ဦးလေးပေးသော သစ်တော်သီး။

ယနေ့ နေရောင်သည် တောက်ပနေပြီး ရာသီဥတုသည် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကထက် ပိုမိုပူနွေးလာပြီဖြစ်သည်။

ဘုန်းကြီး ခြံထဲကိုဝင်ချိန် အဝါရောင် အရွက်နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက် စားသောက်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို တွေ့ရသည်။

သူဝင်လာတာကိုမြင်တော့ ကလေးနှစ်ယောက် ကမန်းကတန်း လက်ချပြီး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေထဲ သံသယအကြည့်များနဲ့ လှမ်းကြည့်၏။

ဘုန်းကြီး ခြံဝင်းကို မကြည့်ခင် သူတို့ကို ဦးညွှတ်ပြလိုက်သည်။

အတွင်းတွင် ကြီးမားသော ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခုရှိပြီး သူ့ဘဝတွင် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော ထူးဆန်းသော သစ်သီးဝလံအချို့ရှိနေ၏။

ဝိညာဉ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန် သဲလွန်စများအပြင်၊ တစ္ဆေသရဲတကောင်မျှ မတွေ့ရဘူး။

ဒါ့အပြင် သူ စိတ်ကူးထားတဲ့အရာနှင့် မတူပါ။

ဒီနေရာသည် အခြားနေရာများထက် ပိုအေးလောက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ထူးထူးခြားခြားနွေးထွေးနေသည်။

ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဆရာ၊ တစ္ဆေကို တွေ့ပြီလား?”

လုချွင် စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်တယ်။

ဘုန်းကြီး ခေါင်းခါတယ်။ “မတွေ့ဘူး။”

လုချွင် ဖြတ်သွားသည့်နေ့က တညလုံးရှိနေခဲ့သည့် ပျံ့လွင့်နေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ လုချွင် ဖြတ်သွားရင်းမြင်တော့ သရဲခြောက်သည့်အိမ်လို့ လွဲမှားစွာ ထင်မြင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

"စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်!"

ဘုန်းကြီးသည် လုရှန်းအား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

လုရှန်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမ စိတ်မ၀င်စားကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြော၏။

ဘုန်းကြီးက လူတိုင်းကို “ဒီမှာ အားလုံးအဆင်ပြေတယ်။ ငါ့အမှားပါ။"

"ဒါဆို ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ နေတာပဲ!"

အဒေါ်ယုက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ လုရှန်းနဲ့ ကျန်လူများအတွက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။

ဘုန်းတော်ကြီးက လုရှန်းကို မထွက်ခွာမီ ထပ်မံတောင်းပန်တယ်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး!" လုချွင် မျက်လုံးပြူးပြီး ဘုန်းကြီး အနောက်ကို အမြန်လိုက်သွားတယ်။ “ဆရာ... ကြည့်စမ်းပါဦးဗျာ။ ဒီသရဲတွေ ပုန်းနေတာဖြစ်မယ်!”

ထိုအချိန်တုန်းက သူအရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ဖူးတယ်။ သရဲတစ္ဆေမရှိရင် ဒါဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

စိတ်သဘောထားကောင်းမွန်သည့် ဘုန်းကြီးက နူးညံ့သည့်လေသံဖြင့် “ဒကာ၊ ငါ တကယ် အနီးကပ်ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ တကယ်ကို ဘာမှမရှိဘူး။”

ရလဒ်က သူတို့မှန်းဆထားသလိုမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတော့ အားလုံး ထွက်သွားကြတယ်။

လုရှန်း တံခါးမပိတ်ခင် လူတိုင်းကို အပြုံးလေးနဲ့ နှင်လွှတ်တယ်။

“အစ်မ... ဘုန်းကြီးက ဘာလို့ ငါတို့အိမ်ကို လာတာလဲ?”

လုဂျန် သူ့တူ ကိုက်ရင်း မေး၏။

လုရှန်းက သူ့ကို ကောင်းကောင်းစားဖို့ ပြောရင်း အပြုံးဖြင့် “အစ်မတို့အိမ် ဖုန်းရွှေကောင်းတယ် ကြားလို့ လာကြည့်တာ။”

လုဂျန် အပြည့်အဝနားမလည်ပေမဲ့ 'အိုး...' ဟု ပြန်ဖြေ၏။ လုရှင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆက်စားနေသည်။ သူမ တစ်ဖက်သားရဲ့အရေးကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားပေ။

ကလေးမျက်လုံးထဲမှာ အစာပဲရှိတော့တယ်။

"ဒုတိယအစ်မလည်း စားပါ!"

လုဂျန် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆက်မစားခင် အသားတစ်ပိုင်း ထည့်ပေးတယ်။

လုရှန်း စားပြီးတာနဲ့ သူမလုပ်ထားတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးအရည်ကို ကြည့်ဖို့ ဂိုဒေါင်ကို သွားခဲ့တယ်။

သူမ အားလပ်ချိန်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးအရည်လုပ်ဖို့ ဥယျာဉ်မှ ခရမ်းချဉ်သီးမှည့်များကို ခူးယူထားသည်။

ရေကန်မှ မြစ်ကဏန်းများနဲ့ ပြုလုပ်ထားသည့် ဂဏန်းငံပြာရည် ဆယ်ဗူးခန့်လည်း ရှိသည်။

လအနည်းငယ်မျှ မွေးမြူပြီးနောက် ကျောက်ပုစွန်နှင့် မြစ်ကဏန်း အများအပြားကို မွေးမြူနိုင်ခဲ့သည်။

ဆိုင်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံဖို့ သူ့ဆရာ ကူညီပေးဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရခဲ့လားဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ပါ။ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးပါက မကြာမီ ဆိုင်ဖွင့်နိုင်လိမ့်မည်။

"လုရှန်း၊ လုရှန်း!"

အမျိုးသမီးလျန်ရဲ့ အသံ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ လုရှန်း တံခါးကို အမြန်ဖွင့်လိုက်တယ်။

ထိုအမျိုးသမီးက သူမဆီ သစ်တော်သီးစိမ်းတစ်ထုပ် ပေးတယ်။ "ဒါတွေက မင်းရဲ့ဦးလေး မင်းအတွက် ကောက်ထားတာတွေ။"

အမျိုးသမီးလျန်ရဲ့ စကားကိုကြားပြီးနောက် လုရှန်းက သူမ၏အဖွားထံ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အန်းမု ရွာသို့ မရောက်သေးကြောင်းကို နောက်ဆုံး သတိရမိတယ်။

အဖွားနဲ့ ဦးလေး ဘယ်လိုနေလဲ သူမ မသိ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်!"

လုရှန်း သစ်တော်သီးအိတ်ကို လက်ခံပြီး ဖွင့်လိုက်တယ်။ အချို့ကို အမျိုးသမီးလျန်ဆီ ပေးလိုက်၏။  “အဒေါ် နှစ်လုံးယူပါ။ မြည်းကြည့်နော်... ”

“ဟုတ်သား၊ ငါ့အိမ်မှာလည်း ရှိတယ်။ ချဉ်တယ်၊ ငါမကြိုက်ဘူး။”

အန်းမုကျေးရွာရှိ အိမ်ထောင်စုတိုင်းနီးပါးတွင် အဆိုပါပစ္စည်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ရှားပါးခြင်းမရှိပေ။

မယူသွားတာကို မြင်တော့ လုရှန်း အိတ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။