နတ်ဘုရားများ ရောက်ရှိလာခြင်း

သစ်ပင်အိုကြီးအောက် နှင်းပွင့်များအကြားတွင် ရီဖူရှင်းနှင့် ယူချင်းကို အဖြူရောင်နှင်းများက လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

ရီဖူရှင်းသည် မျက်လုံးများ မှိတ်ထား၏။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူသည် အတိတ်မှ အကြောင်းများကို ပြန်တွေးနေသည်။ သူလူငယ်ဘဝတွင် သူသည် ယူချင်းနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပေပြီ။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတိတ်မှ ဖြစ်ရပ်များ ပြန်ပေါ်လာပြီး သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်နေသော ပုံရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုအခိုက်တွင် သူသည် အတိတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

အတိတ်တွင် သူသည် အပူအပင်ကင်းခဲ့သည်။ ဘဝသည် ရိုးရှင်းခဲ့ပြီး သူ ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။

ရီဖူရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းလာ၏။ သူ ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။

အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်သည် ထပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရီဖူရှင်းသည် အတိတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာနှင့် သူ၏ဟန်ပန်သည် ပြောင်းလဲနေသည်။ သို့သော် မကြာခင်မှာပင် သူသည် သူ၏လက်ရှိအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွား၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာအဖြစ်တစ်လှည့်၊ စစ်မှန်သော အသွေးအသားခန္ဓာအဖြစ်တစ်လှည့်ဖြင့် ပြောင်းလဲနေသည်။ ထိုပြောင်းလဲမှုများအားလုံးသည် သိမ်မွေ့သဖြင့် အခြားသူများ သတိမပြုမိနိုင်ပေ။

ရီဖူရှင်း၏ အပြုံးသည် ပို၍တောက်ပလာ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်နားလည်သွားပေသည်။

အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်...

သူသည် ကောင်းကင်လမ်းစဉ်လည်းဖြစ်သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်တွင် တစ်ပြိုင်တည်း တည်ရှိနေသည်။

ချင်းကျူကျောင်းတော်ထဲတွင် ဟွာဖန်းလူသည်လည်း နှင်းထဲတွင် ရပ်နေ၏။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ကျဆင်းလာသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ရှုခံစားနေသည်။

ထိုစဉ်တွင် လူတစ်ယောက်သည် နှင်းများကိုဖြတ်ကာ အဝေးမှနေ၍ သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။ ထိုသူသည် ခါးကုန်းနေပြီး အားနည်းနေပုံပေါ်သည်။ ဟွာဖန်းလူသည် ရှုခင်းမှနေ၍ အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ အဘိုးအိုကို သတိပြုမိသွား၏။ သူ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမြင်လိုက်သည်ကိုပင် မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းနည်း။ ဟွာဖန်းလူတွေးလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့် သူသည် ရုတ်တရက်ကြီး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်လာရသနည်း။

အဘိုးအိုသည် ရပ်လိုက်ပြီး ဟွာဖန်းလူကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးသည် အလွန်စစ်မှန်သည်ဟု ထင်ရ၏။

ဟွာဖန်းလူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲစိတ်လိုက်၏။ အဘိုးအိုသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲပင်။ ဟွာဖန်းလူသည် တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“ဆရာလား...”

“အင်း...”

အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဆရာဘိုးဘိုး...”

ဟွာဂျီယူသည် သူတို့ထံ လျှောက်သွား၏။ သူမသည်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများကို မယုံနိုင်ဖြစ်ကာ အဘိုးအိုကို ငေးကြည့်နေလေသည်။

အဘိုးအိုသည် သိမ်မွေ့စွာပြုံး၍ ဟွာဖန်းလူနှင့် ဟွာဂျီယူတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။ ဟွာနန်းယွီသည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အဘိုးအိုကို မမှတ်မိပေ။ သူမ၏အဖေသည် မည်သည့်အခါက ဆရာတစ်ယောက် ရှိသွားခဲ့ခြင်းနည်း။

“ဆရာ...”

ဟွာဖန်းလူသည် အဘိုးအို ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မယုံနိုင်ဖြစ်နေဆဲပင်။ အဘိုးအိုသည် နောက်လှည့်ကာ ရီဖူရှင်းရှိနေရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ရီဖူရှင်းသည် သစ်ပင်အိုအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေဆဲပင်။ ဟွာဖန်းလူနှင့် ဟွာဂျီယူတို့သည်လည်း ထိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ ရုတ်တရက် သူတို့သည် မည်သည်များဖြစ်ပျက်နေကြောင်း နားလည်သွားပေသည်။ သူတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် နှုတ်ခမ်းများ နားရွက်တက်ချိတ်တော့မတတ် ပြုံးနေကြသည်။ သူတို့၏ပါးပေါ်သို့လည်း မျက်ရည်များ လိမ့်ဆင်းလာသည်။

သူတို့သည် လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်ပေသည်။

မကြာခင်တွင် အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

*****

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုသည် နတ်ဘုရားမြို့တော် တစ်ခွင်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ထဲတွင် ဧရာမမျက်နှာကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိဝူတောက်၏ အကြည့်သည် အာကာပြင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှနေ၍ မြို့အတွင်းရှိ အခြေအနေကို လေ့လာလိုက်သည်။

ကောင်းကင်အာဏာစက်နန်းတော်၊ မှော်နက်လောကနှင့် ဗုဒ္ဓလောကတို့ အပါအဝင် နေရာအနှံ့မှ ကျင့်ကြံသူများသည် မြို့ထဲတွင် စုဝေးနေကြသည်။

ဒွန်ဟောင်တိယွမ်သည်လည်း ကောင်းကင်ဒေသ၏ အုပ်စိုးသူဖြစ်၍ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ဒေသမှ တပ်ဖွဲ့များ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ ယနေ့တိုက်ပွဲသည် သူမတို့၏ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူမတို့သည် ရီဖူရှင်းဖန်တီးခဲ့သော လောကကို ကာကွယ်မည်ဟု သွေးသစ္စာဆိုခဲ့ကြသည်။

မြို့အပေါ်တွင် မှိုင်းညို့သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရစ်သိုင်းနေသည်။ နတ်ဘုရားမြို့အတွင်းမှ တပ်ဖွဲ့များ ထွက်ခွာလိုက်ကြသည်။ စစ်ပွဲ စတင်တော့ပေမည်။

“တိယွမ်...”

အသံတစ်သံက ခေါ်လိုက်၏။ ဒွန်ဟောင်တိယွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထွက်ပေါ်လာသူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အပြင်းအထန် ရင်ခုန်သွား၏။

ဒွန်ဟောင်အင်ပါယာနန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် ထိုသူကို မြင်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ခမည်းတော်...”

ဒွန်ဟောင်တိယွမ်၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသည်။ ယင်းမှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သူမသည် သူမမြင်နေရသည်ကို မယုံနိုင်ပေ။

“ငါက စစ်ပွဲမှာ ပါဖို့ ပြန်လာခဲ့တာ”

ဒွန်ဟောင်တိယွမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

******

ချင်းကျူကျောင်းတော်၏ သစ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် ယူချင်းသည် မျက်စိဖွင့်၍ ကောင်းကင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ပွဲ စတင်ခဲ့ပေပြီ။

ယူချင်းသည် သူ့ဘေးရှိ ရီဖူရှင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ ရီဖူရှင်း၏ အရှိန်အဝါသည် ပြောင်းလဲမှုနှင့် ကြုံနေရသေးကြောင်း သူတွေ့လိုက်သည်။ ရီဖူရှင်းသည် အချိန်အားလုံးကို စိန်ခေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ယူချင်းသည် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်လိုက်ပေ။ ရီဖူရှင်းသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူသိပေသည်။

ထိုစဉ်တွင် ကျောင်းတော်ထဲ၌ အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်နေလေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကျောင်းတော်ဘက်သို့ ပျံသန်းလာနေ၏။ ကျောင်းတော်အထက်ရှိ ကောင်းကင်တွင် မိစ္ဆာသားရဲများ ဖြတ်သန်းသွားလာသည်။ သူတို့၏ အရေအတွက်သည် အလွန်များပြားပေသည်။ ကျောင်းတော်ထဲတွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံးသည် တစ်ဘက်တည်းသို့ ဦးတည်သွားနေကြ၏။

“ကောင်းကလန်က ကောင်းကျန့် အလည်လာပါတယ်”

အသံတစ်သံက ကျောင်းတော်အပြင်ဘက်မှနေ၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းတော်အတွင်းမှ ကျင့်ကြံသူအားလုံး အပြင်သို့ ထွက်လာကြ၏။ ကျောင်း‌တော်အပြင်ဘက်တွင် ချင်းကျူမြို့မှ မြို့သူ၊ မြို့သားများလည်း စုဝေးနေသည်။ သူတို့သည် ယနေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု ကွဲပြားနေပြီး တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်တော့မည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။ ကောင်းကလန်မှလူများသည် ကောင်းယွင်အတွက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ချင်းကျူမြို့တွင် ကောင်းယွင်က ဟွာနန်းယွီကို သဘောကျနေကြောင်း လူတိုင်းသိပေသည်။

ကောင်းကလန်မှ ကျင့်ကြံသူများ ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြ၏။ သူတို့သည် ဟွာဖန်းလူထံ လျှောက်သွားကြသည်။ ချင်းကျူကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲတချို့သည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားပြီး ပြုံး၍ ဟွာဖန်းလူထံ လျှောက်သွားကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် ဟွာဖန်းလူကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေ၏။

ကောင်းကလန်သည် ဤနေရာတွင် မျက်နှာလာပြဝံ့သလော။

ဟွာဖန်းလူ၏ အနောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ချင်းကျူကျောင်းတော်၏ ကျောင်အုပ် ရပ်နေပြီး အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေပေသည်။ သူသည် ကောင်းကလန်ကို မတားခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တားရန်မလိုကြောင်း သူသိ၍ပင်။

ကောင်းကလန်သည် ချင်းကျူမြို့တွင် ထိပ်တန်းကလန်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် အတော်လေး စိတ်ကြီးဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ ထိုသို့ စိတ်ကြီးဝင်နေခြင်းမှာ လောကကြီး အကြောင်းကို သိပ်မသိသေး၍ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူတို့သည် စွမ်းအားအစစ်အမှန်၏ အရသာကို ခံစားသွားရနိုင်ပေသည်။

“ဆရာ...”

ကောင်းကျန့်နှင့် ကောင်းယွင်တို့က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ဟွာဖန်းလူကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကျန့် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်ရဲ့သား ကောင်းယွင်က ဆရာ့ရဲ့ သမီးငယ်ကို သဘောကျနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့ ကျုပ်တို့ သူ့ကို တောင်းယမ်းဖို့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်သားသာ ဆရာ့ရဲ့ သားမက်ဖြစ်လာနိုင်မယ်ဆိုရင် ကောင်းကလန်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားကြပါ”

ဟွာဖန်းလူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ သူသည် သူတို့အပေါ်သို့ ရေအေးတစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ကောင်းကျန့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ရုတ်ခြည်း အေးခဲသွားသည်။ ဟွာဖန်းလူသည် သူ့ကို ဧည့်ပင်မခံဘဲ ထိုစကားများဖြင့် ရုတ်ခြည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းယွင်ကို တိုက်ရိုက်ပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။

“ဆရာ... ကျွန်တော့်ရဲ့သားက ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှိတယ်။ ချင်းကျူမြို့မှာ သူက ထိပ်သီးတွေထဲက တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ခံရပါတယ်”

ကောင်းကျန့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... ကောင်းယွင်က လူငယ်မျိုးဆက်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပါ။ သူက တကယ့်ကို ဆရာ့ရဲ့ သမီးငယ်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်”

ချင်းကျူကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲများကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွားကြစမ်း”

ထို့စဉ်တွင် ရေခဲတမျှအေးစက်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ အဝေးမှ ယူချင်းသည် သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ကောင်းကျန့်သည် ယူချင်းကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သို့သော် ယူချင်း၏အကြည့်သည် လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အနှိုင်းမဲ့ဩဇာ ပါဝင်သည်ဟု ထင်ရလေသည်။ သူသည် မည်သူမှ သူ၏မျက်လုံးများကို မကြည့်ဝံ့သည်အထိ လွှမ်းမိုးအားကြီးနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကျန့်သည် အရှက်ရသွား၏။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ယူချင်း၏အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်၏။

“မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူထင်နေလဲ။ မင်းက ဘယ်တုန်းက ကောင်းကလန်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်ရှုပ်ဖို့ အဆင့်မီသွားတာလဲ”

ထိုစဉ် ကောင်းယွင်က အေးစက်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ နွားပေါက်လေးများသည် ကျားများကို မကြောက်ကြပေ။ သူ၏ရင်ထဲတွင် ဒေါသူပုန်ထနေပေသည်။ သူသည် မင်္ဂလာကမ်းလှမ်းရန် လာခဲ့သော်လည်း အရှက်ခွဲခံနေရလေသည်။

ယူချင်းက ကောင်းယွင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်အပူချိန် တိုးမြင့်လာသည်။ သစ်ပင်ကို မှီထားသော ရီဖူရှင်းသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။

“ယူချင်း...”

ရီဖူရှင်း ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ယူချင်းသည် သူ၏အရှိန်အဝါကို ပြန်ရုတ်သိမ်းကာ ရီဖူရှင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

ရီဖူရှင်းသည် လူအုပ်ထံသို့ လျှောက်သွား၏။ အရင်ဆုံး သူသည် အကြီးအကဲချင်အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဆရာဘိုးဘိုး”

အကြီးအကဲချင်သည် ရီဖူရှင်းထံ လျှောက်သွားလိုက်ကာ သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဖူရှင်း... ဒါက မသင့်တော်ပါဘူး”

“ဆရာဘိုးဘိုး... ဒါက ကျုပ် ဂုဏ်ယူရမှာပါ”

ရီဖူရှင်းက ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ အကြီးအကဲချင်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလိုက်လေတော့သည်။ သူသည် အလွန်လည်း ဂုဏ်ယူမိသွားသည်။

ကောင်းကလန်မှ လူများသည် လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းယွင်သည် တနုံ့နုံ့ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် မင်္ဂလာကိစ္စ ကြောင်းလမ်းရန် ဤသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရီဖူရှင်းကသာ အာရုံစိုက်ခံနေရ၏။

ရီဖူရှင်းသည် ကောင်းယွင်ကိုကြည်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“ထွက်သွား”

“ငါ့ကို အမိန့်ပေးရအောင် မင်းက ဘာကောင်မလို့လဲ”

ကောင်းယွင်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ အခြေအနေသည် အိုးတိုးအန်းတန်းဖြစ်သွား၏။ ချင်းကျူကျောင်းတော်မှ တပည့်များအားလုံးသည်လည်း သူတို့ကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တချို့သည် ရီဖူရှင်းအတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်။ အစ်ကိုရီ အန္တရာယ်ဖြစ်လိမ့်မည်လော။

ကောင်းကလန်သည် ချင်းကျူမြို့ထဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံးကလန်ဖြစ်သည်။

“ငါက ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား”

ရီဖူရှင်းက ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။ သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ပြန်ရောက်လာပြီ”

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခိုက်တွင် အလွန်ဝေးသော နေရာတွင်ရှိသည့် နတ်ဘုရားမြို့တော်၏ စစ်မြေပြင်အထက်ရှိ အာကာပြင်ထဲတွင် အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

“ငါ ပြန်ရောက်လာပြီ...”

“ငါ ပြန်ရောက်လာပြီ...”

အသံသည် အာကာပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏၊ အားလုံးသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်အာဏာစက်နန်းတော်၊ ကောင်းကင်ဒေသနှင့် အခြားကုန်းမြေများမှ ကျင့်ကြံသူများသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သည့် မျက်နှာထားများ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

အာကာပြင်ထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လောကကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသည့် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။

မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားသော ကပ်ဘေးအလင်းတန်းများသည်လည်း တစ်ပြိုင်တည်း ကျဆင်းလာသည်။ စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ခိုက်နေသော ကျူးကျော်သူများသည် ကောင်းကင်ကပ်ဘေး၏ ရုတ်ခြည်းသတ်ဖြတ်မှုကို ခံလိုက်ကြရသည်။

ရုတ်ခြည်းအတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သောလူများ သေသွား၏။

ချင်းကျူကျောင်းတော်တွင်မူ လူအုပ်သည် ရီဖူရှင်းက မည်သူ့ကို စကားပြောနေကြောင်း မသိကြပေ။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် ကောင်းကင် အက်ကွဲသွားသည်။

ဝုန်း...

နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အာကာပြင်အက်ကြောင်းကို ထိုး‌ဖောက်ကာ ကျဆင်းလာပြီး ချင်းကျူမြို့အထက်ရှိ ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးကို လင်းလက်သွားစေ၏။

ဝုန်း...ဝုန်း...ဝုန်း...

ထိုအလင်းတန်းနောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်အလင်းတန်းများ လိုက်ပါလာသည်။ မြို့အထက်မှ ကောင်းကင်သည် လင်းထိန်နေသည်။ အလင်းတန်းများသည် အပြင်ဘက်အာကာသမှ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။ ၎င်းတို့သည် တစ်မြို့လုံးကို ဝန်းရံထားလေသည်။ မြို့တွင်းရှိ လူအားလုံးသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံနိုင်နေကြသည်။

ရုတ်ခြည်းပင် မြို့အတွင်းမှ လူအားလုံးသည် အဆောက်အဦများအတွင်းမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ရင်ခုန်မြန်နေကြ၏။

“အဲဒါက နတ်တန်ခိုးတစ်ခုပဲ”

လူအုပ်သည် ရေရွတ်ကာ မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်၍ အလင်းတန်းများကို အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိနေပေသည်။ နတ်ဘုရားများသည် သူတို့မြို့သို့ ရောက်လာခြင်းလော။

နတ်အလင်းတန်းများ မြို့ထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ နတ်ဘုရားများ တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် လောကနေရာတစ်ခုစီကို ကြီးစိုးသော နတ်ဘုရားများပင်။ မြို့ထဲမှ လူများသည် သူတို့ကို အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မည်သည့်အရာများကို မြင်နေရသနည်း။

ကောင်းကင်ထဲတွင် နတ်ဘုရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကောင်းကလန်မှ ကျင့်ကြံသူများ ရင်ခုန်သွားကြသည်။ ကျောင်းတော်မှ တပည့်များအပါအဝင် သူတို့အားလုံးသည် နတ်ဘုရားများ ရောက်ရှိလာမှုကို အံ့အားသင့်နေကြသည်။

သူတို့ ပို၍ အံ့အားသင့်ရသည်မှာ နတ်ဘုရားများသည် ချင်းကျူကျောင်းတော်ကို ကြည့်နေခြင်းပင်။

“ကောင်းကင်အင်ပါယာ”

နတ်ဘုရားများအားလုံးသည် ကျောင်းတော်ဘက်သို့ ဦးညွှတ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ချင်းကျူမြို့ထဲမှ လူအားလုံးသည် နတ်ဘုရားများကို အရိုအသေပေးနေကြသည်။

သို့သော် နတ်ဘုရားများသည် အလကား ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည်လည်း အရိုအသေပေးရန် ရောက်လာခြင်းပင်။