က နှစ်ကုန်မတိုင်ခင် ပြန်လာကြမှာမှ မဟုတ်တာ။ ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ ခိုင်လေးကို အရင်အာဟာရဖြစ်အောင် ပေးလိုက်စမ်းပါ။ ကြည့်ဦး သူ ပန်းသီးတွေ အများကြီး ယူလာပေးတယ်။" ဟု အမေဝိန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အဖေဝိန်က စိတ်ထဲတွင် ချေပလိုက်သည်။ ပန်းသီးက ဘယ်နှလုံးပဲပါပါ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ကုန်မှာ မို့လို့လဲ။ ငါ့ဟာတွေက အရှေ့မြောက်ပိုင်းက တောရိုင်း ဂျင်ဆင်းတွေဟ။

ညနေခင်းတွင် ဝိန်လင်မယားနှစ်ယောက်သား ရောက်လာကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်က မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဝက်ကလီစာဟင်း ချက်နေ၏။ သူတို့ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာသွားပါသည်။

"ဒီနေ့ည မပြန်ကြနဲ့နော်။ ညစာ စားသွားကြဦး။” အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က တစ်ခါတည်း ပြောထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ကလည်း စားချိန်မှ ရောက်လာကြတာပါ။ အထူးသဖြင့် တဝကြီးစားဖို့ လာခဲ့တာပါနော်။" ဟု အမေဝိန်က ရွှင်မြူးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဖြင့်လည်း ကျွန်မက နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်။" လင်းချင်းဟယ်က သွားပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။

သူတို့ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူမ တစ်ယောက်တည်း ပြင်ဆင်နိုင်ပါသည်။ အမေဝိန်က အဖေဝိန်ကို အိတ်ပေးလိုက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်နှင့် အတူတူ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးလိုက်သည်။ သူမကို ဂျုံကူလုံးပေးလိုက်၏။ ဒီနေ့ည အထူးချက်ပြုတ်ထားလေသည်။ ကြက်စွပ်ပြုတ်ထဲတွင် ဝက်ကလီစာပါ ထည့်ချက်ပြီး အတူတူ တွဲဖက်စားသုံးရမည်ဖြစ်သည်။ ကြက်စွပ်ပြုတ်ထဲက ဝက်ကလီစာထဲတွင် ငရုတ်ကောင်းမှုန့်ပါပြီး စားလို့ကောင်းလှပါသည်။

"ဒီလို အစားအသောက်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။" ဟု အမေဝိန်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းချင်းဟယ်က လျှိုမထားဘဲ အမေဝိန်အား အသေးစိတ် နည်းလမ်းများ ပြောပြလိုက်သည်။

"ကော်လျန်နဲ့ အခြားသူတွေပြန်လာရင် သူတို့အတွက် ချက်ကျွေးလိုက်ပေါ့။ ဒီဟင်းလျာက အစာအိမ်အတွက် အာဟာရဖြစ်စေတယ်။ နှစ်တိုင်း သားကြီးအတွက် နှစ်ခါ သုံးခါလောက် ချက်ကျွေးဖြစ်တယ်လေ။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

အမေဝိန်က ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို နောက်နှစ်ကျ ကျွန်မလည်း စမ်းချက်ကြည့်ပါဦးမယ်။ လူအိုကြီးဝိန်က အစာအိမ် သိပ်မကောင်းဘူး။ အရင်တုန်းက ဗိုက်အဆာခံပါများလို့ ဖြစ်တာလေ။"

"ဒါဆို လူအိုကြီးဝိန်အတွက် ချက်ပေးသင့်တာပေါ့။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် အလုပ်လုပ်ရင်း စကားများနေကြသည်။ နေရခက်လာမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပါ။ သူတို့ရှိပါက အခြေအနေများ သက်ဝင်လာပါလိမ့်မည်။

မကြာမီ ကျိုးခိုင်နှင့် အခြားသူများ ပြန်လာကြသည်။ သူတို့က ဘတ်စ်ကတ်ဘော ကစားဖို့ ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ထွက်သွားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကစားပြီးနောက် ရေချိုးအိမ်သို့ သွားပြီးမှ ပြန်လာကြခြင်းဖြစ်ပါသည်။

"ပြန်လာကြပြီလား။ စားဖို့ အသင့်ပြင်တော့လေ။" ကျိုးခိုင်ကိုမြင်သောအခါ အမေဝိန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးဝိန် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးလည်း ပြန်လာပါတယ်။" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောလိုက်၏။

လင်းချင်းဟယ် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ အမေဝိန်က ထိန်းမထားနိုင်ပါ။ သို့သော်လည်း လင်းချင်းဟယ်က ထိုကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို သဘောကျပါသည်။ ဘာဉာဏ်နီဉာဏ်နက်မှ မရှိဘဲ အလွန်ပွင့်လင်းသည်။ ဘယ်လောက် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလိုက်သလဲ။

"အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးကို ထားလိုက်စမ်းပါ။ အမြဲတမ်း နောက်တီးနောက်တောက်နဲ့။" လင်းချင်းဟယ်က ရွှင်ပြစွာ ဆူငေါက်လိုက်သည်။

အမေဝိန်ကလည်း ပျော်ရွှင်နေပါသည်။

အဖေဝိန်နှင့် အမေဝိန်တို့ပါ ပါသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က အများကြီး ချက်ပြုတ်ထားပါသည်။ ဂျုံမုန့်ပြားနှင့် စွပ်ပြုတ် အနည်းငယ်သာ ထပ်ချက်ဖို့လို့ပြီး ကျန်တာကတော့ အလွန်များပြားပါသည်။

သူမတွင် ဝက်အစာအိမ်နှစ်လုံးရှိပြီး အမေကျိုး ပို့ထားပေးသော အလေးချိန် ၅ကျင်း ကျော်သည့် ကြက်မကြီးလည်း ရှိသေးသည်။ ၎င်းတို့ကို ခွဲဝေလိုက်ပါက အတော်လေး လုံလောက်ပါသည်။

ကျိုးချင်းပိုင်က ဖက်ထုပ်ဆိုင်အလယ်တွင် အကြီးဆုံးစားပွဲကို နေရာချလိုက်သည်။ ဖက်ထုပ်ဆိုင်က အတော်လေးကျယ်သဖြင့် တော်သေးသည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့ထိုင်နိုင်ကြမည်မဟုတ်ပါ။

"ကျိုးချင်းပိုင် မလာသေးဘူးနော်။" အမေဝိန်က လင်းချင်းဟယ် အစားအသောက်များ စစားဖို့ ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူ့အတွက် တစ်ပန်းကန် ဖယ်ထားပေးပါတယ်။ သူ နောက်မှ စားလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ အရင်စားကြတာပေါ့။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

ချင်းပိုင်အတွက် လင်းချင်းဟယ် တစ်ပန်းကန် ချန်ထားပေးလိုက်သည်။ ဗိုက်ဝရုံလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ညဘက် အများကြီး စားလို့ မကောင်းပါ။ မဟုတ်ပါက ဗိုက်ပူလာနိုင်သည်။

ကျိုးညီအစ်ကိုသုံးယောက်၊ ကျိုးအာ့နီ၊ ဟူကျစ်နှင့် ကန်းကျစ်တို့ အတူတူ ရှိနေကြပြီး အတူတူ စားသောက်ကြသဖြင့် အလွန် အသက်ဝင်လှပါသည်။

"ဒီမှာ တကယ်စည်ကားကြတာပဲ။ အိမ်မှာဆို ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ အစားအသောက်ဝယ်ဖို့ကလည်း မလွယ်ဘူး။" အမေဝိန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ပြဿနာမရှိရင် ဒီမှာ အတူတူ လာစားလို့ ရပါတယ်။ ဘာမှ ပေးစရာမလိုပါဘူး။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

အမေဝိန် ဒီ့ထက် ပိုအားမရနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်ပါသည်။ "ဒီဘက်ကသာ နည်းနည်းနီးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အားမနာဘဲ သေချာပေါက် ဒီမိသားစုကြီးနဲ့လာစားမှာပေါ့။"