အခန်း (၃၆၆)

“ဒီမှာရှိတဲ့ကောင်းကင်တာအိုက အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကုန်းမြေနဲ့ တကယ်မတူဘူး”

“ဒီမှာရှိတဲ့ကောင်းကင်တာအိုက အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေနဲ့ အတူတူပဲ”

အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေ၏ ကောင်းကင်တာအို၊ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုလောက

ဟန်မူယဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သိပ်သည်းသော ခရမ်းရောင်လူသားဆန္ဒနှင့် သမာဓိစွမ်းအားများ ပေါ်ထွက်လာသောကြောင့် မြောက်ပိုင်းကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို ခရမ်းရောင်နှင့်ရွှေရောင် ပြောင်းသွားစေသည်။

လောကသည် တုန်ခါသွား၏။

လူသားဆန္ဒစွမ်းအားနှင့် သမာဓိစွမ်းအားများသည် မျဉ်းတစ်ကြောင်းအဖြစ်စုစည်းသွားသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် သရဖူဆောင်းပြီး အင်္ကျီလက်စရှည်သောဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၊ ဆရာသခင်အဆင့်

သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ရတနာရှစ်မျိုးယုရီသည် စုတ်တံတစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဟန်မူယဲ့က ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါက မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးလိုက်မယ်”

“ငါ့ကဗျာကနေ မင်းလွတ်မြောက်နိုင်ရင် ငါက မင်းကို မသတ်တော့ဘူး”

သူက စုတ်တံကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါတွင် ရွှေရောင်စာလုံးများပေါ်လာသည်။

“မြောက်ပိုင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ရှုခင်းတွေ

မိုင်ထောင်ချီတဲ့ရေခဲပြင် .....”

....

“ဒီကဗျာက မပြီးသေးတာ နှမြောစရာပဲ”

မြောက်ပိုင်းကုန်းမြေ၏ နှင်းတောင်တန်းများအောက်တွင် ရွှေရောင်စာလုံးများက ကောင်းကင်နှင့်အပြည့် ရှိနေသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုဆရာသခင်တစ်ယောက်၏စွမ်းအားသည် လောကကို တုန်ခါသွားစေပြီး တောင်နှင့်မြစ်များကို မြည်ဟီးလာစေသည်။

စာလုံးတစ်လုံးသည် နေ့တစ်နေ့ကိုဖုံးလွှမ်းနိုင်ပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ်သည် လောကကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

ဟန်မူယဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်လူသားဆန္ဒစွမ်းအားများသည် ရွှေရောင်သမာဓိစွမ်းအားများနှင့် ထိတွေ့သွားပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင်ရှိသောစာလုံးများကို တက်ကြွသောစာပေအငွေ့အသက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ထိုကဗျာသည် အားကောင်းရုံတင်မကဘဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စာပေအငွေ့အသက်များဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုကဗျာမျိုးသည် မြောက်ပိုင်းကုန်းမြေတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတွင်ရှိနေခဲ့လျှင် လောကတစ်ခုလုံးကို စာပေအငွေ့အသက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားနိုင်လိမ့်မည်။

မြောက်ပိုင်းကုန်းမြေ၏စာပေအငွေ့အသက်များသည် အုံကြွနေပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏အတားအဆီးကိုချိုးဖျက်၍ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေနှင့် ပေါင်းစပ်သွားမည့်ပုံပေါ်သည်။

“ဆရာသခင်တစ်ယောက် လှုပ်ရှားနေတာလား” အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးဝမ်က စာရေးသားခြင်းကိုရပ်တန့်ပြီး မြောက်ပိုင်းသို့လှမ်းကြည့်သည်။

ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာတွင် ထိုသို့အားကောင်းသော ဆရာသခင်မျိုး မည်သို့ရှိနေသနည်း။

သို့သော် သူက နတ်အာရုံကိုဖြန့်ထုတ်၍ မစစ်ဆေးခဲ့ပေ။

ဆရာသခင်တစ်ယောက်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့လျှင် လေးစားမှုမရှိဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

“မြောက်ပိုင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ရှုခင်း၊ မိုင်ထောင်ချီရေခဲပြင်၊ မိုင်သောင်းချီတဲ့နှင်းထု .... ကဗျာကောင်းတစ်ပုဒ်ပဲ။ နှမြောစရာပဲ။ ဒီကဗျာက ပြီးပြည့်စုံသွားရင် နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်”

အမတ်ချုပ်ကြီးဝမ်က မြောက်ပိုင်း၏ကဗျာကို ရှေ့တွင်ရှိသောစာလိပ်ပေါ်တွင် ကူးရေးလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသောမျက်နှားဖြင့် ခေါင်းခါသည်။

“လူအိုကြီးဝမ်၊ မင်းက မြောက်ပိုင်းကုန်းမြေအတွက် အစီအစဉ်လုပ်ထားတာလား” လေဟာနယ်ထဲမှ အသံတစ်သံထွက်လာသည်။

စစ်သူကြီး

အမတ်ချုပ်ကြီးဝမ်က ခေါင်းခါသည်။

“ဟားဟား၊ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ အခုတစ်လော မင်းရဲ့ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုက တိုးတက်နေတယ်”

“သမင်ဖြူတောင်တန်းကျောင်းတော်က လူတွေအားလုံး ဓားသယ်ထားတဲ့ပုံစံကို ငါကြိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ အငြိုးအတေးကင်းမဲ့ခြင်းကမ္ဘာရဲ့ စစ်ပွဲအခြေအနေက နည်းနည်းကျပ်တည်းနေတယ်။ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ထပ်ပြီးလွှတ်ပေးလို့ရမလား”

“ဆရာသခင်နှစ်ယောက်ဆိုရင် ရပြီ”

စစ်သူကြီး၏အသံထဲတွင် ပင်ပန်းမှုတချို့ပါနေသည်။

“မင်းက သမင်ဖြူတောင်တန်းကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာသခင်နှစ်ယောက်ကို လိုချင်တာမဟုတ်လား” အမတ်ချုပ်ကြီးဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။ “စောင့်ကြည့်ကြရအောင်။ သူတို့တိုးတက်လာနိုင်ရင် အခွင့်အရေးပေးလိုက်တာပေါ့”

လေထုထဲတွင် စစ်သူကြီးက အသံတစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြောက်ပိုင်းကုန်းမြေတွင် ရွှေရောင်စာလုံးများက တလက်လက်တောက်ပနေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကောင်းကင်တွင်ပြည့်နှက်နေသော ရွှေရောနှင့်ခရမ်းရောင်အလင်းများက ဖြည်းဖြည်းချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သရဖူဆောင်းပြီး ဓားကိုင်ထားသော ကျောင်းတော်သားပုံရိပ်ကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြေပေါ်တွင်လဲကျနေသောတင်းချွန်ကန်းက စိတ်ရှုပ်နေပုံရသည်။

သိပ်မဝေးသောနေရာတွင်ရပ်နေသည့် ကောင်းကင်ဝံပုလွေ၏မျက်နှာထားက ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဟန်မူယဲ့နှင့် သိပ်မဝေးသောနေရာတွင်ရပ်နေသည့် တာအိုဆရာတယန်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး ပြုံးသည်။

ဟန်မူယဲ့၏ရှေ့တွင် စုတ်ပြတ်နေသောအဝတ်များနှင့် တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားသည်။ ကဗျာစာသား ရှစ်ကြောင်းမြောက်သို့ရောက်သောအခါတွင် သူ့ဝိညာဉ်သူငယ်က ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်သူငယ်ဖြစ်သည်။ မူလဝိညာဉ်မဟုတ်ပေ။

ယခင်က ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းကျင့်ကြံသူဖြစ်သော တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်၏ မူလဝိညာဉ်ကို ဓားဘုရင်ယွမ်ထျန်းက ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ သူက ကိုယ်ပွားနည်းစနစ်ကိုမှီခို၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ယခု ရှေ့တွင်ရှိနေသော တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်က ကိုယ်ပွားတစ်ယောက်ပဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ကိုယ်ပွားဖြစ်နေလျှင်ပင် ဝိညာဉ်ကိုယ်ခွဲတစ်ဝက်အဆင့်သို့ ရောက်နေသည်။ အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကုန်းမြေနှင့် မြောက်ပိုင်းကုန်းမြေတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သောလူမရှိပေ။

ထို့အပြင် တာအိုဓားလည်းရှိနေသောကြောင့် သူက ဝိညာဉ်ကိုယ်ခွဲအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကိုတောင် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဟန်မူယဲ့သည် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို ဆရာသခင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သူ့စာလုံးများသည် လောကစည်းမျဉ်းကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတွင် ဆရာသခင်များ လက်တစ်ဆုပ်စာခန့်ပဲရှိသည်။

ထိုကျွမ်းကျင်သူမျိုး၏ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်ကိုယ်ခွဲအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကတောင် နာခံမှုရှိစွာ ခေါင်းငုံ့ပေးရမည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို ဆရာသခင်တစ်ယောက်သည် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းတစ်ဝက်အဆင့်ကျင့်ကြံသူကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်းမှိန်ဖျော့သွားသော တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်၏ဝိညာဉ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့က မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွင်ရှိမနေခဲ့လျှင် ဟန်မူယဲ့က တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်၏လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုတောင် ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မြောက်ပိုင်းကုန်းမြေ၏ကောင်းကင်တာအိုသည် အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေနှင့်ချိတ်ဆက်နေသောကြောင့် ဟန်မူယဲ့က တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် သိပ်ပြီးအားမထုတ်ခဲ့ရပေ။

“မြောက်ပိုင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ရှုခင်း၊ မိုင်ထောင်ချီရေခဲပြင်၊ မိုင်သောင်းချီတဲ့နှင်းထု” ဟူသော စကားလုံးများသည် တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်ကို အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့က စာကြောင်းကို အပြီးမသတ်နိုင်ခင်မှာ တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်၏ဝိညာဉ်သူငယ်က ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသောဟန်မူယဲ့က လက်ထဲတွင်ရှိသောစုတ်တံကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရသည်။

“ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ငါသိထားခဲ့ရင် အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကို ပြန်သွားခဲ့တယ် ....” တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်၏ခန္ဓာကိုယ်က ပျော့ခွေနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တများရှိနေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချီစွမ်းအင်အလင်းများ ပြန့်ကျဲထွက်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပျော်ရွှင်မှုများကို ခံစားနိုင်သည်။

ကောင်းကင်ကြိုးကြာနယ်မြေကဲ့သို့ ပြင်ပဘုံကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်လျှင် ကမ္ဘာက လက်ဆောင်ပြန်ပေးလိမ့်မည်။

ယခု ဟန်မူယဲ့က လောကနှင့်တန်းတူညီစွာ အလဲအလှယ်လုပ်နိုင်ရန် အဆင့်မီသည်။ ထို့ကြောင့် ပြင်ပဘုံကျင့်ကြံသူကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လျှင် လောက၏တုံ့ပြန်မှုကို ရလိမ့်မည်။

ထိုတုံ့ပြန်မှုသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးဆီမှ ငှားယူနိုင်သောစွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ပေးလိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါတွင် တာအိုတန်ခိုးရှင်ကျွီရှစ်၏လက်ထဲတွင်ရှိနေသော တာအိုဓားက သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ထိုဓားသည် ပစ္စည်းကောင်းဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က တာအိုဓား၏တခြားတစ်ဝက်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကုန်းမြေတင်မကဘဲ ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးတွင် တာအိုဓားကို ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်သောလူ မရှိပေ။

ဟန်မူယဲ့က တာအိုဓား၏သွန်းလုပ်ပုံကို မြင်ခဲ့ရသောကြောင့် အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာတွင်ဆိုလျှင်ပင် ဓားကို အောင်မြင်စွာပြုပြင်နိုင်ရန်အတွက် အဓိကဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအချိန်ယူရလိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က တာအိုဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဝံပုလွေကိုလှမ်းကြည့်သည်။

“အကြီးအကဲကောင်းကင်ဝံပုလွေက ဓားဘုရင်ယွမ်ထျန်းရဲ့လက်အောက်မှာ နံပတ်တစ်ဓားဆေးလုံးဖြစ်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား”

ကောင်းကင်ဝံပုလွေက တောက်ပနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ဟန်မူယဲ့ကိုလှမ်းကြည့်သည်။

“ငါက အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကုန်းမြေမှာ နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်ရှိနေမယ်”

“နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်ကြာသွားပြီး မင်းရဲ့ဓားတာအိုကျင့်ကြံခြင်းက ငါ့ရဲ့ဓားချက်သုံးချက်ကို ခုခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါက အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကုန်းမြေကို မင်းလက်ထဲမှာ ထည့်ခဲ့မယ်”

ကောင်းကင်ဝံပုလွေက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ဓားချက်သုံးချက်ကို မခုခံနိုင်ရင်တော့ မင်းကိုသတ်ပစ်မယ်”

ထိုသို့ဖြင့် သူက ဟန်မူယဲ့၏ဘေးတွင်ရှိနေသော တာအိုဆရာတယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်ပြောင်း၍ ထွက်သွားသည်။

တာအိုဆရာတယန်က ထွက်သွားသောကောင်းကင်ဝံပုလွေကိုကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလျက် လှောင်ပြောင်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ သူက လျှောက်ပြောနေတာပဲ”

“သူက ရှက်သွားတာလေ”

ထို့နောက် တာအိုဆရာတယန်က နောင်တများဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းက ဓားဘုရင်ယွမ်ထျန်းအမုန်းဆုံးဖြစ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကို ကျင့်ကြံထားတယ်။ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် ကောင်းကင်ဝံပုလွေက မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးလောက်တယ်”

ဟန်မူယဲ့က ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ပြီး တင်းချွန်ကန်းကို လှည့်ကြည့်သည်။

ဟန်မူယဲ့အတွက် ကောင်းကင်ဝံပုလွေ၏သင်ကြားမှုများသည် အရေးမကြီးပေ။

သူက ဓားဘုရင်ယွမ်ထျန်း၏ အမွေအနှစ်အများစုကို ရရှိထားခဲ့သည်။

သူက ကောင်းကင်ဝံပုလွေဆီမှ အတွေ့အကြုံများပိုရနိုင်သော်လည်း နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းအလွန်မြင့်သော ဟန်မူယဲ့အတွက် ထိုအရာကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်သည်။

ကောင်းကင်ဝံပုလွေက ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့ဘေးတွင်ရှိနေသော တာအိုဆရာတယန်လောက် အဆင်ပြေမည်မဟုတ်ပေ။

တင်းချွန်ကန်းက လက်မြှောက်လိုက်သောအခါ လက်ဝါးပေါ်တွင် အဝါရောင်ဓားဆေးလုံးသုံးလုံး ပေါ်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့က ဓားဆေးလုံးများကို မယူခဲ့ပေ။

သူက လက်မြှောက်လိုက်သောအခါ လက်ထဲတွင်ရှိသော ရတနာရှစ်မျိုးယုရီသည် စုတ်တံအဖြစ်ပြောင်းသွားသည်။

“တောင်တန်း၊ မြစ်နဲ့ မိတ်ဆွေတွေက အဝေးမှာရှိနေတယ်။ လေပြင်းက ဓားသွားတစ်ခုလိုပဲ မိုင်တစ်သောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားတယ်”

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ဆေဘာဓားအလင်းပေါ်ထွက်လာပြီး တင်းချွန်ကန်း၏ဦးခေါင်းကို ခုတ်ချသည်။

တင်းချွန်ကန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ဆေဘာဓားအလင်း၏တိုက်ခိုက်မှုမှလွတ်မြောက်အောင် လှိမ့်ရှောင်လိုက်သည်။

“ယန်တောင်တန်းရဲ့လမင်းက ချိတ်တစ်ခုလိုပဲ။ တောင်ကြားကတော့ ဆေဘာဓားနဲ့တူတယ်”

လခြမ်းကွေးဓားသွားက တင်းချွန်ကန်း၏ဦးခေါင်းကို ရှပ်တိုက်သွားပြီး ဆံထုံးကို ခုတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

“ကောင်လေး၊ ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ” တင်းချွန်ကန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် နှင်းဖြူရောင်ဓားအလင်းပေါ်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့က စကားမပြောဘဲ စုတ်တံဖြင့် စာတစ်ကြောင်းထပ်ရေးသည်။

“ငါက မြင်းကို အဆင်အခြင်မဲ့စွာစီးနင်းပြီး ကောင်းကင်မြစ်ရဲ့မြောက်ပိုင်းကို သွားခဲ့တယ်။ စစ်သည်တစ်ထောင်ကိုသတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် အနောက်အရပ်ကနေ ဓားတစ်လက်ရောက်လာတယ်”

ဓားအလင်းတစ်ခုသည် တင်းချွန်ကန်း၏လည်ပင်းဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ထိုဓားအလင်းက လူများကို အေးခဲသွားစေချင်သကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး တိတ်ဆိတ်သည်။

“အချိန်ကိုက်ပဲ”

တင်းချွန်ကန်းက ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသောဓားသည် မှိန်ဖျော့သောဓားအလင်းနှင့် ဝင်တိုက်သွားသည်။

ဟန်မူယဲ့က စုတ်တံကိုလှုပ်ရှား၍ ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးသည်။ ကဗျာနှင့်အတူ ဓားများပေါ်လာသည်။

ဓားအလင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခုပေါ်လာပြီး တင်းချွန်ကန်းက ပြန်မတိုက်နိုင်ဘဲ ပေထောင်ချီအကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ဟန်မူယဲ့က စာပေအငွေ့အသက်နှင့် လူသားဆန္ဒစွမ်းအားကိုအသုံးပြု၍ ဓားအလင်းကိုအသက်သွင်းပြီး တင်းချွန်ကန်းကို ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။

သူ့ဓားရေးသည် တင်းချွန်ကန်းထက် အဆပေါင်းများစွာသန်မာသည်။ ထို့ကြောင့် တင်းချွန်ကန်းက ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ရှုံးနိမ့်သွားရသည်။

“ဘမ်း ....”

တင်းချွန်ကန်းက အချိန်မီမရှောင်နိုင်ဘဲ ဓားအလင်းတစ်ခုက သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိတွေ့သွားသည်။

ဓားအလင်းသည် ကြာပွတ်ရှည်တစ်ချောင်းအဖြစ်ပြောင်းသွားပြီး တင်းချွန်ကန်းကို ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သောကြောင့် သူက မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

“တင်းချွန်ကန်း၊ ငါ့ဓားချက်က ဘယ်လိုနေလဲ”

တင်းချွန်ကန်း၏လည်ပင်းကို ဓားရှည်တစ်လက်ဖြင့်ထောက်ထားသည်။

တင်းချွန်ကန်း၏မျက်နှာက နီရဲနေသည်။ သူ့လည်ပင်းက တောင့်တင်းနေပြီး စကားမပြောပေ။

ဟန်မူယဲ့က ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ပြီး ဓားဆေးလုံးသုံးလုံးကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောသည်။ “ငါက တတိယညီမလီအတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ”