အခန်း (၃၂၀)
Vol. 23 Ch. 320
ဆရာတုန်းဖန်ကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
လျောင်ချန်က ညင်သာစွာသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့လှည့်၍ ဦးညွှတ်သည်။
“ညီအစ်ကိုဟန်၊ ငါမှားသွားခဲ့ပါတယ်”
ဟန်မူယဲ့က မတ်တပ်ထရပ်သည်။ သူ့မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လျောင်ချန်ကို ကူညီမပေးခဲ့ပေ။
“တုန်းဖန်ရှုက မင်းတို့လျောင်မိသားစုဝင်တွေကို တပည့်အဖြစ်အသိအမှတ်မပြုခဲ့တာ မအံ့သြတော့ပါဘူး။ မင်းက ကုန်သည်တစ်ယောက်ပဲ။ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီလား”
ဟန်မူယဲ့က တစ်ဖက်သို့ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် ကျန်းချုံးယန်နှင့် လောဝူယန်ကို မြင်ရသည်။
“ငါ၊ ဟန်မူယဲ့က ကဗျာတွေ၊ စာစုတွေနဲ့အတူ လောကမှာ လှည့်ပတ်သွားလာခဲ့တယ်။ ငါက ကဗျာအကြောင်းကိုမသိဘူးလို့ မင်းပြောချင်တာလား”
ဤအခြေအနေသည် ပြီးပြည့်စုံ၏။
သူ့အတွက် ကဗျာနှင့်စာစုများသည် အလွန်လွယ်ကူသည်။
သူ့စကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ကျန်းချုံးယန်နှင့် လောဝူယန်တို့၏မျက်နှာထားက မည်းမှောင်သွားသည်။
အောက်တွင် လူအများအပြားက ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင်ရပ်ေသောဟန်မူယဲ့ကို မော့ကြည့်သည်။
သင်္ဘော၏ အပေါ်ဆုံးအထပ်တွင် လရောင်ဖြူဝတ်စုံနှင့် မင်းသမီးယွင်သွမ့်က မင်းသမီးယွင်ကျင်းဆီသို့ တိုးကပ်လာသည်။
“အစ်မ၊ သူပဲ”
သူမက မင်းသမီးယွင်ကျင်းကို တိုင်ပြောခဲ့သော်လည်း လျစ်လျူရှုထားသောကြောင့် အနည်းငယ်စိတ်ဓာတ်ကျမိသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများက ချီစွမ်းအင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။
“အစ်မ၊ သူက ကဗျာကောင်းတစ်ပုဒ်ရေးပြီး ဟုန်ချန်ဓားဂိုဏ်းကလူကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်ထင်လား”
“အစ်မက သူ့အတွက်ကပြပေးမယ်ဆိုရင်တောင် ဟုန်ချန်ဓားဂိုဏ်းကလူတွေအတွက် ကပြပေးတာထက် ပိုကောင်းတယ်”
ထို့နောက် သူမက ကြောင်အသွားပြီး မင်းသမီးယွင်ကျင်းကို ဖက်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ တခြားလူတွေကို ကမပြရဘူး”
မင်းသမီးယွင်ကျင်းက ရယ်လိုက်ပြီး လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ တစ်ဖက်လူ၏နဖူးကို ထိသည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။
“သူ့မှာ ကဗျာရေးဖို့အတွက် သတ္တိရှိမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
သူ့ကဗျာက လောဝူယန်ကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဟုန်ချန်ဓားဂိုဏ်းနှင့် ရန်သူဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
သာမန်လူများတွင် ထိုသတ္တိမျိုးမရှိပေ။
“လောကမှာ ခရီးသွားနေတာလား”
လောဝူယန်က မရှင်းလင်းသောအပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ဟန်မူယဲ့ကိုကြည့်သည်။
“အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ဟုန်ချန်ဓားဂိုဏ်းကို လာခဲ့ရမယ်”
“ဒေသသုံးခုရဲ့ ခမ်းနားမှုအများစုကို ငါတို့ဟုန်ချန်ဓားဂိုဏ်းက သိမ်းယူထားတယ်။ မင်းမလာရင် နှမြောစရာကောင်းနေမှာပဲ”
“ကောင်းပြီ”
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာပြောသည်။
“ငါတစ်ခေါက်လာကြည့်ပါ့မယ်”
သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် လောဝူယန်က မောက်မာစွာပြုံးသည်။
“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ မင်းက ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်သားတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက နည်းနည်း မောက်မာနေသေးတယ်”
“ငါက ဒီကဗျာကို တုံးအတဲ့ကွန်ဖြူးရှပ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီကနေ ရခဲ့တယ်”
“ငါ့ကိုပြောပါ။ ဒီကဗျာက ကောင်းလား ဆိုးလား”
သူ့နောက်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူတစ်ယောက် ထရပ်လာသည်။
ထိုလူများ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ချီစွမ်းအင်အလင်းနှင့်ဓားအလင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့၏ကျင့်ကြံဆင့်သည် နက်နဲ၏။
ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကိုသတ်ဖြတ်ပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ်ရခဲ့သည်။
“မင်းက တုံးအတယ်လို့ ပြောလိုက်မှတော့ ငါပြောစရာ လိုသေးလို့လား”
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါသည်။
လောဝူယန်၏မျက်နှာထားက မည်းမှောင်သွားသည်။
တစ်ဖက်လူက ဟုန်ချန်ဓားဂိုဏ်းကို ရန်စနေသည်။
ကျန်းချုံးယန်က ဟန်မူယဲ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့်ပြောသည်။
“တိမ်တိုက်ပိုးသားအင်မော်တယ်သင်္ဘောရဲ့ စည်းကမ်းတွေအရ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို မကောင်းဘူးလို့ပြောရင် နောက်ထပ်ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးဖွဲ့ပေးရမယ်”
ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးပြီး တစ်ဖက်လူကို ဖိနှိပ်ရမည်။
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါသည်။
သူစိတ်မဝင်စားပေ။
ကျန်းချုံးယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ သူစကားမပြောခင်မှာ ဟန်မူယဲ့၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒီကဗျာထက်ပိုကောင်းတဲ့ကဗျာကို ရေးနိုင်တဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းမယုံရင် မေးကြည့်လိုက်လေ”
ကျန်းချုံးယန်က အောက်တွင်ရှိသောခန်းဆောင်ကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။
“ဘယ်သူကလုပ်ရဲလဲ ....”
“အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေက ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်သားတွေရဲ့ နယ်မြေပဲ”
ဟန်မူယဲ့၏အသံက ဖြတ်ဝင်လာသည်။
“ဒီနေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကို ဖိနှိပ်ရဲရင် မနက်ဖြန်မှာ လူတစ်ယောက်က ကျင်းချွမ်မြို့နဲ့ နန်းမြို့တော်ကို ကျူးကျော်ရဲလိမ့်မယ်”
ဟန်မူယဲ့၏အသံက သူရဲကောင်းဆန်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုက အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေကို နှစ်သောင်းချီကြာအောင် ဖိနှိပ်ထားတယ်။ ဒီနေ့ ကျင်းချွမ်မြို့မှာ လူတစ်ယောက်က ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကို ဖိနှိပ်ရဲနေတယ်”
“မင်းတို့ကောင်တွေက ပုန်ကန်တော့မလို့လား”
ပုန်ကန်ခြင်း…
မည်သူ လုပ်ရဲသနည်း။
ကျန်းချုံးယန်၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်လုံးပြူးနေသည်။
သူ့ဘေးတွင်ရှိသော လောဝူယန်နှင့် တခြားသူများကလည်း လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ဟန်မူယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုအပြစ်ကို ခံယူရဲသူမရှိပေ။
သင်္ဘော၏ထိပ်ဆုံးအခန်းတွင် မင်းသမီးယွင်ကျင်း၏မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။
သူမက လိုက်ကာစကိုဖြတ်ကျော်၍ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဟန်မူယဲ့ကိုကြည့်သည်။
ဟန်မူယဲ့က တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိပုံပေါ်ပြီး မော့ကြည့်လာသည်။
“သခင်လေးက တရားလွန်ပြောနေတာပဲ”
ကျန်းချုံးယန်က ခံစားချက်များကိုဖိနှိပ်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။
“ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ကိစ္စရပ်တွေက တိုင်းပြည်နဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး”
“မသက်ဆိုင်ဘူးတဲ့လား”
ဟန်မူယဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။
“စုကျီကျန်းကို သူနဲ့မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ သွားပြောလိုက်လေ”
“ဟယ်ကျင့်ကို သူနဲ့မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်လေ”
“ကျွမ်းဟန်ကိုလည်း မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ သွားပြောလိုက်ပါ”
ဟန်မူယဲ့က ခဏတာရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်းချုံးယန်၏ ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာကိုကြည့်သည်။ သူက အေးစက်စွာပြော၏။
“မင်းက ဝမ်မော့ရှန်ကိုတောင် အဲဒီလိုမျိုးပြောဖို့ သတ္တိရှိနေလောက်တယ်”
ရှုရှီဒေသအုပ်ချုပ်သူ စုကျီကျန်း…
ရှုရှီဒေသ၏ ဆန်းကြယ်နေမင်းသက်တော်စောင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟယ်ကျင့်…
ရှုရှီဒေသ၏ မီးတောက်နီစစ်တပ်ခေါင်းဆောင် ကျွမ်းဟန်…
တိုင်းပြည်၏ အမတ်ချုပ်ကြီးဝမ်၊ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုသူတော်စင် ဝမ်မော့ရှန်…
သင်္ဘောတစ်စင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်ကျသံကိုတောင် ကြားနိုင်သည်။
ကျန်းချုံးယန်၏မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ မည်သည့်အရာကိုမှ မပြောရဲတော့ပေ။
လောကသည် ဘုရင်နှင့်သက်ဆိုင်သည်။
ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုက ဘုရင်နှင့် သူတော်စင်များကို အာရုံစိုက်ထားသည်။
ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုဆရာတစ်ယောက်က ကိုယ်ပိုင်လူများအပေါ်တွင် ညင်သာပြီး ရန်သူများအပေါ်တွင် ရက်စက်သည်။
ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏စည်းမျည်းများကို ဖြတ်ကျော်ရဲလျှင် ဆန်းကြယ်နေမင်းသက်တော်စောင့်များက သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိမ့်မည်။
ဟုန်ချန်ဓားဂိုဏ်းသည် သန်မာသည်။ သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းက မည်မျှပင်သန်မာပါစေ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ရမည်။
လောဝူယန်၏ဘေးတွင် အသက်လေးဆယ်အရွယ်လူတစ်ယောက်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ ကျန်းချုံးယန်ကို နောက်ဆုတ်ရန်အချက်ပြသည်။
သူက ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးပြီး ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။
“သခင်လေးက စကားနိုင်လုတဲ့နေရာမှာ တော်တာပဲ”
သူက လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး သင်္ဘော၏ထိပ်ဆုံးအထပ်ကိုကြည့်၍ နှုတ်ဆက်သည်။
“ကျင်းချွမ်မြို့ရဲ့ရှုခင်းတွေက တကယ်ထူးခြားတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကျင့်ကြံသူတွေက တောရိုင်းထဲကပဲ။ ငါတို့က လူသားလောကရဲ့စွန်းထင်းမှုကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
ထိုသို့ဖြင့် သူက အင်္ကျီလက်စကိုဝှေ့ယမ်းပြီး တစ်ဖက်ပြတင်းပေါက်မှ ပျံထွက်သွားသည်။
လောဝူယန်နှင့် တခြားသူများကလည်း နောက်မှလိုက်သွားသည်။
သူတို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့က တည့်တိုးဆန်ပြီး အဖတ်ဆည်ရန်အတွက် စကားလုံးအနည်းငယ်တောင် ပြောမသွားခဲ့ပေ။
လေသာဆောင်တွင်ရှိနေသောကျန်းချုံးယန်က အံတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ဟန်မူယဲ့ကိုကြည့်သည်။ သူက ပုံမှန်လမ်းကြောင်းမှထွက်မသွားဘဲ အင်မော်တယ်သင်္ဘောပေါ်မှ ပျံသန်း၍ထွက်သွားသည်။
ထိုလူများထွက်သွားသောအခါတွင် ခန်းဆောင်သည် အားပေးသံများနှင့်ဆူညံသွားသည်။
ဟန်မူယဲ့က စကားလုံးအနည်းငယ်နှင့် ကျန်းမိသားစု၏သခင်လေးနှင့် ဟုန်ချန်ဓားဂိုဏ်း၏ကျင့်ကြံသူများကို ခေါင်းငုံ့၍ထွက်သွားအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းလမ်းမျိုးသည် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ အစစ်အမှန်နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရပ်သည် ကဗျာ၊ ဂီတ၊ ကျားကွက်နှင့် လက်ရေးလှပညာရပ်မျှသာ မဟုတ်ချေ။
ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုတွင် စကားတစ်လုံးနှင့် မိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနိုင်သည်ဟု ပြောကြသည်။ စကားတစ်လုံးနှင့် စစ်သည်တစ်သောင်းကို အနိုင်ယူနိုင်သည်။
ခန်းဆောင်ထဲတွင် လူအများက ကဗျာစပ်ပြီး လောဝူယန်၏ကဗျာထက် အဆတစ်ရာကောင်းသည်ဟု ပြောနေကြသည်။ သူတို့က ဟန်မူယဲ့၏နာမည်ကိုအော်ဟစ်၍ ကဗျာစပ်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေသည်။
အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပျော်ရွှင်နေသည်။
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့နောက်တွင်ရှိသောလျောင်ချန်ကို ကြည့်သည်။
“ငါက ကျင်းချွမ်ကို မြင်ပြီးပြီ။ အခု ထွက်သွားဖို့အချိန်ရောက်ပြီမဟုတ်လား”
သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် လျောင်ချန်၏မျက်နှာထားက ထူးဆန်းသွားသည်။
“ညီအစ်ကိုဟန်အတွက် အချစ်ဇာတ်လမ်း မစရသေးဘူးလေ”
သူပြောပြီးသွားသောအချိန်တွင် အခန်းတံခါးမှ အသံထွက်လာသည်။
“သခင်လေးလျောင်၊ မင်းသမီးလေးက ရှင်နဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းကို အပေါ်ဆုံးထပ်ဆီ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်”
လျောင်ချန်က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ဟန်မူယဲ့ကိုကြည့်သည်။
....
တိမ်တိုက်ပိုးသားအင်မော်တယ်သင်္ဘော၏ အပေါ်ဆုံးအထပ်တွင် ဟန်မူယဲ့က တိတ်ဆိတ်သောအခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်၍ အဝေးသို့ကြည့်သည်။
သူက ကျင်းချွမ်မြို့၏ နံပတ်တစ်အလှလေးကို မြင်ချင်သောကြောင့် အပေါ်ထပ်သို့တက်လာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကျိန်ဆိုနိုင်သည်။
သူက အင်မော်တယ်သင်္ဘော၏ အမြင့်ဆုံးအထပ်တွင်ရပ်ပြီး အဝေးရှိမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထိုအရာသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူက အပြင်သို့ကြည့်လိုက်သောအချိန်တွင် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။
အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခရမ်းရောင်သရဖူဆောင်းထားသော အနောက်ဘက်မြို့စောင့်တပ်ဘုရင်၏ အမွေဆက်ခံသူက ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
“ငါနင့်ကိုပြောထားလိုက်မယ်။ ပြီးရင် နင့်ကို ကဗျာစပ်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူး။ နင်ကြားလား”
မင်းသမီးယွင်သွမ့်က ဟန်မူယဲ့ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းလျက် တီးတိုးပြောပြန်သည်။
“ပြီးတော့ ငါ့အစ်မက နင့်အတွက်ကပြရင် နင့်ကို ကြည့်ခွင့်မပြုဘူး”
ထို့နောက် သူမက တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။ တံခါးမပိတ်ခင် သူမက လက်သီးဆုပ်များကိုဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သေးသည်။
တံခါးထပ်ပွင့်လာသောအခါတွင် ခရမ်းဖျော့ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းမလှလေးတစ်ယောက် အထဲသို့ဝင်လာသည်။
မင်းသမီးယွင်ကျင်းက အမျိုးသမီးအဝတ်အစားများနှင့်ဆိုလျှင် လှပလိမ့်မည်ဟု သူတွေးထားခဲ့သော်လည်း လူကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။
သူမက တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ နူးညံ့ညင်သာပြီး ပန်းတစ်ပွင့်သဖွယ် လှပသည်။
ကျင်းချွမ်မြို့၏အလှတရားသည် ကွဲပြားမှုရှိသည်။
“ဒီနေ့မှာ သခင်လေးကူညီပေးတဲ့အတွက် ယွင်ကျင်းက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဟန်မူယဲ့၏မျက်လုံးများသည် တည်ငြိမ်နေပြီး စိတ်လွတ်မသွားကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် မင်းသမီးယွင်ကျင်းက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တိုးလာပြီး ဦးညွှတ်သည်။
သူမ၏စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ဟန်မူယဲ့၏မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲမသွားပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။
“ကျင်းချွမ်မြို့ရဲ့ တိမ်တိုက်ပိုးသားအင်မော်တယ်သင်္ဘောပေါ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူကတောင် သတိထားနေရလိမ့်မယ်”
“ဒီနေ့မှာ ငါဝင်မပြောခဲ့ရင်လည်း တခြားတစ်ယောက်က ပြောပါလိမ့်မယ်”
ခန်းဆောင်ထဲတွင်ရှိသော သာမန်ကျောင်းတော်သားများက ထိုအရာကို မမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော် လေသာဆောင်ရှိအင်အားစုအမျိုးမျိုးက မြင်နိုင်သည်။
ထိုလူများက ကျန်းမိသားစုကို ရန်မစချင်သောကြောင့် စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။
ထိုလူများက စကားမပြောခဲ့လျှင်ပင် မင်းသမီးယွင်ကျင်းတွင် အသုံးဝင်သောလူများ ရှိနေလိမ့်မည်။