သူခိုးကြီး သူခိုးလေး

ထော့ကျိုးနှင့် ချင်မူ ချင်းမန်တံခါးအပြင် ထွက်သွားသည့်အခါ တပ်မှူးများ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ပြန့်ကျန်းယွင် ထာဝရငြိမ်းချမ်း‌ရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံကို နားချမည်ပြုစဉ် ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောသည်။ “သွားကူညီစရာမလိုဘူး။ အဲဒီထော့ကျိုး ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ နတ်ဂိုဏ်းသခင်ကို မသတ်နိုင်ဘူး”

“‌ထော့ကျိုးတဲ့လား” အကုန်လုံး ‌ထော့ကျိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဤအဘိုးကြီးတွင် ခြေလက်လေးချောင်းကို အကောင်းအတိုင်း ရှိပြီး သွက်သွက်လက်လက် လျှောက်နေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရ၏။ မည်သည့်နေရာက ထော့ကျိုးနေသနည်း။

“သူ့နှလုံးသားက ချို့ယွင်းနေတာ” ထာဝရငြိမ်းချမ်း‌ရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ၏မျက်နှာ အတန်ငယ် တင်းမာသွားသည်။ “စိတ်ဓာတ်နဲ့ အကျင့်စာရိတ္တရော သုံးစားမရဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အလကား၊ အရိပ်ကတောင် ခိုးဖို့အတွေးတွေ ပြည့်နေတာ။ သူ့ကို မေ့ထားလိုက်။ ရှန်းယိုရှင် စက်မှုဝန်ကြီးဌာနနဲ့ နန်းတွင်းကောလိပ် သွန်းလုပ်နေတဲ့ ကောင်းကင်စက်ကွင်းအရေအတွက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ”

“တစ်သောင်းလေးထောင် ရှိပါပြီ” ရှန်းယိုရှင်က ဖြေသည်။ “အဝေးပစ်အမြှောက်တွေမှာ တပ်ထားပြီးပါပြီ။ နောက်တစ်ရက်လောက်ဆို ကျန်တဲ့အရေအတွက်ကို အပြီးဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတာနဲ့ ရန်သူစခန်းကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပါပြီ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ”

ထာဝရငြိမ်းချမ်း‌ရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံက သူတို့အရှေ့ရှိ မန်သီလူရိုင်းနယ်မြေ၏ ဟဲ့လန်တံခါးကို ကြည့်ကာ မှင်သေသေ ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ရက် စောင့်စရာမလိုဘူး။ စစ်သည်အားလုံးကို အဆင့်သင်ပြင်ဖို့ အမိန့်ထုတ်လိုက်။ လေသင်္ဘောတွေနဲ့ ဝင်္ကပါဖွဲ့ပြီး စစ်မြေပြင်ကို ထိုးဖောက်မယ်။ တပ်မှူးပြန့်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ပြည်ထဲရေးစစ်သူကြီး၊ မြင်းဖြူစစ်သူကြီး၊ နယ်စားဝေ့၊ ကျူးကောတပ်မှူးချုပ်၊ ကွမ့်ကျွင်းတပ်မှူးချုပ်၊ ဟွိုက်ဟွားတပ်မှူးချုပ်”

သူ နာမည်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ‌ခေါ်လိုက်သည့်အခါ ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ၏ စစ်သူကြီးများ ထွက်လာပြီး အဆင့်အလိုက် နေရာယူကာ အမိန့်ကို စောင့်နေကြသည်။

အိမ်‌ရှေ့မင်းသားဟောင်း လင်ယွိရှ၏ ပုန်ကန်မှုပြီးနောက် သူ့လက်ပါးစေ အရာရှိအားလုံး ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရသော်လည်း ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာသည် ပါရမီရှင်များ စုဝေးရာမဟုတ်ပါ၏လော။ ဧကရာဇ်က အနိမ့်စံအရာရှိများစွာကို ရွေးချယ်၍ ရာထူးတိုးပေးခဲ့သည့်အတွက် လူအင်အားလျော့နည်းသည့်ကိစ္စမျိုး မရှိပေ။

“စစ်တပ်ကို လေသင်္ဘောတွေ အနောက်မှာ နေရာယူရအောင် တံခါးထဲ ပြန်‌ခေါ်လိုက်။ လေသင်္ဘောတွေ ရှေ့ကနေ လမ်းရှင်းပေးပြီးရင် သူတို့က အသက်ရှင်သေးတဲ့ ရန်သူတွေကို ရှင်းပစ်ရမယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းတို့အားလုံးက ကောင်းကင်တံတားအဆင့်နဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းအဆင့်ပညာရှင်တွေကို အခွင့်အရေးရရင်ရသလို သတ်ပစ်ကြ”

စစ်သူကြီးအားလုံး၏ အမူအရာ လေးနက်သွားကြပြီး နယ်စားဝေ့က မေးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ၊ ဂိုဏ်းသခင်ချင်က ရှေ့တန်းမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အခု တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် ရန်သူတွေ သူ့ကို ထိပါးမှာ စိုးရိမ်ရတယ်နော်”

ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ ပြုံးလိုက်သည်။ “သူ ဆုတ်လာမယ့် အချိန်က ငါတို့ တိုက်ခိုက်မယ့် အချိန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ထော့ကျိုး ရှိနေသရွေ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုနိုင်တဲ့သူ များများစားစား မရှိဘူး”

“ဘယ်သူတွေက လေသင်္ဘောတွေကို ဦးစီးရမှာလဲ” ပြန့်ကျန်းယွင် မေးလိုက်သည်။

လေသင်္ဘောများသည် စစ်မြေပြင်ထက်တွင် စုစုစည်းစည်း နေရာယူထားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် စစ်သူကြီးအမျိုးမျိုးက အမြှောက်ပစ်ခတ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ စစ်ဗျူဟာအတိုင်း လေသင်္ဘောများကို ရှေ့တန်းမှ ထိုးခွဲစေမည်ဆိုလျှင် လေသင်္ဘောများကို ဦးစီးရန် အတွေ့အကြုံရှိသော အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်တပ်ဖွဲ့ကို စုစည်းရလိမ့်မည်။ ထိုမျှသာ စစ်မြေပြင်၏ အပြောင်းအလဲမြန်သော အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်။

ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ၏အကြည့် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူက အလေးအနက် ပြောသည်။ “အမြင့်စံအရာရှိအားလုံးကို ခေါ်လိုက်။ နန်းတွင်းကောလိပ်ရဲ့ အဆောင်မှူးတွေကိုလည်း လာခဲ့ခိုင်းလိုက်”

တခဏကြာသော် အမြင့်စံအရာရှိများနှင့် အဆောင်မှူးများ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။

“ငါတို့မှာ လေသင်္ဘော စုစုပေါင်း နှစ်ရာလေးဆယ့်ငါး (၂၄၅) စင်း ရှိတယ်။ ဓားပျံ နှစ်ရာလေးဆယ့်ငါးလက်နဲ့ ညီမျှတယ်” ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံက သူတို့အားလုံးကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “ဓားသိုင်းကျွမ်းပြီး ဓားပျံနှစ်ရာလေးဆယ့်ငါးစင်းကို တစ်ပြိုင်နည်း ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ သူတွေ ကျေးဇူးပြုပြီး အရှေ့ထွက်လာပါ”

အမြင့်စံအရာရှိများနှင့် အဆောင်မှူးများ စုစုပေါင်းငါးဆယ်ကျော် ရှေ့ထွက်လာသည်။

ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ၏ ချီစွမ်းအင်က တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားပျံများအသွင် ဖွဲ့တည်ကာ သူ့ကို ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။ “ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ကြ။ ငါ့ဓားဝင်္ကပါကို ချိုးဖျက်ပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်တဲ့လူ စစ်တပ်ရဲ့ စစ်ဦးစီးမှူးအသစ် ဖြစ်လာမယ်”

အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်အယောက်ငါးဆယ်က သူ့စကားကို ကြားသည်နှင့် ဓားသိုင်းများထုတ်ဖော်ကာ တိုက်ခိုက်ကြ၏။ တခဏအတွင်း ဓားရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားပြီး တချွင်ချွင်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံက မလှုပ်မယှက်ရပ်လျက် စိတ်အလျဉ်ဖြင့် ဓားရောင်များကို ထိန်းချုပ်ကာ အဆောင်မှူးများနှင့် အမြင့်စံအရာရှိများ၏ ဓားကွက်များကို ခုခံနေသည်။

ရုတ်တရက် ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ၏ ဓားရောင်က တပ်မှူးတစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်နေရာကို ထိသွားသော်လည်း ဒဏ်ရာမရလိုက်ပေ။ ထိုတပ်မှူးက ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

တခဏကြာသော် ဓားသိုင်းပညာရှင် ဆယ်ယောက်ကျော်သာ တိုက်ခိုက်လျက် ကျန်ခဲ့သည်။

နယ်စားဝေ့၊ ပြန့်ကျားယွင်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကြည့်ကာ အံ့ဩမဆုံးဖြစ်နေကြသည်။ ကျန်ရှိသူအားလုံးသည် ဓားသိုင်းထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ဓားကွက်များက အဆင့်မြင့်စံနှုန်းကို မှီသည်။ လိုအပ်နေသည့်အရာဆို၍ ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်သာ ရှိသည်။

ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာတွင် ဤကဲ့သို့ပါရမီရှင်များစွာ ရှိနေခြင်းက အမှန်တကယ် အားရကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းလေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြသော် ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံကို တိုက်ခိုက်နေသော ဆယ်ယောက်ကျော်အနက်မှ သုံးယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် အလျှံတဟုန်းဟုန်း တောက်ပနေသော မီးလုံးကြီးကဲ့သို့ ဓားနေမင်းတစ်စင်း ဖွဲ့တည်လာသည်။ ဓားရောင်တစ်ခုက ဓားနေမင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ၏ ဓားဝင်္ကပါကို ထိုးဖောက်ကာ သူ့ဝတ်ရုံ၏ ထောင့်စွန်းတွင် အပေါက်သေးသေးလေး ပေါက်သွားစေသည်။

ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ လက်ကာ၍ သူတို့သုံးယောက်ကို ရပ်စေလိုက်သည်။ သူက သူ့အဝတ်စကို ထိုးဖောက်ခဲ့သော လူအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “လျှို့ဝှက်အလင်းခန်းမအဆောင်မှူးလား”

သူ့အဝတ်ထောင့်စွန်းကို ထိုးစိုက်ခဲ့သော တစ်ယောက်မှာ ဓားစံအိမ်သခင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “လျှို့ဝှက်အလင်းခန်းမအဆောင်မှူး ကျန့်စန်းရှန့်ပါ”

ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံက ခေါင်းညိတ်၍ ဓားနေမင်းကို ဖွဲ့တည်ခဲ့သော တပ်မှူးဘက် လှည့်လိုက်သည်။ စောစောက သူ၏ ဆည်းဆာနေမင်းဓားသိုင်းကြောင့် ဓားစံအိမ်သခင် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ “ကွေ့ကျွင်းတပ်မှူး ယုယွမ်ချူးယွင်”

ယုယွမ်ချူးယွင်က အရိုအသေပေးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ”

ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံက ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျန့်စန်းရှန့်၊ မင်းက စစ်ဦးစီးမှူးအသစ်ပဲ။ ယုယွမ်ချူးယွင် မင်းကတော့ လက်ထောက်စစ်ဦးစီးမှူး။ ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို သင်္ဘောနာမည်နဲ့ စစ်သည်နာမည်တွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင်လုပ်ဖို့ အချိန်တစ်နာရီပေးမယ်။ သေချာမှတ်ထားကြ။ သင်္ဘောတွေကို ဦးစီးတဲ့အခါ သင်္ဘောလို့မတွေးကြနဲ့။ မင်းတို့ရဲ့ဓားပျံလို့သာ တွေး”

ဓားစံအိမ်သခင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ “ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ”

ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံက တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ဖြတ်ကျော်မရသော တံခါးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဟဲ့လန်တံခါးကို ပြားပြားကပ်သွား‌အောင် ဖျက်စီးမယ်”

ဓားစံအိမ်သခင်၏ ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တုန်ရီသွားပြီး ဟဲ့လန်တံခါးအား ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ စိတ်ဓာတ်အားမာန်တို့ တရှိန်းရှိန်း တောက်လောင်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်မူနှင့် ထော့ကျိုးက ဘဲလျှာရပ်ဝန်းကို ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ချင်ကုန်းစုန်၊ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိတယ်မလား” ချင်မူက ပြုံးလျက် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောလိုက်သည်။

ပန်ကုန်းစုန် ပြုံးလိုက်သည်။ “လွမ်သီခန်၊ ဒါက ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသခင်ပဲ။ ဓားရောင်ပင်လယ်ကို ဖွဲ့တည်နိုင်တဲ့ပုံစံ မပေါ်ဘူးမလား”

သူ့အနောက်ရှိ လွမ်သီခန်၏ လျှပ်စီးလို မျက်လုံးလျင်လျင်များက ချင်မူ့ကို အကဲခတ်ပြီး‌နောက် သူက အလေးအနက် ပြောသည်။ “ဒီကောင်‌လေး ဟုတ်ပါတယ်။ သူ စစ်မြေပြင်ကို ရောက်လာတုန်းက အဲဒီကြောက်မက်ဖွယ်ရာဓားသိုင်းက လူတိုင်းကို အသက်အောင့်ပြီး မလှုပ်ရဲဖြစ်စေခဲ့တာ”

ချင်မူ ပန်ကုန်းစုန်အနောက်ကို ကြည့်ကာ အတန်ငယ် မှင်သက်မိသွားသည်။ သူ့အနောက်၌ ခန်များစွာနှင့် လိုလန်ရွှေနန်းတော်၏ မှော်ဆရာဘုရင်များ ရှိသည်။ သို့သော် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က အလွန်ထင်းနေ၏။

သူ့အရိပ်က ဘေးနားရှိ လူများကို အုပ်မိုးနေပြီး သူသည် ဓားစံအိမ်သခင်နှင့် ဆေးဆရာထက်ပင် အရပ်ရှည်၏။ နွေရာသီဖြစ်သော်လည်း သားမွှေးအထူကြီးကို ခြုံထားပြီး ခါးတွင် ‌ရွှေဓားမတစ်လက်နှင့် မြားကျည်တောက် ချိတ်ထားသည်။

သူ၏ စူးစူးရဲရဲ အကြည့်ကြောင့် ချင်မူ ဤလူ မည်သူမှန်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ “မြက်ခင်းလွင်ပြင်ဘုရင် လွမ်သီခန်”

ဥသျှောင်မှော်ဆရာ သူ့ကို ခန်ဘွဲ့ ကိုယ်တိုင်ပေးအပ်ခဲ့စဉ်က လွမ်သီခန်သည် တစ်လောကလုံးတွင် နံပါတ်တစ် ကောင်းကင်လေးသမား ဖြစ်၏။ သူ၏မျိုးနွယ်ကလည်း မြင်းစီးလေးပစ်အတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သည့်အတွက် ထိုနေ့မှစကာ လွမ်သီခန်၏အာဏာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

သူ၏သိုင်းစွမ်းရည်က ထိပ်တန်းအဆင့်နီးပါးဖြစ်၍ ကောင်းကင်လေးသမားတစ်ယောက်သက်သက်သာ မဟုတ်ပေ။ ချင်မူနှင့် ပါမောက္ခပါ့ရှန် ဝိညာဉ်ပူးကပ်မခံရသေးသော ပန်ကုန်းစုန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က ပန်ကုန်းစုန်၏လက်သီးသိုင်းက ချင်မူနှင့် ပါမောက္ခပါ့ရှန်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို သတိပြုမိစေခဲ့သည်။

ထိုလက်သီးသိုင်းက လွမ်သီခန်ဆီမှ သင်ကြားထားခြင်းဖြစ်ရာ လွမ်သီခန်၏ သိုင်းစွမ်းရည်က မြားနှင့်လေးအတတ်အပေါ်တွင်သာ မမူတည်ကြောင်း သက်သေထူသည်။

လူများက လွမ်သီခန်နှင့် ဧကရာဇ်ယန်ဖုန်းကို မကြာခဏ ယှဉ်တတ်သည်။ နှစ်ယောက်လုံးက ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးများကို ရဲရဲတင်းတင်း ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြ၏။ သို့တိုင်အောင် လွမ်သီခန်က လိုက်လံတုပနေသူနှင့် တူသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ယန်ဖုန်း၏ လုပ်ဆောင်မှုများကို လေ့လာ၍ လူရိုင်းမျိုးနွယ်များ တသီးတသန့် အုပ်ချုပ်စိုးမိုးနေသော မြက်ခင်းလွင်ပြင်၏ ဖရိုဖရဲအခြေအနေကို ပြုပြင်တည်ဆောက်၏။ အုပ်ချုပ်မင်းမူနေသော မျိုးနွယ်များကို လက်အောက်ခံအဖြစ် သွတ်သွင်း၍ မှော်ဆရာဂိုဏ်းများကို သုတ်သင်ချေမှုန်းခဲ့သည်။ ပညာရှင်များက သူ၏စစ်တပ်သို့ ဝင်ရောက်ရ၏။

လိုလန်ရွှေနန်းတော်က သူ့အား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆန့်ကျင်နေခဲ့၍သာမဟုတ်လျှင် လွမ်သီခန်အနေဖြင့် မြက်ခင်းလွင်ပြင်ကို တစ်‌ပေါင်းတစ်စည်းတည်း စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီးချေပြီ။

ထိုအချိန်က လိုလန်ရွှေနန်းတော်သည် လွမ်သီခန် ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံနှင့် ဧကရာဇ်ယန်ဖုန်းကို လိုက်လံတုပပြီး မြက်ခင်းလွင်ပြင်ကို စုစည်းပြီးလျှင် လိုလန်ရွှေနန်းတော်အား နှိမ်နင်းမည်စိုး၍ အပြည့်အဝမထောက်ခံခဲ့ပေ။ မဟာဆရာသခင် ပန်ကုန်းစုန်အဖြစ် ပြန်ရှင်သန်လာပြီး လိုလန်ရွှေနန်းတော်ကို ခေါင်းဆောင်သည့်အချိန်မှ သူတို့က သူ မြက်ခင်းလွင်ပြင်ကို စုစည်းနိုင်အောင် အပြည့်အဝထောက်ခံပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

‘လွမ်သီခန်ရဲ့ အစွမ်းအစတွေက ဧကရာဇ်ယန်ဖုန်းအောက် နိမ့်ကျမှာမဟုတ်ဘူး’

ချင်မူ ပြုံး၍ ထော့ကျိုးအရှေ့ လျှောက်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။ “ပန်ကုန်းစုန် ဒါ မင်းအဖေ လွမ်သီခန်လား”

ပန်ကုန်းစုန် မတုန်မလှုပ် ပြုံးလိုက်သည်။ “ခွေးသူတောင်းစားလေး ငါ့စိတ်ကို ဆွနေတာလား”

“နောင်တော်လွမ်သီခန်” ချင်မူ အပြုံးပန်းများ ဝေဆာစွာဖြင့် လွမ်သီခန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ကောင်းကင်တန်ခိုးရှင်ဂိုဏ်းသခင် မြက်ခင်းလွင်ပြင်ရဲ့ လွမ်သီခန်ကို ဂါဝရပြုပါတယ်”

လွမ်သီခန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောစရာစကား ရှာမရဖြစ်သွားသည်။ ချင်မူက ပန်ကုန်းစုန်ကို ခနဲ့နေချင်ကြောင်း သိသာသည်။ သူ ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပါက ပန်ကုန်းစုန်၏ ဝါစဉ်ကို ချင်မူ့အောက် တစ်ဆင့်နိမ့်သွားစေမည်။ ထိုအခါ ချင်မူက ပန်ကုန်းစုန်အား သူ့ကို ဦးလေးဟု ခေါ်ခိုင်းလိမ့်မည်။ သို့သော် ပြန်မနှုတ်ဆက်လျှင် ရိုင်းရာကျပြီး နောင်တစ်ချိန် ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့လျှင် ချင်မူ၏ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက သူ့အတွက် ပြဿနာဖြစ်လိမ့်မည်။

ပန်ကုန်းစုန်က သူ တွေးနေသည်ကို သိ၍ ပြုံးလိုက်သည်။ “လွမ်သီခန် ဒီခွေးသူတောင်းစားချင်က လူတွေကို ဒီလိုဒေါသထွက်အောင် အမြဲလုပ်တတ်တယ်။ သူ့စကားတစ်ခွန်းက သူ့ကို သေလောက်အောင် နုပ်နုပ်စင်းပစ်ချင်စိတ် တဖွားဖွားပေါ်လာစေနိုင်တယ်။ အခု သူ့ကို တွေ့ပြီဆိုတော့ သူ့အစွမ်းအစတွေအားလုံးက အပြောပဲဆိုတာ မင်း သိသင့်ပြီ။ သူက ဒီ့ထက် ဘာမှမပိုဘူး”

“ဒါဆို သူ့အနောက်က အဘိုးကြီးက ပင်လယ်လိုဝေသွားတဲ့ ဓားရောင်တွေကို ထုတ်ဖော်ခဲ့တဲ့လူလား” လွမ်သီခန် မေးလိုက်သည်။

ပန်ကုန်းစုန်က ထော့ကျိုးကို မသိသဖြင့် ခေါင်းယမ်းသည်။ “သူမဟုတ်ဘူး။ ဟိုလူက ခြေပြတ်လက်ပြတ်အဘိုးကြီး။ မပူပါနဲ့ အဲဒီအဘိုးကြီးက အလွယ်တကူ မလှုပ်ရှားတတ်ဘူး။ သူ့ကို သေတဲ့အထိ ချည်နှောင်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို အများကြီး ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ရက်ပိုင်းလောက်နေရင် အထက်ကောင်းကင်ဘုံကလူတွေ သူ့ကို ဖယ်ရှားဖို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်”

သူ ပြုံးလိုက်သည်။ “သူသေရင် မင်း ချင်းမန်တံခါးကို နင်းချေနိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးရင် အင်ပါယာထဲ အတားအဆီးမရှိ ဝင်ပြီး အလယ်ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

“အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ရွှေနန်းတော်က တစ်လောကလုံးမှာ တစ်ခုတည်းသော အထွတ်အမြတ်မြေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” လွမ်သီခန် ကပျာကယာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ပန်ကုန်းစုန် တဟားဟား ရယ်သည်။ “ဒီလောက်သတိထားနေစရာမလိုပါဘူး။ ငါ့ပန်းတိုင်က နံပါတ်တစ်အထွတ်အမြတ်မြေ ဖြစ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘူး။ မင်းစိတ်ကူးနိုင်တာထက် ကြီးမားတယ်”

သူ အဝတ်ထဲ ထည့်ထားသော ရွှေရောင်စာအုပ်ကို သတိရလိုက်ပြီး စိတ်အားတရှိန်းရှိန်း ထိုးတက်သွားသည်။ မသိလိုက်ဘဲ လက်သီးတင်းတင်း ဆုပ်မိလိုက်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်မူက အပြုံးပန်းများဝေလျက် ခြေလှမ်းကြဲကြဲ လျှောက်လာသည်။ “လွမ်သီခန်က တော်တော် ရိုင်းပျတာပဲ။ ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်တာတောင် ပြန်မနှုတ်ဆက်ဘူး။ ယဉ်ကျေးမှုကို မရှိဘူး။ ဒီအဖေက ဒီလိုဆိုတော့ ဒီသားလဲ ဒီလိုဖြစ်နေတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး”

ပန်ကုန်းစုန် မျက်နှာကြီးမည်းသွားသည်။ ပြန်တုံ့ပြန်ချင်သော်လည်း ချင်မူက သူ့ဆီ ပြေးလာပြီး အော်သည်။ “ပန်ကုန်းစုန် မင်း ငါ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်တာကောင်းမယ်နော်။ ဦးလေး ငါ့တူကြီး တင်ပါးကို ချပေးရသေးတာပေါ့”

ပန်ကုန်းစုန် ထောင်းခနဲ ‌ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ အဘိုးကြီးက ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်သာ ပြုံးလျက် ရပ်နေသေးကြောင်း မြင်လိုက်ရ၍ သူ သတ္တိရှိသွားပြီး ချင်မူဆီ ပြေးကာ သ‌ရော်တော်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ခွေးသူတောင်းစားချင် ငါ မင်းကို သင်္ဘောပေါ်မှ မသတ်ခဲ့ရဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ စစ်မြေပြင်ပေါ်မှာ မင်း သေစေရမယ်”

နှစ်ယောက် ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး မှော်စွမ်းအင်များ အားကုန်ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူတို့၏ ကောင်းကင်နတ်သိုင်းများကြောင့် လေလှိုင်းများ တုန်ခါပြီး ဖြာထွက်လိမ့်ဆင်းသွား၏။

ပန်ကုန်းစုန် လက်မောင်းထုံကျင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၍ တုန်လှုပ်သွားသည်။ “ငါက အရပ်ခြောက်မျက်နှာအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ။ ဒါတောင် ဒီခွေးသူတောင်းစားရဲ့ မှော်စွမ်းအင်က ငါ့အောက် မနိမ့်ကျပါလား”

ချင်မူ လက်ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကျော၌ လွယ်ထားသော ထောင်ကျယ်အိတ်ထဲမှ ဓားရောင်များ ဖြာထွက်လာသည်။

ပန်ကုန်းစုန် တမုဟုတ်ချင်း ခုခံလိုက်သည်။ သို့သော် ဓားရောင်များက နောက်ပြန်ဆုတ်၍ စုသွားပြီး တလက်လက်တောက်ပနေသော ငွေသံလုံးကြီးတစ်လုံး ဖြစ်လာကာ သူ့အပေါ် ပိကျလာသည်။ ပန်ကုန်းစုန် ဓားစက်လုံးကြီးကို လက်ဖြင့် တွန်းလိုက်သော်လည်း အင့်ခနဲ ညည်းကာ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွား၏။

လွမ်သီခန်နှင့် ကျန်ရှိသူများ သူ့ကို ကယ်ရန် အပြေးလာကြသော်လည်း ချင်မူက ထောင်ကျယ်အိတ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်၍ ဓားစက်လုံးပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပြုံးနေသော အဘိုးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ္ဆေတစ်‌ကောင်လို လူတစ်ယောက်ချင်းစီဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်။ အကုန်လုံး ဤအဘိုးကြီးထိသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၍  ခြေလှမ်းများ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်သည်။

ပန်ကုန်းစုက ခပ်ဝေးဝေးရှိ မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာကာ အော်သည်။ “သူ့ကို တိုက်ခိုက်စရာမလိုဘူး။ စစ်မြေပြင်ပေါ်က စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ပြပေးရတာပေါ့”

ချင်မူနှင့် အဘိုးကြီးက မတိုက်ဘဲ တစ်ချိုးတည်း လှည့်ပြေးသွားသည်။ ချင်းမန်တံခါးဆီ ပြေးသွားသော ဖုန်တန်းနှစ်တန်းသာ မြင်လိုက်ရ၏။

‌‌ထော့ကျိုးက သူ့လက်ထဲတွင် တောင်လိုပုံနေသော ပစ္စည်းများကို မြှောက်ထားသည်။ လွမ်သီခန်နှင့် ကျန်ရှိသူများ၏အပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများ၊ လက်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် ဝိညာဉ်လက်နက်အားလုံး တစ်ခုမကျန် အခိုးခံလိုက်ရာ အကုန်လုံး မည်သို့လုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကိုယ်လုံးတီး ကျန်ခဲ့ကြသည်။

ချင်မူက ချင်းမန်တံခါးဆီ အသည်းအသန်ပြေးနေပြီး သူ့လက်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိသည်။ စာအုပ်အောက်တွင်တော့ အတွင်းခံတစ်ထည်။

ပန်ကုန်းစုန် မှင်သက်သွား၏။ သူ့အဝတ်ထဲ ကမန်းကတန်း နှိုက်လိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ကမ္ဘာမြေတုန်ဟည်းသွားသော အော်သံကြီး ထွက်လာသည်။

သူ ဖွက်ထားသည့် ရွှေရောင်စာအုပ်ရော၊ သူ့အတွင်းခံပါ အခိုးခံလိုက်ရချေပြီ။

“သူတို့နောက်လိုက်” ပန်ကုန်းစုန် သွေးရူးသွေးတန်း အော်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် ချင်းမန်တံခါး ပွင့်သွားပြီး အထဲမှ စစ်သည်များ၊ မြင်းများ အစုအပြုံလိုက် ထွက်လာကြသည်။ မျှော်စင်နောက်မှ လေသင်္ဘောများ မြောက်တက်လာပြီး သင်္ဘောဦးများက ဟဲ့လန်တံခါးဘက် ရွယ်ထားကြသည်။

သင်္ဘောဦးပေါ်တွင် ဘီလူးကြီးများက စစ်ဗုံများ တီးလျက် ရပ်နေကြ၏။ ဗုံသံက မိုးထစ်ချုန်းသွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းထွက်လာသည်။

ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးအင်ပါယာ ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ၏အသံက ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။ “စစ်သည်တော်တို့၊ ဟဲ့လန်တံခါး ပြားပြားကပ်‌အောင် ဖျက်စီးကြလော့”