စစ်ပွဲအဖွင့်

ယုဂျီက ကြောက်ရွံ့သွားသည့်ဟန်ဖြင့် နောက်နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ခီတာဂါဝါက နဂါးနှိမ်နင်းပညာရှိ၏ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို သူမက သိထားပြီးသားပင်။ ဘုန်းကြီးထက်ပင် အချို့ကိစ္စများအား သူမက ပိုသိ၏၊ သို့သော် လက်ရှိတွင် သူမက ဘာတစ်ခုမှ မဟရဲပေ။ ထိုသို့ သူမက ပြောလိုက်ရသည့်အကြောင်းပြချက်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့်ပင်၊ သူ့ဘေးနားရှိ ကျန်ရှိသောပျော်ရွှင်ခြင်းနန်းတော်၏ကျွမ်းကျင်သူများမှ သူ့အား သစ္စာဖောက်သွားစေရန်ပင်။

နဂါးနှိမ်နင်းပညာရှိက ပျော်ရွှင်ခြင်းနန်းတော်၏ပင်မအဖွဲ့ဝင်များအားလုံးပေါ်တွင် တူညီသောချိတ်ပိတ်စည်းများ ဖော်ထုတ်ကာ သူတို့၏အသက်အား ထိန်းချုပ်ထားသည်ကို မှတ်ထားရမည်။ ထိုချိတ်ပိတ်စည်းအား ဖျက်ဆီးနိုင်သည့်နည်းလမ်းများရှိသည်ကို သူတို့က သိလျှင် သူတို့ထံတွင် အခြားအတွေးများရှိလာမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

နဂါးနှိမ်နင်းပညာရှိက ရွှေရောင်မျက်နှာဖုံးတပ်လူအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်သောအသံနှင့် ပြောလိုက်သည် “တိုက်ပွဲစတင်တာနဲ့ မင်းက ခီတာဂါဝါနဲ့ဟိုင်ဒါရီတို့ရဲ့အသက်ကို ရိတ်သိမ်းနိုင်ရင် ပိုကောင်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ချိတ်ပိတ်စည်းကို ဖျက်ဖို့ သူတို့ အသုံးပြုတဲ့ နည်းလမ်းကို ငါ ထုတ်ယူရမယ်”

“နားလည်ပါပြီ…”မျက်နှာဖုံးတပ်လူက တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေသည်၊ သို့သော် အံ့အားသင့်သောအမူအရာတစ်ခုက သူ့မျက်လုံးများထဲ၌ လက်သွား၏။

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက်။

နဂါးနှိမ်နင်းပညာရှိ၏အမူအရာက ပိုမှုန်ကုပ်သွားသည်၊ သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ သူက စိတ်သက်သာရသွား၏။ အမှန်တရားနားထောင်သူအလံများမှတစ်ဆင့် သူက ရန်သူ၏အရေအတွက်နှင့်ခွန်အားအား အလုံးစုံဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ရန်သူ၏အရေအတွက်က သန်မာသောကျွမ်းကျင်သူများနှင့်အတူ ထောင်ချီရှိသော်လည်း သူ၏ပျော်ရွှင်ခြင်းနန်းတော်က သူတို့ထက် ကျွမ်းကျင်သူပိုများ၏၊ ထို့ကြောင့် ရန်သူကို သုတ်သင်ပစ်ခြင်းက အောင်မြင်နိုင်သေးသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဗိုလ်ချုပ်ဖူခူဒါနှင့်သူ့အဖွဲ့အား ဖယ်ရှားပြီးနောက် သူ့ဘက်တွင်လည်း ဆုံးရှုံးမှုကြီးမားစွာ ခံစားရလိမ့်မည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအထိ အချိန်မပေးဘဲ သူတို့၏အထွတ်အထိပ်အား ပြန်ရောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

‘အဖြေက သတ်ဖြတ်ရမှာပဲ…ပြီးတော့ ဂူတစ်ဂူထဲ ကျားနှစ်ကောင်မအောင်းနိုင်ဘူးလေ။ ဗိုလ်ချုပ်ဖူခူဒါနှင့်သူ့ရဲ့မျိုးရိုးဗီဇစခန်းကို ဖယ်ရှားတာက ဂျပန်မှာ ငါတို့ရဲ့ပျော်ရွှင်ခြင်းနန်းတော်ရှင်သန်ရပ်တည်ဖို့အတွက် ရှောင်လွဲလို့မရဘူး၊ အဲဒါက လုပ်ကိုလုပ်ရမယ့်အရာပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ် ဆုံးရှုံးမှုက ပိုကြီးမားနိုင်ပေမယ့် နောက်ကျရင် ငါက ဂျပန်ရဲ့အချုပ်အခြားအာဏာပိုင်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ စစ်တပ်နှင့်အစိုးရနှစ်ခုစလုံးက မလိုက်လျောဘူးဆိုရင် သူတို့ကို သတ်ပြီး သူတို့နေရာမှာ အစားထိုးပစ်ရမယ်’ဘုန်းကြီးက စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင်။

နဂါးနှိမ်နင်းပညာရှိနှင့်ဗိုလ်ချုပ်ဖူခူဒါတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ရှေ့ဆုံးအတန်းရှိ ကျွမ်းကျင်သူများအား စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤတောင်တန်းရှိ သေခြင်းရှင်ခြင်းကစားပွဲက တရားဝင်စတင်လာခဲ့၏။

ယုဂျီက သူမ၏ယုံကြည်စိတ်ချရသောအပျိုစင်များကို ဉီးဆောင်ကာ တောင်နံဘေးသို့ ကွေ့ပတ်ကာ သွား၏။ မျိုးရိုးဗီဇစခန်းသို့ အလစ်တိုက်ခိုက်ရန် ပညာရှိက သူမအား အမိန့်ပေးခဲ့သော်လည်း သူမက ထိုအမိန့်ကို မနာခံဘဲ သူမအစေခံများ၏ထူးဆန်းသောအကြည့်အောက်တွင် တောင်အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဆင်းသွား၏။

“ဆရာသခင်၊ တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့က နန်းတော်သခင်ရဲ့အမိန့်ကို မနာခံတာ မဟုတ်လား”လှပသောအမျိုးသမီးက မေးလိုက်၏။

သူမအရှေ့တွင် ရပ်နေသော အပျိုစင်ဆယ်ယောက်ကျော်အား ယုဂျီက တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူမက နက်ရှိုင်းသောအသံနှင့် ပြောလိုက်၏ “ကလေးဘဝကတည်းက မင်းတို့ကို ငါကပဲ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာ။ အခု ငါ မင်းတို့ကို တစ်ခုခုမေးမယ်။ မင်းတို့က ငါ့ကို သစ္စာရှိချင်လားဒါမှမဟုတ်နန်းတော်သခင်အပေါ် သစ္စာရှိချင်လား”

“ငါတို့က သင့်အပေါ် သစ္စာရှိပါ့မယ်၊ ဆရာသခင်…”

အပျိုစင်ဆယ်ယောက်ကျော်က တစ်ခုခုအား ရေးရေးလေးသဘောပေါက်ကာ တညီတညာတည်း ပြန်ဖြေသည်။

“မင်းတို့က ငါ့ကို ရွေးချယ်လိုက်မှတော့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ မင်းတို့အနေနဲ့ ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး”ယုဂျီက ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လျက် ပြော၏ “ပြီးတော့ အခုကစပြီး ငါတို့က ပျော်ရွှင်ခြင်းနန်းတော်ရဲ့အဖွဲ့ဝင်တွေမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကိုလဲ မှတ်ထားပါ။ ငါတို့မှာ လုပ်စရာအခြားတာဝန်တွေရှိတာကြောင့် အမြန်ဆုံးဆုတ်ခွာသွားကြရမယ်”

“ဒါက…”

ထိုအပျိုစင်များက ထိတ်လန့်သွားသော်ငြား သူတို့က ယုဂျီအား ယုံကြည်ကြသည်။ အကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့က ယုဂျီနောက်မှနေလိုက်ပါလျက် တောင်ခြေသို့ ဆင်းသွားကြ၏။

****

မျိုးရိုးဗီဇစခန်းတွင်။

ခီခီတာဂါဝါက သူ့တဲထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေလျက် ထိုင်နေသည်။ ချွေးစက်များက သူ့နဖူးမှ စီးကျနေပြီး သူ့မျက်နှာက တောက်ပြောင်လျက်ရှိသည်။ သူ့နားထင်ပေါ်ရှိသွေးကြောများက တီကောင်များပမာ လူးလွန့်နေပြီး အဖြူရောင်မြူတစ်ခုက သူ့ခေါင်းအထက်၌ ရစ်ဝဲနေ၏။

အဟွတ်…

သွေးတစ်ပွက်အန်ကာ သူက မျက်လုံး ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအကြည့်တစ်ခုနှင့် သူ့ရင်ဘက်အား ဆုပ်ကိုင်ကာ သူက ရေရွတ်လိုက်သည် “အဲဒီပျော်ရွှင်ခြင်းနန်းတော်လင်းတအိုကြီးရဲ့ချိတ်ပိတ်စည်းကို အလွယ်တကူဖယ်ရှားနိုင်ပေမယ့် ထန်အကောင်ရဲ့ချိတ်ပိတ်စည်းကိုတော့ ငါ မဖယ်ရှားနိုင်ဘူးပဲ။ ကြည့်ရတာ ငါ တကယ်ပဲ သူ့အမိန့်ကို နာခံရတော့မယ်ပုံပဲ”

ချက်ချင်းလျှင်ပင် သူက အင်္ကျီလက်မှ အထည်တစ်ခု ယူကာ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ သွေးများအား သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူ့အသက်ရှုသံနှင့်အခြေအနေအား မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ထိန်းညှိပြီးနောက် သူက တဲအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်အား အေးစက်စက်မျက်လုံးများနှင့် ရိုက်ခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ယုံကြည်စိတ်ချရသောလူအများစုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထူးဆန်းကာမရင်းနှီးသောမျက်နှာများဖြင့် အစားထိုးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့အပေါ် သူတို့၏အကြည့်များမှတစ်ဆင့် သူတို့က သူ့အား စောင့်ကြည့်ရန် ဗိုလ်ချုပ်ဖူခူဒါလွှတ်ထားသောသူများဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

မင်းက နှလုံးသားမရှိမှတော့ ငါ့ကိ အပြစ်မတင်နဲ့၊ ဖူခူဒါ။ ငါ မင်းဆီကနေ ဘာတစ်ခုမှ မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ ငါ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက အသက်ရှင်ဖို့ပဲ။

အတွေးက သူ့စိတ်ထဲ၌ ဖြတ်သန်းသွားကာ သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည် “ဂျွန်ယုချူ၊ ဒီကိုလာ…”

အနီးနားရှိတစ်နေရာမှ မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်နှင့် ခါးကုန်းသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူတစ်ယောက်က ခီတာဂါဝါထံ လျင်မြန်စွာ ပြေးလာကာ မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည် “မင်း ဘာညွှန်ကြားချင်လို့လဲ၊ ဆရာခီတာဂါဝါ”

“ဗိုလ်ချုပ်ဖူခူဒါက ဘယ်မှာလဲ။ ငါ သူ့ကို တွေ့ရမယ်”ခီတာဂါဝါက နက်ရှိုင်းသောအသံနှင့် မေးလိုက်သည်။

“ပျော်ရွှင်ခြင်းနန်းတော်က ငါတို့ကို စတိုက်ခိုက်နေပြီ၊ ဒါကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ဖူခူဒါက ကျွမ်းကျင်သူတစ်အုပ်ကို ဉီးဆောင်ပြီး သွားတယ်။ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ရင် ဒီအချိန်လောက်ဆိုရင် သူတို့က စတင်တိုက်ခိုက်နေလောက်ပြီ”ဂျွန်ယုချူက လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

မျက်လုံးက လင်းလက်သွားလျက် ခီတာဂါဝါက မေးမြန်းလိုက်သည် “အနက်ဝတ်အစောင့်တွေကရော”

ခါးကုန်းသက်လတ်ပိုင်းလူက စိုးရိမ်ပူပန်သွားကာ ပြန်ဖြေသည် “ဗိုလ်ချုပ်ဖူခူဒါက သူတို့အားလုံးကို ခေါ်သွားတယ်။ ငါကလွဲပြီး လူတိုင်းက တိုက်ပွဲဆီ သွားကြပြီး”

ခီတာဂါဝါက စိတ်ထဲ၌ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်သွားသည်။ ဘာကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ဖူခူဒါက ဂျွန်ယုချူကိုသာ သူနှင့် ချန်ထားခဲ့သည်ကို သူ သိ၏။ ဂျွန်က အားနည်းသောခါးကုန်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထိုလူက ယုံကြည်သည်၊ ထို့ကြောင့် ဂျွန်အား သူနှင့် ချန်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဝတ်စုံနက်အစောင့်များက သူ၏ယုံကြည်စိတ်ချရသောသူများဖြစ်ကြသည်။ သူက သူတို့အားလုံးအား ခေါ်သွားသည်၊ သို့မှသာ ရှေ့တန်းရန်သူများအား ရင်ဆိုင်ရန် သူတို့အား သူက အမိန့်ပေးနိုင်မည်။ သူတို့အားလုံးသေသွားလျှင်ပင် ထိုလူက ဘယ်တော့မှ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

“မင်းရဲ့ဗုဒ္ဓဆာရီရာသိပ်သည်းခြင်းကို အောင်မြင်သွားပြီလား၊ ဂျွန်”

ခါးကုန်းသက်လတ်ပိုင်းလူ၏အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက အနားပတ်လည်ရှိ လူများအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည် “ငါ အဲဒါကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်ကတည်းက ပြီးမြောက်သွားပြီ”

ခီတာဂါဝါက ဝမ်းသာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက နောက်ကျောရှိ ခါတာနာဓားအား ဓားအိမ်မှ ဖြုတ်ကာ ဆယ်မီတာအကွာရှိ မျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်တော်နှစ်ယောက်ထံ ရုတ်ချည်းပြေးသွား၏။ ဓားက ရှေ့သို့ ခုတ်ချလိုက်ပြီး သူတို့က မတုံ့ပြန်ခင် မျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်တော်နှစ်ယောက်အား ခေါင်းဖြတ်သွားသည်။

“မင်းက အောင်မြင်ပြီးမှတော့ ဘာမှ ထပ်ဖုံးကွယ်နေစရာမလိုတော့ဘူး၊ ဂျွန်။ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပြီး ထွက်သွားကြမယ်”ခီခီတာဂါဝါက အော်လိုက်သည်။

ခါးကုန်းသက်လတ်ပိုင်းလူက အခြားဉီးတည်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွား၏။ သူက ပစ္စည်းအချို့ ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး မျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်သုံးယောက်၏လည်ချောင်းများအား တိုက်ရိုက်ဆုတ်ဖြဲသွားသည်။

သတ်ဖြတ်မှုက အလွန်အမင်း မြန်ဆန်သည်။ နှစ်မိနစ်အတွင်း သူတို့နှစ်ယောက်က မျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်တော်၄၆ယောက်အား သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။

ခါးကုန်းက သူ့ဓားပေါ်မှ သွေးများအား သုတ်ပြီးနောက် ခီတာဂါဝါအရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ ရိုသေလေးစားစွာ မေးလိုက်သည် “ငါတို့ နောက်ထပ်ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ ခီတာဂါဝါ”

ခီတာဂါဝါက ပတ်ပတ်လည်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသက်ရှိသူတစ်ယောက်မှ မကျန်တော့မှန်း သေချာပြီးနောက် သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် “ဗိုလ်ချုပ်ဖူခူဒါက စတင်သံသယရှိလာပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ငါတို့ထပ်နေစရာမလိုတော့ဘူး။ သူက နှလုံးသားမရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ငါကလဲ သူ့ထက် ပိုမကောင်းပါဘူး။ သူနဲ့ငါက မျိုးစိတ်တူတူပဲ။ သူနဲ့အတူ ခေါ်သွားတဲ့ ဝတ်စုံနက်အစောင့်တွေကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတာတော့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ သွားကြစို့…အခြားတာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ဖို့ တောင်အောက်ကို ဆင်းကြရအောင်”

“အခြားတာဝန်တွေလား။ ငါတို့မှာ အခြားတာဝန်တွေရှိတာလား”ခါးကုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

အကူအညီမဲ့သောမျက်နှာနှင့် ခီတာဂါဝါက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ဂျပန်မှာ နောက်ထပ်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အဖွဲ့တစ်ခုရှိတယ်။ လက်ရှိ ဒီနှစ်ဖွဲ့ကြားတိုက်ပွဲက သူတို့ရဲ့အကြံအစည်တွေကြောင့်ပဲ။ လက်ရှိမှာ ငါတို့ရဲ့အသက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ သူတို့ရဲ့အမိန့်ကို နာခံရမယ်”

ကြောက်ရွံ့သောအကြည့်တစ်ခုက ခါးကုန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂျပန်တွင် တတိယမြောက်ကျင့်ကြံခြင်းအဖွဲ့တစ်ခုရှိလိမ့်မည်ဟု သူက အိပ်မက်ထဲတွင် ထည့်မမက်ခဲ့ပေ။ သူက ခီတာဂါဝါလက်အောက်တွင် ထမ်းဆောင်လာသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ချီရှိပြီ၊ ဤလူအကြောင်း သူက အတွင်းရောအပြင်ရောသိသည်။ ဘာကိုမှ မကြောက်သော ဤလူက ထိုဂိုဏ်းအကြောင်းပြောနေချိန်တွင် အကူအညီမဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။ သူ့အသံထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ်ကိုပင် အာရုံခံနိုင်သည်၊ ဤကား သူ့အား စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်။

****

တောင်ထိပ်တွင်။

ထင်းရှုပင်ထိပ်တွင် ရပ်ရင်း ပျော်ရွှင်ခြင်းနန်းတော်အဖွဲ့ဝင်များနှင့်မျိုးရိုးဗီဇစခန်းမှ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများက ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ထန်ရှုက တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက ကိုယ်ပျောက်အဆောင်ကို အသက်သွင်းကာ သူ့အရှိန်အဝါအား ကန့်သတ်ထားသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူက ဘယ်လိုစွမ်းအင်အတက်အကျတစ်ခုမှ မထုတ်လွှတ်ပေ။ ဒါက နှစ်ဖက်စလုံးက သူ့အား မရှာတွေ့နိုင်သည့်အကြောင်းပြချက်လည်း ဖြစ်သည်။

“သတ်…”

“သတ်…”

ထို့နောက်…ကျွမ်းကျင်သူထောင်ချီ၏တိုက်ခိုက်မှုမြင်ကွင်းက တောင်ပေါ်တွင် စတင်လာသည်။

ဝီ…

ဝီ…

ဝီ…

ဉီးတည်ဘက်သုံးခုမှ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံသုံးခုက ဂျပန်သို့ လျင်မြန်စွာ ကူးပြောင်းလာသည်။ အသက်ရှုချိန်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုထိုးထွင်းသိမြင်မှုသုံးခုက တောင်တန်းတစ်ခုလုံးအား စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ထိုနေရာရှိ တိုက်ပွဲအား ကြည့်လိုက်သည်။ အခြားတိုင်းပြည်မှ အားကောင်းသောကျွမ်းကျင်သူအချို့က သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံအား ပို့လွှတ်ခဲ့မှန်း သိသာလှသည်။

****

အမေရိကန်။

ဆန်ဖရန်ဆီစကိုမှ ထူးခြားသောစံအိမ်တစ်ခုထဲတွင် အနက်ရောင်မြူတစ်ခုဖုံးလွှမ်းထားသည့်လူအိုကြီးတစ်ယောက်က အဖြူရောင်အလင်းထုတ်လွှတ်နေသည့်သလင်းကျောက်ဘောလုံးတစ်လုံးအား မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ရှိနေသည်၊ သူက အနက်ရောင်မြူအား ၎င်းအထဲသို့ အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းနေ၏။

ဝှစ်…

ပုံရိပ်တစ်ခုက လျှပ်စီးအလား အဝေးမှ ရွေ့လျားလာပြီး တစ်မိနစ်အောက်အတွင်း လူအိုကြီးအရှေ့၌ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်လုံးက ပြင်းထန်သောထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတို့ ပြည့်သွားလျက် သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေ၏။

“ဒါက အတော်လေးစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ”

အနက်ရောင်မြူဖုံးလွှမ်းနေသောလူအိုကြီးက သူ့မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် ဝင်းလက်တောက်ပြောင်သောအရာဝတ္ထုတစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့အရှေ့ရှိ ကြမ်းပြင်တွင် နှစ်မီတာကျယ်ကာ တစ်မီတာဝက်နက်သည့် တွင်းပေါက်တစ်ခုအား ဖန်တီးလိုက်၏။

ဒူးထောက်နေသောလူက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် “အတိအကျဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ မဟာမှော်ဆရာ”

လူအိုကြီးက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် “ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်က အချင်းချင်းတိုက်ခိုက်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီပုရွက်ဆိတ်နှစ်ကောင်ကတော့ အတော်လေးထူးခြားပြောင်မြောက်တယ်”

“တိုက်ပွဲတစ်ပွဲလား။ အဲဒါ ဘယ်နေရာမှာလဲ”ထိုလူက ကမန်းကတန်း မေးလိုက်သည် “ပြီးတော့ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါ့ကို အဲနေရာဆီ ချက်ချင်း သွားစေချင်လား။ ငါတို့က အကျိုးအမြတ်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုအကြီးစားတိုက်ပွဲတွေကိုမဆို အပြေးသွားဖို့ အရင်က သင် ငါတို့ကို ပြောခဲ့တယ်မလား”