သခင် ဘာလို့အခုမှလာတာလဲ

တုန်ဖန်းကျောက်လည်း ထိုအကြောင်းကိုသိသည်။ သူသည် ပေထင်းဟွမ် ၏ အသက်မှော်သားရဲကိုမသိသော်လည်း အမြီးကိုးချောင်းမီးမြေခွေးမဟုတ် သည်ကိုတော့ သိသည်။ သူမသည် ရှီမန်ဆုန်းကို ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ထိုလူ မည်သို့ တုံ့ပြန်လာမည်ကိုကြည့်နေသည်။

“ဆေးသန့်စင်ရမှာလား.. အကြံကောင်းပဲ” ပေထင်းဟွမ်သည် မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။ ယန်ယဲ့သည် သူမကို ဆေးထောက်ပံ့သော်လည်း လက်ရှိတွင် သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်အင်အားရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏အဖွဲ့ကို ဆေးပေးနိုင်လျှင် သူမ၏ခွန်အားသည် ပိုတိုးလာနိုင်သည်။

သည်တစ်ခေါက် သူမ မြို့တော်ကိုပြန်ရောက်လျှင် ယန်ယဲ့ကို ရှာပြီး ဆေးနည်းများကို မေးပြီး အဆင့်နိမ့်ဆေးသန့်စင်နိုင်ရန် ကြိုးစားကြည့်ရမည်။

ပေထင်းဟွမ်သည် ဒယ်စောက်ပေါ်လက်တင်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထည့် လိုက်သည်။ ဒယ်စောက်ကို စီရင်ချက်ဗိမာန်၏ ဘုန်းတော်ကြီးလေးယောက်ဆီ မှ တွေ့ခဲ့သော်လည်း လက်ရှိတွင် ပိုင်ရှင်မရှိပေ။ ပေထင်းဟွမ်သည် ချက်ချင်း ပင် ဒြပ်စင်စွမ်းအင်ချို့ထုတ်ပြီး သူမလက်ချောင်းကို ဖောက်လိုက်သည်။ သွေး များထွက်လာပြီး ဒယ်စောက်ပေါ်ကျသွားလေသည်။

တောက်ပသောအလင်းတန်းသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင်ရှေးဒယ်စောက်သည် အနီရောင်အလင်းတန်းထွက်လာပြီး ၎င်း၏ အနက်ရောင် မထင်မရှားပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားလေသည်။ သို့သော် ပေထင်းဟွမ်၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်နှင့် ဒယ်စောက်တို့အကြားတွင် ဆက်သွယ် ချက် ရှိနေသေးသည်။

“ဒယ်စောက်လေးက သခင့်ကိုနှုတ်ဆက်ပါတယ်”

ပေထင်းဟွမ်၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် တိုးညင်းသောအသံထွက်လာ ရာ လန့်သွားစေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူ့မျက်နှာသည် ကျောက်စိမ်းနှင့်တူကာ မျက်ခုံးများသည် ပန်းချီဆွဲထားသလိုပင်။ သူ၏ ပခုံးလောက်ထိကျနေသော ဆံပင်ပေါ်တွင် ကလေးလက်သီးဆုပ်စာအရွယ်အစားရှိသည့် ကျောက်စိမ်း သရဖူကို တင်ထားသည်။ တောက်ပသောမျက်လုံးအစုံသည် ပေထင်းဟွမ်အား အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှကြည့်နေသည်။

ပေထင်းဟွမ်သည် ထိုလူ၏သရုပ်မှန်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မယုံနိုင်သေးပေ။ သူမသည် လက်စွပ်တစ်ကွင်းကောက်ရလိုက်သည်နှင့် ဤကဲ့သို့ မှော်ရတနာမျိုးကို ရလိုက်လိမ့်မည်ဟုထင်မထားပေ။

“မင်း မင်းက…” ပေထင်းဟွမ်သည် စကားများပင်ထစ်ကာ သူမ၏ ကံကို ပင် မယုံနိုင်တော့ပေ “မင်းက ငါ့ကိုသခင်လို့ခေါ်တယ်ပေါ့”

“သခင် ဒယ်စောက်လေးက သခင့်ကို နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက် စောင့်နေတာပါ.. ဒယ်စောက်လေးက သခင့်ရဲ့အသွင်အပြင်ကိုမှတ်မိနေတုန်းပဲ.. အဲတော့ ဒယ်စောက်လေးက သခင့်ကိုဘယ်လိုလုပ်မေ့မလဲ” ထိုအခိုက်တွင် ဒယ်စောက်လေးမျက်လုံးများသည် ဝမ်းနည်းမှုများစွက်ကာ တောက်ပနေသလို မျက်လုံးထဲမှ ပဲသီးလုံးလောက်မျက်ရည်များကျလာသည်။

သူမ ထိုကောင်လေး၏အသွင်အပြင်ကိုမြင်ရစဉ်က ပေထင်းဟွမ်သည် ရက်စက်သောအရာတစ်ခုကို လုပ်မိလိုက်သကဲ့သို့ အပြစ်မကင်းသလိုခံစားရ လေသည်။ ထိုကောင်လေး၏ မှတ်ဉာဏ်များရှုပ်ပြီး သူမကို တခြားလူနှင့် မှားနေသလားဆိုသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ပေထင်းဟွမ်သည် အလျင်အမြန်ပင် လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည် “မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ဒယ်စောက်လေး ငါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းကိုမေ့ရမှာလဲ”

ပေထင်းဟွမ်သည် နှာခေါင်းကိုထိပြီး မျက်လွှာချထားသည်။ ပြီးသွားလေ ပြီ။ သူမသည် လိမ်လိုက်ရသည့်အတွက် အပြစ်ကို ခံစားနေရသည်။ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။

သူမက သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက သခင်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဒီကောင်လေးသိ သွားရင် ဒီအလိမ်အညာကို ဘယ်လိုပြန်ဖာရမလဲ။

သူမ အကြံကောင်းမရခင်တွင် ထိုကောင်လေးသည် ငိုရာမှ ရယ်မောလေ သည်။ ၎င်းသည် ပေထင်းဟွမ်ဆီသို့ ခုန်ပြေးလာကာ သူမ၏လက်မောင်းကို တွယ်လေသည်။ ၎င်း၏ခေါင်းလေးသည် ပေထင်းဟွမ်၏လက်မောင်းကို တိုးဝင်လေသည် “သခင် ဘာလို့အခုမှပြန်လာတာလဲ.. ငါ မင်းကိုစောင့်ရတာ ဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းလဲသိလား.. သခင်က ငါ့ကိုမလိုချင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေ တာ”

“ဟုတ်တယ်” ပေထင်းဟွမ်သည် သူ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေ သည်။ နှစ်ယောက်လုံး ဘဝတွင် တစ်ခါမှ ဆက်ဆံဖူးခြင်းမရှိသော်လည်း မိခင် တစ်ယောက်မှ ကလေးကိုချော့မြူပေးသည့် အတွေ့အကြုံကဲ့သို့ သူမ အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမသည် ရေရွတ်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည် “ဘယ်လို.. ငါ ဘယ်လိုလုပ် မလိုချင်ရမှာလဲ”

ပေထင်းဟွမ်၏ ‘အလိမ်အညာ’ တစ်ခုသည် ဒယ်စောက်လေးကို အထူးသဖြင့် ပျော်ရွှင်စေသည်။ “မင်းပြန်လာမှာလို့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ပြောတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒယ်စောက်လေးကလည်း စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ.. သခင်က တကယ်ကြီးပြန်လာတာပဲ”

နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ပေထင်းဟွမ် မသိတော့ပေ…