အခန်း(၅၆၅) အဆက်အသွယ် ထောက်ပံ့မှု

Vol. 41 Ch. 565

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက်သား ကားဝယ်ခဲ့ကြပါသည်။

ကျိုးရွှမ်နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့က သူတို့အမေ ရှန်ဟိုင်းမြို့တော်မှာ နေသားကျပါ့မလားဟု အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း လင်းချင်းဟယ်နှင် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကတော့ ကိုယ်ပိုင်ကားတောင် ဝယ်ပြီးကြပါပြီ။

ဒီလိုအိမ်စီးကားမျိုးက ယွမ် ၃၈,၀၀၀ လောက် တန်ပါ၏။ တကယ့်ကိုပဲ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းဖြစ်ပါသည်။ လင်းချင်းဟယ် ရင်နာသွားမိပါသည်။

ယွမ် ၃၈,၀၀၀ ဆိုတာ ရှန်ဟိုင်းမြို့တော်မှာ အိမ်အကြီးကြီး ၂ အိမ် ၃ အိမ်လောက် ဝယ်လို့ရသည်။

သို့သော်လည်း အိမ်မှာ ရှိနေသည့် စုငွေများကို ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ သူမ စိတ်မပူတော့ပါ။ လင်းချင်းဟယ်က ကားဝယ်လိုက်ရတာ ဝမ်းသာပါသည်။

ထို့အပြင် ကားတစ်စီးဖြင့် သူတို့ရပ်ကွက်ထဲ ပြန်ဝင်လာတော့ အတော်လေး ပွက်လောရိုက်သွားကြပါသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်သား ဘာအလုပ်လုပ်ကြသလဲဆိုတာကို သူတို့ မသိပါ။ မထင်မှတ်ထားစွာဖြင့် သူတို့က မျက်စိတစ်မှိတ် အချိန်အတွင်း ကားတစ်စီး မောင်းနှင်နိုင်နေကြလေပြီ။

ဒီလိုခေတ်မျိုးမှာ ကားမောင်းနေနိုင်သည့် လူတိုင်းကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူဌေးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

ဒီလို တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းမျိုးကို ပိုက်ဆံမရှိဘဲ မည်သူက ဝယ်နိုင်မည်နည်း။ ဝယ်ဖို့နေနေသာသာ ဘယ်လို မောင်းရမလဲဆိုတာတောင် မသိနိုင်ပါ။

သို့သော်လည်း အခုဘယ်သူပြန်မောင်းလာသလဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ လင်းချင်းဟယ်ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားဘုရား။ မိန်းမတစ်ယောက် ကားမောင်းတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

လင်းချင်းဟယ်က ကားကို စမ်းမောင်းကြည့်ချင်သည်။ အစကတော့ ကျိုးချင်းပိုင်က သဘောမတူသော်လည်း လင်းချင်းဟယ်က အတင်းပူဆာခဲ့ပါသည်။

ဒါက ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ သူမက ဗိုက်ကြီးနေရုံသာဖြစ်သည်။ သူမ အရင်တုန်းက သတင်းစာတစ်စောင်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာရှိသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတက္ကစီဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ သူမ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကပါ ကားမောင်းတတ်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။

သူမ ခေတ္တသာ မောင်းကြည့်သဖြင့် ဘာရေးကြီးခွင်ကျယ်လုပ်ဖို့ လိုလို့လဲ။

သို့သော်လည်း ရပ်ကွက်ထဲ သူမ ကားမောင်းလာသောအခါ သေချာပေါက် ပွက်လောရိုက်သွားခဲ့ကြပါသည်။

ဒီလင်မယားနှစ်ယောက် ချမ်းသာမှန်း သူတို့မသိခဲ့ကြပေ။

ထိုအိမ်နီးချင်းများအနက် ကော်မိသားစုရှိ၏။ အရင်တုန်းက သူတို့အိမ်ကို ဝယ်ချင်ကြသူများဖြစ်သည်။ ကော်မိသားစုက လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကို သဘောကျသည်ဟု ပြောလို့မရပေ။

ပျန့်မိသားစု အလျှော့ပေးပြီး သူတို့ကို ယွမ် ၈,၀၀၀ ဝန်းကျင်လောက်နဲ့ ရောင်းခါနီးမှ ကျိုးချင်းပိုင်က ပေါ်လာပြီး လက်တွန့်မနေဘဲ ဝယ်ယူခဲ့ပါသည်။

သူတို့ ပြဿနာရှာချင်ကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဇစ်မြစ်ကို မသိခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ အရေးပါသည့် လူများဟုတ်မဟုတ် အရင်ဆုံး စုံစမ်းချင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဒီတနယ်သားနှစ်ယောက်ကို ပြဿနာရှာကြမည်ဖြစ်သည်။

ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့က အိမ်စီးကားကြီးဖြင့် ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခုအခါ သူတို့၏ အရင်အတွေးများ ပျောက်ကွယ်ကုန်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်က ဒီအိမ်စျေးကို သိလိုက်ရတော့ စျေးတောင်မဆစ်ဘဲ ဝယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဖြစ်ချင်တော့ သူတို့က အလွန်ချမ်းသာကြသူများဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ကော်မိသားစုက ၎င်းတို့၏ အကြံအစည်များကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်ရတော့သည်။ ဒီလို သူဌေးတွေကို ရန်သွားစလို့မဖြစ်ပါဘူး။ သူတို့က ရန်မစသင့်သည့်လူကိုလည်း ရန်သွားစလို့ မဖြစ်ပေ။

လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က စောင့်ကြည့်ခံနေကြရသည်။ သို့သော် အဘိုးကျန်းနှင့် အဘွားကျန်းတို့သာ ရင်းနှီးခင်မင်မှု ရှိကြပါသည်။

လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က အဘိုးကျန်းနှင့် အဘွားကျန်းတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ရင်းနှီးနေသော ပြောပုံဆိုပုံများကို ကြည့်ရင်း ဘေးနားက လူအားလုံး ထိတ်လန့်အံ့သြသွားကြသည်။ သူတို့ အဘိုးကျန်းကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် လာတွေ့ကြပြီး မေးမြန်းကြ၏။

သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေလား။

အဘိုးကျန်းနဲ့ အဘွားကျန်းတို့က ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သူတို့က မြို့တော်ကဟု ပြောလိုက်ကြပါသည်။ ဆွေမျိုးဆိုသည့် ကိစ္စကိုတော့ သူတို့ အတည်လည်း မပြု၊ ငြင်းလည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ပါ။ သို့သော်လည်း ဘေးပတ်လည်က အိမ်နီးချင်းများကို နားလည်မှု လွဲသွားစေခဲ့ပါသည်။ သူတို့ကို ကျန်းမိသားစု၏ ဆွေမျိုးများဟု အားလုံးထင်သွားကြ၏။

မြို့တော်မှာ သူတို့ဆွေမျိုးရှိကြောင်း တစ်ခါမှလည်း မကြားဖူးကြပါ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့က အထင်ကြီးစရာကောင်းပြီး ချမ်းသာကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့က တကယ်ပဲ မြို့တော်မှ ဖြစ်ကြပါသည်။

ကော်မိသားစုကလည်း ထိုအကြောင်းကို သိပ်မကြာခင် ကြားလိုက်ရပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ပါသည်။ "ဘာလို့ ဒီလို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်သွားတာလဲလို့ စဥ်းစားနေတာ။ အိမ်ကို ရောင်းမယ်ဆိုတာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က လာဝယ်သွားတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ သူတို့က သတင်းပေးလိုက်တာကိုး။"

ထိုအိမ်က တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်ပြီး ကျယ်ဝန်းပါသည်။ သူတို့မိသားစုသာ ဝယ်လိုက်နိုင်ပါက ကော်မိသားစု အိမ်မှာပဲ လူတွေပြည့်ကြပ်ပြီး နေစရာမလိုတော့ပါ။ လူတစ်ဝက်လောက်က ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့နေနိုင်သည်။ အဲ့တာဆို ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ မရှိနိုင်ဘူးလား။

သို့သော်လည်း ယွမ် ၉,၀၀၀ ဝန်းကျင်ဆိုတာ စျေးကြီးလွန်းတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ပုံမှန်စျေးကွက်ပေါက်စျေးထက်တော့ အများကြီး ပိုနည်း၏။ မတတ်နိုင်ပါ။ ပျန့်မိသားစုက အလျင်စလို ရောင်းချလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက လက်ရှိ ပေါက်စျေး အခြေအနေနဲ့ဆို ဒီလိုအိမ်မျိုးကို ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကျော်လောက်နဲ့ ရောင်းချနိုင်ပါသည်။

သို့သော်လည်း အများကြီး လျှော့ပေးထားတာတောင် ကော်မိသားစုအတွက် စျေးကြီးနေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ယွမ် ၈,၀၀၀ ဝန်းကျင်လောက်အထိ စျေးဆစ်ချင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

မထင်ထားစွာဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်က အရင်လက်ဦးသွားပါသည်။

ထို့အပြင် သူဌေးတစ်ယောက်လည်းဖြစ်ကာ ကားတောင် ဝယ်စီးနိုင်သူဖြစ်၏။ ဒီနေ့လည်း တီဗီ၊ အဝတ်လျှော်စက်၊ ရေခဲသေတ္တာ အစရှိသော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသေးသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျလိုက်မလဲ။

လုံးဝ ချမ်းသာသောလူများဖြစ်ကြပါသည်။

လင်းချင်းဟယ်က သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမ လောလောဆယ်တော့ အိမ်မှာ စားသောက်ချင်နေပါသည်။ သူမ ဗိုက်ဆာနေ၏။

ကျိုးချင်းပိုင်က ထမင်းချက်ပြီး ဟင်းနှစ်မျိုးနဲ့ စွပ်ပြုတ်တစ်မျိုးကို ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သည်။ ချက်ပြီးတာနဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက်သား ညစာစားခဲ့ကြပါသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က စကားသံများကိုတော့ သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြပါ။ သူတို့ပြောင်းရွှေ့လာတာ မကြာသေးသဖြင့် အာရုံစိုက်ခံရတာမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။ ခဏလောက်ကြာရင်တော့ သူ့အလိုလို ပျောက်သွားကြပါလိမ့်မည်။

ဟိုဘက်အိမ်က အဘွားကျန်း တံခါးလာခေါက်တော့ လင်းချင်းဟယ်က ခြံထဲမှာ စာဖတ်နေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က ပန်းကန်နှင့် တူများကို ဆေးကြောနေ၏။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အဘွားကျန်းက ကြက်သေ သေသွားပါသည်။ ထို့နောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပါသည်။ "လူလေးကျိုးက မိန်းမကို တကယ်ချစ်တာပဲ။"

ကျိုးချင်းပိုင်က မငယ်တော့ပါ။ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင် ရှိနေပါပြီ။ သို့သော်လည်း အဘွားကျန်းက အသက် ၆၀ ဝန်းကျင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လူလေးကျိုးဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒေါ်လေး လာလည်တာလား လာထိုင်လေ" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပါသည်။

အဘွားကျန်းက ဝင်လာပြီး ထိုင်လိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် ရွှင်ပျစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "နင်တို့ရဲ့ ဒီနေ့လုပ်ရပ်ကတော့ တစ်ရပ်ကွက်လုံးကို အံ့သြသွားစေတာပဲ။"

လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်ပါသည်။ "သူ့ကြောင့်ပါ။ သူက အဲ့လိုလျှောက်ကြွားရတာ ကြိုက်တယ်လေ။"

အဘွားကျန်းက ပြောလိုက်၏။ "ငါ့သားက လက်ထောက်ဌာနခေါင်းဆောင်လေ။ ဒီရပ်ကွက်ထဲ ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက်က ခမ်းခမ်းနားနား ပြောင်းလာကြတာပဲ။ ငါ့ယောက်ျားနဲ့ ငါတို့က နင်တို့ကို ဒီမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်အောင် ကူညီပေးပါ့မယ်။ ဒါမှ စောင့်ကြည့်မခံရမှာ။ အခုလေးတင် တစ်ယောက်ယောက် နင်တို့က ဆွေမျိုးတွေလားလို့ ငါတို့ကို လာမေးတယ်။ ငါ မငြင်းလိုက်ဘူး။"

လင်းချင်းဟယ် နားလည်ပါသည်။ ဒါက သူမတို့ကို အဆက်အသွယ်ထောက်ပံ့မှု ပေးဖို့ပဲဖြစ်ပါသည်။

သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က စိုးရိမ်စရာဘဝမျိုး မရှိသော်လည်း သူများ၏ စေတနာကိုတော့ သူမ ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အဘွားကျန်းကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြပါသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နင်တို့ကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါရင်းနှီးသလို ခံစားရပါတယ်" အဘွားကျန်းက ရွှင်ပျစွာ ပြောလိုက်ပါသည်။ "ပြီးတော့ နင်မြို့တော်အကြောင်းပြောတာကို နားထောင်ဖို့ လာချင်နေတာလေ။ ငါအဲ့ကို မရောက်ဖူးသေးဘူး။ ခရီးသွားနေရာတွေလည်း များများစားစား မသွားဖူးဘူး။"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီနှစ်တော့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ နောက်နှစ်ကျရင် မြို့တော်ကိုလာခဲ့ပေါ့။ ဒေါ်လေးတို့ကို လမ်းပြပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ခေါ်ပေးပါ့မယ်။ ဒေါ်လေးတို့ သွားချင်တဲ့ နေရာသွားလို့ရတယ်" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပါသည်။

"ကောင်းပါပြီ။ ငါ့ယောက်ျားနဲ့ ငါတို့က နိုင်ငံတော် အလံလွှင့်ထူတာကို မြင်ချင်တာကြာပြီ။ ငါတို့ မရောက်တာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။ ပြီးတော့လည်း မဟာတံတိုင်းကြီးကိုပါ မြင်ချင်သေးတယ်" ဒေါ်လေးကျန်းက ပြုံးလိုက်ပါသည်။

အကြာကြီး စကားပြောပြီးနောက် အဘွားကျန်း ပြန်သွားပါသည်။ ဒီတစ်ခေါက် သူမ အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြဖို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါမှ သတင်းပေါက်ကြားမှု မရှိမှာဖြစ်သည်။

အဘိုးကျန်းနှင့် အဘွားကျန်းတို့၏ သားက လက်ထောက်ဌာနခေါင်းဆောင်မှန်း မသိခဲ့ပါ။ ဒါ့ကြောင့်လည်း သူတို့က လေးစားဖို့ ကောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ရွှင်ပျစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။ "ကျန်းမိသားစု လင်မယားက တော်တော် သဘောကောင်းကြတာပဲနော်။"

"ဟုတ်တယ်" ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း အိမ်နီးချင်းကောင်းကောင်း ရှိထားလို့ အကျိုးမယုတ်နိုင်ပါ။ ရောမရောက်ရင် ရောမလို ကျင့်ကြံရမည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာဖြစ်ပြီး တခြားသူများကို အကူအညီတောင်းရမည့်အချိန်များ ရှိလာနိုင်ပါသည်။

သို့သော် ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့်ပဲ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ဒီမှာ လုံးဝ အခြေချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူများစွာက မြို့တော်က အကြောင်း လာမေးကြသည်။

သူတို့အိမ် နှစ်ယောက်လောက်ထိ လူစည်ကားခဲ့၏။ ထို့နောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က အပြင်ခဏခဏထွက်ကြပြီး အိမ်မှာ မရှိတတ်ကြပေ။

အခန်း(၅၆၅) အဆက်အသွယ် ထောက်ပံ့မှု

Vol. 41 Ch. 565

အခန်း(၅၆၅) အဆက်အသွယ် ထောက်ပံ့မှု

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက်သား ကားဝယ်ခဲ့ကြပါသည်။

ဘုရားဘုရား။ မိန်းမတစ်ယောက် ကားမောင်းတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

သူမ ခေတ္တသာ မောင်းကြည့်သဖြင့် ဘာရေးကြီးခွင်ကျယ်လုပ်ဖို့ လိုလို့လဲ။

ဒီလင်မယားနှစ်ယောက် ချမ်းသာမှန်း သူတို့မသိခဲ့ကြပေ။

သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေလား။

မထင်ထားစွာဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်က အရင်လက်ဦးသွားပါသည်။

လုံးဝ ချမ်းသာသောလူများဖြစ်ကြပါသည်။

"ဒေါ်လေး လာလည်တာလား လာထိုင်လေ" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပါသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အဘွားကျန်းကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြပါသည်။

"ဟုတ်တယ်" ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါသည်။

လူများစွာက မြို့တော်က အကြောင်း လာမေးကြသည်။