စစ်ဆေးမှုကို ထိပ်ဆုံးမှ အောင်မြင်ခြင်း

အခန်း (၇၃) စစ်ဆေးမှုကို ထိပ်ဆုံးမှ အောင်မြင်ခြင်း

ဟန်ရှောင်းသည် ဆံပင်နီနှင့် အမျိုးသမီးကို မတုန်မလှုပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဓားသည် သူ၏ပင်မသွေးလွှတ်ကြောမှ သုံးစင်တီမီတာသာအလိုတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်လှည့်သွားသည်။ အမျိုးသမီး၏ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သောစွမ်းရည်ကို ပြသနေသည်။ အမျိုးသမီးက စူးစူးရဲရဲကြည့်သည်။ "ဘာလို့မရှောင်တာလဲ"

“ဘာလို့ရှောင်ရမှာလဲ။”

“ဒါဆို နင်က ငါမထိုးရဲဘူး ထင်တာလား။”

“မင်းစမ်းကြည့်လို့ရတယ်။”

ဟန်ရှောင်၏ မျက်နှာသည် တစ်ချက်မျှ မပြောင်းလဲပေ။ သူ၏အဝတ်အစားများအောက်တွင် သံလိုက်ဖြင့်ထိန်းချုပ်နိုင်သော တိုးချဲ့ဝတ်စုံ [သံလိုက်ချပ်ဝတ်] သည် သူ၏ကော်လာအနီးတွင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့လည်ပင်းကို ခဏအတွင်း ကာကွယ်နိုင်တာကြောင့် မကြောက်မရွံ့ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် စစ်တပ်စခန်းချရာနေရာ၌ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သောကြောင့် ဟက်စ်လာအေးဂျင့် ဖြစ်ရမည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ သူ့ကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေမည်မဟုတ်ပေ။ ယင်းသည် သူ၏စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ခြင်း သို့မဟုတ် သူ့အား ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်စေရန် စိတ်သွင်းပေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော်၊ သူတို့သည် သူ့ကို ပစ်မှတ်အဖြစ် ဘယ်လို သတ္တိရှိရှိ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာလဲ။ ဟန်ရှောင်း အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရေခဲတွေ အေးစက်သွားတယ်။

ဆံပင်နီနီအမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် ကျောရိုးထဲစိမ့်သွားကာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထိုကြောက်စိတ်က ဘယ်ကလာသည်ကို မသိလိုက်ပေ။ သူမ စိတ်တွေ စုစည်းပြီး လည်ချောင်းတစ်ချက်ရှင်းလိုက်သည်။ "ဟက်စ်လာထောက်လှမ်းရေးဌာနမှ အေးဂျင့် ဝင်းနား"

သူမ စကားဆုံးသွားသည့်အချိန်တွင် သူမဗိုက်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ခု တွန်းထုတ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ကြီးမားသော ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက်သည် သူမ၏ဗိုက်ကို ချိန်ရွယ်ထားသည်။

ထိုအခါမှ ဟန်ရှောင်းက ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟန်ရှောင်း"

အဲဒါ မြန်တယ်။ သူ့သေနတ်ကို ဘယ်လိုဆွဲထုတ်လိုက်မှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး။

သူမ၏သူငယ်အိမ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူမဓားကို ဖယ်လိုက်သည်။ ဟန်ရှောင်းလည်း သူ့သေနတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

“ငါဒါကို မှတ်ထားမယ်”

ဝင်းနားလှည့်ပြီး ထွက်သွားသည် ။

ဟန်ရှောင်း မျက်လုံးများ မှေးသွားသည်။ “ဟက်စ်လာဝန်ထမ်းတွေက ငါတို့အပေါ် ရန်လိုတာ သေချာတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို ဆွဲမချရင် ပိုကောင်းမယ်။"

...

ဝင်းနားသည် ခပ်ဝေးဝေးသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ အေးစက်နေသော ချွေးများက သူ့ဆံပင်ကောက်ကြောင်းပေါ် ရွှဲလာနေသည်ကို သူမ သိလိုက်ကာ အလေးအနက်ဖြစ်သွားသည်။

ကြယ်နဂါးနိုင်ငံအေးဂျင့်က သူမကို… အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးခဲ့တယ်။

ဝင်းနားသည် ဟက်စ်လာအေးဂျင့်များကို ရှာဖွေရန် ဧည့်ခန်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်။ ယဲ့ဖန်က ပြုံးပြီး "ဘာကိုရှာတွေ့လဲ?"

ဝင်းနားသည် သူမ၏ လည်ချောင်းခြောက်ခြင်းကို သက်သာစေရန် ရေတစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ဟန်ရှောင်းက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်"

"ဟန်ရှောင်းလား"

ယဲ့ဖန်သည် သူ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖော်ပြချက်အပေါ် အခြေခံ၍ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားခဲ့သည်။

အဲဒီလူက ရထားပေါ်ကဆင်းကတည်းက တော်တော်ကို နှိမ့်ချပြီးနေခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နာမည်ကို ခေါ်တဲ့အခါမှ ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့တာ။

"ထူးဆန်းတဲ့လူပဲ" ယဲ့ဖန်က သုံးသပ်လိုက်သည်။

...

ဟန်ရှောင်းသည် ဆေးလိပ်သောက်ပြီး စီးကရက်ကို တက်နင်းလိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ချီပိုင်ကျားက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား"

“တစ်ခုခုဖြစ်သွားတယ်။ မြောင်းထဲကို ဝက်မတစ်ကောင် ပြုတ်ကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။”

ချီပိုင်ကျားအနည်းငယ် အဆင်မပြေသလို ခံစားရသည်။ "မင်း ဒီထက်ပိုပြီး လေးနက်နိုင်လား"

"အဲဒါဆိုရင်တော့ ဘာမှမရှိဘူး" ဟန်ရှောင်းက အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ ၎င်းသည် သူ့ကိုကြောက်လန့်စေရန် ရည်ရွယ်သော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းကို မကြားစေလိုပေ။ ပထမဦးစွာ၊ မစ်ရှင်ကိုကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေနဲ့ကတော့ စိတ်ခံစားမှုကြောင့် လမ်းလွဲချင်တယ်လို့ မထင်ခဲ့ပါဘူး။

သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ရန်သူသုံးမျိုးရှိသည်။ ပထမအမျိုးအစားက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသည် ဒါမှမဟုတ် သူ့အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေသည်။ ဒုတိယအမျိုးအစားက သူ့ကိုသေစေခြင်း သို့မဟုတ် အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေသည်။ နောက်ဆုံးအမျိုးအစားက သူ့ရဲ့အဆိုးဝါးဆုံး ရန်သူပင်။ မုန်းတီးခြင်းသာမက အကျိုးစီးပွားချင်း ကွဲလွဲစေသော အမျိုးအစားလည်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာတစ်ခုကတော့ ဂျာမီနယ်အဖွဲ့အစည်းပင်။ ဤသည်မှာ ဟန်ရှောင်အတွက် ထိပ်တန်းဦးစားပေးသော ရန်သူဖြစ်သည်။ ပထမအမျိုးအစားက သူ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်လောက်အောင် မပြင်းထန်ပေ။

ချီပိုင်ကျားက ဟန်ရှောင်းကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ပြီး အဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်ရ၏။ ယခင်က ကွင်းဆင်းတာဝန်များ အများအပြားထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူး၍၊ အခြားနိုင်ငံမှ အေးဂျင့်များသည် မိမိတို့၏ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ပြီး သူတို့၏ အစွမ်းအစကို ပြသမည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ထားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အေးဂျင့်တွေအားလုံးက မော်ကြွားပြီး မာနကြီးကြသည်။ သူတို့၏အရည်အချင်းကို မပြသဘဲ လေးစားမှုနဲ့ စွမ်းအားတွေ ရလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့၏ အထက်အရာရှိကို တိုင်ကြားပါက၊ ၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ရယ်မောလှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ချီပိုင်ကျားက ဟန်ရှောင်းလုပ်ခဲ့တာကို လုံးဝသဘောတူသည်။ သူက ကြယ်နဂါးနိုင်ငံရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေခဲ့သလို၊ ဟန်ရှောင်းက သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားတဲ့အတွက်လည်း ဝမ်းသာ၏။ ဒီကောင်ရဲ့ အရည်အချင်းက ကောင်းတယ်၊ ပိုအရေးကြီးတာကို နားလည်တယ်။

...

"သူတို့ မတိုက်ကြဘူးလား"

ကားလ်သည် သူ့လက်ထောက်၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်။ အဲဒီ ကြယ်နဂါးကကောင်တွေ ငါတို့နယ်မြေမှာ သူတို့ရဲ့နေရာကို သိပုံရတယ်။”

…

မကြာခင်မှာ သူတို့ ထွက်ခွာဖို့ အချိန်ကျလာ၏။ အားလုံးက နယ်ခြားထွက်ပေါက်မှာ စုရုံးနေကြသည်။ ယဲ့ဖန်သည် ဝင်းနားနှင့်အတူ အေးဂျင့်တစ်ဒါဇင်ကို လက်နက်များ တပ်ဆင်ကာ သွားရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

မစ်ရှင်၏ပထမဆုံး နားနေစခန်းသည် ကျီးနက်တောင်ကြားမြို့နှင့် ဝေးသောနေရာဖြစ်သည်။ ဟက်စ်လာ၏ စွန့်ပစ်ထားသော လျှို့ဝှက် ပုန်းအောင်းရာ စခန်းတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ယာယီစခန်းအဖြစ် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။

ဌာန၁၃ မှ လန်ရိုဗာများကို ရထားဖြင့် ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ပုံမှန်တောတွင်းသွားသည့် ကားများသာဖြစ်သည်။ ဟန်ရှောင်း၏ Big Black သာလျှင် ထူးခြားသည်။ ဟန်ရှောင်းက အင်ဂျင်သံ ကျယ်လောင်စွာဖြင့် သူ့အဖွဲ့နှင့်အတူ မောင်းထွက်သွားသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ မောင်းနေသည်။ လီယာလင်းသည် မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ အခြား ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်နေသော အခြားအသင်းဖော် သုံးဦးသည် ပဟေဋ္ဌိဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လီယာလင်း၏ ကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုကို သူတို့ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

နေ့တစ်ဝက် စီးနင်းနေခဲ့ပြီး၊ ဟက်စ်လာက မော်တော်ယာဉ်တန်းကို ဦးဆောင်ကာ ဌာန၁၃က နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

ရုတ်တရက်၊ ဟက်စ်လာ၏ မော်တော်ယာဉ်တန်းသည် အရှိန်မြှင့်လာပြီး အဖွဲ့နှစ်ခုကြား အကွာအဝေးက တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။ တိစုစုနှင့် မာချင်းယန်က ဒါကို သဘောပေါက်သောအခါ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

Big Black မောင်းနှင်နေသော ဟန်ရှောင်းသာလျှင် အနောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုရှောင်၊ ငါတို့ သူတို့ကို အမှီလိုက်ဖို့ လိုတယ်!" လီယောင်က စိုးရိမ်တကြီးပြောသည်။

ဟန်ရှောင်း၏ လက်တစ်ဖက်က စတီယာရင်ဘီးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်က ပြတင်းပေါက်မှ ထွက်နေပြီး လေကို ခံစားနေသည်။ "ငါတို့ဘာလို့ လိုက်ဖို့ လိုတာလဲ။ အခု ဘယ်လောက်ပဲ အရှိန်မောင်းနေပါစေ၊ နောက်မှ ငါတို့ကို စောင့်ရလိမ့်မယ်။”

"အင်း... မင်းအဲလိုပြောတော့လဲ မှန်တာပဲ"

ရုတ်တရက် ရေဒီယိုမှ တိစုစု၏ ရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “လင်းလင်း နင်တို့တွေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်နှေးနေတာလဲ။ မြန်မြန် ငါတို့ကို လိုက်ဖမ်းစမ်းပါ။ ဟန်ရှောင်းရဲ့ အရည်အချင်းက တန်းတူမဖြစ်ဘူးဆိုရင်တော့?"

"ငါ့ရဲ့ ဓာတ်ဆီတွေ မဖြုန်းတီးချင်ဘူး" ဟန်ရှောင်းက တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တိစုစု ချက်ချင်း ကြောင်အသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ထူးခြားသော အကြောင်းပြချက်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ခြင်းပင်။ ငါတို့လို အေးဂျင့်တွေက ဓာတ်ဆီဖိုးကို စိတ်ပူစရာလိုလို့လား။

မာချင်းယန်က ရေဒီယိုတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းဝေ၊ ဒါက ဟက်စ်လာအေးဂျင့်တွေ အစွမ်းပြနေတာပဲ။ ငါတို့ သူတို့ကို ရှုံးလို့မရဘူး။”

ကျန်းဝေသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီး ဟန်ရှောင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းရအောင်။"

လီယာလင်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် ကျန်းဝေ၏ အင်္ကျီလက်ကို အလျင်အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီအရှိန်က အရမ်းကောင်းတယ်!”

"မင်းဘာကိုကြောက်နေတာလဲ" ကျန်းဝေက တကယ်ကို အံ့သြသွားသည်။

"ခေါင်းဆောင် အသက်ရှင်နေရတာ မကောင်းဘူးလား" လီယာလင်းက တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ငိုယိုသည့်လေသံဖြင့် ပြောသည်။

ကျန်းဝေသည် အလွန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။

ဟန်ရှောင်းမျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "မင်းသူတို့ကို တကယ်လိုက်ချင်နေတာလား။"

“ဟုတ်တယ်။” ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟန်ရှောင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဂီယာကို သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ပြောင်းလိုက်တယ်။ “ကောင်းပြီလေ။ မင်းတို့တွေ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြတာ ပိုကောင်းတယ်”

လီယာလင်းသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသည်။ ကားတံခါးကို အတတ်နိုင်ဆုံး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ကာ အံကြိတ်လိုက်သည်။

“နင်တို့…မင်းတို့တွေ သေချာပေါက် နောင်တရလိမ့်မယ်”

…

နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ အားလုံးက လိုရာခရီးကို ရောက်ကြပါတယ်။

မော်တော်ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အနက်ရောင်ထရပ်ကားကြီးကို သူတို့အားလုံး အံ့သြထိတ်လန့်ကာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ အရင်က မြင်ကွင်းကို တွေးလိုက်တိုင်း ကျောရိုးထဲစိမ့်ပြီး အေးသွားသလို ခံစားနေရသည်။

သူတို့သည် “S” နှင့် “Z” ပုံသဏ္ဍာန် လှုပ်ရှားမှုများကဲ့သို့ အရာများစွာကို မြင်ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံရှိ အေးဂျင့်များဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ ၎င်းတို့သည် “&” ပုံသဏ္ဍာန် လှုပ်ရှားမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြခြင်းဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေထက်လည်း ပိုမြန်သေးသည်။

ဒါဟာ ဒရစ်ဖ်ဆွဲခြင်းလို့တောင် ပြောလို့မရနိုင်ဘူး... ပျံသန်းခြင်းနဲ့ ပိုတူသည်။

ထရပ်ကားဒရိုင်ဘာသည် သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ကြီးမားသူဖြစ်ရမည်။

ကျန်းဝေ၊ လီယောင်နှင့် လီယာလင်းတို့သည် ကားပေါ်မှ စမ်းတဝါးဝါး ဆင်းလာကာ၊ နံဘေးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုင်ပြီး သူတို့အတွင်း၌ ရှိရှိသမျှ အရာအားလုံးကို အန်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ သူတို့သည် သေသွားသည်ကမှ ပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားလာရသည်။

“ဝေါ့___”

“အိုး ဘုရားရေ... ငါ သေတာ့မလိုပဲ။ ဝေါ့___”

“နင်တို့ကို ပြောသားပဲ နောင်တရပါလိမ့်မယ်လို့။ ဝေါ့___”

ဟန်ရှောင်းသည် ကားပေါ်မှ လမ်းလျှောက်ဆင်းကာ ပါးစပ်ထဲသို့ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို သာသာယာယာ ထည့်လိုက်သည်။ သူက ပြုံးပြီးပြော၏ "မင်းငါ့ကို လိုက်ဖို့ပြောတာလေ"

"မင်း... တိုက်ကားမောင်းတာကို အထူးပြုထားတာလား"

ဟန်ရှောင်းက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သည်။ တိုက်ကားလား? ငါ့ကို နှိမ့်ချမနေပါနဲ့။ ငါက စက်ရုပ် မောင်းနေကျကွ။

လမ်းဘတ်သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ခိုင်ခံ့သောခြေလှမ်းများဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ဟန်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "တွေ့လား? ငါ့ကားမောင်းရတာကို သဘောကျလောက်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။”

လမ်းဘတ်က သူ့ပါးစပ်ကို စကားပြောရန် ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရေတံခွ

န်လို အန်ထွက်လာသည်။ အရာအားလုံး အန်ထုတ်ပြီးမှသာ လမ်းဘတ်က "မင်း စတီယာရင်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ထိရင် ငါ ကားပေါ်ကနေ ခုန်ချမယ်"

အခန်း (၇၃) ပြီး၏။

လင်းဆက်

+++++