နောက်တစ်ခုရှိလျှင် အရေးမကြီးပါ။

"ခွန်အားကြီးတဲ့ ကျင့်ကြံသူ?”

ယွမ်တင်း မျက်မှောင်ကြုံ့မိသည်။ သူမလို လူမျိုးကို သူ မသိပါ။ ဒီလူကို သူဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ?

"တကယ်တော့ သခင်လေး စိတ်ရှုပ်စရာ မလိုပါဘူး။" လုရှန်း ပြုံးပြီး "ကျွန်မ ဆရာကို အကူအညီတောင်းလို့ရတယ်။"

ယွမ်တင်း ဝမ်းသာသွားတယ်။ "မိန်းကလေး'လု'၊ တတိယမင်းသားက မြို့တော်ကို ပြန်သွားပြီလို့ မင်းပြောနေတာလား?”

လုရှန်း ခေါင်းညိတ်တယ်။ "ကျွန်မ မှန်းတာ မှန်ရင် သူ မနေ့ညက ထွက်သွားပြီ။”

“ဒီဝိညာဉ်က အခြားဝိညာဉ်တွေနဲ့ မတွေ့ဆုံနိုင်ရင် အကျိုးဆက်တွေ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ?” ချုစစ်ဟန်  စိတ်ဝင်တစား မေးတယ်။

“ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ စစ်သူကြီး'ဂျီ'က မြောလွင့်နေတဲ့ ဝိညာဉ်အဖြစ် ရှိနေမှာ။ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးရင်တော့ အဲဒီ့ဝိညာဉ်က အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။”

စကားပြောပြီးနောက် လုရှန်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး "ရှင်တို့ ၃ ယောက် တခြားကိစ္စရှိသေးလား?”

"ဒီဝိညာဉ်ကို ဘယ်အချိန် စုဆောင်းရမလဲ?" ယွမ်တင်းက မေးတယ်။

“ဒီည ကျွန်မ လုပ်စရာတွေ ကျန်သေးတယ်။ မနက်ဖြန်ည ဘာလို့ မသွားရမှာလဲ?”

ဒီနေ့ည သူမ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ဖို့ ရှိသေးသည်။ ထိုဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေဖို့ အချိန်မရှိပါ။

ဒါ့အပြင် ငါးနှစ်တောင်ကြာခဲ့ပြီ။ ဒီဝိညာဉ် ရှိနေသလားမသိ။

တကယ်လို့ သူက အနီးနားတွင် မရှိတော့ရင် သူ့ကို ရှာဖွေရန် အနည်းငယ် အားထုတ်ရလိမ့်မည်။

ယွမ်တင်း ခေါင်းညိတ်တယ်။ “ဒါဆို ငါတို့ ပြန်သွားစောင့်မယ်။ မနက်ဖြန်ည မိန်းကလေး'လု'ကို လာရှာမယ်။"

"ဒါ ဘာလဲ?"

ရှီရီ ကျောက်ပုစွန်ကို ညွှန်ပြပြီး မေးတယ်။

လုရှန်း သူ့အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်တော့ အမှိုက်ကောက်လေ့ရှိတဲ့ ဝါးခြင်းတောင်းထဲမှာ ကျောက်ပုစွန်အခွံများ။

လုကျန့်ဟာ မနေ့ညက ပစ်ထည့်ခဲ့တာဖြစ်မည်။

"အဲဒါက ကျောက်ပုစွန်အခွံ။”

“ကျောက်ပုစွန်အခွံ?”  ရှီရီ မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး "အဲဒါ ဘာလဲ?"

ဘာလို့ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ နာမည်ရှိနေတာလဲ? သူဘာလို့ အရင်က မကြားဖူးတာလဲ?

ချုစစ်ဟန်နဲ့ ယွမ်တင်းတို့က အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

လုရှန်း ပြုံးပြီး "ဒါက ရေချိုပုဇွန် အမျိုးအစားပါ။"

"အိုး၊ အဲဒါတွေကို နားမကြားပုဇွန်လေးတွေလို့ခေါ်တယ်။"

ရှီရီ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွား၏။ မျက်ကန်းနဲ့ နားမကြားသောအရာကို ရည်ညွှန်းတာလို့ သူထင်ခဲ့တယ်။

“ဒါကို ကျွန်တော်တို့မှာ မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ကောင်းသော ကံ ရှိသလား?" ရှီရီ ပြုံးကာ မေးတယ်။

လုရှန်း ပခုံးတွန့်ပြီး "နောက်နှစ်အထိ စောင့်ရမှာ စိုးမိတယ်။"

သူမ ဒီနေ့မနက် ရေကန် ကြည့်ရှုဖို့ သွားခဲ့သည်။ ရေကန်ကို ရေခဲအလွှာပါးပါး ဖုံးအုပ်နေပြီး၊ တွင်းအောင်းဖို့အတွက် ကျောက်ပုစွန်များက သူတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာတွင်းများသို့ ပြန်သွားဖွယ်ရှိသည်။

လုကျန့် ဒီနေ့သာ ရောက်လာခဲ့ရင်၊ သူလည်း စားဖို့ အခွင့်အရေးရှိမှာ မဟုတ်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ နောက်နှစ်အထိ စောင့်မယ်။"

"အဲဒါ ဘာလဲ?" ချုစစ်ဟန်က အာလူးတစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးတယ်။

“အာလူးတွေ သုံးယောက်သား စားချင်ရင် စမ်းစားကြည့်ပေါ့။ နေ့လည်စာ မစားရသေးဘူးဆိုတော့ အတူတူစားပြီးရင် ပြန်ပေါ့။”

ရှီရီရဲ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာတယ်။ "ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?"

လုရှန်း ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်တယ်။ "ဒါပေါ့!"

ရှီရီ ရယ်မောတယ်။ "ကျေးဇူးပဲ၊ မိန်းကလေး'လု'!"

ချုစစ်ဟန် သူမကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောပေ။

“ထိုင်ပါဦး။ ကျွန်မ အသား သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။"

လုရှန်း မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အသားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေဝယ်ရန် ရွာထဲသွားဖို့ ပြင်ဆင်သည်။

ချုစစ်ဟန် သူမကို အစားအသောက်များစွာ ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို အပြန်အလှန် ပေးရမည်။

ချုစစ်ဟန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ "ကိုယ် မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်။"

လုရှန်း ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်တယ်။ “ကောင်းပြီ!”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကောလဟာလတွေ အများကြီးရှိခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခု ရှိလာရင်တောင် အရေးမကြီးဘူး။

သူမသည် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးအကြောင်း ချုစစ်ဟန်ကို မေးလို့ရတယ်။

ရှီရီနဲ့ ယွမ်တင်းတို့က ဉာဏ်ကောင်းသူများဖြစ်သည့်အလျှောက် ချုစစ်ဟန်က အတူသွားဖို့ အကြုံပြုတည်းက သူတို့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နာခံစွာ ထိုင်နေကြ၏။

ရာသီဥတုသည် မကြာမသေးခင်ကမှ အရမ်းအေးလာ၏။ နေရောင်တောက်ပပေမဲ့ အေးစက်စက်လေတို့ ပြင်းထန်နေဆဲ။

လုရှန်း ကုတ်အင်္ကျီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖြစ်အောင် လက်ကိုပိုက်ထား၏။

အိမ်နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ရောက်ချိန်တွင် “သခင်လေး ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို ကျွန်မ တွေ့တယ်။ လှတယ်။”

ချုစစ်ဟန် သူမရဲ့ အသားအရည်၊ ချောမွတ်သော မျက်နှာကို ဘေးတိုက်ကနေ ကြည့်ပြီး “မင်း ကြိုက်သရွေ့...” ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောတယ်။

“အရမ်းကြိုက်တယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သခင်လေး!”

လုရှန်း ပြုံးပြီး ကျေးဇူးတင်သည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ပြီး လမ်းပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များပေါ် ခြေချလိုက်တယ်။ သူမ အပြစ်မရှိဟန် ဆောင်ကာ “သခင်လေး၊ ဒီဆံပင်ညှပ်ကို ဘယ်က ဝယ်တာလဲ? ကျွန်မမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဖြစ်တဲ့ ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူမအတွက် တစ်ခုလောက် ဝယ်ပေးချင်လို့။”