ထူးခြားသော မွေးရာပါ ပါရမီများ *

ဘဝတွင် အပျော်ရွှင်ရဆုံးအချိန် လေးချိန်ရှိသည်။ ထိုလေးချိန်မှာ မိုးခေါင်ပြီးနောက် မိုးရွာချိန်၊ ရေခြားမြေခြားတွင် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်နှင့် ပြန်တွေ့ရချိန်၊ မင်္ဂလာဦးညအချိန်နှင့် နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ချိန်တို့ဖြစ်သည်။

ကျန်းရီ၏ဘေးတွင် မိန်းမများစွာ ရှိသည်။ သို့သော် သူသည် တစ်ယောက်ကိုမှ လက်မထပ်ခဲ့ဖူးသေးပေ။ ယခုတွင် အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်က သူ့အား သတို့သမီးအသစ်စက်စက်လေးများနှင့် မင်္ဂလာဦးညကုန်ဆုံးရန် ဖိအားပေးနေသည်။ ဗုဒ္ဓဧကရာဇ်တွင် သူ့ရည်ရွယ်ချက်နှင့်သူ ရှိကြောင်း ကျန်းရီသိသည်။ ကျန်းရီ အင်အားကြီးလာလေလေ၊ အားလုံးက လုံခြုံသည်ဟု ပိုခံစားလာရလေလေဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤနယ်မြေထဲမှ ထွက်သွားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးနှင့် အပြင်လောကမှ တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရမည့် အခွင့်အရေးတို့ကလည်း ပိုများလာမည်ဖြစ်သည်။

ရီချန်က လက်ထပ်ပွဲကို မငြင်းသဖြင့် ကျန်းရီတွင် ငြင်းစရာအကြောင်း မရှိပေ။ သူသည် ရေမိုးချိုး၍ အဝတ်အစားအသစ်များ လဲဝတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို မျက်မြင်သက်သေထား၍ ရီချန်နှင့် ယဉ်ရို့ပင်းတို့ကို လက်ထပ်ယူလိုက်လေသည်။ သူမတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြပေသည်။

ဤလက်ထပ်ပွဲ၏ အခရာကျသူမှာ ရီချန်ဖြစ်ကြောင်း ယဉ်ရို့ပင်းသိ၏။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ အဘိုးနှင့် အဖေတို့ ရှေ့တွင် လက်ထပ်ရခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ အလွန်ပျော်နေပေသည်။

ယခင်တွင် ယဉ်ရို့ပင်းသည် နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ကျန်းရီနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမရင်ထဲတွင် မျိုးနွယ်မှ ထုတ်ပယ်ခံရရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားတောင်ခြေတွင် ယဉ်ဧကရာဇ်က သူမသာ ကျန်းရီနောက်သို့ လိုက်သွားလျှင် ယဉ်မျိုးနွယ်က သူမကို မျိုးနွယ်ဝင်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်တော့မည် မဟုတ်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ယခုတွင်မူ သူမ၏ အဆုံးသတ်က ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဖြစ်သွားပေပြီ။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။

သူတော်စင်အင်ပါယာမြို့တစ်မြို့လုံး လက်ထပ်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေကြသည်။ ညဧကရီသည် သူမ၏ မြေးမလေးများက မင်္ဂလာဆောင်သကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် လိုက်လုပ်ပေးနေသည်။ သူတော်စင်အင်ပါယာသည် အလွန်ပင်ပန်းနေသော်လည်း အနီးရှိ မြို့များမှ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အားလုံးကို စုဝေး၍ ကျန်းရီ၏ မင်္ဂလာပွဲကို ဆင်နွှဲသည်။ မြို့ထဲတွင် စားပွဲပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ခင်းကျင်းထားပြီး သေရည်အိုး ထောင်ချီ ပြင်ဆင်ထားသည်။ သားရဲမျိုးစုံ၏ အသားများကိုလည်း ကင်ထားသည်။ ဝိညာဉ်သစ်သီးများမှာလည်း မကုန်ခမ်းနိုင်ပေ။ ထိုနေ့သည် ပြီးခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူတော်စင်အင်ပါယာမြို့၏ အပျော်ရွှင်ရဆုံးနေ့များထဲမှတစ်နေ့ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းရှောင်နူက သတို့သမီးအရံလုပ်သည်။ သူမသည် ပျော်ရွှင်နေပုံပေါ်သည်။ ထို့ပြင် တစ်ကြိမ်မှ မျက်နှာပျက်မသွားခဲ့ပေ။ သို့သော် ကျန်းရီ၊ ရီချန်နှင့် ယဉ်ရို့ပင်းတို့က ဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားနန်းတော်ထဲ ဝင်သွားသောအခါတွင်မူ ဘဝတွင် တစ်ခါမှ သေရည်မသောက်ခဲ့ဖူးသော သူမသည် သေရည်အိုးတစ်အိုးကိုဖက်၍ သူမ၏အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သေရည်သောက်ကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

***

ဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားနန်းတော်ထဲတွင် ကျန်းရီသည် ရီချန်နှင့် ယဉ်ရို့ပင်းကို အခန်းတစ်ခန်းစီသို့ ပို့လိုက်သည်။ ယဉ်ရို့ပင်းသည် ကျန်းရီက သူမအခန်းထဲ ဝင်လာသောအခါ တွန်းထုတ်၍ ရီချန်၏ အခန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“အဲ့ကိုသွားပါ။ မမရီချန်ကို အကြာကြီး‌ စောင့်မနေရပါစေနဲ့။ လူဆိုးကောင်... ရှင်က ကံတော့ကောင်းသားပဲ။ မမရီချန်ကို ကြင်နာယုယပါ”

“ဟီးဟီး... ခဏနေရင် ငါ မင်းဆီကို လာခဲ့ပါမယ်။ ငါ ဘယ်လောက်သန်မာတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား”

ကျန်းရီ၏ စကားကြောင့် ယဉ်ရို့ပင်း ရှက်သွားပြီး သူ့ကို တွန်းထုတ်ကာ အခန်းတံခါး ပိတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မည်သည့်မိန်းမကမှ မိမိ၏ယောက်ျားကို အခြားတစ်ယောက်နှင့် မဝေမျှလိုပေ။ သူမသည် အပေါ်ယံတွင် ပြုံးနေသော်လည်း ရင်ထဲ၌ နာကျင်နေရသည်။ သို့သော် ယင်းမှာ မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ရခြင်း၏ နာကျင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ကျန်းရီသည် ရီချန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ရီချန်က ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အဝတ်နီတစ်စ ခြုံထားသော်လည်း ကျန်းရီသည် သူမ၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာလေးကို မြင်နေရသေးသည်။ သူမသည် ဝတ်စုံကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်းရီ လျှောက်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူမ အနောက်သို့ အတန်ငယ် ယို့သွားသည်။

“ချန်အာလေး...”

ကျန်းရီသည် ရီချန်အနားသို့ အတင်းကပ်မသွားပေ။ ထိုအစား ရီချန်အတွက် စားပွဲပေါ်ရှိ သေရည်အိုးထဲမှ သေရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ အဝတ်စနီကို ညင်သာစွာ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး အပြစ်ရှိဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလက်ထပ်ပွဲက အရမ်းရိုးရှင်းလွန်းတယ်။ မင်းအတွက် ခက်ခဲခဲ့မှာပေါ့။ မပူပါနဲ့... အပြင်ကို ပြန်ရောက်ရင် ငါ မင်းအတွက် လက်ထပ်ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ထပ်ကျင်းပပေးပါမယ်.. ဟုတ်ပြီလား”

ရီချန်က မျက်လုံးပင့်လိုက်၏။ ထို့နောက် စတင်ရည် မျက်ရည်ဝဲလာလေသည်။ သူမသည် အတန်ငယ် စိတ်ကောက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် သိရင် ပြီးတာပဲ။ ရှင်က လူဆိုးပဲ။ နောက်ကျ ရှင် ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ရင် ရှင့်မျက်စိရှေ့မှာပဲ ကျွန်မ သေလိုက်မှာ...”

“အနိုင်မကျင့်ပါဘူး။ မင်းက ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမလှလေးပဲ။ ငါက မင်းကို ချစ်ဖို့တောင် မစောင့်နိုင်တော့တာ... ဘာလို့ အနိုင်ကျင့်ရမှာလဲ”

ကျန်းရီသည် ရီချန်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်၍ သေရည်ခွက် ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရီချန်နှင့် လက်ချင်းယှက်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“တစ်သက်လုံး မခွဲမခွာနေသွားမယ့် အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ဒီသေရည်ကို သောက်ကြတာပေါ့”

“အွန်း...”

နောက်ဆုံးတွင် ရီချန် စိတ်တည်ငြိမ်လာပေပြီ။ သူမသည် ချိုသာစွာပြုံးလိုက်၏။ ထိုအပြုံးက လှပလွန်းရာ ကျန်းရီ ရင်ခုန်ရပ်သွားသည်။ အခန်းထဲမှ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးသည် ယိမ်းထိုးနေသည်။ ထိုဖယောင်းတိုင်မီးမှိန်မှိန် အောက်တွင် ရီချန်က ပို၍ပင် လှပနေသည်။ သေရည်သောက်ပြီးနောက် သူမ ထပ်မံ၍ ရှက်သွေးဖြာလာ၏။ သူမ၏ အမူအယာလေးများက ကျန်းရီကို အရူးအမူး ဖြစ်နေစေပေသည်။

ကျန်းရီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်၏။ သို့သော် ရီချန်၏ အဝတ်အစားများကို နွားသိုးကြိုးပြတ် စွဲမချွတ်ဝံ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် သူမကို ညင်သာစွာ နမ်း၍ နှူးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်နှစ်ဘက်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။ သူသည် သူမက သူမဘာသာ စိတ်ပါလာသည်ကို လိုချင်ပေသည်။

ကျန်းရီက ထိုကိစ္စတွင် ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် မိန်းမတစ်ယောက်ကို စိတ်ကြွလာအောင် လုပ်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။ မကြာခင်မှာပင် ရီချန်တစ်ယောက် စိတ်ပျော့သွားပြီး ရှိုက်ညည်းသံသဲ့သဲ့လေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းရီသည် ရီချန်၏ အဝတ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက အခန်း၏ မှိန်ပြပြအလင်းရောင်၊ ည၏အအေးဓာတ်တို့နှင့် အလွှာမခြား ထိတွေ့သွားတော့သည်။

“မင်းက ကောင်းကင်ရဲ့ အပြောင်မြောက်ဆုံးလက်ရာပဲ”

ကျန်းရီသည်လည်း အသက်ရှူမြန်လာသည်။ သူသည် အတိတ်တွင် ရီချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခု၌ ရီချန်က ပို၍ ဝင်းမှည့်နေပြီဖြစ်သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ငွားငွားစွင့်စွင့် ဖူးပွင့်နေပေပြီ။ ယခုတွင် သူမသည် အလွန်ကြော့ရှင်းလှပနေကာ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ကုတင်ပေါ်မှ မြင်ကွင်းက အလွန်လှပနေ၏။ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက ယစ်မူးဖွယ်ပင်။ ကျန်းရီသည် ရီချန်၏ ပြီးပြည့်စုံသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ ရီဝေနေသော မျက်ဝန်းလေးများကို စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ခရမ်းရောင်ဆံပင်၏ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ ကျန်းရီ ယစ်မူးသွားပေသည်။

သောက်ကြည့်မှ သေရည်၏ ပြင်းအားကို သိမည်။ နက်ရှိုင်းစွာချစ်ဖူးမှ စစ်မှန်သောနာကျင်မှုကို သိမည်။

ကျန်းရီသည် ရီချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူနေပေသည်။ သူတို့ ပူးကပ်သွားသောအခါ ရီချန်က ခပ်သဲ့သဲ့ ညည်းလိုက်သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်လေးက အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပေသည်။

ကျန်းရီသည်လည်း ဓာတ်လိုက်ခံရသလို ခံစားနေရသည်။ ထိုခံစားချက်က သာမန်မဟုတ်ပေ။ မိုးကြိုးပစ်ချခံနေရသလိုမျိုးဖြစ်သည်။ သူ၏ ဂွကြားဆိုလျှင် မီးကျွမ်းနေသည်ဟုပင် ခံစားရသည်။ အားကောင်းသော လျှပ်စီးဓာတ်က သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လက်မြောက်အရှုံးပေးချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။

“ကျန်းရီ တောင့်ထားပါ။ အဲ့ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်မိုးကြိုးခန္ဓာက အတွင်းအားပဲ။ အဲ့အတွင်းအားက ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကောင်းတယ်”

ရီချန်သည် ကျန်းရီ၏ နာကျင်မှုကို သတိပြုမိလိုက်၍ နူးညံ့စွာ အားပေးလိုက်သည်။ ကျန်းရီသည် အံကြိတ်၍ တောင့်ခံလိုက်ရသည်။ သူ ထည့်သွင်းလိုက်တိုင်း အားကောင်းသော လျှပ်စီးဓာတ်ကို ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ငရဲသို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရောက်နေသလိုမျိုး ခံစားနေရပေသည်။

သို့သော် အားကောင်းသော လျှပ်စီးတန်းက သူ့ကိုယ်တွင်းသို့ ဝင်နေကြောင်း ကျန်းရီသိသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းလျှပ်စီးတန်းသည် သူ၏ သတ္တမမြောက် ကြယ်စက်လုံးထဲသို့ စီးဆင်းသွားနေသည်။ နောက်ဆုံးပင် သတ္တမမြောက် ကြယ်စက်လုံးထဲ၌ အတွင်းအား ပြည့်သွားပြီး ကြယ်စက်လုံးက စတင် ပြောင်းလဲလာလေသည်။

ကောင်းကင်မိုးကြိုးခန္ဓာက အမှန်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ၎င်း၏ လျှပ်စီးဓာတ်က အလွန်အားကောင်းသည်။ သို့သော် ကျန်းရီသည် ရီချန်နှင့် ချစ်တင်းနှောတိုင်း ဓာတ်လိုက်ခံရမည်လော။

ကျန်းရီ၏ ခေါင်းထဲတွင် ထိုသို့သော အတွေးများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ ကြက်သီးများပင် ထမိသည်။ ရီချန်က သူ၏အတွေးကို ခန့်မှန်းမိပုံပေါ်၏။ ထို့ကြောင့် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြီးရင် ဘာလျှပ်စီးမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်းရီ တောင့်ထားပါဦး...”

ထိုသို့ဖြင့် ကျန်းရီသည် နာလည်းနာ၊ ပျော်လည်းပျော် ဖြစ်သွားရပေသည်။

ရေခဲနှင့် မီးက ရောနှောနေသည်။ ထိုချိုချိုခါးခါး ခံစားချက်ကို ကျန်းရီ တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရီသည် လျှပ်စီးဓာတ်ကို ပို၍ ခံနိုင်ရည် ရှိလာ၏။ သူ မနာကျင်တော့ဘဲ ကောင်းသထက် ကောင်းလာသည်။ အခြေအနေက ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖြစ်လာပေပြီ။

ရီချန်သည် ကာမရေယဉ်ကြောတွင် ခြေလွတ်လက်လွတ် မျောနေသည်။ သူမသည် သူမချစ်ရသော ယောက်ျား၏ ချစ်တင်းနှောမှုကို ခံစားနေသည်။ သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက ပျော်ရွှင်ကျေနပ်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး ချွေးများကြောင့် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ထိုပုံစံနှင့်လည်း အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပေသည်။ သူမကို ရရှိသော မည်သည့်ယောက်ျားမဆို ဇမ္ဗူတွင်တစ်လူဟေ့ဟု ခံစားရမည်သာ။

အတော်ကြာပြီးနောက်...

လျှပ်စီးတန်းက ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ကျန်းရီသည် သူ၏ သတ္တမမြောက် ကြယ်စက်လုံးက ခရမ်းရောင်အလင်း တောက်ပနေကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ကြယ်စက်လုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကားလာကာ ပြောင်းလဲနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ ကြယ်တာရာစွမ်းအားတန်း တစ်တန်း ကျဆင်းလာပြီး ဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် သေရည်သောက်နေကြသေးသော လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“အာ...”

လူများသည် နန်းတော်ကို ငေးကြည့်၍ မှင်တက်နေကြသည်။ ဗုဒ္ဓဧကရာဇ်နှင့် ဗုဒ္ဓအင်ပါယာတို့သည်ပင် မည်သည့်ကိစ္စဖြစ်နေကြောင်း သေချာမသိကြပေ။

သို့သော် ရွှမ်ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်သည်။

“အရှင်ငယ်ကတော့ တကယ့်ကို အရှင်ငယ်ပါပဲ။ သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီတွေ ရှိတယ်။ သူ မင်္ဂလာဦးည ကုန်ဆုံးလိုက်ရုံနဲ့တင် မိုးမြေတုန်ခါသွားပြီး သူ့ရဲ့ ကြယ်စက်လုံးက ပြောင်းလဲသွားတယ်...”

***