နှစ်ယောက်စလုံး လက်မြှောက် သဘောတူခြင်း

အခန်း(၄၄၈) - နှစ်ယောက်စလုံး လက်မြှောက် သဘောတူခြင်း

"ဟုတ်တယ် အစောကြီး ထွက်သွားကြတာ။" ကျိုးစစ်နီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

"နင်အိမ်စောင့်နေတာလား။" လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။

"သမီး အိမ်က ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေနဲ့ ဝက်တွေကို ကြည့်ပေးနေရတာလေ။" ကျိုးစစ်နီက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်ပါသည်။

သူမ လယ်ထဲမသွားသော်လည်း ထိုကိစ္စများကြောင့် အလုပ်ရှုပ်ရပါသည်။ သူ့နောက်တွင် မောင်လေးတစ်ယောက်လည်း ရှိသေး၏။

ပထမမိသားစုတွင် အရှေ့သမီးသုံးယောက် တာ့နီ၊ အာ့နီ၊ စစ်နီတို့ သုံးယောက်နှင့် အနောက်တွင် သားနှစ်ယောက်ရှိသည်။

သို့သော်လည်း ကျိုးစစ်နီက အိမ်တွင် အလုပ်အားလုံးလုပ်ရပြီး ပဥ္စမမြောက်က ကျောင်းသွားရသည်။

အဲ့လိုဆိုရင်တောင် အကြီးဆုံးမရီးက သူမ သမီး ကျိုးစစ်နီကို လင်းချင်းဟယ်တို့နှင့် မြို့တော်သို့ ခေါ်သွားရန် ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားနေရသည်။

အကြောင်းမှာ ကျိုးစစ်နီ ဒီလိုပဲ ရွာထဲမှာ ဆက်နေပါက အများဆုံး ၂နှစ် ၃နှစ်လောက်ပဲ ဆက်နေနိုင်ပြီး ထို့နောက် သူမလည်း အိမ်ထောင်ပြုသွားလိမ့်မည်။။ အိမ်မှာပဲ နေပြီး တစ်သက်လုံး ကူညီပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

တချို့ရွေးချယ်ချက်တွေကလည်း လိုအပ်ပါသည်။

သို့သော်လည်း ကျိုးစစ်နီ သွားသည် မသွားသည်က အကြီးဆုံးမရီးအပေါ် မူတည်ပါသည်။ အကြီးဆုံးမရီးသာ မလွှတ်ချင်ပါက အဆင်ပြေပါသည်။ သူမ အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အကြီးဆုံးမရီး သဘောတူပါက စစ်နီကို ညကျောင်းတက်ရဖို့ သူမ စီစဥ်ပေးပါမည်။ အလုပ်လုပ်ရင်း ပညာလည်း တိုးတက်လာမည်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပါမည်။

လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ အထင်အမြင်ကို မေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "စတုတ္ထဒေါ်လေးမှာ ဝန်ထမ်းနည်းနည်းလိုနေလို့ နင်အဲ့ဒီကို လာချင်လား စစ်နီ။"

"မြို့တော်ကို လာရမှာလား။" ကျိုးစစ်နီက ကြက်သေသေသွား၏။

"ဟုတ်တယ်။ နင့်အစ်မလတ်နဲ့ တူတူနေရမှာလေ။" လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"သမီး... သမီးသွားချင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဘယ်သူမှ မကျန်မှာ စိုးရိမ်တယ်။" ကျိုးစစ်နီက အစပိုင်းတွင် အလွန်ပျော်သွားသော်လည်း ခဏကြာသောအခါ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

သူမ မြို့တော်သို့ မသွားချင်ဘဲ နေပါ့မလား။ သူမ၏ အစ်မလတ်ကလည်း မြို့တွင်ရှိသည်။ သူမ၏ မောင်နှင့် ဝုနီတို့လည်း ရောက်ဖူးကြသည်။ ပြန်လာတော့ အလွန်နေလို့ ကောင်းသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူမလည်း သွားချင်မိပါသည်။

သို့သော်လည်း မြို့တော်တွင် လူအများကြီး ရှိနေသဖြင့် ဖိအားများလွန်းမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမ တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောခဲ့ဖူးပါ။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ စတုတ္ထဒေါ်လေး ထိုကိစ္စကို မပြောသေးသဖြင့် သူမလည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူတကယ် သွားချင်ပါသည်။

သို့သော် စိတ်ပူစရာများလည်း ရှိသေးသည်။ သူမသာ ထွက်သွားပါက အိမ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်သွားမလဲ။

အိမ်တွင် ကြက်များစွာ၊ ဘဲများစွာနှင့် ဝက်နှစ်ကောင်ရှိသည်။ အားလုံးကို သူမစောင့်ရှောက်ဖို့ လိုအပ်ပါသည်။

အိမ်တွင်း အိမ်ပြင် လုပ်စရာများစွာ ရှိသဖြင့် သူမ တစ်နေကုန် မအားလပ်နိုင်ပါ။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူမလို လုပ်တတ်ကိုင်တတ်သည့် ကောင်မလေးမျိုးကြောင့်သာ အကြီးဆုံးမရီးနှင့် အကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့ အပြင်ဘက်တွင် လယ်အလုပ်သာ လုပ်ဖို့ ရှိခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အိမ်သို့ပြန်သောအခါ ဘာမှ လုပ်စရာ မကျန်သဖြင့် စိတ်အေးရပါသည်။

"စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဒေါ်လေးတို့နဲ့ လိုက်ချင်ရင် လိုက်လို့ရပါတယ်။ ကျန်တာကိုတော့ နင့်အမေ ဘယ်လိုထင်သလဲ မေးကြတာပေါ့။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးမရီးက တားမှာမဟုတ်သည်ကို သူမသိနေပါသည်။

လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က စစ်နီကို အလုပ်ဆက်လုပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ကို အတွင်းကော အပြင်ကော သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့ကြပါသည်။

အကြီးဆုံးမရီးနှင့် အကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့က ၁၀ နာရီဝန်းကျင်တွင် ပြန်လာကြသည်။

၁၀ နာရီသာ ရှိသေးသော်လည်း နေက အလွန်ပူပြင်းနေပါပြီ။ အရုဏ်မတက်ခင် သူတို့ အလုပ်သွားကြပြီး အလုပ်ကို စောစော အဆုံးသတ်ကြရသည်။

သူတို့ ပြန်လာသောအခါ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ပြန်ရောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

"နောက်ဖေးက ကြက်တစ်ကောင်ဖမ်းပြီး ပြင်ထားလိုက်။ ကျွန်မ ချင်းဟယ်ကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်။" ဟု အကြီးဆုံးမရီးက အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ" အကြီးဆုံးအစ်ကိုက နောက်ဖေးသို့ သွားပြီး ကြက်တစ်ကောင် ဖမ်းလိုက်သည်။ သူ့သမီးကို ကြက်အမွှေးနှုတ်ရန် ရေနွေးတည်ထားဖို့ ပြောလိုက်၏။

အကြီးဆုံးမရီး ရောက်လာသောအခါ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသွားကြပြီဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးမရီး လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်၏။ "အကြီးဆုံးမရီးနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့ ပြန်လာတော့မယ်လို့ တွေးနေတာ။ နေက တော်တော် ပြင်းတာပဲ။"

"အပူက ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ အရင်တစ်ခေါက် နွေရာသီ ကောက်ရိတ်ချိန်တုန်းကလို မဖြစ်ဖို့သာ အရေးကြီးတယ်။" အကြီးဆုံးမရီးက ပြုံးလိုက်၏။

နွေရာသီ ကောက်ရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်ဖို့ ၇ရက် ၈ ရက်သာ လိုခဲ့သည်ဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လယ်ထဲက ပထမနှစ်ဝက် စပါးများအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ကောက်ရိတ်ချိန်မိုးသည်းမည့်အစား နေပိုပြင်းတာကိုပင် ဦးစားပေးပါသည်။

"မိုးအကြောင်းကို တတိယမရီး ပြောမှ သိရတာ။ ဖုန်းနဲ့ စကားပြောတုန်းက အကြီးဆုံးမရီးက အဲ့အကြောင်းကို မပြောခဲ့ပါလား။" လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ငါတို့တွေ မငတ်ပါဘူး။ တတိယမောင်တို့က အစားအသောက်တွေ အများကြီး ပို့ပေးတယ်လေ" အကြီးဆုံးမရီးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့အိမ်မှာ နေ့လည်စာ လာစားကြနော်။ နင့်အကြီးဆုံးအစ်ကိုတော့ ကြက်တွေ ပြင်နေပြီ။"

"မနေ့က တတိယမရီးရဲ့ အိမ်မှာလည်း ကြက်သားပဲ။ ဒီခရီးက ပြန်ရောက်ရင် ကြက်သားစားရမှာတောင် ကြောက်နေပါပြီ။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က စနောက်လိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ပြင်ထားပြီးပြီဆိုတော့လည်း စားလိုက်ပေါ့။" အကြီးဆုံးမရီးက ပြန်ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် ဝမ်ယွမ်အကြောင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်ကုန်ရင် အာ့နီက ဝမ်ယွမ်ကို ခေါ်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့အခါကျရင် အကြီးဆုံးမရီးနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့ ကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်ကြပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်းပိုင်နဲ့ ကျွန်မတို့တော့ ဘာအပြစ်မှ ရှာမရဘူး။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးကာဖြင့် အာမခံလိုက်သည်။

ယခုတော့ ဝမ်ယွမ်က ကျိုးမိသားစုဟောင်းထဲသို့ပင် ရောနှောနေနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သူမမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသားက သူ့ကို အလွန်တော်သည်ဟု ထင်သည်။ ဝမ်ယွမ်နှင့် အတူတူ ခဏခဏ ချိန်းဆိုကြပြီး ရေချိုးကြသည်။

အကြီးဆုံးမရီးက လင်းချင်းဟယ်၏ အမြင်ကို ယုံကြည်ပါသည်။ သူမက ပျော်ရွှင်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်မှုတချို့တော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။ "ငါတို့အိမ်ကို အထင်သေးမှာပဲ စိုးရိမ်တာပါ"

"ဘာတွေ အထင်သေးစရာရှိလို့လဲ။ ချင်းပိုင်နဲ့ ကျွန်မတို့ သွားကြည့်ပြီးပြီ။ ကျယ်ဝန်းပြီး သန့်ရှင်းနေတာပဲ။ ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲနေမှာလဲ။ ပြီးတော့လည်း ဝမ်ယွမ်က အဲ့လိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အာ့နီက အရင်တုန်းက သူ့ကို ငြင်းခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့ကို လက်မထပ်ချင်ဘူး။ သူကသာ အာ့နီကို တန်းတန်းစွဲဖြစ်နေတာ။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

"အာ့နီက သူမိသားစုက သူနဲ့ မလိုက်ဖက်မှာ စိုးရိမ်နေတာပါ။" ဟု အကြီးဆုံးမရီးက ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်လေးရဲ့ မိသားစုက သူ့ကို သဘောမတွေ့ဘူးလို့ အာ့နီပြောတာ ကြားတယ်နော်။"

"သူ့မိသားစုကို စိတ်ထဲထားမနေပါနဲ့။ သူတို့နှစ်ယောက်သာ တကယ် အတူနေပြီဆို အဲ့ဒီမိသားစုနဲ့ ခွဲနေလို့ရတယ်။ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။" လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အရာရာ ပြီးပြည့်စုံဖို့ ဆိုတာတော့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ။ မကျေနပ်တဲ့လူဆိုတာတော့ အမြဲတမ်း ရှိတာပဲ။ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ကောင်းကောင်းနေဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်။ သူ့မိသားစုကလည်း သူတို့ကို တစ်နှစ်ကို ရက်နည်းနည်းလောက်ပဲ မြင်ရမှာပါ။ အာ့နီက အဲ့ရက်နည်းနည်းလောက်တော့ သည်းခံနိုင်လောက်ပါတယ် ဟုတ်တယ်မလား။"

အကြီးဆုံးမရီးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အကြီးဆုံးမရီးရေ ညီမမှာ ဆွေးနွေးစရာရှိတယ်။" လင်းချင်းဟယ်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"ပြောလေ။" အကြီးဆုံးမရီးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

"ကျွန်မမှာ ဝန်ထမ်းတွေ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။ စစ်နီကို ကျွန်မတို့နဲ့ ထည့်လိုက်ချင်လား။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးမရီးက အံ့အားသင့်သွားပါသည်။ "လူတွေလိုတယ်ဟုတ်လား။ အာ့နီပြောတော့ လူအများကြီး ငှားထားတယ်ဆို။"

"ငှားထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝန်ထမ်းတော့ လိုနေတုန်းပဲ။ စစ်နီကို အရမ်းသွက်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်လို့ပါ။ ပြီးတော့လည်း ကျွန်မမျက်စိရှေ့မှာပဲ သူအရွယ်ရောက်လာတာလေ၊။ သူ့စရိုက်ကို ကျွန်မ သိတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မဒီလို ပြောရဲပါ့မလား။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို နင် ခေါ်သွားချင်လည်း ခေါ်သွားပါ။ ငါတို့ဘက်က ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး။" အကြီးဆုံးမရီးက ပြုံးလိုက်သည်။

သူမ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူမ၏ အကြီးဆုံးသမီး လက်မထပ်ခင်က အပါအဝင် သမီးသုံးယောက်စလုံးက အိမ်မှုကိစ္စ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ စရိုက်များကိုလည်း ဘာမှ အပြစ်ပြောစရာမလိုပါ။ သူတို့၏ စိတ်လည်း လေလွင့်မသွားနိုင်ပါ။

"ဒါပေမယ့် စစ်နီပြောတော့ အိမ်မှာ လုပ်စရာအလုပ်တွေ အများကြီးရှိတယ်တဲ့။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့တာ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကောက်ပဲသီးနှံတွေအားလုံးကို နင့်အကြီးဆုံးအစ်ကို စီမံလိမ့်မယ်။ အများဆုံး ခက်ခဲနိုင်တာပဲ ရှိပါတယ်။ အိမ်က ကိစ္စတွေကို ငါကိုင်တွယ်ဖို့ကလည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ နင်တို့ စစ်နီကို ခေါ်သွားချင်မှတော့ ငါတို့က သဘောမတူစရာ အကြောင်းရှိမလား။ နှစ်ယောက်စလုံး လက်မြှောက် သဘောတူတာပေါ့။" ဟု အကြီးဆုံးမရီးက တုန့်ပြန်လိုက်ပါသည်။

"အကုန်လုံးက ကျွန်မရဲ့ တူမတွေပါ။ သူစကားနားထောင်ရင် အာ့နီလိုပဲ သူ့ကို လေ့ကျင့် သင်ကြားပေးမှာပါ။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးမရီး အပျော်လွန်သွားသည်။

စတုတ္ထယောက်မက သူမကို ပျိုးထောင်ပေးချင်နေသဖြင့် အကြီးဆုံးမရီးက ကျေးဇူးတင်ပြီး ပျော်ရွှင်မိပါသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီစတုတ္ထယောက်မမှာ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်တွင် ကောလိပ်ကျောင်းသားများကို စာသင်ကြားပေးနေသူဖြစ်သည်။ သူမထက် ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် သင်ကြားပေးနိုင်သည့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါ။