လိပ်ပြာကကွက်

ကျန်းရီသည် နှစ်ရက်နေလျှင် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် အပေါ်ယံတွင်တော့ သူက အလံနက်မြို့တွင် ဆက်နေ,နေသည့်ပုံစံ ဟန်ဆောင်နေရပေမည်။ အချိန်ကျလာလျှင် သူသည် ပုံရိပ်ယောင်နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲ၍ ထန်မျိုးနွယ်၏ ကောင်းကင်ကံကြမ္မာသင်္ဘောဖြင့် မသိမသာ လိုက်ပါသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထန်မျိုးနွယ်၏ ကောင်းကင်ကံကြမ္မာသင်္ဘောတစ်စီးက နောက်နှစ်ရက်နေလျှင် အလံနက်မြို့ကို ဖြတ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အရိပ်ဧကရာဇ်၏ လူများသည် ရီမျိုးနွယ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများတွင် အာဏာမရှိပေ။ ကျန်းရီ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ချီထျန်းချန်သည် အသေခံသူရဲကောင်းများကို လျှို့ဝှက်စုဆောင်းထားပြီဖြစ်သည်။ ထိုအသေခံသူရဲကောင်းများသည် အဖမ်းခံရလျှင်ပင် ချီမျိုးနွယ်၏ အကြောင်းကို ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ချေ။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်သည် အရှေ့ဘက် တော်ဝင်နယ်မြေတွင် သူလျှိုအနည်းငယ်ကို ပျိုးထောင်နိုင်ရန် နှစ်သိန်းချီ ကြိုးစားခဲ့ရ၏။ အောင်းလုက ထိုလူအားလုံးကို ကျန်းရီ သုံးနိုင်သည်ဟု ပြောထားသော်လည်း ကျန်းရီသည် အဘယ်သို့ အလိုက်မသိ အသုံးပြုနိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့ပြင် အောင်းလု ပြောခဲ့သလိုပင် သူသည် လူသားမျိုးနွယ်အား တိုက်ခိုက်ရန် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များကို သုံး၍မရပေ။ မဟုတ်လျှင် သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားချိန်၌ သူက လူသားမျိုးနွယ်၏ ဘုံရန်သူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် အရှေ့ဘက် တော်ဝင်နယ်မြေမှ မျိုးနွယ်များ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရန်သူဖြစ်နေပြီးဖြစ်ပေသည်။

စီစဉ်စရာရှိသည်များကို စီစဉ်ပြီးနောက် ကျန်းရီသည် ထန်ထိုက်ရှစ်နှင့် အခြားသူများ နေထိုင်နေသည့် မက်မွန်ဥယျာဉ်သို့ သွားလည်လိုက်၏။ မက်မွန်ဥယျာဉ်သည် ကြီးမားပြီး ချောင်ကျသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ချီထျန်းယွီသည် ထန်ထိုက်ရှစ်တို့ကို အလုပ်အကြွေးပြုရန် အစေခံမလေးများ ပို့ပေးထား၏။ ထို့ပြင် သူသည် ရှောင်ယွီနှင့် ရှောင်ထျန်းတို့က သူ၏ မွေးစားမြေးများဖြစ်ကြောင်းလည်း ကြေညာထားပေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရီ လုံးဝစိတ်အေးသွားရ၏။ ထိုအဆင့်အတန်းဖြင့်ဆိုလျှင် ကလေးနှစ်ယောက်သည် ချီမျိုးနွယ်တွင် အနိုင်ကျင့်ခံရတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ကြီးပြင်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ဦးဦး...”

ကျန်းရီ ရောက်လာသောအခါ ရှောင်ယွီတစ်ယောက် ချက်ချင်းဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး ကျန်းရီကို ပြေးဖက်လိုက်၏။ သူမ၏မျက်နှာလေးပေါ်တွင်လည်း အပြုံးများ‌ ဝေဆာနေပေသည်။ ကျန်းရီက သူမကို ချီလိုက်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ယွီ... သမီး ဒီအိမ်အသစ်မှာ ပျော်ရဲ့လား”

ရှောင်ယွီက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ပျော်တာပေါ့... ဒီနေရာက အကျယ်ကြီးပဲ။ ရှောင်ယွီနဲ့ ရှောင်ထျန်းတို့ ဒီနေရာကို တစ်ပတ်ပြည့်အောင် ပတ်ဖို့ တစ်နာရီလောက်ကြာတယ်။ သမီးတို့ အခုထိ တစ်ပတ်ပြည့်အောင် မပတ်ရသေးဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက အရမ်းလှတယ်”

“နောက်ကျရင် ဒီနေရာကို သမီးရဲ့ အိမ်လို့ သဘောထားနော်”

ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထန်ထိုက်ရှစ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

“ထန်ထိုက်...အဲ... ဟူတန်နီ မင်းရော ဒီမှာနေရတာ အသားကျနေပြီလား”

“အားလုံးက အရမ်းကောင်းပါတယ်”

ဟူတန်နီက ထရပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မ ရှောင်ယွီနဲ့ ရှောင်ထျန်းတို့ရဲ့ နာမည်ကို ချီရှောင်ယွီနဲ့ ချီရှောင်ထျန်းလို့ ပြောင်းလိုက်ပါပြီ။ နောက်ကျရင် သူတို့က ချီမျိုးနွယ်ရဲ့ မျိုးနွယ်ဝင်တွေပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”

“အရမ်းကောင်းတယ်...”

ကျန်းရီသည် ဟူတန်နီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူလိုက်၏။ သူမတို့၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ပြောင်းလိုက်လျှင် ချီမျိုးနွယ်ထဲတွင် သူလိုငါလို နေနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူမတို့၏အဆင့်အတန်းက ပိုမြင့်သွားပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် သူမတို့သည် အမြဲ အပြင်လူများ ဖြစ်နေမည်သာ။

“အရှင်ရော ဘယ်တော့သွားမှာပါလဲ”

ဟူတန်နီက ကျန်းရီကို ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။ သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“နောက်နှစ်ရက်နေရင်...”

ကျန်းရီ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်၏။ သူထွက်သွားလျှင် ဟူတန်နီသည် အမြစ်မရှိသော ပေါင်းပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်ကျောထောက်နောက်ခံမှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူလည်း သိပေသည်။ သို့သော် သူ ထွက်သွားရပေလိမ့်မည်။ သူသည် သူမတို့ကို ဤအထိသာ ကူညီပေးနိုင်လေသည်။

စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းရီသည် ကျင့်ကြံရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်၏။ သူသည် အချိန်မဖြုန်းရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဟူတန်နီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ခါးသက်မှုများကို မမြင်လို၍သာဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းဖြင့် ညရောက်လာ၏။ ကျန်းရီ အနှိုးခံလိုက်ရသည်။ ချီထျန်းချန်က ကျန်းရီ၊ ဟူတန်နီနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ကြိုဆိုညစာစားပွဲကြီးတစ်ပွဲ ကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး ချီမျိုးနွယ်မှ ထိပ်သီးများအားလုံးလည်း ပွဲသို့ တက်ကြမည်ဖြစ်သည်။

အခြားညစာစားပွဲများ ဖြစ်ပါက ကျန်းရီသည် တက်ရောက်ရန် ငြင်းလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤညစာစားပွဲက အတန်ငယ် ထူးခြားပေသည်။ ယင်းမှာ ချီထျန်းချန်က ကျန်းရီကို မျက်နှာသာပေးနေခြင်းဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ကလေးနှစ်ယောက်က ချီမျိုးနွယ်အတွင်း အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိနေရန်လည်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရီသည် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ တက်ရောက်ရလေတော့သည်။

ညစာစားပွဲတွင် ချီမျိုးနွယ်မှ ပညာရှင်အားလုံး ရှိနေ၏။ မြို့ထဲရှိ အခြားမျိုးနွယ်ကြီးများ၏ မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်များလည်း ရှိသေည်။ ဟူတန်နီက အနက်ရောင်ပိုးသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူမ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက ယောကျ်ားများကို မသောက်ရသေးဘဲ ယစ်မူးသွားစေလေသည်။ သို့သော် ချီထျန်းချန်က ကျန်းရီနှင့် ဟူတန်နီအတွက် ကိုယ်တိုင် ခွက်မြှောက်လိုက်သဖြင့် အားလုံး၏ ယစ်မူးနေသော မျက်ဝန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးစားမှုက ဝင်ရောက်အစားထိုး နေရာယူကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခွက်မြှောက်လိုက်ကြလေသည်။

ကျန်းရီသည် ငြင်း၍မရသဖြင့် တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်နေရ၏။ ဟူတန်နီလည်း မူးလာ၏။ သူမ၏မျက်ဝန်းများက အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာလေသည်။ ကျန်းရီသည် အစေခံမလေးနှစ်ယောက်အား သူမကို အရင်ဆုံးပြန်ပို့ပေးရန် ခိုင်းလိုက်၏။ သူကတော့ ကျန်နေခဲ့ပြီး လုံးဝမူးသွားသည်အထိ အားလုံးနှင့်အတူ ဆက်သောက်လိုက်လေသည်။ သူ မူးကာ မှောက်သွားသဖြင့် အစေခံများက သူ့ကို မက်မွန်ဥယျဉ်သို့ ချီကာလိုက်ပို့ရသည်။

ရှပ်...

ကျန်းရီသည် မူးယစ်နေရင်းမှ ခြေသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ သို့သော် သူသည် မည်သည့်အန္တရာယ်ကိုမှ မခံစားမိချေ။ ထို့ကြောင့် သူ ထိုခြေသံကို အရေးမစိုက်ဘဲ နေလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် သူ့ရင်ဘတ်မှ အေးစက်စက်ခံစားချက်ကြောင့် လန့်သွား၏။

ကျန်းရီ ချက်ချင်း မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ချစ်စဖွယ် မျက်နှာလေးနှင့် အဝတ်အစား မလုံတလုံ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင်မှာပင် ထိုချစ်စဖွယ်မျက်နှာလေးက သူ့အနားသို့ ကပ်လာ၏။ နူးညံ့သော နီထွေးထွေးနှုတ်ခမ်းများက သူ့ပါးစပ်ကို မိသွား၏။ ထို့နောက်တွင် ချိုအီသော လျှာလေးက သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းရီကို ဖိထားသော ချစ်ချစ်‌တောက်ပူနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးက သူ၏အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ့နားအတွင်းသို့ သိမ်မွေ့သော တီးတိုးသံလေးတစ်သံ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

“အရှင်ရွှယ်... တန်နီမှာ ဘာအကြံမှမရှိသလို အရှင့်ကို ဆက်နေအောင်လည်း ဆွဲထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အရှင့်ကို တာဝန်ယူခိုင်းမှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တန်နီက အရှင့်ကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ချင်ရုံပါ။ မလှုပ်ပါနဲ့ အရှင်... တန်နီကို အရှင့်အတွက် အလုပ်အကြွေးပြုခွင့်ပေးပါ။ အရှင် ကျွန်မတို့ လိပ်ပြာသခင်မမျိုးနွယ်ရဲ့ ထူးခြားမှုတွေကို ခံစားလို့ရပါတယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကျွန်မကို အကုန်လုံး လုပ်ခွင့်ပေးပါ...”

ဝုန်း...

အစက ကျန်းရီသည် အတွင်းအားကိုသုံး၍ အရက်များကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထုတ်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းပင်။ သို့သော် ဟူတန်နီ၏ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားပြီးနောက်တွင် သူ့စိတ်များကို ထိန်းမရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဂရုစိုက်မနေတော့ဘဲ မျက်လုံးများမှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ရှင်းရှင်းဖြင့် သုခအရသာကို ခံစားလိုက်လေတော့သည်။

လိပ်ပြာသခင်မမျိုးနွယ်က အမှန်ပင် ထူးခြားပေသည်။ အခြားအရာများကို ထည့်မတွက်သေးလျှင်ပင် ကျန်းရီ ရုတ်ခြည်းခံစားလိုက်ရသည့် အထိအတွေ့က လိပ်ပြာသခင်မမျိုးနွယ်၏ အလွန်ချောမွေ့သော အသားအရေပင်။ ထိုခံစားချက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောင်လေးတစ်ကောင် လျှောက်သွားနေသကဲ့သို့ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းပေသည်။

ဟူတန်နီသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ပြုစုရာတွင် အမှန်ပင် အလွန်တော်၏။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ လျှာလေးက ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြောင်မြောက်ဆုံးလက်ရာကဲ့သို့ အံ့အားသင့်ဖွယ်စွမ်းရည်များစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

“အရှင်.. ခဏနေကျ အရှင့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ထူးထူးဆန်းဆန်း တုံ့ပြန်နေတာကို ခံစားမိရင် လန့်မသွားပါနဲ့။ အဲ့ဒါက ကျွန်မတို့ လိပ်ပြာသခင်မမျိုးနွယ်ရဲ့ ထူးခြားမှုပါ”

ကျန်းရီ၏ နားထဲသို့ တီးတိုးသံလေးတစ်သံ ရောက်လာ၏။ သူ မျက်လုံးဖွင့်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ဟူတန်နီက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်လေးကို တွန့်၍ ထိုင်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ အကြောပေါင်းတစ်ထောင် စိမ့်သွားပြီး လိပ်ပြာသခင်မမျိုးနွယ်၏ ထူးခြားမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဤလိပ်ပြာသခင်မမျိုးနွယ်က အခြားအတွေးအားလုံးကို တတိတိတိုက်စားသွားသည့် ပီတိတစ်ခုကို ‌ပေးနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ ထိုပီတိအရသာသည် စားကောင်းသောက်ဖွယ်များ၏ အရသာကိုပင် မေ့လျော့သွားစေနိုင်၏။

ကျန်းရီကို အံ့အားသင့်သွားစေသည့် အခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာပြန်၏။ ဟူတန်နီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထူးခြားသောစွမ်းအင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်လာလေသည်။ သူသည် အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဟူတန်နီပြောထားသော စကားများကို ပြန်အမှတ်ရသွား၏။ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကလည်း မည်သည့် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကိုမှ မခံစားရပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုစွမ်းအင်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။

ဟူတန်နီ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးက တွန့်လိမ်နေပြီး ထူးခြားသောစွမ်းအင်ပမာဏ အနည်းငယ်က ကျန်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်နေပေသည်။ ထို့နောက်တွင် ၎င်းစွမ်းအင်များသည် ကျန်းရီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထံသို့ ဦးတည်သွားလိုက်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရွှီး...

ကျန်းရီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝိညာဉ်ဓား(၇၂)ချောင်းသည် ၎င်းတို့ဘာသာ လှည့်ပတ်ပျံသန်းလာကာ ဝင်ရောက်လာသည့် စွမ်းအင်များထံသို့ သိုးအုပ်ကိုတွေ့လိုက်သော ဆာလောင်နေသည့် ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ သို့သော် စွမ်းအင်ပမာဏက နည်းလွန်းပေသည်။ ပထမစွမ်းအင်လှိုင်းကို ဝိညာဉ်ဓားတစ်ချောင်းကသာ စုပ်ယူနိုင်လိုက်သည်။

ရွှီး...

ဝိညာဉ်ဓားသည် စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် လင်းလက်တောက်ပလာပြီး ရွှေရောင်ပြောင်းသွားလေသည်။ ဓားမျက်နှာပြင်တွင်လည်း သင်္ကေတပုံသဏ္ဌာန်လေးများ စီးဆင်းလာ၏။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရီ အမှန်ပင် လန့်သွားလေသည်။ ဝိညာဉ်ဓားမှာ သူ၏ စွမ်းအားကြီးတိုက်ခိုက်မှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းက အဘယ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းနည်း။

“အရှင် အံ့အားသင့်စရာ မလိုပါဘူး”

ဟူတန်နီ၏ သေးသွယ်သောခါးလေးက အဆက်မပြတ် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်ဖြစ်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းက ပို၍ပင် ပေါ်လွင်နေလေသည်။ သူမ၏အဝတ်အစားများ ကျွတ်သွားသည်မှာမူ ကြာခဲ့ပေပြီ။ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်မိသည့် ယောက်ျားတိုင်း ရူးသွပ်သွားမည်သာ။ သူမက ချစ်စဖွယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ ကျွန်မတို့ လိပ်ပြာသခင်မမျိုးနွယ်က ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအင်ကို လိပ်ပြာရေစင်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲ့စွမ်းအင်က စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆင့်ကဲတိုးတက်သွားအောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ တိုတိုပြောရရင်တော့ အဲ့စွမ်းအင်မှာ ကောင်းကျိုးပဲ ရှိပါတယ်.. ဆိုးကျိုးမရှိပါဘူး”

“လိပ်ပြာရေစင်လား...”

ကျန်းရီ စိတ်အေးသွား၏။ သူသည် ဝိညာဉ်ချိတ်ဆက် မူလရတနာများပေါ်မှ သင်္ကေတပုံသဏ္ဌန်များအကြောင်းကို တွေ့လိုက်၏။ သင်္ကေတပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အရာအားလုံးမှာ ကောင်းသောအရာများ ဖြစ်ပုံပင်။ သို့သော် သူသည် ထိုအရာအားလုံးကို အရေးမစိုက်တော့ဘဲ ဟူတန်နီ၏ ဝိုင်းစက်သော တင်ပါးနှစ်ဘက်ကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ လိပ်ပြာသခင်မမျိုးနွယ်မှာ တခြားထူးခြားတာတွေ ရှိသေးလား”

“ခစ်ခစ်...”

ဟူတန်နီက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး ကျန်းရီ၏နားရွက်ဘေးကို လျှာဖြင့်လျှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ လိပ်ပြာသခင်မမျိုးနွယ်မှာ လိပ်ပြာကကွက်လို့ခေါ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ပညာရပ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အရှင် တောင့်ခံနိုင်ပြီး ပြီးမသွားပါစေနဲ့လို့ ကျွန်မမျှော်လင့်ပါတယ်။ သမိုင်းမှာ ဆယ့်ငါးမိနစ်ကျော် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တဲ့ယောက်ျားက နည်းနည်းပဲရှိတယ်။ လေးဆယ့်ငါးမိနစ်ကျော် တောင့်ခံနိုင်တဲ့ ယောက်ျားက တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ အရှင်သာ တစ်နာရီကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ပြိုင်ဘက်ကင်း အိပ်ရာသူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာပဲ...”

***