ရုတ်တရက် နာခံမှုရှိပြီး အသိဉာဏ်ရှိခြင်း။
Vol. 6 Ch. 140
“ရှင် ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ?” ရှန်းကွမ်လင်းအာ မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။
သူမသည် လုရှန်းကို မုန်းတီးပေမဲ့လည်း ချုစစ်လင်းကိုလည်း အလွန်အထင်ကြီးခြင်း မရှိပါ။
အဓိကအကြောင်းအရင်းက ချုစစ်လင်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချုစစ်ဟန်ကို အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေခဲ့လို့ပင်။
သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချုစစ်ဟန်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အမြဲတွေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချုစစ်လင်းကို ရန်သူလိုပဲ တိုက်ရိုက်ဆက်ဆံခဲ့သည်။
"ချုစစ်ဟန် ဘယ်လောက်ကောင်းနေပါစေ သူက မင်းကို မချစ်ဘူး။ မင်းကို ကြည့်တာထက် တောသူမလေးနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို ပိုကြိုက်တာ။”
ချုစစ်ဟန် လျှာကိုက်ရင်း “ငါက မတူဘူး။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မင်းကို ကြိုက်ခဲ့တာ။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ငါ့နှလုံးသားထဲမှာရှိတာ။ မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ မင်း ဇိမ်ကျကျနဲ့ သာယာတဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ အာမခံတယ်။"
အခု ရှန်းကွမ်မိသားစု ကျချိန်ရောက်နေပြီ။ ဒါ့အပြင် ဆရာ'ဂျန်'ရဲ့အမှု မစုံစမ်းနိုင်ရင် ခရိုင်တရားသူကြီးလည်း ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။
ရှန်းကွမ်သားစုတစ်ခုလုံး ငြိစွန်းနေပေလိမ့်မယ်။
ရှန်းကွမ်လင်းအာ သူ့ကို မကြည့်ပဲ ထီးဆောင်းလျက် ထွက်သွားတယ်။
ချုစစ်လင်းက သူမရဲ့ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ရယ်မောတယ်။ "တစ်နေ့ မင်း ငါ့ဆီ ငိုယိုပြီး လာတောင်းခံရလိမ့်မယ်။ မင်း မယုံရင်တောင် မင်းတွေ့လိမ့်မယ်။”
လုရှန်း ရွာပြန်ရောက်တော့ ပထမဆုံးလုပ်တာက ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ညစာချက်ပြုတ်ဖို့အတွက် အိုးဆေးကြောပြီး မီးစမွှေးသည်။
လုကျန့် ရုတ်တရက် ညဘက် ရောက်လာတယ်။
ဒီတခေါက် လုရှန်း ဆရာ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တအိုးကို အမျှော်အမြင်ရှိစွာ ဖျော်ပေးပြီး ညစာစားပြီးပြီလားလို့တောင်မေးလိုက်သေးသည်။
လုကျန့်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "မင်းရဲ့ ရုတ်တရက် နာခံမှုက ငါ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်။"
လုရှန်း သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးတယ်။
"ဆရာ နှုတ်ဆက်ဖို့ ရောက်နေတာ သိတယ်။”
သူမ မှန်းဆတာမှန်ရင် လုကျန့် မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်နေပြီ။
“ဟုတ်တယ်။”
လုကျန့် ခေါင်းညိတ်တယ်။ "ဒီနေ့ မင်းနဲ့ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့အတွက် ရောက်လာတာ။ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခုရှိရင်၊ ငါနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ အသံဆက်သွယ်တဲ့ဂါထာစာရွက်ကိုသုံး။”
လုကျန့်နဲ့ အသံချိတ်ဆက်ခြင်းဂါထာစာရွက်က သူမ ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသောအရာနဲ့ ကွဲပြားသည်။ သူမရဲ့ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားတဲ့အရာက လူသားတွေကို သရဲတစ္ဆေများနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ပေမဲ့လည်း အကွာအဝေး အကန့်အသတ်ရှိသည်။
လုကျန့် ပြောခဲ့သော အသံချိတ်ဆက်ဂါထာစာရွက်က သူမ အရင်ဘဝက အသုံးပြုဖူးသည့် ဖုန်းနဲ့တူသည်။ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ဆက်သွယ်လို့ရတယ်။
သို့သော် ဖုန်းနဲ့မတူက အသံချိတ်ဆက်သည့်ဂါထာစာရွက်ကို အသုံးပြုရာမှာ စွမ်းအား ပိုလိုအပ်တယ်။
အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမရှိရင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မသုံးကြပါ။
“သိပြီ။”
သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။ "ဆရာ နောက်တခါ ဟောင်ရန်မြို့ကို ရောက်ရင် ဆရာ့အကြိုက် ရေချိုကျောက်ပုစွန်ချဉ်စပ် လုပ်ပေးမယ်။”
"ရေချိုကျောက်ပုစွန်?"
လုကျန့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။ “ကျောက်ပုစွန်ကို ဘယ်ကရသလဲ?”
အခုခေတ်မှာ ကျောက်ပုစွန် မရှိတာ သူ သိသည်။
“အရင်ဘဝ ကျွန်မ မသေခင် ဝယ်ခဲ့တာ။ ဆရာက ကျောက်ပုစွန်နဲ့ မြစ်ဂဏန်းစားရတာ ကြိုက်တယ်မလား? ကျွန်မ ခိုးထွက်ပြီး ပေါင်ဒါဇင်အနည်းငယ်ဝယ်ဖို့ ဈေးသွားခဲ့တာ။ အာလူးနဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတွေလည်း ရှိသေးတယ်။”
“အနည်းဆုံးတော့ မင်းမှာ အသိတရား ရှိသေးတာပဲ။”
လုကျန့် စကားပြောနေရင်း သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်တော့ မိုးရေစုဆောင်းလေ့ရှိတဲ့ သစ်သားပုံးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ချစ်တပည့် မင်း ဒီအိမ် ပြန်မဆောက်ဘူးလား?”
“ဆောက်မှာ...”
“အိမ် ပြန်ဆောက်ရမယ်။ သို့သော် အနာဂတ်မှာ ဒီနေရာက မွေးမြူရေးနေရာ ဖြစ်လာမှာ။ မြို့မှာ ကျွန်မအိမ်ရှိတယ်။”
လုကျန့် ခေါင်းညိတ်တယ်။ ဒီမိန်းကလေးမှာ အမြဲတမ်းစိတ်ကူးတွေ အများကြီးရှိသည်လေ။
"ငါ့ကို စမ်းစားကြည့်ဖို့ ကျောက်ပုစွန်ကြော်အချို့ ဘာလို့ မပေးတာလဲ?”
လုရှန်း ခေါင်းခါယမ်းတယ်။ “မသွားဘူး။ ရေက အေးတော့ ရေတခါကိုင်လိုက်တာနဲ့ လက်ကိုတောင် မခံစားမိဘူး။ ဆရာစားချင်ရင် ဆရာကိုယ်တိုင်သွားဖမ်း။”
“ထားလိုက်တော့...”
လုကျန့် သက်ပြင်းချပြီး မတ်တပ်ထရပ်တယ်။ “နောက်ကျနေပြီ။ ငါ ပြန်ရမယ်။ အခု ညီလာခံထဲအခြေအနေက တင်းမာနေတယ်။ မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ ငါက သတိမပြုပဲနေရင် သေမှာတောင် စိုးမိတယ်။ မင်း ငါ့ကို မတွေ့ရင် ငရဲမှာ လာရှာနော်။”
လုရှန်း မျက်လုံးလှိမ့်ရင်း မပျော်မရွှင်ပြောတယ်။ “ဒီတပည့် ဆရာ့ကို တကယ်ကြောက်တယ်။ အခု ဆရာ့အတွက် တချို့သွားဖမ်းပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား?”
စောစောက သိခဲ့ရင် ကျောက်ပုစွန်အကြောင်း ပြောမိမှာ မဟုတ်ဘူး။
လုကျန့် ဒီစကားကိုကြားတော့ ထိုင်ခုံပေါ် ကျေနပ်စွာ ပြန်ထိုင်ပြီး ပြုံးတယ် “ငါ့တပည့်က ငါ့ကို ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲ။”