လေ့ကျင့်ရေးမှူးလင်း၏အခွင့်အလမ်း
Vol. 9 Ch. 120
လှေပျံသည် ဓားညွှန်ပြသော အရပ်သို့ ဦးတည်ပျံသန်းလိုက်၏။
ပိုင်စုကျန်းက ဟန်မူယဲ့အား စိတ်ဝင်တစား ကြည့်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို… ရှင်တကယ်ပဲ ကျွန်မနဲ့ ဒီအခွင့်အလမ်းကို မျှဝေချင်တာလား”
ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူများနှင့် ဆက်စပ်သော တစ်ခုခုမှာ ကြီးမားသော အခွင့်အလမ်းများဖြစ်သည်။
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းယမ်းသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သောင်းက ဂူထဲမှာ ဘာရှိနိုင်တော့မှာလဲ”
ပိုင်စုကျန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုဟန်… ရှင် ကံကောင်းသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏အဆိုအရ ဂူထဲတွင် ရတနာအများအပြား ရှိသေးသည်။ သို့သော် ဟန်မူယဲ့ မယုံကြည်ပါ။
ထို့ကြောင့် သူက ပိုင်စုကျန်းနှင့်အတူ သွားရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် အံ့ဖွယ်ကိုးပါးဓားဂိုဏ်း၌ သူ အကူအညီတောင်းနိုင်သောသူ သိပ်မရှိပေ။ ကမ္ဘာမြေအဆင့်အထက်များ၌ ဆိုပါက ဓားစံအိမ်အကြီးအကဲနှင့် ခေါင်းဆောင်တောက်ရင်တို့ကိုသာ သူသိသည်။
သူက ထိုသို့သော ပညာရှင်ကို ဖိတ်ကြားပါက ရတနာများ ရလာသောအခါ မည်သို့ ဝေစုခွဲရမည်နည်း။
ဟန်မူယဲ့အတွက် အကျိုးအမြတ်ကောင်းကောင်းရရန် မလွယ်ကူပါ။
…
လှေပျံသည် ဓားညွန်ပြရာ အရပ်သို့ ဆက်သွားနေကာ ဦးတည်ရာ ခဏခဏ ပြောင်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တောင်တန်းကြီး၏အတွင်းပိုင်းတစ်နေရာ၌ ရပ်၏။
ယခု သူတို့သည် အံ့ဖွယ်ကိုးပါးတောင်ကုန်းနှင့် ကီလိုမီတာ ထောင်သောင်းချီဝေးသောအရပ်၌ ဖြစ်သည်။
ဓားသည် တောအုပ်ရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏။
သစ်ပင်များမှာ ကြီးမားကာ မိုးထိုးအောင် ရှည်လျား၏။ ချောက်ကမ်းပါးများမှာ နက်ရှိုင်းကာ ကျောက်တောင်ကျောက်ဆွယ်များလည်း ပေါများသည်။
“ဝူမင်တောင်တန်း… မြက်ဖုံးတောအုပ်…”
ဆိုင်ရှင်ဟယ်က ပြောသည်။
“ဒီနေရာမှာ သားရဲကြီးတွေ ရှိတယ်။ တချို့သားရိုင်းတွေဟာ ကမ္ဘာမြေအဆင့်ရှိတယ်”
ပိုင်စုကျန်းက မေးသည်။
“ဦးလေးဟယ်… ဒီနေရာက အန္တရာယ်ရှိလား”
ဆိုင်ရှင်ဟယ်က ခေါင်းယမ်းသည်။
“ကျုပ်တို့ ရှန့်ယန်မိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွက် အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကုန်းမြေမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့နေရာ မရှိပါဘူး”
ဟန်မူယဲ့က လက်ဆန့်တန်းကာ ဓားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။
သူ့အာရုံထဲတွင် ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုတရန် ပေါ်လာသည်။
“မိတ်ဆွေလေး… ကျုပ်ရဲ့ဂူဟာ ဒီနေရာနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ စိတ်မပူနဲ့… ဒီမှာ သားရိုင်းတွေ မရှိဘူး”
တာအိုဆရာတရန်က နောင်တရစွာ ပြောသည်။
“အရင်တုန်းက ငါ မတော်တဆ သေသွားပြီး ငါ့ဝိညာဉ်က ပြန်ဝင်စားလို့ မရခဲ့လို့သာ… ငါ့ဝိညာဉ်သူငယ်ဟာ နှစ်တစ်သောင်းလောက် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်… ဒါက တကယ်…”
ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီးကာ ဝိညာဉ်သူငယ်အား ဖွဲ့စည်းပြီးသူ။
ထိုသို့သောသူတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်သူငယ်အား ခန္ဓာကိုယ်ဟောင်းမှ စွန့်ခွာကာ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း သို့မဟုတ် တခြားတစ်ယောက်ကို ပူးကပ်ကာ အပိုင်စီးခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်တစ်ယောက်သည် သူတို့၏ဝိညာဉ်သူငယ်မသေပါက အမှန်တကယ် အင်မော်တယ် ဖြစ်ခြင်းနှင့် မခြားပါ။
မှန်သည်၊ ပြန်ဝင်စားခြင်းဖြစ်စေ တခြားခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်စီးခြင်းဖြစ်စေ သူတို့က ကြီးမားသော တန်ဖိုးအား ပေးဆပ်ရသည်။
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ တရန် လမ်းညွှန်သည့်အတိုင်း ရှေ့ကို ပြေးလွှားသွားသည်။
ပိုင်စုကျန်း၊ ဆိုင်ရှင်ဟယ်နှင့် လင်းရှန်တို့ကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြ၏။
တောထဲတွင် သူတို့က မြန်ဆန်စွာ မရွေ့လျားနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း တရန်ပြောသကဲ့သို့ လမ်းတွင် မည်သည့်သားရိုင်းမှ မတွေ့ကြပါ။
၂နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် နေမဝင်ခင် သူတို့သည် ကျောက်နံရံတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
ကျောက်နံရံတွင် အမှတ်အသားများရှိကာ ဂူတစ်လုံး၏သဲလွန်စများ ရှိနေသည်။
သည်နေရာမှာ တာအိုဆရာတရန် ပြောသော ဂူ ဖြစ်ရပေမည်။
“ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် နေဖူးတဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကာလက အရမ်းကြာလှပြီ။ သိပ်တော့ မသေချာဘူး”
ဆိုင်ရှင်ဟယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကာ ပြောသည်။
သူတို့လေးယောက်ထဲတွင် ဆိုင်ရှင်ဟယ်၏ကျင့်ကြံဆင့်သည် ကမ္ဘာမြေအဆင့်၌ ဖြစ်ကာ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူသည် ပိုင်စုကျန်းကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ရှိရာ ပို၍ သတိထားရန် လို၏။
လင်းရှန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်လျှင် ချီစွမ်းအားသည် ရွှေရောင်အလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဆယ်ပေခန့်အကွာအဝေးသို့ လင်းလက်သွား၏။
ထို့နောက် သူ ဂူထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။
ဂူကား နက်ရှိုင်းကာ ကျယ်ပြောသည်။
အတွင်း၌ ကျောက်တုံးခုံ၊ စားပွဲများနှင့် အမျိုးမျိုးသော လူ့အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ ရှိနေသည်။ အများစုမှာ အချိန်တိုက်စားမှုကြောင့် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ကျောက်နံရံအဆုံးသို့ ရောက်လာကာ ရှေ့ဆက်တိုးစရာ မရှိတော့ချေ။
“မြန်မြန်… ကျောက်နံရံကို ဖြိုလိုက်… ငါ သေတာ အဲဒီအထဲမှာပဲ”
ဟန်မူယဲ့က သူ့ဘယ်ဘက်မှ ကျောက်နံရံကို ကြည့်သည်။
“စီနီယာ… ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ရတနာတွေအကုန်လုံးပေးဖို့ သဘောတူထားတယ်… ကတိမဖျက်ပါနဲ့…”
ဟန်မူယဲ့က စိတ်ထဲတွင် ပြောသည်။
“မင်းတို့အတွက်ပါပဲ… မင်းတို့အတွက်ပါပဲ…”
တရန်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။
မည်သို့ဆိုစေ သူသည် နှစ်တစ်သောင်းခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီး ဖြစ်သည်။ သူ စိုးရိမ်နေသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ချေ။
ဟန်မူယဲ့သည် ကျောက်နံရံထံသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ဖြင့် ထိကပ်လိုက်သည်။
သူ့နောက်တွင် သံမဏိနွားသိုးပုံရိပ်များ ပေါ်လာ၏။
ဝုန်း…
လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ကျောက်နံရံသည် ပေါက်ကွဲပြိုပျက်သွား၏။
“ညီလေးဟန်… သတိထား…”
လင်းရှန် ရှေ့ကို တက်လာကာ ဟန်မူယဲ့ရှေ့၌ ရပ်သည်။ သူက ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်တုံးအပိုင်းအစများအားလုံးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။
ဖုန်မှုန့်များ ပျက်ပြယ်သွားသောအခါ ပေ ၂၀ခန့် ကျယ်သော အခန်းတစ်ခန်း ပေါ်လာသည်။
အခန်းထဲတွင် အရိုးစုတစ်ခု ထိုင်လျက်သား တွေ့ရ၏။
အရိုးစုဘေး၌ ဓားတချို့နှင့် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။
“ဒီမှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ”
“ကျောက်နံရံဟာ ချီစွမ်းအားနဲ့ ပိတ်ထားတာပဲ။ လမ်းပြမရှိဘဲ ငါတို့ ဒီကို မရောက်နိုင်ဘူး”
ဆိုင်ရှင်ဟယ်က ရှေ့ကို တက်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“အရိုးတွေက လင်းနေတုန်းပဲ။ ဒါက ကြီးမြတ်တဲ့ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့အရိုးပဲ”
“ဒီလို အရိုးစုဟာလည်း ရတနာပဲ”
သူက ရှေ့ကို တက်သွားစဉ် ရုတ်တရက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဟင်း… သာမန်အဆိပ်လောက်နဲ့ ငါ့ကို တားလို့ ရမလား”
သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လျှင် လေလှိုင်းတစ်ချက် ရိုက်ခတ်သွား၏။ အခန်းထဲ၌ လွင့်နေသော အဆိပ်ငွေ့များမှာလည်း ချက်ချင်း ပြယ်လွင့်သွားကြသည်။
လင်းရှန်က ဟန်မူယဲ့အား ကာကွယ်ကာ နောက်ဆုတ်၏။ သူက နောက်ဆုတ်စဉ်မှာပင် အဆုံးမဲ့သော ချီအလင်းများသည် အခန်းတွင်း လင်းလက်လာ၏။
ဟန်မူယဲ့၏လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းဓားသည် ပြိုပျက်သွားကာ ချီအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် အဖြူရောင်အရိုးစုထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
ဝုန်း…
ထိုစဉ် အလင်းအရံအတားတစ်ခုသည် ဓားအလင်းအား တားဆီး၏။
“အဖိုးကြီးကျုံးယွင်… နှစ်တစ်သောင်းရှိပြီ။ အခုထိ ကျုပ်ကို အခွင့်အရေးမပေးချင်သေးဘူးလား”
ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဆံပင်ဖြူတာအိုဆရာတရန်၏ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ သူက အံကြိတ်ကာ အရိုးစုအား ကြည့်၏။
“ဓားဝိညာဉ်…”
ဆိုင်ရှင်ဟယ်က တာအိုဆရာတရန်အား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ပြီးမှ ဝမ်းသာသွားသည်။
“နှစ်တစ်သောင်းအထိ အသက်ရှင်လာတဲ့ ဓားဝိညာဉ်ဟာ တန်ဖိုးကြီးရတနာပဲ”
ဆိုင်ရှင်ဟယ်က အော်လိုက်သည်။
“သခင်မလေး… နောက်ဆုတ်ပါ… ကျုပ် ရတနာကို ရအောင်ယူမယ်”
ပိုင်စုကျန်း ခေါင်းညိတ်ကာ နောက်ဆုတ်သည်။ ထို့နောက် သူမက ဟန်မူယဲ့ကို ပြောသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုဟန်… စိတ်မပူပါနဲ့… ရတနာတွေကို ကျွန်မနဲ့ ဦးလေးဟန်က အပိုင်မယူပါဘူး”
ရတနာပူးပေါင်းရှာဖွေခြင်း၌ လောဘကြီးခြင်းသည် တားမြစ်ထားသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
ပိုင်စုကျန်းက ဟန်မူယဲ့အား စိတ်ချစေရန် ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သို့ဆိုစေ ဟန်မူယဲ့၏အလားအလာမှာ သာမန်ရတနာများ နှိုင်းယှဉ်နိုင်သောအရာမဟုတ်ပါ။
“အဖိုးကြီးကျိုးယွင်… ခင်ဗျား သဘောတူလား”
ဆိုင်ရှင်ဟယ် ရှေ့ကို တက်လာသည်ကို မြင်လျှင် တရန်သည် အော်ဟစ်ကာ အရိုးစုထံသို့ ပြေးသွားပြန်သည်။
သည်တစ်ကြိမ်ကား အရိုးစုအနီးမှ အလင်းအရံအတားမှာ တုန်ခါသွားကာ တရန် အတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။
ဆိုင်ရှင်ဟယ်၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လျှင် လက်ဝါးပုံရိပ်တစ်ခုသည် အရိုးစုထံသို့ ပြေးဝင်သွား၏။
ဝုန်း…
လက်ဝါးသည် အလင်းအရံအတားနှင့် ထိတွေ့ကာ ပျက်စီးသွားသည်။
ထိုစဉ် ထိုင်နေသော အရိုးစုသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာ၏။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အနက်ရောင်မီးတောက်များကို တွေ့ရသည်။
“မြန်မြန်သွားရအောင်… ဓားဝိညာဉ်က အရိုးစုကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီ။ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းမဟုတ်ရင် ငါတို့ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဆိုင်ရှင်ဟယ်က အော်ဟစ်ကာ နောက်ဆုတ်သည်။ လေလှိုင်းများ ပိုင်စုကျန်းကို ရစ်ပတ်သွားကာ သူတို့ မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားသွားသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုဟန်… မြန်မြန်သွားရအောင်…”
ပိုင်စုကျန်းကလည်း စိုးရိမ်စွာ အော်လိုက်သည်။
“ညီလေးဟန်… မင်း အရင်သွား…”
လင်းရှန်က ဓားကို ကိုင်ကာ ဟန်မူယဲ့ရှေ့၌ ရပ်သည်။
အရိုးစုက ပြုံးလိုက်ကာ အက်ကွဲသံဖြင့် ပြောသည်။
“ထွက်သွားမှာလား… ငါ့မှာ အစာရှိနေပြီ… နေခဲ့စမ်း”
သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ချီအလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စက်ကွင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်သွားပြီး ကြိုးများအဖြစ် ဆိုင်ရှင်ဟယ်တို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။
အရိုးစုက ဟန်မူယဲ့အား ပြောသည်။
“ကောင်လေး… အားလုံးက မင်းအပိုင်ပဲ”
“ငါ စကားတည်တယ်။ မင်းက အသက်ရှင်ပြီး ယူသွားနိုင်ရင်ပေါ့”
ထို့နောက်တွင် သူက ရှေ့ကို ဖြေးလေးစွာ လျှောက်လာပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောသည်။
“စိတ်မပူနဲ့… မင်းက ငါ့ကိုအသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးတယ်။ ငါ မင်းအတွက် ခက်ခဲအောင် မလုပ်ပါဘူး”
သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်လျှင် အစိမ်းရောင်အလင်းများ ဟန်မူယဲ့ကို ခြုံလွှမ်းလာသည်။
“ငါ့မှာ ဓားအစေခံတစ်ယောက် လိုနေသေးတယ်”
“သွားစမ်း…”
ထိုအခိုက်တွင် ဟန်မူယဲ့အား ကာကွယ်ပေးနေသော လင်းရှန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူက ဓားကို ထုတ်ကာ ခုတ်ချလိုက်လျှင် အဆုံးမဲ့သော အားလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
ဝုန်း…
ဓားအလင်းထွက်ပေါ်လာလျှင် အရိုးစုသည် တုန့်ပြန်ချိန်မရလိုက်ဘဲ နောက်ကို လွင့်စင်သွားကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွား၏။
ဟန်မူယဲ့သည်ပင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူ၏လက်တွင် ချီဓာတ်များ စီးဆင်းနေ၏။ သူ့လက်များအား ထပ်မံ၍ မမြောက်တော့ပေ။
“ဓားကို အကြိမ်တစ်သိန်း ဝှေ့ယမ်းပြီးတော့ တောင်ကုန်းတွေကို ပြိုပျက်စေမယ်”
ဓားကြောင့် ပြိုပျက်သွားသော အရိုးစုကို ကြည့်ကာ လင်းရှန် ငေးမောနေသည်။
ကမ္ဘာမြေအဆင့်မှ ဆိုင်ရှင်ဟယ်သည် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်အရိုးစုအား ထိပ်တိုက်ရင်မဆိုင်ဝံ့ပါ။ သို့သော် ထိုအရိုးစုသည် လင်းရှန်၏ဓားကြောင့် ပြိုပျက်သွား၏။
ထိုဓားချက်ကား အလွန်အားကောင်းသည်။
“အစ်ကို… မင်း ငါ့ကို မညာခဲ့ဘူးပဲ”
ထိုအခိုက်တွင် သူ၏အမူအရာက ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ့လက်ထဲမှ ကျိုးသွားသော ဓားအား ကြည့်နေသည်။
“အစ်ကို…”
လင်းရှန်က ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
ဝုန်း…
ကြမ်းပြင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အရိုးစုများသည် လင်းရှန်ထံသို့ တိုးဝင်သွားကာ သူ့အား ရစ်ပတ်သွား၏။
“မင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ဓားရှိတယ်… မင်းဟာ ဓားမျိုးစေ့နဲ့ မွေးလာတဲ့သူပဲ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်စီးပြီးရင် မင်းဟာ ဓားအစေခံထက် သာလွန်သွားပြီ”
တရန်၏ဝမ်းသာအားရအသံကို ကြားရသည်။
လင်းရှန်၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားသည်။ သူကား အရိုးစုများဖြင့် ရစ်ပတ်ခံရကာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။
“စီနီယာ… ဒါက သိပ်မများဘူးလား”
ဟန်မူယဲ့က ပြောသည်။
“ဟဟ… ကျေးဇူးကန်းတယ်လို့ မင်း မြင်တယ်မလား”
တရန်က ရူးသွပ်စွာ ပြောသည်။
“နှစ်တစ်သောင်းလောက် ငါဟာ ဓားထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်။ ငါက မင်းရဲ့ ကျေးဇူးသေးသေးလေးကို ပြန်ဆပ်မယ် တွေးနေတာလား”
“အဖိုးကြီးကျုံးယွင်ကသာ ငါ့ကို သူ့အရိုးနဲ့ ပေါင်းစပ်ခွင့်ပေးမယ့်အစား အသေခံသွားတာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီလို နှစ်တစ်သောင်းလောက် အထီးကျန်ပြီး နေခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးကွ”
“သူ့ဓားအရိုးနဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ငါရရင် အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကုန်းမြေကို သိမ်းပိုက်နိုင်တာ ကြာလှပြီ”
တရန်ကား အဆက်မပြတ် ပြောနေသည်။ အရိုးများသည် လင်းရှန်အား ရစ်ပတ်ထားကာ အဖြူရောင်အငွေ့အသက်များသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စတင်ပေါင်းစပ်နေကြ၏။
“ငါက ဓားအရိုးကို သုံးပြီးတော့ မင်းခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်စီးယူတော့မယ်။ ငါ့ကျင့်ကြံဆင့်က ကောင်းကင်ဘုံတစ်ဝက်ပဲ”
“ကောင်းကောင်းနေစမ်း ကောင်လေး…”
“ဒါက မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ”
တရန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
“လေ့ကျင့်ရေးမှူးလင်း… ဒါက တကယ်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့ကံကောင်းခြင်းပဲ”
ထိုအခိုက်တွင် ဟန်မူယဲ့က ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးကာ လင်းရှန်၏လက်ထဲမှ ဓားကျိုးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ဟူး…
အဆုံးမဲ့သော ဓားချီများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုချုံးရှောင်… လေ့ကျင့်ရေးမှူးလင်းကို ကူညီပေးပါ”
ဟန်မူယဲ့ ပြောလိုက်သည်နှင့် လင်းချုံးရှောင်၏ဝိညာဉ်သည် လင်းရှန်ရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။
“ညီလေးရှန်… ညီလေးဟန်က ငါ့စွမ်းအားကို အကူယူပြီးတော့ မင်းကို ဓားပျိုးထောင်စနစ်သင်ပေးတော့မယ်။ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ဓားအရိုး… မင်းမှာ အခွင့်အရေးတစ်ခါပဲ ရမယ်။ ရအောင် ယူပါ”
လင်းချုံးရှောင်၏ဝိညာဉ်က ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းရှန်၏နဖူးထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။