ကျွန်တော့်ကားက ထိုင်ခုံ နှစ်ခုပဲ ရှိတာ မဟုတ်လို့လား....

"ဘာပြောလိုက်တယ်...."

"နင့်ကားက ထိုင်ခုံ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်ပေါ့...."

ရှဟုန်ယွမ်နှင့် သူ့ဇနီးကို အပထား..ရှရှင်းယွီပင် လက်မခံနိုင်ချေ။

ကားတိုင်းက ထိုင်ခုံ လေးခု ရှိတယ်မဟုတ်ဘူးလား....

"ထိုင်ခုံနှစ်ခုတည်း ရှိဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ခု DiDiက မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့တောင် တက္ကစီ ပြေးလို့ရနေပြီလားဟ.....

သည့်မတိုင်မီ လင်းရီ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် DiDi မောင်းနေလျင်တောင် အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးရန် စဉ်းစားထားသည်။

ယခုတော့ သူက အတည်ကြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို မောင်းနေ၏။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုတော့ ရှဟုန်ယွမ် လုံး၀ လုံး၀ လက်မခံနိုင်ပေ။

သူတို့ ချစ်လွန်း၍ ဖူးဖူးမှုတ်ထားသော သမီးလေးကို ဤလိုကောင်စားမျိုးလက်ထဲတော့ ထည့်မပေးနိုင်။

"အဲ့လိုဆိုတော့လည်း တက္ကစီပဲ ငှားလိုက်ကြတာပေါ့...နင့်ကားကို မစီးတော့ဘူး..."

"ကောင်းပြီလေ..."

လင်းရီ လုံး၀ ဂရုမစိုက်ချေ။ ရှရှင်းယွီမှာ အော်ဒါတင်ပြီးသောကြောင့် သူမသာ ကြယ်ငါးပွင့် ရီဗျူး ပေးလိုက်ပါက မစ်ရှင်မှာ ချက်ချင်း ပြီးသွားလိမ့်မည်။

ယခုတော့ ရှရှင်းယွီလည်း သူမကိုယ်သူမ တိုဟူးတုံးနှင့် ခေါင်းဆောင့်၍ သ-တ်‌ေ-သချင်နေ၏။

သူမညအချိန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပါက သေချာ‌ပေါက် အဆူခံ ထိတော့မည်။

အိမ်မှ ထွက်လာကြပြီးနောက် လင်းရီမှာ ရှေ့က ဦးဆောင်ပြီး သားမိသားဖ သုံးယောက်ကတော့ နောက်မှ လိုက်လာပြီး တက္ကစီငှားရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"နင် ကောင်မစုတ်လေး..နင့်မျက်လုံးတွေက နောက်စေ့မှာပေါက်နေလို့ သူ့လိုမျိုး ဆိုင်ကယ်စီးတဲ့ ကောင်လေးမျိုးကို ရအောင် ရှာလာခဲ့ရတယ်လို့...." ရှဟုန်ယွမ် တစ်လမ်းလုံး သူ့သမီးကို လက်ချာ ရိုက်လာခဲ့၏။

"တကယ်လို့ ငါတို့သာ ကြိုမြင်ပြီး သူ့ကို အိမ်မခေါ်လာခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ အမှောင်ထဲမှာ ရှိနေဦးမှာ..နောက်ကျမှ ငါက ကယ်ရီဆွဲတဲ့သူကို သမက်တော်ထားတယ်ဆိုရင် လူတွေတော့ ငါ့ကို ဝိုင်းကဲ့ရဲ့ ကြတော့မှာပဲ..."

"ရပါပြီ အဖေရယ် ..တော်ပါတော့..."ရှရှင်းယွီမှာ မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

သူမ‌တွေးထားသည်မှာ ဤမင်းသားချောလေးက သူမ၏ ပြဿနာကို ကမ္ဘာကြီးမှ ဖယ်ရှားပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေများက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့။ သူမ အားကိုးမိသော မင်းသားချောလေးမှာ မော်တော်ဆိုင်ကယ် မောင်းသော ရုပ်ဆိုးကြီး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူမ မိဘတွေ ပွားမည်ဆိုလျင်လည်း ပွားလောက်စရာပင်။

"ညဉ်းအဖေပြောတာမှန်တယ်..မြန်မြန် သူ့ကို ရှင်းအောင် ပြောထားလိုက် ..တည့်ပြောရမယ်ဆိုရင်..ငါတို့သူ့ကို လုံး၀ သမက်အဖြစ် အသိအမှတ် မပြုနိုင်ဘူးလို့..."မေမေရှ မှ စိတ်တိုတိုနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"သာမန် အိမ်စီးကားလေး ဆိုရင်တောင် ငါတို့ ဘာမှ မပြောပါဘူးတော်..ဒါပေမယ့်လည်း မော်တော်ဆိုင်ကယ် မောင်းတဲ့သူက ဘယ်လို အနာဂတ်များ ရှိနိုင်မှာမို့လဲ... "

တီ တီ...

သားမိသားဖ သုံးယောက်လုံး ကားဟွန်းသံကို ကြားလိုက်ကြသည်။

သူတို့ အသံ၏ လားရာနေရာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နေကာမှာတင် အေးခဲသွားတော့၏။

"ဒါ..ဒါက ပြိုင်ကားမဟုတ်လား..."ရှဟုန်ယွမ် အံ့ဩစွာနှင့်ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဒါက ပန်ဂနီဇွန်ဒါ .. ဒီလို ယွမ်သန်း ၂၀ ကျော်တဲ့ ပြိုင်ကားတွေက တ-ရုတ် ပြည်မှာတောင်မှ လေးငါးစီးလောက်ပဲ ရှိတာ..."

ရှရှင်းယွီ လွန်စွာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထျန်းရီ အိမ်ယာမှာ သာမန် အိမ်ယာလေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့‌သို့ ကားအကောင်းစားကြီး ပါကင်ထိုးထားသည်ကို လည်း ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းပင်။

ဇင်ယော်ငှက်တောင်ပံကဲ့သို့ ပန်ဂနီ၏ ကားတံခါးများ ပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှရှင်းယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် လိုက်စီးချင်သော အာသီသများ ပြင်းပြလာသည်။

တကယ်လို့ သူမသာ ထိုကားမျိုး တစ်ခါလောက်သာ စီးရပါက ‌လူဖြစ်ရကျိုး နပ်ချည်ရဲ့....

"ပေါင်ပေ့ ပေါင်ပေ့ ..ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...လင်းရီက မော်တော်ဆိုင်ကယ် မောင်းတာ မဟုတ်လား..ဘာလို့ အဲ့ကားဆီ သွားနေတာလဲဟ.... "ရှဟုန်ယွမ် အံ့အောတကြီးနှင့် မေးလိုက်သည်။

(‌Note: 宝贝 ‌(ပေါင်ပေ့ ) ကလေးလေးလို့ အဓိပ္ပာယ်ရသလို ချစ်စနိုးနဲ့ ခေါ်ဆိုရာတွင်လည်း အသုံးပြုကြပါတယ်)

ရှရှင်းယွီလည်း ထိုနည်းတူ အံ့အားသင့်နေသည်။ လင်းရီမှာ ကားထံ လျှောက်သွားရုံတင်မက ကားထဲသို့ပင် ၀င်ထိုင်လိုက်သေး၏။

"လင်းရီ...."

သူ၏နာမည်ကို ခေါ်သံကြားသောအခါ ကားတံခါး ပိတ်လုဆဲဆဲ လင်းရီမှာ နောက်သို့လှည့်၍ ရှရှင်းယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရှမိသားစု၀င် သုံးရောက်လည်း အလောတကြီး ပြေးလာပြီး "ဒါ..ဒါ နင့်ကားလား..."

"ဒါပေါ့..ကျွန်တော့်ကား မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ၀င်ထိုင်နေမှာလဲ...."

"မင်း..မင်းက ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီဆွဲတာ မဟုတ်ဘူးလား...ပြိုင်ကားလည်း မောင်းသေးတာလား..."

ရှဟုန်ယွမ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ကယ်ရီ သမားလို့ ဘယ်သူကပြောတာလဲ...ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီတွေက Didi မှာ မှတ်ပုံတင်လို့မှ မရတာ.... "

"နင်ကိုယ်တိုင်ပြောတာ‌ပဲလေ..နင့်ကားထိုင်ခုံက နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်ဆို...."

"ခုကော ငါ့ကားက ထိုင်ခုံ နှစ်ခုတည်း ရှိမနေလို့လား..."

ရှရှင်းယွီ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားမိလိုက်သည်။

ပြိုင်ကားတွေက ထိုင်ခုံ နှစ်ခုတည်းရှိတာ ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်လား...သူမဒီလောက်လေးတောင် ဘာလို့ မစဉ်းစားမိပါလိမ့်.....

ဒါပေမယ့်လည်း ဘယ်သူက ပြိုင်ကားကြီးစီးပြီး Didi မောင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်မိမှာလဲ....

"တကယ်လို့ တခြား ကိစ္စ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ အရင်သွားတော့မယ်...."လင်းရီ လက် ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်ပြီး "ငါတို့ ဖုန်းထဲမှာ ပြောထားတာကို မမေ့နဲ့ဦးနော် ..ငါ့ကို ကြယ်ငါးပွင့်ရီဗျူး ပေးမယ် ဆိုတာ..."

"ဟေး..ဟေး..သမက်လေး မင်းက ဒီကိုတောင် ရောက်နှင့်နေပြီပဲ ဘာလို့ ပြန်ဖို့ ဒီလောက် လောနေတာလဲ..ပိုပြီး ရင်းနှီးသွားအောင် တစ်နေရာရာထိုင်ပြီး စားရင်း သောက်ရင်း စကား ပြောကြရအောင်လေ..."ရှဟုန်ယွမ် အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးတို့မှာ သွားစရာရှိတယ်ဆို...."

"ဟာ..ရတယ် ရတယ် ဒီတိုင်း သာမန် မိတ်ဆုံစားပွဲလေးပါပဲ... ငါတို့ မသွားလည်း အဆင်ပြေတယ်..."

"အာ..မလိုက်နိုင်တာ ဆောရီးပါဗျ..ကျွန်တော်လည်း လုပ်စရာ တခြား ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေသေးလို့...."

"ရပါတယ်ကွယ် ရတယ် တကယ်လို့ သမက်လေးက အရမ်း အလုပ်များနေတယ်ဆိုလည်းဘာမှ မဖြစ်ဘူး..တကယ်လို့ လိုအပ်ရင် ရှောင်ယွီကိုပါ ကူညီ‌ခိုင်းလိုက်မယ်... "

ထိုသို့ ပြောရင်း ရှဟုန်ယွမ် သူမ၏ သမီးကို လင်းရီထံ တွန်းပို့လိုက်ပြီး "အိမ်မှာပဲ တစ်ချိန်လုံး အပျင်းကပ်မနေနဲ့...ကိုယ့် ကောင်လေးကိုလည်း ကူညီပေးဦး ကြားလား..."

သို့သော်လည်း ရှရှင်းယွီကတော့ မကြားတကြားနှင့် ကားထဲ၀င်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကားခေါ်ခဲ့သူမှာ သူမ ဖြစ်သောကြောင့် သူမထိုကားကို စီးရန် အခွင့်အရေး အပြည့်အ၀ ရှိ၏။

ပန်ဂနီ၏ ဇိမ်ရှိလှသော အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက ထိုအရာအားလုံးကို ကြည့်ရန် လုံလောက်အောင် မကြီးဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားမိသွားသည်။ ထို့ပြင် သူမအောက်ရှိ ထိုင်ခုံက‌လည်း တော်တော်လေး ဇိမ်ကျလှ၏။

"မင်းဘယ်သွားမှာ...အော်ဒါထဲမှာ ပြောထားတဲ့ နေရာပဲလား..."

လင်းရီ မေးလိုက်သည်။

"ငါက ဘယ်မှ မသွားချင်ဘူး..ဒီတိုင်းကားလိုက်စီးချင်ရုံ သပ်သပ်ပဲ..ပြီးရင် ကားထဲက ထွက်တော့မှာ..."

"ငါ မောလ်ကို သွားပြီး ပစ္စည်းအချို့ ၀ယ်ချင်လို့ ..တကယ်လို့ နင်ပါလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ သွားမယ့် တည်နေရာကို ပြောင်းပေးရမယ် မဟုတ်ရင် အော်ဒါက ပြီးမြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး...."

"ကောင်းပြီလေ..နင်က ဘယ်မောလ်ဆီ သွားမှာလဲ...."

"Time square (တိုင်း စကွဲ) "

"ရတယ်လေ..."

မကြာမီ လင်းရီ ဖုန်းတွင် တည်နေရာ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း မက်ဆေ့စ်၀င်လာပြီး တိုင်းစကွဲ ထံသို့ ဦးတည် ဦးတည်မောင်းနှင်လိုက်သည်။

"နင်ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ ကားကို မောင်းနေတယ်ဆိုမှတော့ သေချာပေါက် ငွေရှားမှာတော့ မဟုတ်ဘူး..ဒါတောင် ဘာလို့ Didiကို မောင်းနေတာလဲ..."ရှရှင်းယွီ ကားထဲတွင် မေးလိုက်သည်။

"ဘ၀အတွေ့အကြုံရှာဖို့ပေါ့..ငါတို့ နေ့တိုင်း အသက်ရှင်နေတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကဘာလဲ..သေမှာကို ထိုင်စောင့်နေဖို့လား..." လင်းရီ ပညာရှိကြီး တစ်ဦးပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်က အရမ်း အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ..."ရှရှင်းယွီ လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး ""နင့်လောက်မသိတတ်တဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်တွေမှ တစ်ပုံကြီး ...သူတို့က နေ့တိုင်း သောက်စားပျော်ပါးပြီး ဘ၀ကို ဇိမ်ခံနေကြတာ...နင်လည်း ဒီလိုလုပ်ဖို့ အတွေးမျိုး ရဖို့ဆိုတာ တော်ရုံလွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ ပြင်းပြတဲ့ အာသီသတွေ ရှိကြတာပဲလေ ငါတို့လည်း တွန်းအားပေးလို့မှ မရတာ..."

"အွန်း..နင်ပြောတာ လုံး၀ မှန်တယ်..."

"ဒါနဲ့...အစ်ကိုရီ ..ညီမမှာ အသေးစား တောင်းဆိုစရာလေးရှိလို့ သဘောတူပေးလို့ရမလား..."ရှရှင်းယွီ ဂရုတစိုက်နှင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး၏ အသက်မှာ တစ်ရွယ်တည်းနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း မည်သူက ကြီးပြီး မည်သူက ငယ်မှန်းတော့ မသိကြပေ။ သို့သော်လည်း ရှရှင်းယွီက သူ့ကို အစ်ကိုဟု ဦးစွာ ခေါ်ဆိုနေပြီး သူမကတော့ အငယ်လုပ်ကာ သူ့အပေါ် ဆိုးနွဲ့ ချင်နေသည်။

"ဘာတောင်းဆိုချင်လို့လဲ..."

"ညီမက အမျိုးသမီး စထွင်မာလေ..ဒီတော့ အစ်ကို့ ကားထဲမှာ ခဏလောက် လိုက်စထွင်း လုပ်လို့ရမလား..."

အကယ်၍ သူမသာ ဤကဲ့သို့ အလန်းလွန် အလွန်လန်း စူပါကားကြီးထဲတွင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်၍ ရမည်ဆိုပါက သူမ၏ စထွင်းမင်း အခန်းထဲတွင် ကျော်ကြားမှုများမှာ တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာပေတော့မည်။

"ငါ့အတွက်‌တော့ ပြဿနာ မရှိဘူး.."လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး "အဲ့တာ လွင့်ပြီးလို့ ငါ့ကို ကြယ်ငါးပွင့် ရီဗျူးပေးရင်တော့ ပိုအဆင်ပြေတယ်...."

"အိုကေ ပြဿနာမရှိဘူး..."ရှရှင်းယွီ ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။ "အော်ဒါ ပြီးသွားတာနဲ့ ညီမ

အစ်ကို့ကို ကြယ်ငါးပွင့် ရီဗျူး ကောင်းကောင်းလေး ပေးမယ်နော်..."

"သဘောတူတယ်..."

ခွင့်ပြုချက် ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှရှင်းယွီ သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ စတင် တိုက်ရိုက် ထုတ်လွင့်တော့သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူမ၏ တိုက်ရိုက် ထုတ်လွင့်ခန်းထဲတွင် ကြည့်ရှုသူ တစ်ဒါဇင်ခန့်လောက် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

"ရှောင်ယွီ မင်းဘယ်ရောက်နေတာလဲ..မင်းက ဘောစိတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းနေတာလား "

"ဟားဟား..ပေါက်တတ်ကနေတွေ ပြောမနေစမ်းနဲ့..ငါတို့ ရှောင်ယွီက နှစ်တစ်သောင်း FAလေကွာ ဘယ်လို ဘောစိတွေက သူ့ကို စိတ်၀င်စားမှာမို့လို့လဲ..."

"ဝူလင်းဟုန်ကွမ်းရဲ့ ခရီးသည် ထိုင်ခုံလဲ ဖြစ်ချင် ဖြစ်မှာပေါ့ဟ...."

(TL Note :ဝူလင်းဟုန်ကွမ်းက ev{electric vehicle}လျှပ်စစ်ကား သေးသေးလေ နာမည်ပါ )

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်ခန်းထဲရှိ လူတိုင်းက သူမကို လှောင်ပြောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှရှင်းယွီ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

ငါက သူတို့အတွက် အဲ့လောက်ထိ ဆိုးရွားနေလို့လား...

"ဟွန့်..ငါနင်တို့ကို ပြောပြမယ် ငါခုစီးနေတဲ့ကားက ဝူလင်းဟုန်ကွမ်း မဟုတ်ဘူး ဇိမ်ခံကားပဲ..နင်တို့ ဘ၀တစ်သက်လုံး မြင်ဖူးမှာ မဟုတ်လောက်တဲ့ ကားမျိုးပေါ့...."

"ဟားဟား ကြွားနေတာတွေ ရပ်လိုက်စမ်းပါဟ...ငါ့ကို လိုဂို (တံဆိပ်)သာ အရင်ပြလိုက်..."

"မင်းမှားနေပြီ..ဘာတွေ ဇွတ်ပြခိုင်းနေတာတုန်းဟ ..သူက မိန်းကလေးလေ ဒီတော့ သူပြရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟွန့်..နင်တို့က လိုဂိုလေးပဲ ကြည့်ချင်တာမလား...နင်တို့ကို

ပြလိုက်လို့လည်း ဘာမှ ပဲ့မပါသွားပါဘူး..."

ရှရှင်းယွီ ဖုန်းကိုစတီယာရင်ရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်ခန်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာ လုံး၀ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။