အခန်း(၅၃၁) ဂရုစိုက်ခြင်း

အခန်း(၅၃၁) ဂရုစိုက်ခြင်း

ကျူးမိသားစုတို့ ကိစ္စကြောင့် ကျိုးမိသားစုတို့ဘက်တွင် ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်တော့ပါ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးမိသားစု၏ သဘောထားက တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ အဘွားကျူးက ဒီတိုင်း ထိုင်မနေနိုင်ဘဲ အဘွားဟူထံသို့ သွားကာ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဟု မေးခဲ့ပါသည်။

အမေကျိုးက ရက်စက်တတ်သည်။ အဘွားကျူး၏ စရိုက်မျိုးနှင့် သေသေချာချာမပြောလျှင် နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။

အဘွားဟူက အနေခက်စွာ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မကျေနပ်စွာဖြင့် အဘွားကျူးကို ပြန်ဖြေလိုက်ပါသည်။ ကျိုးမိသားစုက သူမ၏ အဖိုးတန်မြေးလေးကို မျက်စိမကျကြပေ။

အဘွားကျူးက အလွန်ဒေါသထွက်သွား၏။ ကျိုးမိသားစုမှာ ပိုက်ဆံရှိတာ မှန်သော်လည်း သူမ၏ မြေးကို မရွေးချယ်တာ ဘာသဘောနည်း။

သူမ၏ မြေးက ဒီလောက် တော်တာ ထက်မြက်တာကို လက်ထပ်ရပါက ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။

အဘွားဟူက ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါ။ ဒီအဘွားကြီးနှင့် အဆက်အဆံလုပ်တိုင်း ဘာမှကောင်းတာ ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တဖက်မြေးမကို စိတ်ဝင်စားကြတာ သူတို့ ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ကို လက်ထပ်ရပါက ကျိုးမိသားစုအတွက် အကျိုးရှိသလို ပြုမူနေကြသည်။ လုံးဝ မရိုးသားကြပါဘူး။

နောက်ပိုင်း သူမထံသို့ မလာပါနဲ့တော့။ သူမ ထပ်ပြီး ကူညီပေးတော့မည် မဟုတ်ပါ။

သို့သော် အခုတော့ ရှင်လင်းသွားပါပြီ။ ဒီကိစ္စ ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ခဲ့ပါ။

ကျိုးခိုင်နှင့် ဝိန်မေ့ကျားတို့က ဒီဇင်ဘာလတွင် ပြန်လာခဲ့ကြပါသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်ကို အရင်လာပြီး သိုးသား ဖက်ထုပ်များ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ကျိုးခိုင်က ထရပ်ကားကြီးကို မောင်းကာ ဝိန်မေ့ကျားအား ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါသည်။

"ပြန်လာကြပြီလား။" အမေဝိန်က အလွန်ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ သမီးနှင့် ကျိုးခိုင်တို့ကို အိမ်ထဲသို့ အမြန်ကြိုဆိုလိုက်ပါသည်။

အဖေဝိန် မြင်သောအခါ သမီးက သားမက်နှင့် အိမ်လာလည်သည်ဟုပင် ထင်မိ၏။

ကျိုးခိုင်ကို အဖေဝိန်က အလွန်အားရပါသည်။ ဒီအရပ်ရှည်ရှည် ကောင်လေးက တက်တက်ကြွကြွလည်းရှိကာ ရုပ်လည်း ချောပါသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဒီလောက်တောင် အရပ်ရှည်သူတစ်ယောက်က အနည်းငယ် ကြည့်ရဆိုးသည်။ သို့သော် ကျိုးခိုင်ကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ပါ။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အစွမ်းအစရှိသော အရှိန်အဝါကိုလည်း ဖုံးဖိထားလို့မရပါ။

ဒီလိုငယ်ရွယ်သည့် ပါရမီရှင်လေးသာ သူ့သားမက်ဖြစ်လာနိုင်ပါက အဖေဝိန် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေပါ့မလား။

"နှစ်ယောက်လုံး အရင်ထိုင်ကြဦးလေ။ ခေါက်ဆွဲနည်းနည်းသွားချက်ပေးမယ်။" အမေဝိန်က ပြောလိုက်၏။

"အမေ မလုပ်ပါနဲ့။ အစ်ကိုခိုင်နဲ့ သမီးတို့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်မှာ သိုးသားဖက်ထုပ် စားခဲ့ပြီးပါပြီ။" ဝိန်မေ့ကျားက ပြန်ပြောလိုက်ပါသည်။

"ကျိုးချင်းပိုင်လုပ်တဲ့ သိုးသား ဖက်ထုပ်က အရမ်းအရသာရှိတာ။ မနေ့က ဟင်းချက်ဖို့ ပျင်းနေတာနဲ့ပဲ အဲ့တာဝယ်လာပြီး စားနေကြတာလေ။" အမေဝိန်က ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်ပါသည်။

ထို့နောက် သူမထိုင်လိုက်ကာ ကျိုးခိုင်အတွက် လိမ္မော်သီးတစ်လုံး အခွံ့ခွာပေးရင်း ပြောလိုက်ပါသည်။ "ခိုင်လေး မိန့်ကျားကို ပြန်လိုက်ပို့ရတာ ခက်ခဲနေမှာပဲ။"

"ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်တာက မိန့်ကျားပါဗျာ။" ကျိုးခိုင်က ပြောလိုက်ပါသည်။

ဝိန်မေ့ကျားက ပြောလိုက်၏။ "သူက တော်တော်လေး စန်းပွင့်တာနော်။ သမီးတို့ အပိုင်းက ဦးလေးကြီးတွေ ဒေါ်ကြီးတွေက သူ့ဖုန်းနံပါတ်လိုချင်နေကြတာ။ သူစိတ်မရှည်ဘဲ အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ရတယ်။"

ကျိုးခိုင် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး အမေဝိန်ပေးသော လိမ္မော်သီးများကို ယူကာ စားလိုက်သည်။

အမေဝိန်က သိပ်မပျော်ဘဲ ပြောလိုက်၏။ "ဒီလူတွေက ဘယ်လိုလူတွေလဲ။ ရင်းလည်း မရင်းနှီးဘဲနဲ့ ဖုန်းအဆက်အသွယ် လုပ်ချင်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မှာလဲ။"

ဒီသားမက်လောင်းကို သူများ ခိုးသွားလို့ မဖြစ်ပါ။

"အင်းလေ၊ မရင်းနှီးဘဲ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။" အဖေဝိန်က သဘောတူစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါသည်။

ကျိုးခိုင်က ရွှင်ပျစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့လို ကိစ္စမျိုးတော့ မဖြစ်ပါဘူး။ အဲ့လိုကိစ္စတွေကို ကျွန်တော့်အမေက ကိုင်တွယ်ပေးလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ မျက်လုံးကို ကျွန်တော် ယုံတယ်။"

"နင်ပြောတာကို သဘောကျတယ်။ နင့်အမေရဲ့ မျက်လုံးကတော့ တကယ်အပြစ်ကင်းတယ်။ အထည်တွေ ဝယ်တုန်းကဆို ဘာဝယ်ရမှန်း မသိဘူး။ ရွေးဖို့ ခက်နေတာ။ နင့်အမေက ငါနဲ့ ဆိုင်ထဲလိုက်လာပြီး တစ်ခါတည်း သုံးထည် ထုတ်ပေးလိုက်တာ။ အကုန်လုံးက လိုက်ဖက်ပြီး လှလိုက်တာ အရမ်းပဲ။" အမေဝိန်က အမြန်ပြောလိုက်ပါသည်။

ကျိုးခိုင် ပြုံးလိုက်မိ၏။

"နင့်အမေရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ငါယုံပါတယ်။ နင့်ဦးလေးဝိန်နဲ့ ငါတို့ရှေ့မှာ နင်အရွယ်ရောက်လာတာ။ ငါဒီတိုင်း တွေ့ရာလူနဲ့ လက်ထပ်လို့မဖြစ်ဘူးနော် ကြားလား။ နင့်အမေ နင့်အတွက် စီစဥ်ပေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဦး။" အမေဝိန်က ဆက်ပြောပါသည်။

အမေဝိန်က လင်းချင်းဟယ်၏ အတွေးများကို နားလည်သဖြင့် အလွန်ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောလိုက်ပါသည်။

ဝိန်ကော်တုန်းက ထပ်နားမထောင်နိုင်တော့ပါ။ ဝိန်မေ့ကျား၏ မျက်နှာကလည်း နီရဲလာ၏။ အဖေဝိန်ကတော့ တီဗီကြည့်ချင်ယောင် ဆောင်နေပါသည်။

မတတ်နိုင်ပေ။ အမေဝိန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပါသည်။

ကျိုးခိုင် ချောင်းဆိုးသွားပြီး ဝိန်မေ့ကျားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပါသည်။ "ကျွန်တော့် ကိစ္စကို မပြောပါနဲ့ဦး။ မိန့်ကျားလည်း စောစောစီးစီး ရည်းစားထားလို့ မရသေးဘူးနော်။"

"မိန့်ကျား နင်ရည်းစား ရနေပြီလား။" အမေဝိန်က သူမ၏ သမီးကို ချက်ချင်းကြည့်လိုက်သည်။

"အမေ မိန့်ကျားက ဘယ်အရွယ်ရှိနေပြီလဲ။ ရည်းစားထားတာ ပုံမှန်ပါပဲ။" ဝိန်ကော်တုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"တိတ်စမ်း။ နင်က ပိုတောင်အသက်ကြီးသေးတယ်။ နင်ရည်းစားထားတာ မတွေ့မိပါလား။" အမေဝိန်က လှောင်လိုက်ပါသည်။

ဝိန်ကော်တုန်းက ပါးစပ်ပိတ်သွား၏။

"သမီးကို ကြိုက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ရှိတယ်။" ဝိန်မေ့ကျားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပါသည်။

"ဒါဆို နင်ဘာပြောလိုက်လဲ။" အမေဝိန် ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်ပါသည်။

"မိန့်ကျားကတော့ ငြင်းတာပေါ့။ သူ့ကို ကြံစည်နေကြတဲ့ လူတွေ စစ်ဆေးရုံမှာ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ကျွန်တော် သေချာစောင့်ကြည့်မှ ဖြစ်မယ်။" ကျိုးခိုင်က ပြောလိုက်ပါသည်။

"ငါ့ညီမ ရည်းစားထားတာ ပုံမှန်ပဲလေ။ မင်းက စောင့်ကြည့်မယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။" ဝိန်ကော်တုန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။

သူ့မိဘများ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကျိုးခိုင်ကို သားမက်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေကြသည်ကို သူသိထားပါသည်။ သို့သော်လည်း ဒီကောင်လေးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မရှိသေးသည့်ပုံပင်။

ကျိုးခိုင်က ရှင်းပြလိုက်ပါသည်။ "ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့ဗျ။ မဟုတ်ရင် မိန့်ကျား လှည့်စားခံလိုက်ရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"အဲ့တာပဲလား။ တခြား ဘာသဘောမှ မရှိဘူးလား။" ဝိန်ကော်တုန်းက ပြောလိုက်ပါသည်။

ချက်ချင်းပဲ ကျိုးခိုင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပါသည်။ "အစ်ကိုကြီး အလုပ်အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ တည်ငြိမ်ရဲ့လား။"

"အလုပ်က တည်ငြိမ်တယ်။ အိမ်ထောင်ရေးပဲ အခြေမချရသေးတာ။ ဒီအသက်အရွယ်ကြီး ရောက်တာတောင် လက်မထပ်သေးဘူး။" အမေဝိန်က ဝေဖန်လိုက်၏။ ထို့နောက် ကျိုးခိုင်ကို ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အသက် ၂၂ - ၂၃ လောက် လက်ထပ်တာ အကောင်းဆုံး ထင်တယ်နော်။ နင်ကော ဘယ်လို သဘောရလဲ ခိုင်လေး။"

အသက် ၂၀ အရွယ်ရှိပြီး ၂၁ ပြည့်တော့မည့် ကျိုးခိုင်ကာ ရေတစ်ခွက်ယူကာ သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝိန်မေ့ကျားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပါသည်။ "မဆိုးပါဘူး။"

အမေဝိန်က ကျေနပ်သွား၏။

အဖေဝိန်လည်း အားရသွားပါသည်။

ဝိန်မေ့ကျားကတော့ ကျိုးခိုင်အတွက် လိမ္မော်သီး တစ်လုံး အခွံခွာပေးနေ၏။

"ညီမလေး ငါ့အတွက်လည်း တစ်လုံးလောက် ခွာပေးပါဟ။ ရထားတစ်လမ်းလုံး သူ့ကို ဂရုစိုက်လာပြီးပြီကို အခုထိ မရပ်မနား ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲလား။" ဝိန်ကော်တုန်း ပြောလိုက်ပါသည်။

ဝိန်မေ့ကျားက သူ့အစ်ကိုကြီး၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ဖို့အတွက် လိမ္မော်သီး အကြီးကြီး နှစ်လုံး ခွာပေးလိုက်ပါသည်။

ကျိုးခိုင်က ဝိန်မိသားစုကို သဘောကျ၏။ သူစာသင်နေတုန်းက မကြာခဏ ဝိန်မိသားစုအိမ်သို့ လာနေကျဖြစ်သည်။ ဝိန်မိသားစုအိမ်တွင် ဝိန်ကော်လျန်နှင့်အတူ တစ်ခန်းတည်း အိပ်ခဲ့သော ညများလည်း မနည်းလှပါ။

သူ တစ်နာရီလောက် နေခဲ့ပြီး အိမ်ပြန်သွားလေသည်။

"ခိုင်လေးက ပိုပိုပြီး အားအင်တွေ ပြည့်လာလိုက်တာ" အမေဝိန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်ပါသည်။

"မဆိုးပါဘူး" အဖေဝိန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

"သူက ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာ နာမည်ကျော် ကျားစစ်သူကြီးလေ။ သူက လူအုပ်ထဲမှာ ထင်းနေတာပဲ။ အရာရှိအသစ်တွေထဲမှာ အထူးချွန်ဆုံးပဲ။" ဝိန်ကော်တုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမေဝိန်က သူ့ကို ကျိုးခိုင် အကြောင်းများ အမြန်မေးလိုက်သည်။ ဝိန်ကော်တုန်းက နည်းနည်းသာ ပြန်ပြောပြလိုက်ပါသည်။

အမေဝိန်က သူမကြားရသည့် စကားများကို အားရသည်။ ထို့နောက် သူမ သမီး၏ ရည်းစား ကိစ္စကို ပြန်သတိရကာ ချက်ချင်း ပြောလိုက်ပါသည်။ "နင်မှတ်ထားနော်။ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ခံလို့မရဘူး။ နင့်ဒေါ်လေးလင်းနဲ့ ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်တော့မှာ။ နင့်ဒေါ်လေးလင်းထက် ပိုကောင်းတဲ့ ယောက္ခမမျိုး ငါရှာမတွေ့ဘူး။"

"သမီး ပင်ပန်းလာတယ်။ အရင်နားလိုက်ဦးမယ်နော်။" ဝိန်မေ့ကျားက အခန်းထဲ အမြန်ဝင်သွားပါသည်။

"ဒီကောင်မလေးကတော့..." အမေဝိန်က မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

"မင်းသမီးက ရှက်နေတာပါ။ ထပ်ပြောမနေနဲ့တော့။" အဖေဝိန်က ပြောလိုက်သည်။

အမေဝိန်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ခိုင်လေးက ဒီကောင်မလေးကို အရမ်းဂရုစိုက်တယ်ထင်တယ်။ ဒီကောင်မလေးကို စည်းကမ်းမပျက်အောင် ထိန်းထားတာ ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ သဘောမတူဘူး။